ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 349 ท่าทีของฝึูงชน

ที่หัวมู่บอกว่าถึงสำานักหลิงอวิ๋นแล้วอันที่จริงยังห่างจากที่ตัั้ง ของสำานักหลิงอวิ๋นอยู่อีกระยะหนึ่ง

ยืนอยู่บนเรือสายฟ้า เนี่ยเทียนทอดสายตัามองไปเบื้องหน้าก็ สามารถเห็นเขาหลิงอวิ๋นที่มีเมฆหมอกล้อมวน

ทว่าด้วยตัำาแหน่งที่พวกเขาอยู่ในตัอนนี้กลับใกล้เมืองเฮยอวิ๋ นมากกว่า แตั่ดูเหมือนว่าหัวมู่จะจงใจเลี่ยงห่างจากเมืองเฮยอวิ๋น

“ตัอนนี้ท่านอาจารย์ของข้าอยู่ที่สำานักหลิงอวิ๋นหรือไม่?” เนี่ย เทียนถามเบาๆ

หัวมู่ส่ายหัว “ตัอนนี้ไม่อยู่”

“เขาไปไหนหรือ?” เนี่ยเทียนถามด้วยความแปลกใจ

“ไปตัามหาทางรอดให้กับสำานักหลิงอวิ๋นอย่างไรล่ะ” หัวมู่มี สีหน้าจนใจ “อาจารย์ของเจ้ามั่นใจในตััวเจ้ามาก ตั่อให้ฝึ่ายในของสำานัก หลิงอวิ๋นจะมีคนมากมายที่คิดว่าเจ้าไม่มีทางกลับมาอาณาจักรหลีเทียนได้ อีก และในใจของคนเหล่านั้นก็คิดว่าตั่อให้เจ้ายังมีชีวิตัอยู่ก็ยากที่จะชุบ หลอมตัราประทับสะเก็ดดาวได้ในระยะเวลาสั้นๆ”

“แล้วนับประสาอะไรกับก่อนหน้าที่เจ้าจะหายไปก็มีตัราประทับ สะเก็ดดาวแค่สองดวง ตัราประทับสะเก็ดดาวอีกดวงหนึ่งยังอยู่ในมือหนิง หยาง เรื่องนี้ทุกคนล้วนรับรู้กันหมด”

“มีเพียงตัราประทับสะเก็ดดาวทั้งสามรวมกันเป็นหนึ่งเท่านั้นถึง จะสามารถปิดผ่นึกรอยแยกห้วงมิตัิ ทำาให้สถานการณ์ของอาณาจักรหลี เทียนกลับมามั่นคงได้อีกครั้ง”

“คนมากมายล้วนรู้ว่าตั่อให้เจ้ายังมีชีวิตัอยู่ ยังไม่ทันที่เจ้าจะได้ กลับมาอาณาจักรหลีเทียน อาณาจักรหลีเทียนก็คงถูกปราณปีศาจกลบทับ หมดแล้ว ถึงเวลานั้น ภูตัผ่ีปีศาจก็จะพากันแห่มาเยือน ทำาให้อาณาจักร หลีเทียนกลายมาเป็นแดนสุขาวดีของภูตัผ่ีปีศาจอีกครั้ง”

“ด้วยเหตัุนี้ ฝึ่ายในของสำานักหลิงอวิ๋นจึงขอร้องให้อาจารย์ของ เจ้าไปที่อาณาจักรอื่นเพื่อตัามหาที่อยู่ใหม่ให้กับสำานักหลิงอวิ๋น”

“เขาถูกบีบให้ไปที่อาณาจักรป่ายจั้น”

ฟังคำาอธิบายของหัวมู่จบ เนี่ยเทียนก็ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะกล่าว ว่า “ญาตัิของข้าในอาณาจักรหลีเทียนก็มีแค่ท่านตัากับท่านป้าใหญ่และ ท่านอาจารย์เท่านั้น ตัอนนี้พวกเขาทั้งสามคนล้วนไม่อยู่ ข้าก็ไม่รีบร้อนไป ที่สำานักหลิงอวิ๋นแล้ว ท่านหัว หากไม่ถือสา พาข้าไปส่งที่เมืองเฮยอวิ๋นได้ หรือไม่ ข้าอยากจะไปดูที่นั่นสักหน่อย”

ประโยคนี้ดังออกมา หัวมู่ก็พลันเงียบงัน

เนี่ยเทียนตัะลึง “มีอะไรที่ไม่สะดวกงั้นหรือ?”

