ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 350 ผู่้ตั้องโทษ?

“หยุดซะ”

กลางถนน คนสองคนที่มาจากตัระกูลหยวนเหลือบมองเนี่ยโยว ด้วยสีหน้าที่แสดงเจตันาชั่วร้าย

เนี่ยโยวหน้าเปลี่ยนสีน้อยๆ เอ่ยถามอย่างขลาดกลัวว่า “พวก เจ้าเป็นใคร? คิดจะทำาอะไร?”

“ผู่้ใหญ่ในตัระกูลเจ้าไม่เคยสั่งหรือว่าช่วงนี้ห้ามออกจากบ้าน?” คนผู่้หนึ่งแสยะปากหัวเราะเบาๆ “ตัอนนี้คนในตัระกูลเนี่ยของเจ้าหาก กล้าออกมาเดินเพ่นพ่านในเมืองเฮยอวิ๋นก็เหมือนหนูสกปรกวิ่งผ่่านถนน ใครเจอก็ตัะโกนให้ทุบตัี ในเวลาอย่างนี้ พวกเจ้าก็ควรจะอยู่แตั่ในบ้าน ห้ามก้าวออกมาแม้แตั่ก้าวเดียว”

ประโยคนี้ดังออกมา เนี่ยโยวก็ถอยหลังโดยอัตัโนมัตัิ

แน่นอนว่านางย่อมรู้ ผู่้อาวุโสในตัระกูลเองก็เน้นย้ำาอยู่หลายครั้ง ว่าช่วงนี้ห้ามคนในตัระกูลออกไปข้างนอก

แตั่เนื่องจากนางมีนัดกับคนอื่นถึงได้ฉวยโอกาสตัอนที่คนเฝึ้า ประตัูไม่สังเกตั แอบหนีออกมา

นางนึกไม่ถึงว่าตัอนที่ใกล้จะกลับถึงบ้านจะถูกคนหมายหัวเช่นนี้

นางหันไปมองรอบด้านก็พบว่าตัรงหัวถนนมีคนสามคนยืนนิ่ง เฉยอยู่

ดวงตัาของเนี่ยโยวเป็นประกายน้อยๆ ก่อนที่จะรีบวิ่งห้อเข้ามา หาคนทั้งสามอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนางก็มาหยุดอยู่เบื้องหน้าเนี่ยเทียน

“ท่านลุง พี่ชาย พี่สาว มีคนประสงค์ร้ายตั่อข้า ขอพวกท่าน โปรดช่วยข้าด้วย” เมื่อมายืนอยู่หน้าเนี่ยเทียน นางก็หอบหายใจน้อยๆ ใบหน้าเตั็มไปด้วยการอ้อนวอน

ก่อนหน้าที่เนี่ยเทียนจะไปจากอาณาจักรหลีเทียนก็ไม่เคยได้กลับ มาตัระกูลเนี่ยนานมาก

อีกทั้งเขายังไปอยู่อาณาจักรเลี่ยคงอีกสองปี เมื่อรวมเวลาดูแล้ว เกรงว่าเขาคงไม่ได้เหยียบเข้ามาในเมืองเฮยอวิ๋นสี่ห้าปีได้แล้ว

สี่ห้าปีมานี้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงกับตััวเขา บวก กับที่จงใจเปลี่ยนแปลงโฉมหน้า ไม่ว่าอย่างไรเนี่ยโยวก็นึกไม่ถึงว่าพี่ชาย เรือนกายสูงใหญ่ มองดูแล้วโฉมหน้าไม่สะดุดตัาที่อยู่เบื้องหน้านางคนนี้ก็ คือเนี่ยเทียนที่สร้างเรื่องปาฏิหาริย์ให้กับตัระกูลเนี่ยครั้งแล้วครั้งเล่า

“ไม่ตั้องกลัวนะ เจ้าปลอดภัยแล้ว” เนี่ยเทียนกล่าวด้วยน้ำาเสียง อ่อนโยน

สาวน้อยที่อยู่เบื้องหน้าเขามีร่างกายเปราะบาง แตั่กลับสูงสะอด สะอง ทำาให้เขารู้สึกมึนงงเล็กน้อย

“ผ่่านไปหลายปีจนนางโตัเป็นสาวแล้วหรือนี่…” ปลงอนิจจังอยู่ ในใจพักหนึ่ง เนี่ยเทียนก็ดึงเอาความคิดกลับคืน ก่อนจะขมวดคิ้วมองผู่้ฝึก ลมปราณสองคนของตัระกูลหยวนที่เดินเข้ามาอย่างไม่รีบไม่ร้อน

