ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 31 ยืนหยัด้ไม่เปลี่ยนแปลง

ทำาลายกฎ กลายเป็นลูกศิษย์สำานักหลิงอวิ๋นโด้ยตรง!

ช่วยให้ท่านตาได้้กลับขึ้นนั่งบนตำาแหน่งประมุขตระกูลเนี่ย ด้ังเด้ิม ทั้งยังทำาให้อาการบาด้เจมบของท่านตาหายด้ี สามารถฝึก บำาเพมญตบะได้้ต่อ!

เงื่อนไขที่ลี่ฝานมอบให้ ทำาให้เนี่ยเทียนใจเต้นโครมคราม เกือบจะบอกความจริงออกไปทันทีทันใด้ เพื่อแลกมาด้้วยหนทางยิ่ง ใหญ่ที่ราบรื่น

เพียงแต่ว่าตอนที่เขากำาลังจะเอ่ยปาก กลับนึกถึงความ มหัศจรรย์ของพื้นที่ลึกลับแห่งนั้นขึ้นมากะทันหัน

มังกรเพลิงยักษ์แปด้ตัวนั่น แท่นบูชาโบราณผุพังนั่น และ ยังมีแขนยักษ์แต่ละข้างที่ชี้ขึ้นฟอา พลังด้ึงดู้ด้ไร้ที่สิ้นสุด้ซึ่งมีต่อเขา ทำาให้เขาครุ่นคิด้ถึงทั้งวันทั้งคืน

เขาแอบรู้สึกว่า เมื่อเทียบกับพื้นที่ลึกลับมหัศจรรย์นั้นแล้ว เงื่อนไขที่ลี่ฝานเสนอให้ไม่มีค่าพอให้พูด้ถึงด้้วยซ้ำา

ทว่าสภาพของเนี่ยตงไห่ในทุกวันนี้ รวมไปถึงอาการบาด้ เจมบที่รุมเร้าเขามานานหลายปีกมทำาให้เนี่ยเทียนอด้กลั้นไม่อยู่ คิด้จะ บอกความจริงอีกครั้ง เพื่อขจัด้ความเจมบปวด้ของท่านตาเขา

เขาที่ไม่สามารถเลือกได้้ อด้ที่จะหันไปทางเนี่ยตงไห่อย่าง ขอความช่วยเหลือไม่ได้้

เขาสังเกตเหมนว่าเนี่ยตงไห่สูด้ลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง กลับคืนสู่ความสงบนิ่งนานแล้ว สีหน้าราบเรียบไร้ร่องรอยอารมณ์ใด้

“ทำาไม? อยู่ๆ นึกถึงอะไรขึ้นมาได้้งั้นหรือ?” ลี่ฝานเผย สายตาให้กำาลังใจ ในใจกมคิด้ว่าเจ้าเป็นแค่เด้มกคนหนึ่ง เผชิญกับสิ่ง ล่อลวงใจเช่นนี้ มีหรือจะไม่หวั่นไหว?

เขานึกว่าเนี่ยเทียนจะพูด้ความจริงออกมาแล้ว

“เปล่าขอรับ คิด้อะไรไม่ออกสักอย่าง” เนี่ยเทียนหน้าเจื่อน ส่ายหัว กล่าวว่า: “บางทีต่อไปอาจนึกออกกมได้้ รอข้านึกออกเมื่อไหร่ จะต้องไปหาท่านลุงลี่เป็นคนแรกอย่างแน่นอน”

“เจ้าเด้มกสารเลว!” ลี่ฝานแอบด้่าในใจหนึ่งประโยค กล่าว อย่างจนใจ: “ช่างเถอะ งั้นกมเอาตามนี้แล้วกัน เจ้าเองกมคิด้ดู้ให้ด้ี แล้ว กมระวังหน่อย อย่าให้ถูกลักพาตัวไปจริงๆ จนข้าต้องเคลื่อนกำาลังคน มากมายตามหาเจ้าไปทั่วโลกอีกรอบ”

หลังจากทิ้งประโยคนี้ไว้แล้วลี่ฝานกมไม่คิด้อยู่ต่อแม้แต่นาที เด้ียว รีบจากตระกูลเนี่ยไปอย่างรวด้เรมว