หัวมู่ยิ้มเจื่อน “ตัอนที่เดินทางมาสำานักหลิงอวิ๋น ข้าก็จงใจหลีก ห่างเมืองเฮยอวิ๋น ตั่อให้ตั้องเดินทางอ้อมก็ไม่อยากให้ผ่่านที่นั่น อันที่จริง ข้าไม่อยากให้เจ้าเข้าไปในเมืองเฮยอวิ๋นหรอกนะ ไม่อยากให้เจ้าเห็นด้านที่ โสมม”

ยิ่งเขากล่าวเช่นนี้ เนี่ยเทียนก็ยิ่งอยากรู้ ยิ่งยืนกราน “ตัอนที่ข้า อยู่ในโลกมายามรกตั ในประตัูสวรรค์ รวมไปถึงในอาณาจักรเลี่ยคงก็เคย เจอเรื่องราวมามากมาย ข้าไม่ใช่เด็กคนนั้นในสายตัาท่านอีกแล้ว ข้าคิดว่า ข้ามีความกล้ามากพอที่จะเผ่ชิญหน้ากับทุกสิ่งแล้ว”

“ด้านที่โสมมเหล่านั้นก็คือส่วนหนึ่งในการเตัิบโตัของข้า หวังว่า ท่านจะเข้าใจ”

“ก็ได้” หันมู่ถอนหายใจเบาๆ แล้วจึงไม่ยืนหยัดอีก ก่อนที่เขา จะเปลี่ยนทิศทางการบินของเรือสายฟ้าให้วนไปยังเมืองเฮยอวิ๋น

อาวุธวิเศษที่สามารถบินบนฟ้า ขนาดในอาณาจักรเสวียนเทียน ก็ยังมีให้เห็นน้อยนัก อาณาจักรหลีเทียนก็ยิ่งไม่มีทางได้พบเห็นเข้าไปใหญ่

เรือสายฟ้าลดระดับลง เนื่องจากถูกหัวมู่ปกปิดปราณและร่อง รอย คนนอกจึงยากจะจับสังเกตัเห็น

ตัอนที่เรือสายฟ้ามาถึงเมืองเฮยอวิ๋น เนี่ยเทียนก้มหน้าลงมองก็ เห็นเพียงว่าไร่นาใกล้เคียงกับเมืองเฮยอวิ๋นรกร้างว่างเปล่าราวกับไม่มีร่อง รอยการทำาไร่ไถนามานานแล้ว

เมื่อก่อนนี้ บริเวณโดยรอบของเมืองเฮยอวิ๋นจะคึกคักมากเป็น พิเศษ พวกชาวไร่ชาวนาตั่างก็ยุ่งวุ่นวายอยู่กับการทำาไร่ไถนากันทั้งวันทั้ง คืน

ทว่าตัอนนี้เขาเห็นเพียงว่าพวกชาวไร่ชาวนาที่อยู่ในหมู่บ้านตั่าง ก็นั่งอยู่หน้าประตัูด้วยท่าทางเกียจคร้าน สีหน้ามืดมน นัยน์ตัามองไม่เห็น วี่แววของความมีชีวิตัชีวาใดๆ

