ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 37 สำานักภูติผีและสำานักโลหิต
ห่างออกไปพันลี้ทางทิศใต้ของอารามเสวียนอู้
ควันพิษห้าสีราวกับก้อนเมฆหนาชั้นลอยอยู่กลาง อากาศ
แท่นบูชาโบราณแปลกประหลาด้แห่งหนึ่งที่สร้างขึ้นจาก ซากกองกระดู้ก หญิงผู้หนึ่งที่หน้าตาอัปลักษณ์น่าหวาด้กลัวราวกับผี ผู้หนึ่ง โบกสะบัด้เลมบมือคมกริบสีด้ำา กำาลังพูด้อะไรบางอย่าง
เด้มกชายเด้มกหญิงผิวหนังด้ำาคล้ำาที่สวมอาภรณ์ชุด้สั้นห้าคน ต่างกมกำาลังรับฟังอย่างสงบ
“หอหลิงเป่า สำานักหลิงอวิ๋น หุบเขาเทา และอารามเสวียน อู้สี่สำานัก ก่อนหน้านี้ทำางานใหญ่ของพวกเราพัง พวกเราคงต้องทำา อะไรสักอย่างแล้ว” ในลูกตาของหญิงผู้นั้นฉายแสงสีเขียวเป็นมัน ขลับ กล่าวด้้วยเสียงเยมนเยียบ: “ที่ให้พวกเจ้าไปโลกมายามรกต มี เพียงเปอาหมายเด้ียว ฆ่าพวกเด้มกรุ่นเด้ียวกับพวกเจ้าของสี่สำานักนั่น ให้เกลี้ยง!”
“ใต้เท้าเย่กุ่ย ท่านโปรด้วางใจ ก่อนที่พวกเราจะ กลับออกมาจากโลกมายามรกต คนรุ่นเด้ียวกันจากทั้งสี่สำานักนั่นต้อง ตายเกลี้ยงแน่นอน” เด้มกชายผอมแห้งผู้หนึ่งแสยะปาก เลียริมฝีปาก บนด้้วยท่าทางโหด้เหี้ยม ราวกับสัตว์ร้ายกระหายเลือด้ตัวหนึ่ง
เด้มกชายผู้นั้นชื่อว่าโม่ซี ขอบเขตหลอมลมปราณขั้นเก้า เป็นลูกศิษย์ของสำานักภูติผี
ตรงหน้าอกของพวกเขาแขวนสร้อยคอที่ร้อยกระดู้กนิ้วมือ ไว้เป็นพวง กระดู้กนิ้วมือแต่ละนิ้วนั้นต่างกมเป็นนิ้วของศัตรูที่พวกเขา สังหาร และคนขอบเขตเด้ียวกันกับพวกเขา
ลูกศิษย์สำานักภูติผี ทุกครั้งที่ฆ่าศัตรูซึ่งอยู่ในขอบเขต เด้ียวกันคนหนึ่งกมจะตัด้นิ้วหัวแม่มือของศัตรูคนนั้นมาร้อยเป็นพวง
ลูกศิษย์สำานักภูติผีอีกสี่คนที่เหลือ พวงกระดู้กที่ทำามาจาก กระดู้กนิ้วของศัตรูทำาได้้เพียงเอามาร้อยเป็นกำาไลข้อมือเท่านั้น
มีเพียงโม่ซีที่เนื่องจากศัตรูรุ่นเด้ียวกันมีมากเกินไป ถึง สามารถเอากระดู้กนิ้วพวกนั้นมาร้อยเป็นสร้อยคอสวมไว้ได้้
เหมนได้้ชัด้ว่าเขาเป็นคนที่แขมงแกร่งที่สุด้ น่ากลัวที่สุด้ใน บรรด้าห้าคนนี้
“อืม เจ้าไป แน่นอนว่าข้าย่อมวางใจ” หญิงชราที่ถูกเรียก ว่าเย่กุ่ย หัวเราะเสียงประหลาด้หลอกหลอนสองที กล่าวว่า: “คน ของสำานักโลหิตกมาถึงแล้ว”
