ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 341 ข้ากลับมาแล้ว!

ทะเลทรายรกร้างที่ว่างเปล่า เนี่ยเทียนและเผ่ยฉีฉีตัิดตัามเซวีย หลงห้อทะยานเตั็มเหยียด

ด้านหลังมีหนิงหยางแห่งวิมานสวรรค์ตัามประชิดไม่ปล่อย

หนึ่งเค่อตั่อมา หนิงหยางก็กลายร่างเป็นสายฟ้าโค้งงอสีทอง วาววับเส้นหนึ่งที่พุ่งเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว

“เนี่ยเทียน! ตั่อให้เจ้าหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว ข้าก็จะตั้องเอาตัรา ประทับสะเก็ดดาวทั้งสามดวงบนร่างเจ้ามาให้ได้!”

หนิงหยางผ่มเผ่้ายุ่งเหยิง สีหน้าคลุ้มคลั่ง กระบี่วิเศษเล่มนั้นที่ เขาถืออยู่ในมือถูกเขาขว้างออกมาราวกับตั้องการทำาลายทุกสิ่งกีดขวาง แล้วมันก็พุ่งมาใกล้ด้านหลังของพวกเนี่ยเทียนสามคนในชั่วพริบตัาเดียว

“เป็นแบบนี้ตั่อไม่ได้แล้ว!”

เซวียหลงพลันชะงักฝึีเท้า กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “หลี่หลา งเฟิงช่วยเจ้าสกัดกั้นอสูรกายจากนอกอาณาจักร หนิงหยางแห่งวิมาน สวรรค์ผู่้นี้ก็ให้ข้าเป็นผู่้ขัดขวางแล้วกัน!”

กล่าวจบบนร่างของเซวียหลงก็มีปราณกระบี่แหลมคมพุ่งออก มา

“ฟิ้วๆ!”

แสงกระบี่แวววาวจำานวนมากสาดออกมาจากในรูขุมขนทั่วร่าง ของเขา ก่อนที่แสงกระบี่เล็กละเอียดจะกลายมาเป็นฝึนกระบี่ผ่ืนใหญ่ที่ก่อ ตััวเป็นกำาแพงกั้นขวางระหว่างเขาและหนิงหยาง

เขามองออกว่าหากเนี่ยเทียนไม่ได้ใช้เวทลับของพระราชวัง โบราณสะเก็ดดาว ไม่ได้ใช้วิชาการหลบหนี ความเร็วในการห้อทะยานข องเนี่ยเทียนก็จะไม่มีทางตัามเขาได้ทัน

เผ่ยฉีฉีเชี่ยวชาญเวทลับห้วงมิตัิจึงพอจะไล่ตัามเขาได้

ทว่าตั่อให้เป็นเขาเองก็ยังไม่เร็วเท่าหนิงหยางแห่งวิมานสวรรค์

ด้วยความเร็วของหนิงหยาง หากไล่ล่าอย่างเตั็มกำาลัง ไม่ช้าก็ เร็วตั้องตัามมาทันพวกเขา

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สิ่งเดียวที่เขาพอจะทำาได้ก็คือหยุดแล้วตั่อสู้กับ หนิงหยาง ให้หนิงหยางไม่เหลือเรี่ยวแรงไปไล่ล่าเนี่ยเทียนและเผ่ยฉีฉี เพื่อ ช่วงชิงเวลาในการหลบหนีให้กับคนทั้งสอง

วิธีที่เขาเลือกทำาในเวลานี้ก็เหมือนกับที่หลี่หลางเฟิงเลือกไป สกัดกั้นอสูรกายเพื่อช่วงชิงเวลาให้พวกเขาหนีไม่มีผ่ิดเพี้ยน

“ท่านลุงเซวีย ท่าน…” เนี่ยเทียนมีสีหน้าเป็นกังวล

ได้เห็นถึงความร้ายกาจของหนิงหยาง เขาก็พอจะวิเคราะห์ได้ ว่าเซวียหลงไม่น่าจะใช่คู่ตั่อสู้ของหนิงหยาง

หากหลี่หลางเฟิงยังไม่ได้เหยียบย่างสู่เขตัสามัญ แตั่อยู่ระดับ เดียวกันกับหนิงหยางก็ใช่ว่าจะตั้านทานหนิงหยางได้ แล้วนับประสาอะไร กับเซวียหลง?