แม้ว่าคนเหล่านี้จะมีชีวิตัอยู่ ทว่าใจของพวกเขากลับตัายไป ก่อนแล้ว

ตัอนที่ใกล้จะไปถึงเมืองเฮยอวิ๋น หัวมู่ก็หาพื้นที่รกร้างแห่งหนึ่ง ให้เรือสายฟ้าลงจอด เนี่ยเทียนครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่จึงหยิบเอาหน้ากากที่ตั่ง ป่ายเจี๋ยมอบให้ออกมา แล้วพูดกับหัวมู่และเผ่ยฉีฉีว่า “ข้าอยากเข้าไปดู ในเมืองสักหน่อย”

“ก็ดี” หัวมู่พยักหน้า แล้วหันไปกล่าวกับเผ่ยฉีฉีว่า “ฉีฉี เจ้าก็ เปลี่ยนโฉมหน้าสักหน่อยเถอะ ตัอนนี้อาณาจักรหลีเทียนนั้นผ่ิดปกตัิ ด้วย รูปโฉมของเจ้า ง่ายที่จะชักนำาให้เกิดปัญหา”

“อ้อ” เผ่ยฉีฉีหยิบเอาหน้ากากที่มีหน้าตัาธรรมดาออกมาจากใน แหวนเก็บของแล้วสวมลงบนใบหน้าเบาๆ

หลังจากนั้นคนทั้งสามถึงได้เข้าไปในเมืองเงียบๆ

เมื่อเข้ามาในเมืองเฮยอวิ๋น เนี่ยเทียนไม่ได้รีบร้อนไปที่ตัระกูล เนี่ย แล้วก็ไม่ได้ไปที่ตัระกูลอัน แตั่เดินอยู่ในเมืองเฮยอวิ๋นอย่างไร้จุดหมาย ใช้สายตัาของตััวเองสังเกตัดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับเมืองเฮยอวิ๋น

จากนั้นเขาก็มองเห็นว่าคนของเมืองเฮยอวิ๋นเป็นเหมือนพวก ชาวไร่ชาวนาที่อยู่ข้างนอก ทั้งๆ ที่มีชีวิตัอยู่แตั่พวกเขากลับทำาท่าเหมือน คนตัายไปแล้ว

คนส่วนใหญ่ล้วนมีสีหน้าซึมกะทือราวกับมีชีวิตัอยู่เพื่อรอความ ตัายเท่านั้น

พวกคนที่มีกำาลังหน่อยก็จะรังแกคนที่อ่อนแอกว่า ระบายความ กระหายใคร่ด้านลบในใจตััวเองออกมาจนหมด ในหอนางโลมหลายแห่งมี แตั่คนไปกินไปดื่ม และทุกคนก็แสดงความบ้าคลั่งราวกับวันสิ้นโลกมาถึง

ทั่วทุกมุมในเมือง ทั่วหัวถนน มีการตั่อสู้คาวเลือดเกิดขึ้นทั้งวัน ทั้งคืน

ปล้นฆ่า เผ่าบ้านเรือน ข่มขืน มีให้เห็นทั่วทุกหย่อมหญ้า

สามตัระกูลใหญ่ที่ก่อนหน้านี้ควบคุมเมืองเฮยอวิ๋นอย่างตัระกูล อัน ตัระกูลอวิ๋นและตัระกูลเนี่ยกลับนิ่งดูดาย ไม่สนใจความสงบสุขในเมือง อีกแล้ว

ยามค่ำาคืนทุกบ้านเรือนล้วนปิดประตัูแน่นหนา ไม่มีใครกล้าออก ไปข้างนอก

ในห้องที่ปิดสนิทมีเสียงร่ำาร้องของหญิงสาว เสียงด่าทอของ ผู่้ชายหลังดื่มสุรา และยังมีเสียงอ้อนวอนน่าเวทนาของเด็กน้อยดังมาให้ได้ ยินแว่วๆ

ตัลอดทั้งเมืองเฮยอวิ๋นอบอวลไปด้วยบรรยากาศน่ากลัวของ ความสิ้นหวังและความบ้าคลั่ง ผู่้ฝึกลมปราณไร้อารมณ์ฝึกตัน สนใจแตั่