เพิ่งจะพูด้จบกมองเหมนชายฉกรรจ์ร่างบึกบึนที่ผมสีแด้ง สยายยุ่งเหยิงผู้หนึ่ง นำาเด้มกของสำานักโลหิตห้าคนมาถึงหน้าแท่นบูชา ซากกระดู้ก
ชายฉกรรจ์ผู้นั้นเส้นผมของเขาสีแด้งราวกับเลือด้ ผมแต่ละ เส้นของเขาห้อยระย้าลงมาที่หน้าผากกว้างใหญ่ มองแวบๆ ราวกับ รอยเลือด้หลายเส้น
ชายหญิงห้าคนที่ตามมาด้้านหลังของเขา บนร่างต่างมีกลิ่น ของคาวเลือด้ลอยออกมาอย่างชัด้เจน ราวกับว่าเด้มกเหล่านั้นเพิ่งจะ ด้ื่มเลือด้สด้จากงานเลี้ยงฉลองแห่งคาวเลือด้กันมา
เด้มกหญิงที่เป็นผู้นำาคนหนึ่ง แต่งกายเตมยศ ใบหน้างด้งาม ราวภาพวาด้ ทว่าสีหน้ากลับเยมนชา ท่าทางไม่น่าเข้าใกล้
“อวี๋ถง! คราวนี้สำานักโลหิตมีเจ้าเป็นผู้นำางั้นหรือ?” พอโม่ซี แห่งสำานักภูติผีมองเหมนเด้มกหญิงคนนั้นกมร้องอุทานขึ้นมาอย่างตก ตะลึง “เจ้าควรกำาลังฝ่าขอบเขตท้ายสวรรค์อยู่ไม่ใช่หรือ?”
“ข้าจะเหยียบย่างเข้าขั้นท้ายสวรรค์ในโลกมายามรกต” อ วี๋ถงแห่งสำานักโลหิตพูด้ด้้วยเสียงเยมนเยียบ
“หึ ดู้ท่าเรื่องคราวก่อนคงทำาให้สำานักโลหิตของเจ้าโกรธ เข้าจริงๆ ถึงได้้ส่งอวี๋ถงเข้าไปในโลกมายามรกต” หญิงชราสำานักภูติ ผีหัวเราะเสียงต่ำาน่าสยด้สยอง นางพยักหน้า กล่าวว่า: “เป็นแบบนี้กม ด้ี ลำาพังแค่โม่ซีคนเด้ียว ข้ายังรู้สึกว่าไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่นัก ถ้ามีอ วี๋ถงด้้วยกมไม่มีปัญหาแล้ว”
“ภารกิจที่คนของสี่สำานักได้้รับในการประลองกมคือสังหาร สัตว์วิเศษระด้ับสองสี่ตัว” ชายฉกรรจ์ของสำานักโลหิต หัวเราะหึหึ กล่าวกับลูกศิษย์สำานักโลหิตเหล่านั้นที่อยู่ด้้านหลัง: “ภารกิจของ พวกเจ้า ไม่ใช่สัตว์วิเศษสี่ตัวนั่น แต่เป็นลูกศิษย์ทั้งสี่สำานักทุกคนที่ เข้าร่วมการประลองในโลกมายามรกต!”
“พวกเจ้ากมคือนักล่า!”
“เหยื่อที่สำาคัญที่สุด้มีสี่คน แบ่งออกเป็นอันอิ่งแห่งหอหลิง เป่า เจียงหลิงจูแห่งสำานักหลิงอวิ๋น หยวนเฟิงแห่งหุบเขาเทา และยัง มีเจิ้งปินแห่งอารามเสวียนอู้!”
“พวกเขาต่างกมเป็นลูกศิษย์คนสำาคัญที่ทั้งสี่สำาคัญต่างมอง เป็นเมลมด้พันธ์ชั้นด้ี สังหารพวกเขา คนที่สามารถถือหัวของพวกเขา ออกมาจากโลกมายามรกตได้้ จะตบรางวัลให้อย่างหนัก!”
“หนี้เลือด้ต้องชด้ใช้ด้้วยเลือด้ สี่สำานักกล้าทำาลายงานใหญ่ ของพวกเรากมอย่ามาโทษว่าพวกเราทำาลายรากฐานในอนาคตของ พวกมัน!”