เขานึกไม่ถึงว่าทั้งๆ ที่มีคนอื่นอยู่ด้วย ผู่้ฝึกลมปราณสองคนของ ตัระกูลหยวนจะยังกล้าเข้ามาหาเรื่อง

หัวมู่เงียบเฉยไม่เอ่ยคำาใด ตั่อให้เขาและเผ่ยฉีฉีจะจงใจไม่ปลด ปล่อยปราณออกมา คนตัระกูลหยวนสองคนที่มีตับะเพียงท้ายสวรรค์ก็น่า จะรู้ว่าไม่ควรมีเรื่องกับพวกเขา

ทว่าพวกเขาไม่เพียงแตั่เดินเข้ามา กลับยังวางท่าไร้ความเกรง กลัวพร้อมมีเรื่องอีกด้วย

“สหาย ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นพวกเจ้าในเมืองโพ่เมี่ยมาก่อน มา จากที่อื่นสินะ?” คนผู่้หนึ่งโหวกเหวกเสียงดัง

“มาจากที่อื่นแล้วอย่างไร?” เนี่ยเทียนขมวดคิ้วเป็นปม

“มาจากที่อื่นก็อย่าสอดไม่เข้าเรื่อง” อีกคนหนึ่งแค่นเสียงเย็น กล่าว “สาวน้อยที่อยู่เบื้องหน้าพวกเจ้าคนนี้คือคนของตัระกูลเนี่ย! ตัระกูล เนี่ยของเจ้าเนี่ยเทียนนั่นอย่างไรล่ะ!”

“เนี่ยเทียนคือผู่้ตั้องโทษของอาณาจักรหลีเทียนเรา!”

“ก็เพราะเขาไม่เจียมตัน หลังจากโชคช่วยทำาให้ได้ตัราประทับ สะเก็ดดาวมาสองดวงดันไม่ยอมมอบให้วิมานสวรรค์ แตั่กลับไปซ่อนตััว ถึงได้ทำาให้หนึ่งส่วนสี่ของที่ดินในอาณาจักรหลีเทียนถูกปราณปีศาจกลบ ทับไปแล้ว!”

“เนี่ยเทียนคือคนที่ทำาให้อาณาจักรหลีเทียนอยู่กันอย่างไม่ เป็นสุข ทำาให้สำานักใหญ่จำาตั้องคิดหาวิธีการมากมายเพื่อส่งตััวลูกศิษย์คน สำาคัญให้ออกไปอยู่ที่อื่น”

“ส่วนพวกเราและตัระกูลผู่้พึ่งพิงอื่นๆ ก็คงไม่มีสิทธิ์ถูกพวกเขา พาออกไปจากอาณาจักรหลีเทียนด้วย จุดจบของพวกเราถูกกำาหนดมาไว้ นานแล้วว่าตั้องตัายเพราะเจ้าคนชั่วช้านั่น!”

“เจ้าคนบาปหนาผู่้นั้นรวมไปถึงคนในตัระกูลเขาสมควรตั้องรับ ไฟโทสะและการทอดทิ้งจากทุกคนในอาณาจักรหลีเทียน!”

คนผู่้หนึ่งประณามเนี่ยเทียนตั่อหน้าเขาอย่างเคียดแค้น จากนั้น จึงพูดตั่อว่า “ผู่้ที่กล้ามีความสัมพันธ์อันดีกับตัระกูลเนี่ยก็คือศัตัรูของทุก สำานักและทุกตัระกูลในอาณาจักรหลีเทียน! พวกเราล้วนถูกตัระกูลเนี่ย ทำาร้าย! ทางที่ดีพวกเจ้าก็ควรรู้อะไรควรไม่ควร อย่าแส่หาเรื่องใส่ตััวจะดี กว่า”

“ไม่ใช่นะ ไม่ใช่อย่างนี้นะ” เนี่ยโยวส่ายหัวไม่หยุด พยายามที่ จะอธิบายให้ทุกคนฟัง “พี่เสี่ยวเทียนไม่ใช่คนอย่างที่พวกเจ้าพูด ตัอนที่ คราวก่อนอาณาจักรหลีเทียนถูกภูตัผ่ีปีศาจรุกราน เขาเคยช่วยสำานักโลหิตั และวังยมบาลสังหารภูตัผ่ีปีศาจไปมากมาย เขาคือวีรบุรุษ คือวีรบุรุษของ ตัระกูลเนี่ยเราและของอาณาจักรหลีเทียน!”

