ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 348 หวนคืน

อาณาจักรหลีเทียน บนเกาะที่ตัั้งตััวอยู่โดดเดี่ยวท่ามกลาง มหาสมุทรกว้างใหญ่

เนี่ยเทียนและเผ่ยฉีฉีตัิดตัามหัวมู่เดินทางจากค่ายกลนำาส่งแห่ง มิตัิขนาดใหญ่ของกะโหลกเลือดมาถึงสถานที่แห่งนี้

เดินออกจากค่ายกลขนาดเล็กกลางเกาะ คนทั้งสามก็มายืนอยู่ บนเกาะเล็กๆ ที่ตัั้งตััวอย่างโดดเดี่ยว และพบว่าเป็นยามเที่ยงวันที่ดวง อาทิตัย์กำาลังร้อนแผ่ดเผ่าพอดี

ในมือของเนี่ยเทียนถือมีดดาบเล่มยาวสีแดงเข้ม เขาคอยกรอก พลังวิญญาณตั่างธาตัุเข้าไปในดาบยาวอย่างตั่อเนื่อง ปากก็ชมเปาะไม่ ขาดเสียง

ดาบยาวนี้มีนามว่า “ดาราเพลิงกาฬ” คือผ่ลงานชิ้นเอกของหลี เหย่

“ดาราเพลิงกาฬ” มีความยาวหนึ่งเมตัรห้า เป็นสีแดงเข้มตัลอด ทั้งเล่ม ตััวด้ามจับทำามาจากวัตัถุวิเศษธาตัุไม้ ส่วนตััวดาบหลอมมาจาก

ส่วนกลั่นชั้นยอดของดวงดาวจำานวนมากปะปนไปด้วยวัตัถุดิบล้ำาค่าธาตัุ ไฟมากมาย

ด้านในของดาราเพลิงกาฬสลักค่ายกลวิเศษที่ซับซ้อนประณีตั สามารถแบ่งออกเป็นพลังงานตั่างธาตัุสามชนิดอันได้แก่เปลวเพลิง พืช หญ้าและดวงดาว

เนี่ยเทียนที่ถือดาบยาวอยู่ในมือคล้ายยังได้ยินเสียงคำาบรรยาย อย่างละเอียดที่หลีเหย่มีตั่อดาราเพลิงกาฬดังอยู่ข้างหูไม่ขาด

ความภาคภูมิใจและพึงพอใจบนใบหน้าของหลีเหย่ลอยผ่่านสม องของเนี่ยเทียนอย่างตั่อเนื่อง ทำาให้เขารู้ว่าอย่างน้อยดาบดาราเพลิงกาฬ นี้ก็เป็นสุดยอดผ่ลงานของหลีเหย่ในปัจจุบัน

ตัามคำาบอกของหลีเหย่ ระดับของดาราเพลิงกาฬไตั่ไปถึงอาวุธ วิเศษระดับสูงขั้นสาม

ทว่าเนื่องด้วยดาราเพลิงกาฬสร้างขึ้นเพื่อเนี่ยเทียนโดยเฉพาะ จึงสามารถปรับตััวเข้ากับการเพิ่มจำานวนของพลังงานตั่างธาตัุสามชนิดใน

ร่างของเนี่ยเทียน ซึ่งมันจะกลายมาเป็นอาวุธวิเศษที่เหมาะมือที่สุดสำาหรับ เนี่ยเทียนไปอีกนาน

พลังวิญญาณหลายเส้นเปล่งแสงวาววับอยู่ในค่ายกลมหัศจรรย์ ของดาราเพลิงกาฬ เนี่ยเทียนหรี่ตัาลงใช้ใจรับสัมผ่ัสคลื่นเคลื่อนไหวที่เล็ก ละเอียดของพลังวิญญาณ และกำาลังทำาความคุ้นเคยกับดาราเพลิงกาฬไป ทีละนิด

ยิ่งตัรวจสอบลูบคลำามันอยู่ในมือ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าดาราเพลิงกาฬ อัศจรรย์ไม่มีที่สิ้นสุด ปากจึงคอยเอ่ยชื่นชมทั้งทอดถอนใจไม่หยุด เห็นได้ ชัดว่าชื่นชอบมากจนวางไม่ลง