ชายฉกรรจ์ของสำานักโลหิตกล่าวเสียงเยมนเยียบ
“สมควรแก่เวลาแล้ว” หญิงชราสำานักภูติผี หยิบเอากระดู้ก แผ่นหนึ่งออกมาโยนลงไปในแท่นบูชาซากกระดู้ก
ตรงกลางแท่นบูชาซากกระดู้ก ประตูแสงสีเขียวเข้มบาน หนึ่งค่อยๆ ปรากฏรูปร่างขึ้นมา
“ยังไงซะโลกมายามรกตกมไม่ใช่โลกลึกลับของพวกเรา การ ที่พวกเราเปิด้ประตูโลกลึกลับแห่งนั้นออกต้องใช้เวลามาก พวกเจ้า จำาเอาไว้ว่าต้องทำางานให้เสรมจภายในครึ่งปี เพื่อกลับมาก่อน กำาหนด้” ขณะที่หญิงชราเปิด้ประตูกมกำาชับด้้วยสีหน้าเคร่งขรึม “กลับมาช้า ถูกคนของสี่สำานักเจอตัวกมจงรอความตายอยู่ในโลก มายามรกตเถอะ”
“รับทราบ”
“แค่สามเด้ือนพวกเรากมทำางานนี้เสรมจแล้ว ผู้ที่ไร้ฝีมือกลับ มากมสมควรตายอยู่ในโลกมายามรกต!”
“ประตูเปิด้แล้ว!”
สายตาน่าสะพรึงกลัวของหญิงชรากวาด้มองไปทั่วร่างของ ผู้ฝึกลมปราณทั้งสิบคนของสำานักภูติผีและสำานักโลหิต
……
โลกมายามรกต
เนื่องจากเนี่ยเทียนไม่ใช่ลูกศิษย์ของตระกูลภายใต้สังกัด้สำา นักหลิงเป่า ด้ังนั้นตลอด้ทางที่เด้ินทางมาจึงไม่มีคนสนใจเขาสักคน
เขาเองกมีความสุขกับการอยู่อย่างอิสระเสรี แล้วกมไม่ได้้ สนใจจะพูด้คุยกับเด้มกหนุ่มเด้มกสาวพวกนั้นด้้วย ระหว่างทางยังจงใจ ทิ้งระยะห่างอยู่ด้้านหลัง แค่ตามพวกเขาไปห่างๆ
ก่อนที่อันอิ่งจะเข้ามาน่าจะได้้รับคำาแนะนำาจากผู้อาวุโสของ หอหลิงเป่าแล้ว นางมักจะหยิบเอาแผนที่แผ่นหนึ่งขึ้นมาอยู่ตลอด้ เวลา หลังจากอ่านอย่างละเอียด้ถึงจะระบุทิศทาง
เหมนได้้ชัด้ว่าจากแผนที่แผ่นนั้น ทำาให้นางรู้ว่าเส้นทางไหน สามารถนำาไปสู่งูเหลือมเพื่อแลกมาด้้วยโอสถบรรลุสวรรค์ได้้
บนพื้นที่รกร้างเปล่าเปลี่ยว อันอิ่งนำาพาคนเหล่านั้นของหอ หลิงเป่าเร่งรุด้เด้ินทางอยู่ตลอด้เวลา
โลกมายามรกตไม่มีด้วงจันทร์และด้วงด้าว ไม่มีความแตก ต่างระหว่างกลางวันและกลางคืน หากไม่มีสิ่งของที่ช่วยคำานวณ เวลาเป็นพิเศษกมยากที่จะรู้เวลาที่แน่นอนได้้
เนี่ยเทียนมาจากตระกูลเนี่ย แน่นอนว่าย่อมไม่มีทางมี อุปกรณ์ประเภทนี้ แล้วกมไม่รู้ด้้วยว่าพวกเขาใช้เวลาอยู่ในป่ารกร้าง ไปนานเท่าไหร่แล้ว
ในความรู้สึกของเขา ในป่าเปลี่ยวร้างที่เงียบเหงาแห่งนี้ อย่างน้อยพวกเขากมต้องอยู่มาแล้วสองวัน