“ที่เขายังไม่ปรากฏตััวก็ตั้องเป็นเพราะยังไม่บรรลุความลับของ ตัราประทับสะเก็ดดาว เมื่อเขาบรรลุแล้วจะตั้องรีบกลับมาที่นี่โดยเร็วที่สุด แน่นอน!”

“เขาจะตั้องมาช่วยพวกเรา ช่วยวิมานสวรรค์ ร่วมมือกับหนิง หยางปิดผ่นึกรอยแยกห้วงมิตัิ!”

“พวกเจ้าห้ามใส่ร้ายเขา!”

เนี่ยโยวเถียงหน้าดำาหน้าแดง ถลึงตัาใส่คนสองคนของตัระกูล หยวนอย่างเกลียดแค้น มือเล็กๆ ของนางกำาเป็นหมัดแน่น ทำาท่าทาง ราวกับว่าหากทั้งสองคนยังกล้าพูดจาเหลวไหลอีกนางจะตั้องอดไม่ไหว ลงมือกับอีกฝึ่ายแน่นอน

“ฮ่าๆ แม้แตั่เนี่ยเป่ยชวนและเนี่ยหนันซานของตัระกูลเนี่ยพวก เจ้ายังยอมรับว่าเนี่ยเทียนคือผู่้ตั้องโทษ วาจาที่เจ้ากล่าวก็เป็นได้แค่เรื่อง ชวนหัวสำาหรับผู่้อื่นเท่านั้น!” คนผู่้หนึ่งมีสีหน้าเย้ยหยัน ก่อนจะกล่าว อย่างหงุดหงิดว่า “ข้าไม่มีเวลามาโตั้เถียงกับเจ้า จะจับตััวเจ้าเดี๋ยวนี้ แหละ”

ระหว่างที่พูดเขาก็ยื่นมือมาหาเนี่ยโยว

อีกคนหนึ่งกลับหันมามองเนี่ยเทียนสามคนด้วยสายตัาเย็นชา แล้วพูดว่า “พวกเจ้าอย่าสอดไม่เข้าเรื่อง ตัอนนี้เจ้านายของเมืองเฮยอวิ๋ นก็คือตัระกูลหยวนของพวกเรา เมืองเฮยอวิ๋นในยามนี้ไม่ใช่เมืองเฮยอวิ๋ นอย่างในอดีตัอีกแล้ว ทุกวันล้วนมีคนตัาย มีเรื่องกับตัระกูลหยวน พวก เจ้าก็อย่าได้หวังว่าจะใช้ชีวิตัอยู่ในเมืองเฮยอวิ๋นอย่างสงบสุข”

“ตัูม!”

ทว่าอยู่ๆ แขนและเรือนกายท่อนบนของคนที่ยื่นมือไปหาเนี่ย โยวพลันระเบิดกระจาย

ขณะที่เนี่ยโยวร้องอุทานด้วยความตักใจ คนอีกคนหนึ่งของ ตัระกูลหยวนก็ถูกลูกปราณวิญญาณที่เนี่ยเทียนแอบสร้างขึ้นมาระเบิด เลือดเนื้อจนแหลกละเอียด

เพียงแค่ครู่เดียว คนตัระกูลหยวนสองคนก็กลายมาเป็นเพียง เศษซากเลือดเนื้อแหลกเละ

กลิ่นคาวเลือดฉุนกึกค่อยๆ อบอวลไปทั่วบริเวณ เนี่ยโยวหน้า ซีดขาว เรือนกายที่อ่อนแอของนางสั่นเทาน้อยๆ

เนี่ยเทียนพูดเสียงเรียบด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ “เอ่อ ฝึ่ายในตัระ กูลเนี่ยของพวกเจ้าก็มีหลายคนที่คิดว่าเนี่ยเทียนคือผู่้ตั้องโทษสำาหรับ อาณาจักรหลีเทียนหรือ?”

“อย่าไปฟังพวกเขาพูดเหลวไหล พวกคนที่พูดจาแบบนั้นก็มีแตั่ คนที่เมื่อก่อนไม่ถูกท่านปู่ใหญ่” เนี่ยโยวรีบอธิบาย

เนี่ยเทียนเงียบไปครู่จึงพูดกับเนี่ยโยว “เจ้ากลับไปเถอะ ระหว่างทางจะไม่เจอคนตัระกูลหยวนอีก เจ้าปลอดภัยแล้ว”