เขากังวลว่าหากเซวียหลงอยู่ตั่อเพื่อประมือกับหนิงหยาง กลับ จะกลายเป็นว่าเซวียหลงอาจถูกหนิงหยางฆ่าตัายเอาได้

“ไม่ตั้องห่วง! ข้าไม่มีทางสู้กับเขาจนตััวตัายหรอก!” เซวียหลงรู้ ว่าเขากังวลเรื่องอะไรจึงเอ่ยเร่งเสียงดัง “พวกเจ้ารีบหนีไปเร็วเข้า! ยิ่ง พวกเจ้าหลุดพ้นเส้นสายตัาของหนิงหยางเร็วเท่าไหร่ ข้าก็จะยิ่งปลอดภัย มากขึ้นเท่านั้น! ขอแค่ข้ารู้สึกว่าหนิงหยางจะหาพวกเจ้าไม่เจอ ข้าก็จะ หยุดการตั่อสู้กับเขาแล้วรีบเดินทางกลับไปยังเทือกเขาฮว้านคง ใช้ค่ายกล นำาส่งของกะโหลกเลือดกลับไปยังเมืองโพ่เมี่ย!”

“ฟู่วๆ!”

ระหว่างที่พวกเขาพูดคุยกัน สายรุ้งเส้นยาวสีทองก็ได้บินมาถึง ม่านฝึนกระบี่ที่เกิดจากแสงกระบี่เล็กๆ ของเขาแล้ว

แสงกระบี่เล็กละเอียดมากมายที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากในร่าง ของเขาคล้ายฝึูงปลาตััวน้อยที่ถูกปลาฉลามตััวใหญ่เขมือบกลืนหายไปที ละนิด

ม่านกำาบังฝึนกระบี่นั้นใกล้จะหายไปทุกทีแล้ว

“รักษาตััวด้วย!”

สุดท้ายเนี่ยเทียนก็ไม่ยืนหยัดอีก เขาส่งสายตัาให้เผ่ยฉีฉี ก่อนจะ ห้อทะยานออกไปอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง

ไม่นานด้านหลังของพวกเขาก็มีเสียงคำารามเดือดดาลของหนิง หยางรวมไปถึงเสียงพลังวิญญาณที่โจมตัีกันอย่างน่ากลัวดังลอยมา

เนี่ยเทียนไม่หันกลับไปมองอีก ฝึืนทำาให้ตััวเองสงบลงแล้วห้อ ทะยานเคียงไหล่ไปกับเผ่ยฉีฉี

เขาแบ่งพลังจิตักลุ่มหนึ่งออกไปตัรวจสอบก็รู้ว่าเนื่องจากตัรา ประทับสะเก็ดดาวดวงหนึ่งของเขาชักนำาตัราประทับจากหนิงหยางจึงเผ่า ผ่ลาญพลังงานของเขาไปเป็นจำานวนมาก

พลังดวงดาวในน้ำาวนดวงดาวหายไปแล้วหกส่วน แม้แตั่พลังจิตั ในสมองของเขาเองก็ยังหายไปเกินครึ่ง

“อู้!”

สะเก็ดดาวเจ็ดดวงพลันกลับจากตัราประทับสะเก็ดดาวที่ถูกชุบ หลอมเข้ามาในสมองของเขาอีกครั้ง

ขณะที่สะเก็ดดาวทั้งเจ็ดดวงลอยสูงขึ้นดังเดิม เขาถึงได้สร้าง ความเชื่อมโยงกับทิพย์จักษุเจ็ดดวงที่กระจายอยู่รอบด้านใหม่อีกครั้ง

หลังจากนั้นก็มีพลังจิตั พลังดวงดาวบริสุทธิ์เป็นเส้นๆ อีกหลาย กลุ่มในตัราประทับสะเก็ดดาวดวงที่ผ่สานกับเลือดเนื้อของเขาลอยกลับ เข้ามาในสมองและจุดตัันเถียนของเขาทีละนิด

ดวงตัาของเขาจึงค่อยๆ เปล่งประกาย

เดิมทีเขานึกว่าพลังจิตั พลังดวงดาว และยังมีสะเก็ดดาวอีกเจ็ด ดวงที่ถูกตัราประทับสะเก็ดดาวดวงนั้นดึงไปชักนำาตัราประทับบนร่างของ หนิงหยางจะถูกเผ่าผ่ลาญหมดแล้ว

การที่พลังงานเหล่านั้นกลับคืนมาทำาให้เขามั่นใจได้มากขึ้น

“ตัูม!”

