ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 40 ออกหน้า!
งูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์และกิ้งก่าด้ินกลับปรากฏตัวพร้อมกัน!
วินาทีที่พวกเด้มกหนุ่มเด้มกสาวที่เข้าร่วมการประลองได้้ยิน เสียงขู่ฟ่อจากงูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ แต่ละคนกมพลันหน้าซีด้เผือด้
แม้แต่เจิ้งรุ่ยและพันเทาเองกมยังสติกระเจิด้กระเจิง
เนี่ยเทียนสีหน้าแน่วแน่ ไม่มีอารมณ์ปะทะฝีปากกับเจิ้งรุ่ย อีก จด้จ่อสมาธิทั้งหมด้ที่มี!
การตายของฉินซุ่น การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของกิ้งก่า ด้ิน งูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ปรากฏกาย ทำาให้เขาตระหนักได้้ว่าการเด้ิน ทางมาโลกมายามรกตไม่ได้้ง่ายด้ายอย่างที่เขาคิด้
“เจิ้งรุ่ย! พันเทา! พวกเจ้าสองคนรับมือกับกิ้งก่าด้ินนั่น!” อันอิ่งสูด้ลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง
ฝืนบังคับให้ตัวเองสงบลง เอ่ยอย่างเด้มด้เด้ี่ยว
“ส่วนงูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์…มอบให้ข้าจัด้การเองกมแล้ว กัน!”
คำาพูด้ที่ด้ังออกมา ทุกคนต่างกมฟังออกถึงความไม่มั่นใจ ของนาง
“ไม่ได้้! เจ้าคนเด้ียวไม่มีทางรับมือกับงูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ ตัวนั้นได้้แน่นอน!” เจิ้งรุ่ยกรีด้ร้อง
“พวกเราสองคนฆ่างูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์เอง ส่วนเจ้ามา รับมือกับกิ้งก่าด้ิน!” พันเทาตวาด้
ก่อนหน้าที่จะมาที่นี่ พวกเขากมได้้ยินผู้อาวุโสพูด้มาก่อน แล้วว่างูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์นั่นต่างหากถึงจะเป็นสัตว์วิเศษที่ร้ายกาจ ที่สุด้ในโลกมายามรกต
มิฉะนั้น โอสถบรรลุสวรรค์เมมด้นั้น กมคงไม่สามารถแลกมา ได้้เพียงแค่เอาหัวงูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ไปมอบให้
เจิ้งรุ่ยและพันเทาเองกมรู้ด้ีว่าความสามารถที่แท้จริงขอ งอันอิ่ง แขมงแกร่งกว่าพวกเขาเลมกน้อย
เพียงแต่ว่าตบะหลอมลมปราณเก้าเหมือนกัน ฝึกบำาเพมญ ตบะในหอหลิงเป่าเหมือนกัน พวกเขารู้อย่างแน่ชัด้ว่าความ แขมงแกร่งของอันอิ่งที่มีเกินพวกเขานั้นมีขีด้จำากัด้ อันที่จริงหากพวก เขาสองคนร่วมมือกันกมสามารถเอาชนะอันอิ่งได้้
ให้พวกเขาไปรับมือกับกิ้งก่าด้ิน ส่วนอันอิ่งต่อกรกับงู เหลือมน้ำาแขมงยักษ์ที่แขมงแกร่งยิ่งกว่าเพียงลำาพัง เหมนได้้ชัด้ว่าอันอิ่ง จะพาตัวเองกระโด้ด้ลงหลุมไฟ พวกเขาไม่มีทางยอมรับได้้ เด้มด้ขาด้!
ระหว่างที่พูด้เจิ้งรุ่ยและพันเทากมแลกเปลี่ยนสายตากัน คิด้ จะวิ่งผ่านร่างอันอิ่งไปรับมือกับงูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ที่เพิ่งปรากฏกาย ตัวนั้น
“ข้าคือหัวหน้า! ข้าพูด้อะไร พวกเจ้าต้องทำาตาม!” อันอิ่ง ตวาด้อย่างโกรธเคือง ยกด้าบยาวในมือขึ้นสูง ขัด้ขวางไม่ให้คนทั้ง สองเด้ินหน้ามาได้้
“ข้ารู้ว่าข้าฆ่างูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ไม่ได้้ แต่อย่างน้อยข้ากม สามารถสกัด้กั้นมันเอาไว้ได้้! ข้าหวังว่าเวลาที่ข้าช่วงชิงมา จะช่วย ให้พวกเจ้าร่วมแรงกันฆ่ากิ้งก่าด้ินตัวนั้นสำาเรมจ!”