“ขอบคุณท่านมาก” เนี่ยโยวกล่าวเสียงแผ่่ว

สภาพการตัายของคนตัระกูลหยวนสองคนอเนจอนาถและน่า สังเวชมากเกินไป ทำาให้นางรู้สึกหวาดกลัวเนี่ยเทียน หลังจากที่เนี่ยเทียน เอ่ยประโยคนั้น นางจึงรีบวิ่งผ่่านพื้นที่นองเลือดแห่งนั้นไปอย่างระมัดระวัง และรวดเร็วราวกับคนได้รับอภัยโทษ ไม่นานก็หายวับไปจากถนน

“เนี่ยเทียน…” หัวมู่ทำาท่าจะเอ่ยอะไรบางอย่างแตั่ก็เงียบไป

“ข้าไม่เป็นไร” เนี่ยเทียนฝึืนยิ้มแล้วกล่าวว่า “เนี่ยเป่ยชวนและ เนี่ยหนันซานไม่เคยชอบข้ามาตัั้งแตั่ข้ายังเด็ก การมีตััวตันอยู่ของข้าก็คือ หนามแหลมที่ทิ่มแทงใจพวกเขา การที่พวกเขาโจมตัีข้าด้วยเจตันาร้ายจึง ไม่ได้ทำาให้ข้ารู้สึกแปลกใจแม้แตั่น้อย”

ทันใดนั้นเขาก็เดินห่างจากถนนที่เจิ่งนองไปด้วยเลือดแห่งนั้น พอไปหยุดอยู่ไม่ไกลจากตัระกูลเนี่ยก็ปลดปล่อยทิพย์จักษุออกมา

ทิพย์จักษุบินเข้าไปในตัระกูลเนี่ยอย่างเงียบเชียบ

ขณะที่ใกล้จะเข้าสู่ยามรัตัตัิกาล เนี่ยเทียนก็ลืมตัาขึ้น ยิ้มขออภัย ส่งไปให้หัวมู่และเผ่ยฉีฉีที่ยืนรอเขาอยู่เงียบๆ แล้วจึงกล่าวว่า “พวกเราไป กันเถอะ”

หัวมู่เอ่ยด้วยความแปลกใจ “ไม่เข้าไปแล้วรึ?”

ดวงตัาของเผ่ยฉีฉีก็เตั็มไปด้วยความสงสัย

อันที่จริงนางไม่ค่อยเข้าใจเนี่ยเทียนมากนัก ตัอนที่ใกล้จะไปถึง สำานักหลิงอวิ๋น เนี่ยเทียนเป็นฝึ่ายเสนอให้มาดูที่เมืองเฮยอวิ๋น นางก็คิดว่า เนี่ยเทียนตั้องกลับบ้านแน่นอน

นางนึกไม่ถึงว่าเนี่ยเทียนแค่ยืนอยู่นอกตัระกูลเนี่ยพักเดียวก็ แสดงท่าทีว่าจะไปจากที่นี่

นางไม่เข้าใจสาเหตัุ

“ไม่เข้าไปแล้ว” เนี่ยเทียนส่ายหน้า “คนที่สนิทสนมกับข้าก็มีแค่ ไม่กี่คนเท่านั้น อันที่จริงคนตัระกูลเนี่ยส่วนใหญ่ล้วนไม่มีใครชอบข้า ใน เมื่อการมีตััวตันของข้าคือความเดือดร้อนของพวกเขา แล้วจะตั้องเข้าไป เจอกับเรื่องที่ไม่มีความหมายทำาไม?” กล่าวจบเขาก็ก้าวเดินช้าๆ ไปยังที่ ตัั้งของตัระกูลอัน

การที่เขาจากมาก็เพราะทิพย์จักษุทั้งเจ็ดข้างทำาให้เขาได้ยินบท สนทนาของคนในตัระกูลเนี่ยเกี่ยวกับเขาซึ่งไม่เป็นที่เสนาะหู

คนในตัระกูลตััวเองกลับเป็นเหมือนคนนอกที่รู้สึกว่าเขาเป็นคน ทำาให้อาณาจักรหลีเทียนตักอยู่ในสภาพอับจน ทั้งยังรู้สึกว่าเป็นเพราะเขา ตัระกูลเนี่ยถึงได้ตั้องเผ่ชิญกับการใส่ร้ายและเจตันาชั่วช้าจากคนมากมาย เช่นนี้

คนที่เมื่อก่อนยอมรับในตััวเขาก็มีน้อยแสนน้อยอยู่แล้ว ทว่า ตัอนนี้คนจำานวนน้อยนิดเหล่านั้นก็ดูเหมือนจะเตั็มไปด้วยความไม่พอใจใน ตััวเขา

