ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 38 การต่อสู้อันดุ้เด้ือด้

ฟอาด้ินกว้างใหญ่มหาศาล แทบไม่มีที่ใด้ที่ไม่มีปราณ วิญญาณฟอาด้ินให้ผู้ฝึกลมปราณฝึกบำาเพมญตบะสำาเรมจ

ส่วนสัตว์ประหลาด้ หากสูด้รับปราณวิญญาณเข้าไป กม สามารถกลายมาเป็นสัตว์วิเศษที่มีพัฒนาการแขมงแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ได้้

ไม่ต่างไปจากผู้ฝึกลมปราณ เมื่อสัตว์วิเศษใช้พลัง วิญญาณมาทำาให้ร่างของตัวเองแขมงแกร่งขึ้นกมจะมีระด้ับแตกต่างกัน ออกไป

สัตว์วิเศษเองกมีสิบระด้ับ สอด้คล้องกับสิบขอบเขตของผู้ ฝึกลมปราณ สัตว์วิเศษระด้ับหนึ่ง ความสามารถของมันกมเท่ากับ ขอบเขตหลอมลมปราณ

ระด้ับหนึ่งเป็นเพียงแค่สัตว์วิเศษระด้ับต่ำาสุด้ เลือด้เนื้อและ กระดู้กของพวกมันมักจะแขมงแกร่ง ทว่ากลับไม่สามารถปลด้ปล่อย พลังวิญญาณออกมาด้้วยวิธีการซับซ้อนได้้

แต่ต่อให้จะเป็นเพียงสัตว์ที่มีร่างกายใหญ่โต สำาหรับ นักพรตหลอมลมปราณบางส่วนที่เพิ่งเริ่มฝึกบำาเพมญตบะแล้วกมถือว่า เป็นภัยคุกคามอย่างสูง

“โฮก!”

สัตว์วิเศษแต่ละตัวร้องคำาราม ห้อตะบึงออกมาจากเขต เกาะน้ำาแขมงนั่น ทุกตัวล้วนพุ่งเข้าใส่เนี่ยเทียน

เนี่ยเทียนที่นำาขบวนอยู่หน้าสุด้ เพิ่งได้้เจอกับสัตว์วิเศษ เป็นครั้งแรกกมตื่นตะลึงไปเช่นกัน

แต่แค่พริบตาเด้ียวเขากมสงบลงมาได้้

“หนึ่ง สอง สาม…สิบเอมด้ สัตว์วิเศษสิบเอมด้ตัว!” หลังจาก เหมนจำานวนของสัตว์วิเศษอย่างชัด้เจนแล้ว แรด้เกราะน้ำาแขมงตัวที่อยู่ หน้าสุด้กมห้อทะยานอย่างบ้าคลั่งเข้ามาใกล้

แรด้เกราะน้ำาแขมงตัวนั้นลำาตัวยาวเกือบสามเมตร ตลอด้ทั้ง ร่างปกคลุมไปด้้วยเกราะน้ำาแขมงสีขาวเงิน ขณะที่มันวิ่งตะบึงเข้ามา ปากและจมูกกมพ่นควันเยมนเฉียบออกมาด้้วย

บนสันจมูกของแรด้เกราะน้ำาแขมง นอยาวหนึ่งเมตรแท่ง หนึ่งคมกริบราวกระบี่ เปล่งประกายแสงสีใส แหลมคมอย่างถึงที่สุด้

ภายใต้การพุ่งโจมตีอย่างรวด้เรมวของแรด้เกราะน้ำาแขมง มองเหมนนอของมันเลมงมาที่หน้าอกของตัวเอง เนี่ยเทียนกมราวกับถูก ไอเยมนของเกาะน้ำาแขมงรุกรานเข้าไปในร่างกาย หัวใจเยมนเฉียบ

เขามีความรู้สึกว่าต่อให้เขาจะมีร่างกายแขมงแกร่งเพียงใด้ หากถูกนอแหลมนั่นแทงเข้าที่หน้าอกกมต้องบาด้เจมบสาหัสในพริบตา ได้้เหมือนกัน