สองวันมานี้ พวกเขาไม่ได้้เจอสัตว์วิเศษใด้ๆ สักตัว เหมนแค่เพียงโครงกระดู้กของสัตว์วิเศษที่กลาด้เกลื่อนเตมพื้น
“ใกล้จะลอด้ผ่านป่ารกร้างได้้แล้ว เกาะน้ำาแขมงด้้านหน้ากม คือพื้นที่เปอาหมายของพวกเรา งูเหลือมน้ำาแขมงนั่นอยู่ในเกาะน้ำาแขมง เหล่านั้น นับตั้งแต่ตอนนี้ไปทุกคนต้องระวังตัวให้มากหน่อย” วันนี้ อยู่ๆ อันอิ่งกมหยุด้ชะงักฝีเท้า ชี้ไปยังภูเขาหลายลูกที่พอเหมนได้้รำาไร กล่าวอธิบายกับทุกคน “ป่ารกร้างเด้ิมทีเป็นพื้นที่อยู่อาศัยของชนเผ่า ดุ้ร้าย เคยเป็นขอบเขตอำานาจของชนเผ่าเหล่านั้น”
“แต่คนต่างเผ่าตายกันไปหมด้นานแล้ว ด้ังนั้นตลอด้ทางที่ ผ่านมาพวกเราถึงได้้ปลอด้ภัย”
“ทว่าหากออกจากผืนป่ารกร้างแห่งนี้เข้าไปในเขตของเกาะ น้ำาแขมง กมต้องเริ่มเผชิญหน้ากับสัตว์วิเศษของโลกมายามรกตแล้ว สัตว์วิเศษเหล่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่ในโลกมายามรกต มองทุกคนที่มา เยือนเป็นศัตรู หากพบพวกเรา พวกมันกมจะโจมตีทันที”
“ยังไงซะสัตว์วิเศษระด้ับสูงทั้งหมด้กมล้วนตายด้้วยน้ำามือ ของพวกเราสี่สำานัก และพวกมันกมเข้าใจในข้อนี้ด้ี”
ขณะที่อันอิ่งพูด้ อยู่ๆ สายตากมหันมาจับจองเนี่ยเทียนที่อยู่ ด้้านหลังสุด้
ใบหน้าเนี่ยเทียนเผยความงงงัน ไม่รู้ว่าทำาไมตอนนี้อันอิ่งถึง หันมาจ้องเขากะทันหัน
“ต่อไปอาจพบเจอสัตว์วิเศษได้้ตลอด้เวลา คนที่อยู่ด้้าน หน้าสุด้จะถูกสัตว์วิเศษโจมตีได้้ง่ายที่สุด้” อันอิ่งหัวเราะเสียงต่ำาหนึ่ง ครั้ง “สภาพแวด้ล้อมของเกาะน้ำาแขมงนั่นซับซ้อน ใครกมไม่รู้ว่าสัตว์ วิเศษหลบอยู่ที่ไหน จะโจมตีกะทันหันจากสถานที่ใด้”
เมื่อนางพูด้เช่นนี้ เจิ้งรุ่ยและพันเทาต่างกมเผยสีหน้าประสงค์ ร้ายออกมาทันที
“เนี่ยเทียน เจ้าไม่ใช่คนของหอหลิงเป่าเรา ในเมื่อเจ้าได้้ เปรียบคนของหอหลิงเป่า ได้้ปอายคำาสั่งให้เข้ามาร่วมประลองในโลก มายามรกต ถ้าเช่นนั้นเจ้ากมควรทำาอะไรเพื่อพวกเราบ้าง หึหึ ภารกิจ ตรวจสอบเส้นทางด้้านหน้าสุด้ แน่นอนว่าย่อมตกเป็นหน้าที่เจ้า” อัน อิ่งหรี่ตาหัวเราะชั่วร้าย
พริบตานั้นสายตาของผู้ประลองทุกคนกมล้วนมารวมกันอยู่ บนตัวเนี่ยเทียน
ตอนที่เด้มกชายเด้มกหญิงเหล่านั้นที่มาจากแต่ละตระกูลมอง มายังเขา สายตาล้วนเตมไปด้้วยความชั่วร้าย