ความสนุกสนานเร้าอารมณ์ เห็นใครขัดหูขัดตัาก็เปิดฉากสังหารอย่างไร้ เหตัุผ่ล

คนธรรมดาไม่ทำางานทำาการ ใช้ชีวิตัผ่่านไปวันๆ โดยอาศัยเศษ อาหารที่หลงเหลืออยู่ รอวันให้ภูตัผ่ีปีศาจเข้ามารุกราน รอคอยให้วันสิ้น โลกมาถึง

เดินเตัร่อยู่ในเมืองมาวันหนึ่งก็เห็นว่าเป็นดั่งที่หัวมู่กล่าวเอาไว้ เขามองเห็นด้านที่อัปลักษณ์ชั่วช้าที่สุดของสันดานคน เห็นคนมากมายที่ มองไม่เห็นความหวังจนถูกบีบให้กลายมาเป็นบ้า

ที่อยู่เหนือจากการคาดการณ์ของเนี่ยเทียนก็คือหลังจากที่ตัระ กูลอวิ๋นสิ้นชื่อไปแล้ว ตัอนนี้อิทธิพลที่แข็งแกร่งที่สุดของเมืองเฮยอวิ๋นกลับ ไม่ใช่ตัระกูลอันหรือตัระกูลเนี่ย

แตั่กลายมาเป็นตัระกูลหยวนที่เมื่อก่อนอยู่ในเมืองหันสือ

เมืองหันสือที่ตัั้งของตัระกูลหยวนถูกหินอุกกาบาตัโจมตัีจนแทบ พินาศวอดวายไปทั้งเมือง ตัระกูลหยวนที่ได้รับความเสียหายอย่างหนักจึง จากเมืองหันสือ ย้ายมาอยู่เมืองเฮยอวิ๋น

การมาเยือนของตัระกูลหยวนได้เข้ามาแทนที่ตัระกูลอวิ๋น กลาย มาเป็นตัระกูลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองเฮยอวิ๋น

แรกเริ่ม เนื่องจากเนี่ยเทียนกลายมาเป็นบุคคลที่โดดเด่น ตัระกูล หยวนจึงไม่กล้าทำาอะไรตัระกูลเนี่ย ทว่าภายหลังเนื่องจากเนี่ยเทียน หายตััวไปอย่างไร้ร่องรอย เนื่องจากทุกคนล้วนตัำาหนิและเคียดแค้นเนี่ย เทียน บวกกับที่เนี่ยตังไห่และเนี่ยเฉี่ยนถูกอูจี้แอบส่งตััวไปยังอาณาจักร ป่ายจั้นอย่างลับๆ ตัระกูลหยวนจึงรังแกตัระกูลเนี่ยอย่างกำาเริบเสิบสาน

รวมไปถึงตัระกูลอันด้วย

ผู่้ที่หนุนหลังตัระกูลหยวนเดิมทีคือหุบเขาเทา หลังจากที่หุบเขา เทาโดนภูตัผ่ีปีศาจรุกรานก็เป็นเหตัุให้หุบเขาเทาแทบจะถูกตััดชื่อออกจาก อาณาจักรหลีเทียน

มีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่หนีรอดจากหุบเขาเทามาได้ หยวน เสียนแห่งตัระกูลหยวนคือเจ้าหุบเขาคนหนึ่งของหุบเขาเทา นางโชคดีไม่ น้อย เพราะเป็นหนึ่งในบรรดาคนส่วนน้อยที่หนีพ้นเคราะห์ครั้งนั้นมาได้

หยวนเสียนเองจึงกลายมาเป็นพละกำาลังส่วนหนึ่งของหุบเขา เทาที่หลงเหลืออยู่

โชคชะตัาของหุบเขาเทาทำาให้ขั้วอิทธิพลหลายแห่งเห็นใจ ขณะ ที่อาณาจักรหลีเทียนประสบภัยพิบัตัิครั้งใหญ่ แตั่ละสำานักจึงละทิ้งความ ขัดแย้งในอดีตัเปลี่ยนมาร่วมมือร่วมใจกันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ตัอนนี้หยวนเสียนคือตััวแทนของหุบเขาเทา คือหนึ่งกำาลัง สุดท้ายของหุบเขาเทาที่เหลืออยู่จึงได้รับการดูแลจากฝึ่ายตั่างๆ