ด้้านหลังของแรด้เกราะน้ำาแขมง สัตว์วิเศษมากมายร้อง คำาราม ในด้วงตาอบอวลไปด้้วยไอเยมนเยียบแห่งความเคียด้แค้น ต่าง กมห้อตะบึงเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

“หึ!” เขาหัวเราะเสียงต่ำาหนึ่งครั้ง ขณะที่แรด้เกราะน้ำาแขมง ตัวนั้นพุ่งเข้าใส่ เขากมรีบถอยร่นอย่างว่องไว

สัตว์วิเศษสิบเอมด้ตัว แต่ละตัวราวกับเป็นบ้า เขาไม่คิด้ว่า ด้้วยกำาลังของเขาคนเด้ียวจะสามารถฆ่าสัตว์วิเศษทั้งหมด้นั่นได้้

แน่นอนว่าเขาย่อมแบ่งปันความกด้ด้ันนี้ให้กับผู้ประลอง ของหอหลิงเป่าเหล่านั้นด้้วย ให้ทุกคนแบกรับไฟโทสะของสัตว์วิเศษ ไปพร้อมกับเขา

“สัตว์วิเศษสิบเอมด้ตัว!”

“เพิ่งจะเข้ามาในเกาะน้ำาแขมงกมีสัตว์วิเศษโผล่มาถึงสิบ เอมด้ตัวแล้ว ดู้ท่าจำานวนของสัตว์วิเศษในโลกมายามรกตจะมากกว่า ที่พวกเราคิด้ไว้เสียอีก!”

“ทุกคนระวังตัวให้ด้ี! พร้อมต่อสู้!”

ด้้านหลังเนี่ยเทียน ผู้ประลองของหอหลิงเป่าเหล่านั้นต่างกม ถูกสัตว์วิเศษที่โผล่ออกมากะทันหันกระตุ้นปณิธานในการสู้รบ ต่าง ร้องเอะอะเสียงด้ัง

อันอิ่ง เจิ้งรุ่ยและพันเทายืนอยู่หน้าคนเหล่านั้น อยู่ด้้าน หลังเนี่ยเทียน

ขณะที่นางมองเหมนว่าอยู่ๆ สัตว์วิเศษสิบเอมด้ตัวนั้นกมพุ่งเข้า ใส่ เหมนได้้ชัด้ว่านางมีสติมากที่สุด้ นางทำาเพียงแค่เอื้อมมือไปหยิบ ด้าบยาวทรงพระจันทร์เสี้ยวเล่มหนึ่งออกมาจากด้้านหลัง

เมื่อคว้าด้าบยาวเล่มนั้นไว้ได้้ ปลายด้าบกมพลันพ่นเปลว เพลิงออกมา

นางสะบัด้ด้าบยาวอยู่กลางอากาศ วาด้เป็นรูปโค้งครึ่ง วงกลมอันสวยงาม ตะโกนก้อง: “ตั้งขบวน!”

ก่อนที่จะเข้ามา ผู้ประลองเหล่านั้นเคยผ่านการฝึกฝนจาก นางมาก่อนแล้ว เมื่อได้้ยินเช่นนั้นจึงกระจายตัวออกจากสภาพไร้ ระเบียบวุ่นวายทันที

เพียงแค่ไม่กี่วินาที ขบวนรบรูป “เหลมกหมาด้” กมเริ่ม ปรากฏขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง

และอันอิ่งกมอยู่ตรงช่วงปลายของ “เหลมกหมาด้” นั่น เป็น จุด้ที่แหลมคมที่สุด้ของขบวนรบ

“สัตว์วิเศษถูกข้าชักจูงออกมา ที่เหลือกมต้องมอบให้พวก เจ้าแล้ว” เวลานี้ เนี่ยเทียนร้องตะโกนเสียงประหลาด้พลางวิ่งกลับ เข้ามารวมกลุ่มด้้วยความรวด้เรมว “หึ ข้ามาโลกมายามรกตกมแค่เพื่อ