“เจ้าหลีเหย่นี่ช่างเป็นคนเก่งอย่างแท้จริง” เขาชมเปาะ “นับ ตัั้งแตั่วินาทีที่ข้าถือดาราเพลิงกาฬไว้ในมือก็รู้สึกว่ามันเหมาะมืออย่างมาก ประหนึ่งว่าดาราเพลิงกาฬเกิดมาเพื่อข้า และเดิมทีมันก็เป็นของข้าอยู่ แล้ว”

“ก็ใช่น่ะสิ เดิมทีมันก็เกิดมาเพื่อเจ้าอยู่แล้ว” เผ่ยฉีฉีเอ่ยด้วยน้ำา เสียงเรียบเฉย

“พอทีเถอะ” หัวมู่ถลึงตัาใส่เขา ก่อนจะกล่าวว่า “พอได้ดารา เพลิงกาฬมาไว้ในมือก็ไม่เห็นเจ้าเก็บมันใส่กำาไลเก็บของเสียที หลังจากนี้ เจ้ายังมีเวลาทำาความเข้าใจกับความมหัศจรรย์ของดาราเพลิงกาฬอีกมาก ไม่ตั้องรีบร้อนทำาตัอนนี้หรอก”

ระหว่างที่พูดหัวมู่ก็เรียกเอาเรือสายฟ้าออกมา บอกเป็นนัยให้ เนี่ยเทียนและเผ่ยฉีฉีขึ้นไป

“เรือสายฟ้า!” ดวงตัาเผ่ยฉีฉีสุกสกาว กล่าวเบาๆ ว่า “ท่านหัว ร้ายกาจอย่างแท้จริง ได้ครอบครองแม้แตั่วัตัถุวิเศษที่บินได้ซึ่งล้ำาค่าอย่าง ยิ่งเช่นเรือสายฟ้าด้วย”

ตั่อให้เป็นเปลวอัคคี กะโหลกเลือดและเดือนดับของอาณาจักร เลี่ยคงก็ยังได้ครอบครองแค่อาวุธวิเศษที่ห้อทะยานบนพื้นดินเท่านั้น

วัตัถุวิเศษที่บินได้บนท้องฟ้าอย่างเรือสายฟ้านี้ ดูเหมือนว่า หัวหน้าของสามขั้วอิทธิพลใหญ่ในอาณาจักรเลี่ยคงก็ยังไม่เคยมีในครอบ ครองมาก่อน

จากที่นางรู้มามีเพียงขั้วอิทธิพลบางแห่งที่ตัั้งตันยิ่งใหญ่อยู่ใน ดินแดนดาวตัก อีกทั้งยังตั้องมีบุคคลที่แข็งแกร่งอยู่ฝึ่ายในอย่างวิมาน สวรรค์เท่านั้นถึงจะสามารถครอบครองอาวุธวิเศษประเภทบินเช่นนี้ได้

นี่จึงแสดงให้เห็นถึงความร่ำารวยของหัวมู่ได้เป็นอย่างดี

“ข้าได้พึ่งใบบุญของอาจารย์เจ้าตั่างหาก” หัวมู่ยิ้มน้อยๆ “ผู่้ฝึก ลมปราณที่สามารถสร้างเรือสายฟ้าขึ้นมาได้ ตัลอดทั้งดินแดนดาวตักก็มี แค่ไม่กี่คนเท่านั้น และอาจารย์ของเจ้าก็บังเอิญเป็นหนึ่งในบุคคลเหล่านั้น พอดี ข้ารวบรวมวัตัถุวิเศษได้มากพอถึงขอให้นางช่วยสร้างเรือสายฟ้าขึ้น มาให้ข้าหนึ่งลำา”

“ทำาไมข้าไม่เคยรู้มาก่อน?” เผ่ยฉีฉีกล่าว

“เป็นเรื่องในอดีตัแล้วน่ะ” สีหน้าของหัวมู่พลันเปลี่ยนมาเป็น มืดมน

เผ่ยฉีฉีรู้อะไรควรไม่ควรจึงไม่ซักถามตั่อ

หลังจากที่นางและเนี่ยเทียนตั่างขึ้นมายืนบนเรือสายฟ้าแล้ว หัว มู่ก็กระตัุ้นอาวุธวิเศษประเภทบินนี้ให้ลอยขึ้นกลางอากาศก่อนที่มันจะแล่น ฉิวห่างไปไกลอย่างรวดเร็วคล้ายสายฟ้าเส้นหนึ่งที่แลบผ่่านแสงแดดเจิด จ้า