และก็ด้วยเหตัุนี้ เมื่อตัระกูลหยวนย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองเฮยอวิ๋น ทางฝึ่ายสำานักหลิงอวิ๋นจึงว่ากล่าวอะไร

เมื่อก่อนฝึ่ายที่หนุนหลังตัระกูลอันคือหอหลิงเป่า ทว่าหลังจากที่ หอหลิงเป่าประสบเคราะห์ในเทือกเขาชื่อเหยียนก็เกิดความเสียหายอย่าง

ใหญ่หลวงเช่นกัน ภายหลังเมื่อภูตัผ่ีปีศาจเข้ามารุกราน สหายร่วมสำานักก็ ถูกสังหารไปอีกเยอะมาก

แม้ว่าหอหลิงเป่าจะยังไม่ถูกตััดชื่อออก แตั่กลับกลายมาเป็น สำานักที่อ่อนแอที่สุด

ทว่าตัอนนี้ตัระกูลอัน แม้แตั่สำานักหนุนหลังที่อ่อนแอที่สุดก็ยัง สูญเสียไปแล้ว

ที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะอันซืออี๋แห่งตัระกูลอันอยู่ในหอหลิงเป่าไม่ ได้อีกตั่อไป นางจึงแอบพาน้องสาวของนางไปอยู่ด้วยกันที่สำานักโลหิตั

เพราะเห็นแก่หน้าของเนี่ยเทียน พี่น้องอันซืออี๋จึงถูกหลีจิ้งเจ้า สำานักโลหิตัรับตััวเอาไว้ ทั้งยังให้การปกป้องดูแล

ทว่าถึงแม้สำานักโลหิตัจะยอมรับพี่น้องอันซืออี๋ แตั่ฝึ่ายในสำานัก โลหิตักลับมีคนมากมายที่ไม่ชอบตัระกูลอันจึงไม่ได้รับตัระกูลอันเข้ามาอยู่ ในการดูแลด้วย

การที่พี่น้องอันซืออี๋ทรยศสำานัก ทำาให้หอหลิงเป่าตััดตัระกูลอัน ออก นี่จึงเป็นเหตัุให้ตัระกูลอันไร้ที่พึ่งพา

ตัระกูลเนี่ยที่พึ่งพิงสำานักหลิงอวิ๋นมานานปี เนื่องจากการจากไป ของเนี่ยตังไห่ เนี่ยเฉี่ยน เนื่องจากสาเหตัุเรื่องเนี่ยเทียนจึงถูกคนฝึ่ายใน ของสำานักหลิงอวิ๋นรังเกียจเดียดฉันท์อีกครั้ง

ตัระกูลเนี่ยที่ในนามอยู่ในการดูแลของสำานักหลิงอวิ๋น อันที่จริง แล้วกลับไม่ได้รับการดูแลจากสำานักหลิงอวิ๋นเท่าที่ควร บวกกับที่หลายคน ล้วนรู้สึกว่าความพ่ายแพ้และสิ้นหวังของอาณาจักรหลีเทียนมีสาเหตัุจาก เนี่ยเทียน นี่จึงทำาให้ตัระกูลเนี่ยกลายมาเป็นหนามแหลมทิ่มแทงใจของทุก คน

ผู่้ฝึกลมปราณจำานวนมากในเมืองรวมไปถึงคนธรรมดาที่รู้ว่าตััว เองตั้องตัายแน่นอนตั่างก็ฉวยโอกาสเล่นงานตัระกูลเนี่ย ทำาให้ทุกครั้งที่คน ตัระกูลเนี่ยออกจากบ้านก็ล้วนเตั็มไปด้วยความอันตัรายมากมาย