คลื่นเสียงกัมปนาทสะเทือนฟ้าดินดังลอยมาจากพื้นที่ที่เซวีย หลงและหนิงหยางประมือกัน สายรุ้งสีทองหลายเส้นก็ฉวัดเฉวียนอยู่กลาง อากาศคล้ายสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบ

ปราณกระบี่และปราณของตััวเซวียหลงเองกลับค่อยๆ อ่อนจาง ลง

เมื่อสะเก็ดดาวทั้งเจ็ดดวงกลับจากตัราประทับสะเก็ดดาวมายัง มหาสมุทรจิตัวิญญาณของเขาดังเดิม เขาและทิพย์จักษุเจ็ดข้างก็เริ่มมีการ เชื่อมโยงกันทางจิตัใหม่อีกครั้ง

เมื่อความคิดของเขาเปลี่ยนแปลง ทิพย์จักษุข้างหนึ่งที่อยู่หลัง สุดจึงพลันลอยไปยังพื้นที่ที่เซวียหลงและหนิงหยางตั่อสู้กัน

จากทิพย์จักษุข้างนั้นทำาให้เขามองเห็นหนิงหยางโบกสะบัด กระบี่วิเศษ ทุกครั้งที่ฟาดฟันก็จะมีรุ้งยาวสีทองเส้นหนึ่งพุ่งฉิวออกมา

บัดนี้รอบกายของหยิงหยางมีสายรุ้งสีทองขนาดหนาเท่าแขนอยู่ หลายสิบเส้น ในรุ้งยาวสีทองทุกเส้นล้วนนาบประทับปณิธานการตั่อสู้ไร้ที่ สิ้นสุดของหนิงหยาง และยังมีความแหลมคมของพลังงานสีทองที่ลึกลับ เอาไว้!

เซวียหลงถูกรุ้งยาวสีทองหลายเส้นโอบล้อม กำาลังใช้ความ ลึกลับในคาถาวิเศษที่เขาบรรลุมาแปลงเป็นแสงกระบี่เล็กละเอียดมากมาย เพื่อตั้านทานกับหนิงหยาง

แตั่เห็นได้ชัดว่าเซวียหลงถูกเขากักตััวไว้อย่างแน่นหนาแล้ว

ทุกครั้งที่เซวียหลงเพิ่งจะร่ายแสงกระบี่ออกมาก็จะตั้องถูก สายรุ้งสีทองหลายเส้นโจมตัีจนแหลกละเอียด

สภาพของเซวียหลงกระเซอะกระเซิงอย่างถึงที่สุด สายรุ้งกระบี่ สีทองที่มาจากหนิงหยางได้ทิ้งรอยแผ่ลเหวอะหวะมากมายไว้บนร่างของ เขา

มีตับะตั้นสวรรค์ช่วงท้ายเหมือนกัน อีกทั้งเซวียหลงยังเป็น ขุนนางตั่างถิ่นของกะโหลกเลือด ตัามหลักแล้วตั้องแข็งแกร่งกว่าคนใน ระดับเดียวกัน

ตัอนที่เขาประมือกับสื่อฮุยก็ดูรับมือได้อย่างสบายๆ ไม่แสดง ความเหน็ดเหนื่อยออกมาให้เห็นเลยแม้แตั่นิดเดียว

ทว่าเมื่อตั้องเผ่ชิญหน้ากับหนิงหยางแห่งวิมานสวรรค์ผู่้เป็น บุคคลที่มีชื่อเสียงและสะดุดตัาที่สุดของตัอลดทั้งดินแดนดาวตัก ก็เห็นได้ ชัดว่าเซวียหลงตักเป็นรอง หรืออาจถึงขั้น…ไร้ความสามารถให้เอาคืนด้วย ซ้ำา

เนี่ยเทียนที่กำาลังห้อทะยานเตั็มเหยียดพลันหยุดชะงักฝึีเท้า

เผ่ยฉีฉีที่วิ่งเคียงบ่ากับเขาทั้งยังจงใจผ่่อนความเร็วเพื่อให้เขา ตัามทัน วิ่งเลยเขาไปหลายสิบเมตัรถึงจะรู้สึกตััว ก่อนจะหยุดชะงักตัาม

เผ่ยฉีฉีหันกลับมามองด้วยดวงตัาที่เตั็มไปด้วยความแคลงใจ “เจ้ายืนอึ้งอยู่ทำาไม?”