ขณะที่เรือสายฟ้านี้บินทะยาน หัวมู่ก็เล่าสถานการณ์ภายนอก ให้เนี่ยเทียนฟังอย่างง่ายๆ หนึ่งรอบ

นับตัั้งแตั่ที่เนี่ยเทียนไปจากที่นี่ก็เป็นเวลาเกือบสองปีแล้ว

เวลาสองปีนี้ รอยแยกห้วงมิตัิที่เปิดออกในอาณาจักรหลีเทียน อาณาจักรเชียนแจวนและอาณาจักรเสวียนเทียนตั่างก็ปลดปล่อยปราณ ปีศาจออกมาทะลักทลาย มากกว่าและเร็วกว่าที่ทุกคนคาดการณ์ไว้มาก นัก

ระยะเวลาสั้นๆ เพียงสองปี พื้นที่เศษหนึ่งส่วนสี่ของอาณาจักร หลีเทียนก็ถูกปราณปีศาจกลบทับจนมิดแล้ว

วังยมบาลถูกบีบให้ตั้องย้ายที่ตัั้งสำานักไปอยู่ที่อื่น

ที่ตัั้งสำานักของวิมานสวรรค์ในอาณาจักรเสวียนเทียนก็ใกล้จะ ถูกปราณปีศาจกลบทับเข้าไปทุกขณะ และก็ถูกบีบให้ตักอยู่ในสภาวะน่า กระอักกระอ่วนอย่างการตั้องย้ายสำานักเช่นกัน

สถานการณ์ของอาณาจักรเชียนแจวนก็ย่ำาแย่อย่างหนัก

เนี่ยเทียนหายตััวไปอย่างไร้ร่องรอย ทุกขั้วอำานาจพากันตัามหา อยู่เนิ่นนานก็ยังหาตััวเขาไม่พบ

ไม่นานจึงเริ่มมีข่าวลือแพร่ออกมาว่าเนี่ยเทียนที่ช่วงชิงตัรา ประทับสะเก็ดดาวไปได้สองดวงอาจถูกคนฆ่าตัายไปแล้ว

เนื่องจากอาณาจักรเสวียนเทียนและอาณาจักรเชียนแจวนมี สำานักยิ่งใหญ่นั่งบัญชาการณ์ แม้ว่าคนของที่นั่นจะหวาดกลัวไม่เป็นสุข แตั่ก็ยังถือว่าพอจะระงับสถานการณ์ไว้ได้จึงไม่เกิดความโกลาหลมากนัก

ทว่าอาณาจักรหลีเทียน เนื่องจากมีข่าวลือว่าเนี่ยเทียนอาจตัาย ไปแล้ว อีกทั้งปราณปีศาจของอาณาจักรหลีเทียนก็ไหลกรากรุนแรง ทำาให้ สำานักใหญ่ๆ ในอาณาจักรหลีเทียนล้วนหวาดผ่วาคล้ายมองไม่เห็นความ หวังใดๆ อีกแล้ว

ไม่นานพวกสำานักที่มีความสัมพันธ์อันดีกับนอกอาณาจักรตั่างก็ เริ่มเคลื่อนที่ไปทั่วทุกหนแห่ง พวกเขาเริ่มสั่งความให้ลูกศิษย์คนสำาคัญ ของสำานักพากันถอนกำาลังออกไปจากอาณาจักรหลีเทียนอย่างเงียบเชียบ

เมื่อข่าวนี้แพร่ออกไปได้ไม่นานก็เป็นเหตัุให้พวกตัระกูลที่พึ่งพา สำานักใหญ่ๆ รวมไปถึงมนุษย์ธรรมดาที่อาศัยอยู่ในเมืองตั่างๆ อย่างเมือง เฮยอวิ๋นเกิดความหวาดกลัวและสิ้นหวัง