เปิด้หูเปิด้ตาเท่านั้น ไม่ได้้อยากมาตายเสียหน่อย ข้ากมแค่หลอม ลมปราณขั้นหก ความสามารถห่างชั้นกับพวกเจ้าเยอะ แน่นอนว่า เจ้าสัตว์พวกนั้นต้องให้พวกเจ้าเป็นคนจัด้การ”

พูด้จบเขากมวิ่งผ่านกายของอันอิ่งมาอยู่ตรงจุด้ที่ปลอด้ภัย มากที่สุด้กลางกลุ่ม

แรด้เกราะน้ำาแขมงตัวนั้นที่จ้องเขาเขมมงตลอด้เวลาที่วิ่ง ตะบึงมา เมื่อเหมนว่าอยู่ๆ เขากมเข้าไปอยู่ในกลุ่มคนจึงเปลี่ยนเปอา หมายทันที มองอันอิ่งที่อยู่หน้าสุด้ของขบวนเป็นเปอาหมายในการ โจมตีครั้งใหม่

แรด้เกราะน้ำาแขมงมาถึงแล้ว อันอิ่งไม่มีเวลาสนใจเขา ได้้ แต่ด้่าเสียงด้ังหนึ่งประโยค “เจ้าคนไร้ประโยชน์” จากนั้นกมต้องลง สนามต่อสู้ทันที

ตอนที่สัตว์วิเศษแต่ละตัวปรากฏกายขึ้นแล้วพุ่งด้ิ่งเข้าหา เนี่ยเทียน สายตาของนางกมไม่เคยละไปจากร่างของเขา

นางจำาคำากำาชับของอันซืออี๋ได้้เป็นอย่างด้ี จึงคิด้จะหาจุด้ มหัศจรรย์จากร่างของเนี่ยเทียน เพื่อจะได้้นำาไปบอกพี่สาวของนาง หลังจากออกไปจากโลกมายามรกตแล้ว

ไม่ว่าใครกมตามเมื่อชีวิตต้องเผชิญกับการคุกคาม ย่อมไม่มี ทางปิด้บังไพ่ตายของตัวเองเอาไว้

และนางกมเชื่อว่าหากเนี่ยเทียนเปิด้ศึกกับแรด้เกราะน้ำาแขมง ตัวนั้นอย่างสุด้ความสามารถ ภายใต้สายตาจับจ้องอย่างตั้งใจของ นาง เนี่ยเทียนจะต้องเผยความลับมากมายที่มีอยู่บนตัวออกมา แน่นอน

ทว่านางคิด้ไม่ถึงเลยว่า เนี่ยเทียนที่เผชิญหน้ากับอันตราย ด้ันหันหัววิ่งกลับมา

เนี่ยเทียนไม่คิด้จะต่อสู้จนตัวตายกับแรด้เกราะน้ำาแขมงนั่น เลยสักนิด้ แต่เอาความกด้ด้ันจากการโจมตีของแรด้เกราะน้ำาแขมงมา โยนให้นางแทน

แม้ว่าการตัด้สินใจของเนี่ยเทียนจะถือเป็นวิธีการที่ฉลาด้ ที่สุด้ แต่ก่อนที่จะได้้เข้ามานางกมแอบเกลียด้เนี่ยเทียนที่แย่งอัตราเข้า ร่วมการประลองไปจากน้องชายนางอยู่แล้ว นางจึงมองการกระทำา ของเนี่ยเทียนเป็นการกระทำาของคนขี้ขลาด้ตาขาว

“เจ้าหนูโสโครกขี้ขลาด้!” นางก่นด้่าอีกหนึ่งประโยค คล้าย ต้องการระบายความไม่พอใจต่อเนี่ยเทียนออกมา ด้าบยาวที่นางกำา ไว้ในมือแน่น ปลายด้าบพลันมีแสงด้าบสีแด้งเพลิงยาวเกือบหนึ่ง เมตรลอยพุ่งออกมา

“พระจันทร์เสี้ยวฟาด้ฟัน!”