หลังจากเขาออกจากประตูไปแล้ว เนี่ยตงไห่มองเนี่ยเทียน แสด้งท่าทีบอกให้เขารู้ว่าอย่าเพิ่งพูด้อะไร

รอจนครบหนึ่งเค้อ[1] เมื่อเนี่ยตงไห่แน่ใจแล้วว่าลี่ฝาน ออกไปจากตระกูลเนี่ยจริงๆ เขาถึงพูด้ขึ้นมา “เอาล่ะ”

“ท่านตา ข้า…” เนี่ยเทียนพยายามอธิบายด้้วยความรู้สึก ผิด้

เนี่ยตงไห่โบกมือ สีหน้าเคร่งขรึม กล่าว: “เจ้าเองกมไม่ใช่ เด้มกแล้ว ข้าเชื่อมั่นในการตัด้สินใจของเจ้า ในเมื่อเจ้าไม่ได้้พูด้ความ จริงต่อลี่ฝาน ข้าเชื่อว่าเรื่องที่เจ้าเจอมาต้องมหัศจรรย์เกินกว่าที่ข้า จินตนาการเอาไว้”

เนี่ยเทียนพยักหน้า พูด้เสียงเบา: “ข้ารู้สึกว่าหากใช้การ พบเรื่องมหัศจรรย์ครั้งนั้น วันหน้าต่อให้ข้าไม่ได้้เข้าไปอยู่ในสำานักหลิ งอวิ๋น กมต้องมีความสำาเรมจที่ไม่ธรรมด้า แล้วข้ากมเชื่อว่าต่อไปข้า สามารถใช้พลังของตัวเองช่วยให้ท่านตากลับคืนสู่ตำาแหน่ง ทำาให้ อาการบาด้เจมบของท่านหายด้ีได้้!”

เนี่ยตงไห่แอบซาบซึ้งอยู่กับตัวเอง และกมยิ่งมั่นใจว่าเนี่ย เทียนได้้พบเจอกับสิ่งมหัศจรรย์ที่ไม่ธรรมด้าอย่างมาก เขาไตร่ตรอง อยู่ชั่วครู่กมกล่าวว่า: “นับแต่นี้ไปเจ้าต้องรักษาความลับนั้นเอาไว้ให้ แน่นหนา! ก่อนหน้าที่เจ้ายังไม่มีกำาลังมากพอไปปกปองความลับนั้น เอาไว้ ห้ามเปิด้เผยเรื่องนี้กับใครเด้มด้ขาด้! รวมถึงข้า! แล้วกมท่านปอา ใหญ่ของเจ้าด้้วย!”

“ข้าเข้าใจแล้วขอรับ!” เนี่ยเทียนพยักหน้าแรงๆ

ในใจเขาแอบสาบานกับตัวเองว่า สิ่งที่เขาทำาให้เนี่ยตงไห่ สูญเสียไปเพราะด้ินแด้นลึกลับในวันนี้ ต่อไปเขาจะชด้เชยให้หลาย ร้อยหลายพันเท่า

“ท่านพ่อ ตระกูลอันส่งจด้หมายฉบับหนึ่งมาให้ นางปีศาจ จิ้งจอกอันซืออี๋นั่นถึงขนาด้เชิญให้เนี่ยเทียนไปเป็นแขกที่บ้านตระกูล อัน”

และเวลานี้เอง เนี่ยเฉี่ยนเด้ินเข้ามาจากด้้านนอก ในมือ นางถือกระด้าษจด้หมายสีชมพูฉบับหนึ่ง ใช้สายตาแปลกประหลาด้ม องเนี่ยเทียน ส่วนปากกลับพูด้กับเนี่ยตงไห่

“อันซืออี๋?” เนี่ยตงไห่ขมวด้คิ้ว กล่าว: “บอกคนที่เอา จด้หมายมาส่งว่าช่วงนี้เนี่ยเทียนป่วย ไม่สะด้วกออกไปด้้านนอก”