“หากกิ้งก่าด้ินตายแล้ว พวกเจ้ากมสามารถมาช่วยข้าได้้ เราสามคนจะร่วมแรงกันสังหารงูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์นั่น!”
“หากพวกเราเปลี่ยนเปอาหมายกัน ใครกมไม่สามารถแก้ไข สถานการณ์การต่อสู้ในระยะเวลาอันสั้นได้้ ถ่วงเวลาออกไป ทุกคนกม อย่าได้้คิด้ว่าจะมีชีวิตรอด้กลับไปจากโลกมายามรกต!”
“แต่ แต่ให้เจ้าไปล่องูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์คนเด้ียว มันไม่ ยุติธรรมกับเจ้าเลย เจ้าอาจจะ…” เจิ้งรุ่ยกล่าวอย่างร้อนใจ
“หากเป็นห่วงข้ากมจงทุ่มเทสุด้ความสามารถ ฆ่ากิ้งก่าด้ิน ตัวนั้นให้ได้้เรมวที่สุด้! มีเพียงกิ้งก่าด้ินตายเรมวเท่านั้น พวกเราถึงจะ ปลอด้ภัย!” อันอิ่งกล่าวอย่างหนักแน่น
“ได้้! พวกเราจะทำาตามที่เจ้าบอก!” พันเทาตะโกนเสียงด้ัง ด้้วยด้วงตาแด้งก่ำา
“พี่หญิงอิ่ง เจ้า เจ้าต้องระวังตัวให้มากนะ!” เด้มกหญิง ใบหน้าราวตุากตาผู้หนึ่ง นิ้วทั้งห้ากำากระบี่สั้นไว้แน่น พูด้เสียงด้ังแทบ จะใกล้เคียงกับเสียงสะอื้น
ฉินซุ่นตายอยู่ข้างกายนาง อีกทั้งยังเป็นคนที่สนิทสนมกับ นางมากที่สุด้ วินาทีที่ฉินซุ่นถูกกิ้งก่าด้ินกัด้ตายนั้น ขวัญของนางกม กระเจิด้กระเจิงไปหมด้
เพราะบำาเพมญตบะมาตั้งแต่เด้มก เด้มกหนุ่มเด้มกสาวทุกคนที่ เข้าประลองในโลกมายามรกต มองดู้แล้วโตกว่าเด้มกวัยเด้ียวกัน มอง ผ่านๆ น่าจะอายุประมาณสักสิบห้าสิบหก
ทว่าในความเป็นจริงแล้ว พวกเขาอายุแค่สิบสองสิบสามปี เท่านั้น
เด้มกหญิงคนนั้น ปีนี้เพิ่งจะอายุครบสิบสองปีเตม เมื่ออยู่ที่ บ้านกมถูกคนในตระกูลปกปองราวกับเป็นองค์หญิงตัวน้อย นี่เป็นครั้ง แรกที่นางได้้เผชิญกับการต่อสู้เช่นนี้
เหมนได้้ชัด้ว่านางปรับตัวไม่ได้้เป็นอย่างยิ่ง
นอกจากพวกอันอิ่งสามคนแล้ว เด้มกหนุ่มเด้มกสาวที่เหลือ ของแต่ละตระกูล หลังจากฉินซุ่นตายไปกมพากันเงียบงันลง
ในสายตาของพวกเขาแต่ละคนล้วนมีประกายแห่งความ หวาด้กลัวกระวนกระวายแฝงเร้นอยู่ โด้ยเฉพาะหลังจากที่งูเหลือม น้ำาแขมงยักษ์ตัวนั้นปรากฏตัว
การมาถึงของงูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ทำาให้ความหวาด้กลัวใน ด้วงตาของพวกเขา เปลี่ยนมาเป็นความสิ้นหวัง!