เหมนได้้ชัด้ว่าพวกเขาต่างกมรู้สึกว่าการที่ให้เนี่ยเทียนซึ่งเป็น คนนอกรับหน้าที่สำารวจเส้นทาง เพื่อเผชิญอันตรายก่อนใครเพื่อน นั้น เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง
“ข้ายังจะพูด้อะไรได้้อีกหรือ?” เนี่ยเทียนกล่าวด้้วยรอยยิ้ม เจื่อน
“ใช้ได้้นี่นา” อันอิ่งยิ่งยิ้มเบิกบานมากขึ้น “ขอแค่เจ้าไป จากพวกเรา เด้ินทางเพียงลำาพังในโลกมายามรกต กมไม่ต้องฟังคำาสั่ง ของข้าอีก”
เนี่ยเทียนลูบจมูก พยักหน้า “กมได้้ ข้าจะสำารวจเส้นทางอยู่ ด้้านหน้าสุด้เอง”
คนฉลาด้ต้องรู้จักอะไรควรไม่ควร โลกมายามรกตเป็นโลกที่ แปลกหน้าสำาหรับเขาอย่างสิ้นเชิง หากไปจากคนของหอหลิงเป่า เขากมไม่ต่างอะไรไปจากคนตาบอด้
แผนที่แผ่นนั้นในมือของอันอิ่ง สามารถทำาให้พวกเขาหา สัตว์วิเศษระด้ับสองสี่ตัวเจอได้้ นี่เป็นสิ่งที่เขาให้ความสำาคัญมาก ที่สุด้
หากไปจากอันอิ่ง ในโลกมายามรกตอันแสนกว้างใหญ่ใบนี้ เขากมคลำาทางเด้ินไปไม่ถูกราวกับแมลงวันที่ไม่มีหัว
เขายังอาจถึงขั้นหาทางกลับไม่เจอ ครึ่งปีให้หลังอาจไม่ได้้ ออกไปจากโลกมายามรกต
ด้้วยเหตุนี้ แม้จะรู้ว่าอันอิ่งจงใจกลั่นแกล้งเขา เขาเองกม ทำาได้้เพียงอด้ทนไว้ก่อนชั่วคราว ไว้ครั้งหน้าค่อยเอาคืนกมยังไม่สาย
“เชื่อฟังคำาสั่งกมด้ีแล้ว ไปสิ เจ้าพาพวกเราเข้าไปในเกาะน้ำา แขมงด้้านหน้า ให้พวกเราได้้เจอกับสัตว์วิเศษของโลกมายามรกต หน่อยสิว่าร้ายกาจจริงอย่างที่พวกผู้อาวุโสบอกหรือเปล่า” อันอิ่งก ล่าวอย่างลำาพองใจ
“อื้ม” เนี่ยเทียนตอบรับอย่างว่าง่าย
ไม่นานเขากมเด้ินผ่านคนทั้งกลุ่มมาเด้ินนำาอยู่ด้้านหน้าสุด้
ภายใต้สายตาเร่งเร้าของอันอิ่น เขาก้าวเด้ินยาวๆ ไปด้้าน หน้า ใช้เวลาครึ่งชั่วยามกมสามารถลอด้ผ่านผืนป่ารกร้างออกมายัง เขตเกาะน้ำาแขมงที่สัตว์วิเศษเข้าๆ ออกๆ ได้้จริง
“โฮก! โฮก!”
เพิ่งจะเข้ามาสู่เกาะน้ำาแขมง เสียงร้องคำารามด้้วยความโกรธ แค้นของสัตว์วิเศษกมพลันด้ังนั้น
“สวบ สวบ!”
ด้้านหลังต้นไม้น้ำาแขมงโปร่งใสหลายต่อหลายต้น ทันใด้นั้นมี สัตว์วิเศษจำานวนมากพากันด้าหน้าเข้ามา ด้วงตาของสัตว์วิเศษ เหล่านั้นล้วนเปล่งประกายความเคียด้แค้น กระโจนเข้ามาหาเขา ก่อนเป็นอันด้ับแรก
YOU MAY ALSO LIKE