“อ้อ” เนี่ยเฉี่ยนพยักหน้า จากนั้นกมถลึงตาใส่เนี่ยเทียนหนึ่ง ครั้ง “อายุน้อยแค่นี้กมรู้จักด้ึงดู้ด้ความสนใจจากคนอื่นซะแล้ว ตอนนี้ ด้ีนักล่ะ อีกนิด้เด้ียวนางปีศาจจิ้งจอกนั่นกมจะมาเยือนถึงบ้านแล้วไหม ล่ะ”

เนี่ยเทียนหด้คอลงอย่างกระอักกระอ่วน

“พูด้เหลวไหลอะไรหะ?” เนี่ยตงไห่ฮึด้ฮัด้เสียงเยมนหนึ่งครั้ง “ทุกการกระทำาของคุณหนูใหญ่ตระกูลอันนั่นไม่มีทางไร้เปอาหมาย

นางสามารถเด้ินออกจากเมืองเฮยอวิ๋นไปเป็นคนสำาคัญของหอหลิง เป่าได้้ เจ้าคิด้ว่านางอาศัยอะไรล่ะ?”

ไม่รอให้เนี่ยเฉี่ยนตอบคำาถาม เนี่ยตงไห่กมกล่าวอีกครั้งด้้วย สีหน้ามืด้คล้ำาว่า: “นางเหมนว่าทางฝ่ายของเราไม่มีความผิด้ปกติเกิด้ ขึ้นเสียที คิด้จะลงมือกับเนี่ยเทียน สอบถามเนี่ยเทียนว่าสิบวันนั้นเขา หายไปไหนมา”

“เมื่อครู่ข้าเหมนว่าท่านลี่จากไปแล้ว ถ้าอย่างนั้น…” เนี่ย เฉี่ยนเตมไปด้้วยความสงสัยใคร่รู้ อยากจะรู้ความจริงเหมือนกัน

“นับแต่นี้ไปห้ามเจ้าถามเรื่องนั้นอีก!” เนี่ยตงไห่เอ่ยด้้วยน้ำา เสียงจริงจัง

“อ้อ” เนี่ยเฉี่ยนอึด้อัด้คับข้องใจอย่างยิ่ง

“เจ้าไปตอบกลับตระกูลเนี่ยซะ” หลังจากเนี่ยตงไห่ไล่นาง ออกไปแล้วกมพูด้กับเนี่ยเทียนว่า: “นางหนูอันซืออี๋นั่น จำาไว้ว่าอยู่ให้ ห่างนางเข้าไว้ เด้มกคนนี้เป็นบุคคลที่น่ากลัวที่สุด้ของเมืองเฮยอวิ๋น เมื่อหลายปีก่อน ตระกูลอวิ๋นพยายามท้าทายอำานาจของตระกูลอันใน เมืองเฮยอวิ๋น ผลคือทั้งล้มตายและบาด้เจมบสาหัส”

“เท่าทีข้ารู้มา คนเหล่านั้นของตระกูลอวิ๋นส่วนใหญ่ล้วน ตายด้้วยน้ำามือของนาง”

“เส้นทางการเหยียบย่างเข้าสู่หอหลิงเป่าของนางกมเตมไป ด้้วยคาวเลือด้เช่นเด้ียวกัน ผู้หญิงคนนี้โหด้เหี้ยมอำามหิต แม้แต่ผู้ฝึก ลมปราณของหอหลิงเป่ากมยังถูกนางสังหารไปไม่น้อย”

“เจ้าคงไม่รู้ว่านับแต่ที่นางกลับมายังเมืองเฮยอวิ๋น อยู่ๆ ตระกูลอวิ๋นกมสงบเสงี่ยมกันขึ้นมากะทันหัน นางหยวนชิวอิ๋งผู้นั้นเมื่อ เทียบกับนางแล้ว เรียกได้้ว่าไม่มีค่าพอให้พูด้ถึงเลยล่ะ”

ในคำาพูด้ของเนี่ยตงไห่เตมไปด้้วยความกริ่งเกรงต่ออันซืออี๋ เขากลัวว่าด้้วยความที่ไม่รู้อาจทำาให้เนี่ยเทียนไม่รู้จักหวาด้กลัว ทะเล่อทะล่าไปมีเรื่องกับอันซืออี๋เข้า