แสงด้าบยาวหนึ่งเมตรตวัด้เป็นลำาแสงโค้งงอรูปพระจันทร์ เสี้ยวงด้งาม ตวัด้ฉับลงไปยังแรด้เกราะน้ำาแขมงที่ห้อตะบึงเข้ามาใกล้

“เปรีกยะ เปรีกยะ!”

แรด้เกราะน้ำาแขมงลำาตัวยาวสามเมตร เมื่อถูกแสงด้าบนั้น ตวัด้ฟันลงไป ร่างกมถูกผ่าขาด้ในครั้งเด้ียว!

เลือด้สด้พุ่งทะลักออกมาจากในร่างของแรด้เกราะน้ำาแขมงที่ ฉีกขาด้

แรงพุ่งตะบึงของแรด้เกราะน้ำาแขมงไม่ได้้หยุด้ชะงัก ภายใต้ แรงเฉื่อย ลำาตัวของแรด้เกราะน้ำาแขมงจึงถูกผ่ากลางออกเป็นสอง ท่อน!

เมื่อนอแหลมของแรด้เกราะน้ำาแขมงตัวนั้นห่างจากนางไป ไม่ถึงครึ่งเมตร ร่างของแรด้เกราะน้ำาแขมงที่ขาด้สองท่อนกมร่วงตึงลง ไปสองฝั่ง

กลิ่นคาวเลือด้เข้มข้นลอยออกมาจากในร่างของแรด้เกราะ น้ำาแขมงที่ขาด้สองท่อนทันที อบอวลไปทั่วสนามรบ

“ช่างเป็นผู้หญิงที่เหี้ยมหาญนัก!” เนี่ยเทียนที่อยู่ตรงกลาง ขบวนจับตามองอันอิ่งอยู่ตลอด้เวลา หลังจากมองเหมนว่านางแค่ตวัด้ ด้าบลงไปครั้งเด้ียวกมสามารถผ่าแรด้เกราะน้ำาแขมงนั่นออกเป็นสอง ท่อน สีหน้าจึงหวาด้หวั่นพรั่นพรึง

แรด้เกราะน้ำาแขมงตัวนี้ แม้จะเป็นเพียงระด้ับหนึ่ง แต่เขา ได้้ยินมานานแล้วว่าแรด้เกราะน้ำาแขมงหนังหนาเนื้อกระด้้าง เกราะน้ำา แขมงสีใสชั้นหนึ่งที่ปกคลุมไปทั่วร่างของมันนั้นกมยิ่งแขมงแกร่งทนทาน ราวเหลมกชั้นด้ี

อันอิ่งที่อยู่เพียงขั้นหลอมลมปราณเก้า ใช้พลังของด้าบ ตวัด้ลงไปครั้งเด้ียวกมสามารถสังหารแรด้เกราะน้ำาแขมงตัวนั้นได้้อย่าง ราบรื่นง่ายด้ายถึงเพียงนี้ ทำาให้เขารู้สึกตื่นตกใจ

“พลานุภาพเช่นนี้ ไม่มีทางใช้แค่พลังวิญญาณเด้มด้ขาด้ แต่ ต้องมี…” เนี่ยเทียนคิ้วกระตุก มองด้าบยาวเล่มนั้นที่อยู่ในมือของ นาง: “นั่นคืออาวุธวิเศษ ด้าบเล่มนั้นอย่างน้อยต้องเป็นอาวุธวิเศษ ขั้นกลาง อีกทั้งยังสอด้คล้องกับธาตุในการฝึกบำาเพมญตบะของนาง ด้้วย และถูกนางเอามาใช้หลายปีแล้ว”

“มีเพียงแบบนี้เท่านั้นถึงจะสามารถแสด้งพลังของด้าบเล่ม นั้นออกมาได้้อย่างเตมที่ และปลด้ปล่อยพลังวิญญาณของตัวเองออก มาได้้หลายเท่า!”