“ศิษย์พี่หญิงเผ่ย เจ้าหนีไปก่อนเถอะ” เนี่ยเทียนกล่าวด้วย สีหน้าจริงจัง “ท่านลุงเซวียมีภัย หนิงหยางแห่งวิมานสวรรค์ผู่้นั้น แข็งแกร่งเกินไป ด้วยฝึีมือของท่านลุงเซวียบางทีก็อาจจะยังหนีไม่พ้นการ ไล่ฆ่าของหนิงหยางได้ด้วยซ้ำา ข้าไม่สามารถมองเห็นเขาตัายเพราะข้าได้ ข้าจะกลับไป!”

“เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือไร?” เผ่ยฉีฉีอุทานด้วยความตักใจ

“ใช่ ข้าบ้าไปแล้ว” เนี่ยเทียนพยักหน้ากล่าวตั่อ “ศิษย์พี่หญิง เผ่ย ขอบคุณมากสำาหรับความปรารถนาดีของเจ้าที่มีให้ข้า แตั่หนิงหยางผู่้ นั้นเก่งกล้าเกินไป ในสายตัาของข้า ตัอนที่หลี่หลางเฟิงอยู่ขั้นตั้นสวรรค์ และพร้อมรบสูงสุดก็ยังไม่ใช่คู่ตั่อสู้ของคนผู่้นี้ ท่านลุงเซวียจึงยิ่งไม่ใช่คนที่ จะตั่อกรกับเขาได้ และยิ่งเขาคลุ้มคลั่งเช่นนี้ด้วยแล้ว แม้แตั่โอกาสจะหนี ท่านลุงเซวียก็ยังไม่มี”

“ในเมื่อหนิงหยางแข็งแกร่งขนาดนั้น เจ้ากลับไปแล้วจะมี ประโยชน์อันใด?” เผ่ยฉีฉีกล่าวด้วยความร้อนใจ

“ข้าจะเรียกใช้เกราะมังกรเพลิง บางทีอาจจะพอช่วยท่านลุงเซ วียได้บ้าง!” เนี่ยเทียนสีหน้าเด็ดเดี่ยว หลังจากอธิบายอย่างเร่งร้อนอยู่ไม่กี่ ประโยคก็กล่าวว่า “ศิษย์พี่หญิงเผ่ย ข้าใช้วิชาดวงดาวหลบหนีของ พระราชวังโบราณสะเก็ดดาวได้ ไม่มีทางเกิดเรื่องกับข้าแน่นอน ความ เมตัตัาและเอ็นดูที่เจ้ามีตั่อข้า ข้าซาบซึ้งจากใจจริง พวกเราไว้เจอกันที่ เมืองโพ่เมี่ยเถอะนะ!”

“ฟิ้ว!”

ไม่รอให้เผ่ยฉีฉีตัอบกลับ เขาก็ใช้คาถาดาวเปล่งประกายระยะ สั้น พริบตัาเดียวก็มาปรากฏอยู่นอกรัศมีสามร้อยเมตัร

“ฟิ้วๆ!”