คนเหล่านั้นเองก็รู้ดีว่าแตั่ละสำานักในอาณาจักรหลีเทียนมีความ สามารถจำากัด ไม่สามารถพาทุกคนหนีไปจากอาณาจักรหลีเทียนได้หมด

เมื่ออารมณ์สิ้นหวังแผ่่ขยายออกไปจึงทำาให้สถานการณ์ของ ตัลอดทั้งอาณาจักรหลีเทียนยิ่งเปลี่ยนมาเป็นซับซ้อนและยากเกินควบคุม

มนุษย์ธรรมดาที่รู้ว่าตันตั้องตัายแน่นอน รวมไปถึงผู่้ฝึก ลมปราณที่มีขอบเขตัตั่ำาจึงปลดปล่อยความชั่วร้ายในใจออกมาจนหมด เป็นเหตัุให้เมืองหลายแห่งของโลกมนุษย์เกิดสถานการณ์เลวร้ายอย่าง ปล้นฆ่าข่มขืน

ผู่้ฝึกลมปราณขอบเขตัตั่ำาตั้อยที่ฐานะไม่สูงจนไม่มีสิทธิ์จากไป พร้อมกับสำานัก ในใจเตั็มไปด้วยความสิ้นหวังจึงละทิ้งปณิธานของตััวเอง ปล่อยให้ตััวเองตักตั่ำา

พวกคนที่วางแผ่นคิดฮุบอาณาจักรหลีเทียนก็ล้มเลิกความคิดไป นานแล้ว และเป็นฝึ่ายตััดขาดความสัมพันธ์ทั้งหมดกับอาณาจักรหลีเทียน

เมื่อเป็นเช่นนี้ คนที่ใช้ชีวิตัอยู่ในอาณาจักรหลีเทียนจึงยิ่งสิ้นหวัง หดหู่ ผู่้ฝึกลมปราณไม่มีกะจิตักะใจจะฝึกตัน คนธรรมดาไร้ความหวังให้ใช้ ชีวิตั หากไม่รอความตัายไปวันๆ ก็กระทำาการบางอย่างที่บ้าคลั่งเพื่อ แสวงหาความท้าทายและความสุขสุดท้ายก่อนตัาย

เนี่ยเทียนที่กลับมาจากประตัูสวรรค์ซึ่งเดิมทีเป็นที่จับตัามอง ของหลายฝึ่ายก็กลับกลายมาถูกทอดทิ้ง

ในสายตัาของคนมากมาย เนี่ยเทียนที่ปีนั้นขอบเขตัตั่ำาตั้อย ใน เมื่อไม่มีความสามารถให้ชุบหลอมตัราประทับสะเก็ดดาวทั้งสองดวงก็ควร เห็นแก่ส่วนรวมยอมมอบตัราประทับสะเก็ดดาวให้กับหนิงหยางแห่งวิมาน สวรรค์แตั่โดยดี ปล่อยให้หนิงหยางเป็นคนรับผ่ิดชอบปิดผ่นึกรอยแยกห้วง มิตัิ ช่วยให้พวกเขาหลุดพ้นจากความยากลำาบาก ไม่ตั้องกังวลทุกเช้าค่ำา ว่าจะถูกปราณปีศาจกลบทับ หวาดกลัวว่ากองทัพใหญ่ของภูตัผ่ีปีศาจจะ เข้ามารุกรานอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเช่นนี้อีก

ไม่ว่าเนี่ยเทียนจะเป็นหรือตัาย จะอย่างไรในใจของคนเหล่านั้น เนี่ยเทียนก็คือบุคคลเลวร้ายที่มีโทษมหันตั์ตัิดตััว

พวกเขาคิดว่าที่อาณาจักรหลีเทียนตั้องเผ่ชิญกับความลำาบาก ยากแค้นเฉกเช่นตัอนนี้ล้วนเกิดจากฝึีมือของเนี่ยเทียนทั้งสิ้น

คนมากมายของวิมานสวรรค์ และสำานักในอาณาจักรเชียนแจวน ก็มีความเห็นไม่ตั่างกัน พวกเขาล้วนรู้สึกว่าเพราะความไม่รู้อะไรควรไม่ ควรของเนี่ยเทียนถึงได้ทำาให้ตัลอดทั้งดินแดนดาวตักตั้องกลายมาเป็นฝึ่าย ถูกกระทำาเช่นนี้

บนเรือสายฟ้า

เนี่ยเทียนมองพื้นดินที่ว่างเปล่าเบื้องล่างด้วยหัวคิ้วที่ขมวดเป็น ปม แล้วพลันกล่าวว่า “ท่านตัากับท่านป้าใหญ่ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง แล้ว?”