เข้าใจในจุด้นี้แล้ว สายตาของเนี่ยเทียนที่มองไปยังอันอิ่ง จึงยิ่งมีความจริงจังและหนักแน่นมากขึ้น

“ระวัง! สัตว์วิเศษพวกนั้นกระจายตัวกันผ่านข้าไปแล้ว พวกมันกำาลังไปตรงยังปีกทั้งสองฝั่งของพวกเจ้า!” และเวลานี้เอง

อันอิ่งที่ใช้ด้าบสังหารแรด้เกราะน้ำาแขมงได้้ในครั้งเด้ียวอยู่ๆ กมร้อง เตือนขึ้นมาเสียงด้ัง

ตอนนี้เนี่ยเทียนเองกมสังเกตเหมนเหมือนกันว่าหลังจากที่ แรด้เกราะน้ำาแขมงตัวนั้นถูกอันอิ่งสังหารตาย พวกสัตว์วิเศษที่พุ่งเข้า มาตามหลังแรด้เกราะน้ำาแขมงกมคล้ายจะเกิด้ความหวาด้กลัวต่อ ตัวนาง

สัตว์วิเศษตัวที่เหลือไม่ได้้พุ่งเข้าหาอันอิ่งอย่างไม่รู้จักกลัว ตาย แต่เริ่มกระจายกันออกไปโอบล้อมสองข้างฝั่งขบวนรูป “เหลมก หมาด้” ลงมือกับผู้ประลองคนอื่น

“สัตว์วิเศษกมไม่โง่เหมือนกันนี่นา” เนี่ยเทียนพึมพำาเสียง เบา

เขาไม่ได้้คิด้จะร่วมต่อสู้กับทุกคนเลยแม้แต่นิด้เด้ียว แต่ ประเมินลูกหลานของคนตระกูลต่างๆ ที่มือเท้ายุ่งวุ่นวายพลางมอง สัตว์วิเศษเหล่านั้นไปด้้วย แอบประมาณการณ์ถึงความสามารถของ ทั้งสองฝ่าย

ในสายตาของเขา มีอันอิ่งอยู่ด้้วย การต่อสู้ครั้งนี้หากไม่มี อุบัติเหตุอะไรกมน่าจะคว้าชัยชนะมาได้้ง่ายๆ

การต่อสู้ครั้งนี้ไม่จำาเป็นต้องให้เขาสู้ตายด้้วยสักนิด้เด้ียว

อันอิ่งที่มือถือด้าบเล่มยาว เหมนได้้ชัด้ว่าฝีมือของนาง แขมงแกร่งกว่าสัตว์วิเศษเหล่านั้น การด้ำารงอยู่ของนางมากพอที่จะ เปลี่ยนแปลงสถานการณ์การรบได้้แล้ว

“ฆ่า!”

“เจ้าสัตว์วิเศษต่ำาช้า กล้าพุ่งเข้ามาโจมตีพวกเรา รนหายที่ ตาย!”

“จัด้การพวกมันให้หมด้!”

ด้้านข้าง ผู้ประลองเหล่านั้นของแต่ละตระกูลร้องเอะอะ เสียงด้ัง ต่างกมหยิบเอาอาวุธวิเศษสีสันสด้ใสแวววาวหลายชนิด้ออก มา คาถาวิเศษแปลกประหลาด้มากมายล้วนปรากฏขึ้นมาบนมือของ พวกเขา

เด้มกหนุ่มที่ถือลูกโลหะกลมสีเข้มลูกหนึ่ง ธาตุในการฝึกฝน เหมือนกับเนี่ยหง แต่ทว่าขอบเขตกลับสูงถึงหลอมลมปราณแปด้

สายฟอาสีเขียวหลายเส้นบินพุ่งออกมาอย่างต่อเนื่องตาม เสียงฟอาคำารามจากในโลหะลูกกลมของเขา ฟาด้ฟันใส่แมงมุมสีขาว เงินที่พุ่งเข้ามาโจมตี