ร่างของเขาร่ายใช้คาถาดาวเปล่งประกายอีกสองครั้ง เดี๋ยวผ่ลุบ เดี๋ยวโผ่ล่เหมือนสะเก็ดไฟที่เดี๋ยววับแวมเดี๋ยวดับมอด ก่อนจะหายไปจาก เส้นสายตัาของเผ่ยฉีฉี

“เอาอีกแล้วนะ!” ใบหน้าเผ่ยฉีฉีเตั็มไปด้วยความขุ่นเคือง

คราวที่แล้วตัอนที่เกราะมังกรเพลิงของเนี่ยเทียนบินออกไปแย่ง ชิงผ่ลึกเพลิงฟ้าจากสื่อฮุย เขาสัมผ่ัสได้ว่าสถานการณ์ท่าจะไม่ดี กลัวว่า เผ่ยฉีฉีจะตัิดร่างแหไปด้วย จึงเร่งร้อนบอกลาไม่รอให้เผ่ยฉีฉีตัอบกลับก็ใช้ ดาวเปล่งประกายหายตััวไป

ก่อนหน้านี้ไม่นาน เขาเพิ่งจะรับปากเผ่ยฉีฉีว่าจะไม่ทำาตััวเอาแตั่ ใจอย่างการตััดสินใจแทนนางโดยไม่รอฟังคำาตัอบจากนางอีก

ทว่าพอเกิดเรื่องเข้าจริงๆ เมื่อวิกฤตัคับขัน เขากลับยังคงทำาเช่น เดิม

“ข้าจะไม่ให้เจ้าสมใจหวังหรอก!”

เผ่ยฉีฉีกระทืบเท้าหนึ่งครั้ง ก่อนจะหันหัวกลับเช่นเดียวกับเขา อย่างไม่สนใจอันตัรายราวกับตั้องการเสี่ยงดวงดูสักครั้ง

“เจ้าชอบทำาเป็นอวดเก่งนักข้าก็จะฆ่าเจ้าก่อน!” อีกฝึัยงหนึ่ง หนิงหยางโบกกระบี่วิเศษที่เป็นสีทองวาววับ นัยน์ตัาเตั็มไปด้วยความ อำามหิตัและบ้าคลั่ง “เนี่ยเทียนผู่้นั้นมีตับะแค่กลางสวรรค์ ในทะเลทราย ร้างแห่งนี้เขาหนีไปได้ไม่ไกลหรอก ฆ่าเจ้าแล้ว ข้าก็ยังตัามเขาทันอยู่ดี เจ้า ไม่สามารถถ่วงเวลาข้าได้นานนัก”

เซวียหลงที่ถูกแสงกระบี่สีทองหลายเส้นกัดกินปราณกระบี่อย่าง ตั่อเนื่องมีสีหน้ามืดคล้ำา

เขารู้ว่าหนิงหยางแข็งแกร่งมาก แตั่เมื่อประมือกันเข้าจริงๆ เขา ถึงเพิ่งรู้ว่าไอ้หมอนี่ที่ถูกวิมานสวรรค์ฝึากความหวังเอาไว้น่ากลัวมากถึง เพียงใด

ก่อนหน้านี้ตัอนที่ยังไม่เจอกับหนิงหยาง เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า คนที่มีระดับเดียวกันจะทำาให้เขาสิ้นท่าจนแม้แตั่จะหนีก็ยังทำาไม่ได้เช่นนี้

แม้แตั่หลี่หลางเฟิงตัอนที่ยังไม่เข้าสู่เขตัสามัญ เมื่อประมือกัน เขาก็ยังไม่รู้สึกกดดันเฉกเช่นตัอนนี้

เห็นว่ารุ้งยาวสีทองที่หนิงหยางกระตัุ้นออกมาปิดผ่นึกทุกมุม หลบหนีของเขาไว้อย่างแน่นหนา อีกทั้งยังค่อยๆ บีบพื้นที่เคลื่อนไหวของ เขาให้เล็กลง เซวียหลงก็พลันบังเกิดความสิ้นหวังเป็นครั้งแรก

“การแลกเปลี่ยนกับพรรคคิชฌกูฎครั้งนี้ขาดทุนจริงๆ นึกไม่ถึง เลยว่าจะตั้องเอาชีวิตัมาทิ้งแบบนี้” เซวียหลงแอบเสียใจ

“ท่านลุงเซวีย! ข้ากลับมาแล้ว!”

และเวลานี้เอง เสียงร้องตัะโกนของเนี่ยเทียนก็ดังแว่วมาจากทิศ ไกล

ขณะที่เสียงยังไม่ทันหายไปดี เนี่ยเทียนที่กลายร่างเป็นแสงดาว ดวงเล็กก็พลันเผ่ยตััวอยู่ตัรงนี้