ตัระกูลหยวนที่ย้ายมาอยู่เมืองเฮยอวิ๋นก็ยิ่งลงมือกับตัระกูลอัน และตัระกูลเนี่ยอย่างกำาเริบเสิบสาน เวลาที่พวกคนในตัระกูลของตัระกูล

เนี่ยและตัระกูลอันออกมานอกบ้านก็มักจะเจอกับ “อุบัตัิเหตัุ” มากมาย สุดท้ายกลายเป็นศพนอนเกลื่อนถนน

เดินวนอยู่ในเมืองหลายรอบ เนี่ยเทียนก็เดินไปทางตัระกูลเนี่ย โดยไม่รู้ตััว

ตัลอดทางหัวมู่และเผ่ยฉีฉีสองคนแค่ตัามมาเงียบๆ โดยไม่เอ่ย คำาใด

หัวมู่ผ่่านอะไรมานักตั่อนักแล้ว ไม่ว่าอะไรก็เคยเห็นมาหมด เขา จึงมองความเลวร้ายมากมายที่เกิดขึ้นในเมืองเฮยอวิ๋นด้วยความชินชา และหัวใจที่เฉยเมย

กลับกลายเป็นเผ่ยฉีฉีเสียอีกที่ไม่เคยเห็นมาก่อนว่าเมื่อใจคนถูก ความสิ้นหวังราวกับวันสิ้นโลกเยื้องกรายมาเยือนจะทำาเรื่องชั่วช้าให้กับ เมืองๆ หนึ่งได้มากมายขนาดนี้

ตัลอดทางที่เดินมา หัวคิ้วของนางขมวดเป็นปมอยู่ตัลอดเวลา ใบหน้าก็เผ่ยสีหน้าครุ่นคิด

ทุกอย่างที่เนี่ยเทียนได้ประจบพบเจอ นางก็เพิ่งเห็นเป็นครั้งแรก เช่นเดียวกัน และก็ดูเหมือนว่าจะทำาให้นางตักใจไม่น้อย

และขณะที่ใกล้จะไปถึงตัระกูลเนี่ย เนี่ยเทียนก็มองเห็นคนคุ้น เคยคนหนึ่งที่ไม่ได้เจอกันมานานมากแล้ว—เนี่ยโยว

เนี่ยโยวเด็กคนนี้คือคนที่ทำาให้เขารู้สึกสนิทใจอย่างที่รู้สึกได้จาก น้อยคนนักในตัระกูลเนี่ย

ระยะเวลาเว้นห่างไปหลายปี เนี่ยโยวเตัิบโตักลายมาเป็นสาว น้อยรูปร่างสะโอดสะอง เพียงแตั่ว่าหุ่นของนางออกจะผ่อมสักเล็กน้อย และขอบเขตัก็ยังอยู่แค่หลอมรวมลมปราณขั้นเก้าเท่านั้น ยังไม่เหยียบย่าง เข้าสู่ขั้นท้ายสวรรค์

ดูเหมือนว่าเนี่ยโยวจะแอบออกมาจากบ้าน ตัอนนี้ขณะที่กำาลัง จะกลับเข้าตัระกูลเนี่ยกลับถูกคนหมายหัวเสียก่อน

บนถนนที่เงียบสงัดเส้นหนึ่ง ขณะที่เนี่ยโยวก้มหน้าก้มตัาเดิน เร็วๆ ไปข้างหน้า ทันใดนั้นก็ถูกผู่้ฝึกลมปราณท้ายสวรรค์ช่วงกลางสองคน ดักหน้าเอาไว้

และเวลานี้เนี่ยเทียน หัวมู่ เผ่ยฉีฉีสามคนก็มาปรากฏตััวบนถนน เส้นนั้นพอดี

สายตัาของเนี่ยเทียนเย็นเยียบ เขาหยุดยืนอยู่บนหัวถนน ห่างไป หลายสิบเมตัร ทอดสายตัามองไกลไปยังผู่้ฝึกลมปราณสองคนที่เห็นได้ชัด ว่ามาจากตัระกูลหยวน