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็หาเหตัุผ่ลให้กลับไปยังตัระกูลเนี่ยไม่เจอ อีกแล้ว เพราะอย่างไรซะเนี่ยตังไห่และเนี่ยเฉี่ยนที่ให้ความสำาคัญในตััวเขา อย่างแท้จริงก็ไม่ได้อยู่ที่ตัระกูลเนี่ย

ด้วยเหตัุนี้เขาจึงมุ่งหน้าไปยังตัระกูลอัน

อันหรงผู่้เป็นประมุขของตัระกูลอันเคยช่วยเขารับมือกับเนี่ยเป่ย ชวน สองพี่น้องอันซืออี๋ก็มีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างสนิทสนมกับเขา ก่อนที่ จะไปจากเมืองเฮยอวิ๋น เขาจึงอยากไปเห็นสภาพที่แท้จริงของตัระกูลอัน ในเวลานี้

เมื่อเขามาหยุดอยู่หน้าตัระกูลอันก็สังเกตัเห็นว่าผู่้แข็งแกร่ง มากมายของตัระกูลหยวนล้วนมารวมตััวกันอยู่ที่นี่ และหยวนเฝึิงชุนผู่้เป็น ประมุขตัระกูลหยวนก็อยู่ในนั้นด้วย

หน้าประตัูตัระกูลอันยังมีคนอีกไม่น้อยที่มารอดูเรื่องสนุก หลัง จากที่พวกเขามาถึง ยืนฟังอยู่แค่ครู่เดียวก็เข้าใจตั้นสายปลายเหตัุ

ตัระกูลหยวนตั้องการบีบให้ตัระกูลอันย้ายออกไปอยู่ที่อื่น และ จะยึดจวนตัระกูลอันมาเป็นของตััวเอง

ก่อนหน้าที่ตัระกูลหยวนยังไม่มาอยู่ที่นี่ ตัระกูลอันคือตัระกูลที่ แข็งแกร่งที่สุดในเมืองเฮยอวิ๋น ที่ตัั้งจวนของพวกเขาจึงอยู่ในที่พื้นที่ที่ เจริญรุ่งเรืองที่สุดของเมืองเฮยอวิ๋น อีกทั้งสิ่งปลูกสร้างของตัระกูลอันก็ หรูหราโอ่อ่า สูงตัระหง่านโดดเด่น

ตัระกูลหยวนมาอยู่เมืองเฮยอวิ๋นได้ไม่นาน ไม่มีกำาลังพอให้สร้าง จวน หอเรือนและลานที่พักขึ้นมาใหม่

ตัระกูลอวิ๋นหายสาบสูญไปแล้ว ถ้าเช่นนั้นการยึดครองตัระกูล อันและตัระกูลเนี่ยก็คือสองทางเลือกสำาหรับพวกเขา

ในนาม ตัระกูลเนี่ยยังคงเป็นผู่้พึ่งพาสำานักหลิงอวิ๋น แม้ว่า ฝึ่ายในสำานักหลิงอวิ๋นจะมีหลายคนที่เกลียดขี้หน้าตัระกูลเนี่ย ทว่าพวกเขา ก็ยังแค่กล้าลักเล็กขโมยน้อย กระทำาการนิดๆ หน่อยๆ อย่างลับๆ เท่านั้น

หากจะให้บีบตัระกูลเนี่ยออกไปอยู่ที่อื่น พวกเขายังไม่กล้าทำา

ทว่าตัระกูลอันนั้นกลับตั่างออกไป นับตัั้งแตั่ที่พี่น้องอันซืออี๋เดิน ออกมาจากหอหลิงเป่าและได้รับการปกป้องจากสำานักโลหิตั ตัระกูลอันก็ สูญเสียคนหนุนหลังอย่างหอหลิงเป่าไป ทั้งยังถูกหอหลิงเป่าตััดชื่อออก

ทางฝึ่ายของสำานักโลหิตัก็ยังไม่แสดงท่าทีว่าจะรับตัระกูลอันไว้ ในการคุ้มครอง นี่จึงทำาให้สภาพของตัระกูลอันเปลี่ยนมาเป็นยากลำาบาก

และก็เพราะเห็นว่าตัระกูลอันไม่มีที่พึ่ง หยวนเฝึิงชุนถึงได้เลือก เล่นงานตัระกูลอัน ตั้องการบีบให้คนตัระกูลอันย้ายออกไป หลังจากนี้ก็จะ เปลี่ยนชื่อจวนตัระกูลอันให้เป็นจวนตัระกูลหยวน

“รอข้าสักครู่ ก่อนจะไปจากที่นี่ ข้าขอจัดการปัญหาให้สิ้นซาก เสียก่อน” เนี่ยเทียนกล่าว