“ข้าจะเชื่อฟังท่านขอรับ” เนี่ยเทียนแอบหวาด้หวั่นอยู่กับ ตัวเอง

เขารู้ความเก่งกาจของอันซืออี๋ แต่กลับนึกไม่ถึงว่าผู้หญิง คนนั้นจะร้ายกาจได้้ถึงขนาด้ที่ท่านตาของเขาประเมินให้เป็นบุคคลที่ น่ากลัวที่สุด้ของเมืองเฮยอวิ๋น

“เอาล่ะ เจ้าเองกมไม่ต้องเป็นกังวลมาก ในสายตาของผู้ หญิงคนนั้น เจ้า…รวมไปถึงตระกูลเนี่ยของเราล้วนเป็นเพียงบุคคล ต่ำาต้อย ยังไงซะเบื้องหลังของเรากมยังมีสำานักหลิงอวิ๋นอยู่ ขอแค่เจ้า อยู่ในจวนตระกูลเนี่ย ยังไงนางกมต้องให้เกียรติสำานักหลิงอวิ๋น ไม่มี ทางกล้าทำาตัวซี้ซั้วหรอก” เนี่ยตงไห่ลูบคลำาศีรษะของเขา “ลี่ฝาน

กลับไปแล้ว ต่อไปกมไม่ต้องระวังตัวมากขนาด้นั้นอีกแล้ว กริชที่หญิง ตระกูลอันมอบให้เจ้า เจ้าสามารถลองเอามาเล่นดู้ได้้ แล้วกม…เรื่องที่ ก่อนหน้านี้ไม่สะด้วกจะทำากมลองทำาได้้แล้ว”

พูด้มาถึงตรงนี้อยู่ๆ เขากมนึกอะไรขึ้นมาได้้ จึงกล่าวแนะนำา อีกครั้ง: “แต่เรื่องประหลาด้อย่างรอยแยกของห้วงมิตินั่น พยายาม อย่าให้ปรากฏที่ตระกูลเนี่ยจะด้ีที่สุด้ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิด้ความ วุ่นวายตามมาอีกรอบ”

“ข้าเข้าใจแล้ว” ในใจเนี่ยเทียนกระจ่างแจ้ง

“ไปเถอะ” เนี่ยตงไห่โบกมือ

เนี่ยเทียนจึงรีบกลับไปที่ชั้นสามทันที

สามเด้ือนมานี้เขารู้ว่ากระดู้กสัตว์ไม่ธรรมด้าจึงไม่กล้าไป แตะต้องมัน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ลี่ฝานจับได้้ถึงความผิด้ปกติ

แม้แต่กริชเล่มนั้นที่อันซืออี๋มอบให้ หลังจากที่เนี่ยตงไห่ บอกว่ามันคืออาวุธวิเศษขั้นกลาง เขากมไม่กล้ากระทำาการบุ่มบ่ามเช่น กัน

อาวุธวิเศษแบ่งออกเป็นห้าขั้นได้้แก่ขั้นต่ำา ขั้นกลาง ขั้นสูง ขั้นเชี่ยวชาญ ขั้นอมตะ แต่ละขั้นจะแบ่งออกเป็นอีกเจมด้ระด้ับ ส่วนผู้ฝึกลมปราณจะแบ่งออกเป็นสิบขั้นได้้แก่หลอมลมปราณ ท้าย สวรรค์ กลางสวรรค์ ต้นสวรรค์ เขตสามัญ เขตลี้ลับ เขตวิญญาณ

แด้นว่างเปล่า แด้นเอตทัคคะ แด้นเทพเจ้า โด้ยทั่วไปแล้ว ผู้ฝึกลมปราณในขั้นหลอมลมปราณและท้ายสวรรค์ ครอบครอง อาวุธวิเศษขั้นต่ำากมากเพียงพอที่จะแสด้งศักยภาพของตัวเองออกมา

อาวุธวิเศษขั้นกลางอย่างน้อยจำาเป็นต้องถึงขั้นกลาง สวรรค์ก่อน ถึงจะสามารถแสด้งพลานุภาพที่แท้จริงของมันออกมาได้้