“ช่วงก่อนหน้านี้ถูกอาจารย์ของเจ้าส่งตััวไปอยู่ที่อาณาจักรป่าย จั้นแล้ว” หัวมู่ยิ้มขื่น “ช่วยไม่ได้ ไม่ว่าท่านตัาและท่านป้าใหญ่ของเจ้าจะ อาศัยอยู่ที่ใดในอาณาจักรหลีเทียนตั่างก็ตั้องเจอกับสายตัาที่ไม่เป็นมิตัร ฝึ่ายในของสำานักหลิงอวิ๋นเองก็มีหลายคนที่เกิดความไม่พอใจในตััวพวก เขาเพราะเจ้า”

“หากพวกเขาอยู่ในอาณาจักรหลีเทียนตั่อ ไม่ว่าเจอกับผู่้ใดก็ ล้วนได้รับสายตัามองเป็นศัตัรูจากคนอื่น”

“เพื่อป้องกันไม่ให้วันหน้าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น อาจารย์ของเจ้าเองก็ จำาใจจึงตั้องแอบส่งพวกเขาไปอยู่ที่อาณาจักรป่ายจั้น”

เนี่ยเทียนสีหน้ามืดคล้ำา “เรื่องไม่ดี หมายถึงเรื่องอะไร?”

“มีบางคนรู้สึกว่าหากเจ้ายังมีชีวิตัอยู่ก็มีเพียงพวกเขาเท่านั้นถึง จะทำาให้เจ้าเป็นฝึ่ายยอมมอบตัราประทับสะเก็ดดาวออกมาแตั่โดยดี” หัน มู่ถอนหายใจหนึ่งครั้ง “สันดานของคน ในยามที่มองไม่เห็นความหวังก็มัก จะเปิดเผ่ยด้านที่เลวร้ายที่สุดออกมาเสมอ ก่อนหน้านี้ตัอนที่ปราณปีศาจ เพิ่งถูกปลดปล่อยออกมา ยังไม่ส่งผ่ลกระทบกับทุกคน สถานการณ์ก็ยังดี กว่านี้”

“ภายหลังปราณปีศาจเริ่มเพิ่มมากขึ้น อาณาเขตัที่ปกคลุมก็ยิ่ง กว้างขวาง แถมเจ้าก็ยังไม่ปรากฏตััวเสียที”

“ทุกคนล้วนหวาดกลัว ตั่างก็อยากแตั่จะมีชีวิตัอยู่ตั่อ ในเวลา อย่างนี้ไม่ว่าวิธีใดที่สามารถบีบให้เจ้าออกมาได้ก็ล้วนปรากฏขึ้นในใจของ พวกเขาทั้งสิ้น”

“เพื่อท่านตัาและท่านป้าใหญ่ของเจ้าแล้ว อาจารย์ของเจ้าเองก็ ตั้องแบกรับแรงกดดันมหาศาลเช่นกัน”

“สุดท้ายด้วยความจนใจ และก็เริ่มมองออกว่าสถานการณ์เลว ร้ายลงไปทุกที เขาถึงได้แอบส่งตััวท่านตัาและท่านป้าใหญ่ของเจ้าไปอยู่ที่ อื่น อีกทั้งเขายังมิอาจบอกคนอื่นได้ว่าท่านตัาและท่านป้าใหญ่ของเจ้าไป อยู่ที่ไหน เพราะกลัวว่าวิมานสวรรค์รวมไปถึงสำานักของอาณาจักรเชียน แจวนจะคิดลงมือกับท่านตัาและท่านป้าใหญ่ของเจ้าเฉกเช่นคนอื่นๆ”

“สมกับที่เป็นด้านอัปลักษ์ของสันดานคนอย่างแท้จริง” เนี่ย เทียนพูดเสียงเย็นเยียบ

“ถึงสำานักหลิงอวิ๋นแล้ว” หัวมู่เอ่ยเบาๆ