เด้มกหญิงใบหน้าน่ารักราวตุากตาผู้หนึ่ง กรีด้ร้องเสียงแหลม ด้้วยความตื่นเต้น ทว่าลมกรด้แหลมคมกลับบินออกมาจากในกระบี่ เล่มสั้นที่นางถืออยู่

วานรหิมะตัวหนึ่งที่มองนางเป็นเปอาหมาย เมื่อถูกลมกรด้ กรีด้ฟันหลายครั้ง เนื้อที่ติด้หนังเป็นแผ่นๆ กมหลุด้ลอกออกมาจากร่าง ของมัน

“รากฐานความชำานาญของตระกูลคนเหล่านั้น อยู่เหนือล้ำา เกินกว่าตระกูลเนี่ยจะเทียบติด้จริงด้ังคาด้ เข้าร่วมการประลองใน โลกมายามรกต พกเอาอาวุธวิเศษที่เหมนได้้ชัด้ว่าเป็นขั้นกลางมาด้้วย อาวุธวิเศษไม่ธรรมด้า สอด้คล้องกับธาตุของตัวเอง แต่ละคนล้วน รับมือได้้ไม่ง่าย การต่อสู้ครั้งนี้…ดู้ท่าว่าจะไม่เกี่ยวข้องกับข้าจริงๆ เสียแล้ว” เนี่ยเทียนเฝอามองด้้วยความระมัด้ระวัง พึมพำาเสียงเบาอยู่ ในใจ

เขาสังเกตเหมนว่าเจิ้งรุ่ยและพันเทาที่มาจากหอหลิงเป่าเช่น เด้ียวกับอันอิ่ง ดู้เหมือนว่าต่างกมไม่ได้้ต่อสู้อย่างสุด้ความสามารถ สีหน้าแสด้งออกถึงความชำานาญอย่างเหมนได้้ชัด้

“ดู้ท่าแล้ว ก่อนหน้าที่จะเจอกับงูเหลือมระด้ับสองตัวนั้น ตามพวกเขาคงจะปลอด้ภัยไปตลอด้ทาง”

หลังจากมองดู้สถานการณ์อย่างชัด้เจนแล้ว เนี่ยเทียนกมยิ่ง มั่นใจมากขึ้น เขาหลบอยู่ในขบวนทัพรูป “เหลมกหมาด้” ไม่พูด้อะไร สักคำา จงใจทำาให้ผู้ประลองเหล่านั้นหลงลืมการมีตัวตนอยู่ของเขา

ทว่าไม่ใช่ทุกคนที่มองเมินเขา…

“เนี่ยเทียน! การต่อสู้ครั้งนี้เกี่ยวข้องกับทุกคน เจ้าอย่าฝัน ว่าจะเอาตัวออกห่างได้้!”

เจิ้งรุ่ยที่อยู่ข้างกายอันอิ่ง พลันหันตัวขวับกลับมามองเขา ด้้วยสายตาเยมนชา ถีบเขาหนึ่งที บีบให้เขาต้องหลุด้ออกจากตรง กลางของขบวน ถลาไปเผชิญหน้ากับสัตว์วิเศษของอีกฝั่ง

ก่อนที่จะเข้าหอหลิงเป่า เจิ้งรุ่ยกมได้้รับการบอกเป็นนัยจา กอันอิ่งมาก่อนแล้ว ในใจจึงเตมไปด้้วยความรังเกียจเนี่ยเทียนที่เป็น คนนอก

ขณะที่ทุกคนกำาลังต่อสู้กันอยู่นั้น มองเหมนเนี่ยเทียนที่ยืน เฉยหลบอยู่กลางกลุ่มคน เขากมยิ่งรู้สึกหงุด้หงิด้ ไม่คิด้จะให้เนี่ยเทียน ยืนสบายๆ ได้้

“การต่อสู้ที่ดุ้เด้ือด้ถึงเพียงนี้ เจ้าจะไม่ทำาอะไรสักอย่าง จริงๆ น่ะหรือ? ไปเถอะ!” พันเทาเองกมยกเท้าเข้ามาสอด้ด้้วยอีกคน