ตลอด้ทั้งตระกูลเนี่ย อาวุธวิเศษขั้นกลางมีน้อยยิ่งกว่าน้อย

กมด้้วยเหตุนี้ เมื่อเนี่ยเป่ยชวนมองออกว่ากริชที่อันซืออี๋มอบ ให้เขาคืออาวุธวิเศษขั้นกลาง ถึงได้้คิด้จะยึด้ครองอย่างหน้าด้้านๆ

“อาวุธวิเศษขั้นกลาง ผู้หญิงคนนั้น…ช่างมือเติบนัก”

เนี่ยเทียนพึมพำาเบาๆ หนึ่งประโยค หยิบเอากริชสีชาด้ที่ ยาวครึ่งแขนเล่มนั้นออกมา ใช้นิ้วมือลูบคลำาไปบนคมมีด้ที่ลื่น แวววาว พยายามใช้พลังวิญญาณกระตุ้นให้เกิด้การเปลี่ยนแปลง

“ฟู่ว ฟู่ว!”

เปลวไฟสีแด้งเส้นเลมกเรียวยาวเส้นแล้วเส้นเล่าพลัน ปรากฏออกมาจากในกริชเล่มนั้น

กริชสีชาด้เล่มนั้นอยู่ๆ กมปล่อยเปลวเพลิงออกมา ส่วน ปลายกริชกมีแสงสีรุ้งแหลมคมพุ่งออกมากะทันหัน

และเวลานี้เอง กระดู้กสัตว์ที่เขาเกมบไว้ในกระเป๋าคาด้เอว เปลี่ยนมาเป็นร้อนแผด้เผาราวกับต้องการขานรับ

แรงด้ึงดู้ด้แปลกประหลาด้ระลอกหนึ่งพลันก่อกำาเนิด้ขึ้นมา ในกระดู้กสัตว์ เนี่ยเทียนมองเหมนอย่างชัด้เจนว่าแสงสีรุ้งที่สาด้ออก มาจากปลายกริชแหลมนั่น อยู่ๆ กมบิด้โค้งหงิกงอ เหมนได้้ชัด้ว่าถูก กระดู้กสัตว์ลากด้ึงเอาไว้

วินาทีถัด้มา เขากมองเหมนว่าระหว่างที่แสงรุ้งคมกริบจาก กริชเล่มนั้นเกิด้การบิด้เบือน มันกมถูกกลืนเข้าไปในกระดู้กสัตว์อย่าง รวด้เรมว

เปลวไฟสีชาด้หนาแน่นเหล่านั้นที่ด้้านในตัวกริช สามารถ มองเหมนได้้ด้้วยตาเปล่าว่ามันจางหายไปอย่างรวด้เรมว

ไม่นาน กริชที่เพิ่งแสด้งความมหัศจรรย์กมด้ับแสงลง กลาย เป็นวัตถุธรรมด้าอย่างหนึ่ง

“ปุอง!”

สุด้ท้ายกมีเสียงประหลาด้ด้ังออกมาจากในกริช ราวกับว่า ถูกบางอย่างยับยั้งเอาไว้จนถูกทำาลายอย่างสมบูรณ์แบบ

เวลาเด้ียวกันนั้น

อันซืออี๋เพิ่งได้้รับข่าวว่าเนี่ยตงไห่ปฏิเสธคำาเชื้อเชิญของ นางแทนเนี่ยเทียนอย่างโจ่งแจ้ง

“ปุอง!”

เสียงประหลาด้แบบเด้ียวกันกับที่ด้ังออกมาจากในกริชเล่ม นั้น ด้ังมาจากวัตถุบางอย่างที่อยู่ในชายแขนเสื้อของนาง ทำาให้นาง ต้องร้อง “เอาะ” ขึ้นมาเบาๆ อย่างห้ามไม่ได้้

“หึ ตระกูลเนี่ยที่ตกอยู่ในภาวะยากแค้นแสนเขมน ไม่มีทาง ทำาลายอาวุธวิเศษขั้นกลางชิ้นหนึ่งโด้ยไร้สาเหตุแน่นอน กริชตะวัน แด้งเล่มนั้นอยู่ในมือของเด้มกนั่น ตอนนี้กริชตะวันแด้งกลับสิ้นค่าลง อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว น่าสนใจไม่เบา”

“ตอนนี้ข้ายิ่งอยากรู้มากขึ้นเสียแล้ว”