มีเพียงคนเด้ียวที่ต่างออกไป กมคือเนี่ยเทียนที่ก่อนหน้านี้ เพิ่งจะปะทะฝีปากกับเจิ้งรุ่ย
ก่อนหน้านี้ไม่นาน เนี่ยเทียนกมเคยมีประสบการณ์ที่สิ้นหวัง ยิ่งกว่านี้นอกเมืองเฮยอวิ๋น
ประสบการณ์ครั้งนั้น ยากที่จะลืมเลือน ทว่าสุด้ท้ายเขาได้้ อาศัยกระดู้กสัตว์ชิ้นนั้น ทำาให้ผู้แขมงแกร่งสองคนที่มอบความสิ้นหวัง ให้แก่เขาถูกเผาไหม้เป็นเถ้าธุลี
เด้ิมทีเนี่ยเทียนกมแกร่งกร้าวเกินกว่าเด้มกวัยเด้ียวกันอยู่แล้ว หลังจากเคยฆ่าคนมา จิตใจของเขาจึงยิ่งแขมงแกร่งราวเหลมกกล้า
สถานการณ์ด้้านหน้า แม้ว่าเขาเองกมไม่รู้ว่าควรจะรับมือ อย่างไร ทว่าเขากลับไม่ได้้ลนลานเพราะเหตุนี้ ใจของเขาจึงไร้ซึ่ง ความหวาด้กลัวไปด้้วย
ไม่มีความหวาด้กลัวจึงสามาถครองสติไว้ได้้ สมาธิของเขา จึงแน่วแน่ระด้ับสูง!
และกมด้้วยเหตุนี้ เขาจึงเป็นคนแรกที่พบความผิด้ปกติ!
บนพื้นน้ำาแขมงราบเรียบแห่งหนึ่งข้างกายเด้มกหญิงใบหน้า ตุากตา กลับพองขึ้นมาผิด้ปกติ
ความเคลื่อนไหวนั้นเลมกน้อยมาก เด้มกหญิงที่หัวใจเตม เปี่ยมด้้วยความหวาด้ผวา เอาแต่จ้องอันอิ่งตาปริบๆ เหมนได้้ชัด้ว่า สังเกตไม่เหมน
นางเองกมคงคิด้ไม่ถึงว่า กิ้งก่าด้ินที่เพิ่งจะกัด้ฉินซุ่นซึ่งอยู่ ข้างกายนางตายไป จะยังปรากฏตัวในพื้นที่ใกล้กันอีกครั้ง!
นางยังถึงขนาด้เอาแต่รับฟังคำาเกลี้ยกล่อมของอันอิ่งที่บอก ให้นางวางใจด้้วยซ้ำา
และเวลานี้เอง พันเทาและเจิ้งรุ่ยที่ก่อนหน้านั้นพยายาม ผ่านตัวอันอิ่งไป ทว่ากลับถูกอันอิ่งยับยั้งเอาไว้กมยังไม่ทันหันตัวกลับ มา
“หลีกไป!”
เนี่ยเทียนพลันตวาด้ขึ้นมาเสียงด้ัง ทำาเอาทุกคนตกใจจน สะดุ้้งโหยง สายตาย้ายมารวมอยู่บนตัวของเขา
ภายใต้สายตาสงสัยและตกใจของทุกคน ร่างของเนี่ยเทียน พุ่งออกไปรวด้เรมวราวลูกกระสุน!
พลังวิญญาณในมหาสมุทรวิญญาณตันเถียนของเขาไหล มารวมกันอยู่ที่เท้าขวา!
เนี่ยเทียนที่กระโด้ด้ตัวขึ้นสูงข้ามหัวของเด้มกหญิงผู้นั้น ร่วง ลงบนพื้นด้ินด้้วยความรวด้เรมวคล้ายหินอุกกาบาตกระแทกตูมลงไป บนพื้นน้ำาแขมงที่พองตัวขึ้นมาอีกครั้งข้างกายเด้มกหญิงอย่างแรง!
“ตูม!”
เสียงกระแทกอึงอลด้ังลอยมาจากในพื้นน้ำาแขมงนั่น เนี่ย เทียนรู้สึกเพียงว่าเท้าของเขาที่ทุ่มกำาลังลงไปเตมที่ ได้้เหยียบลงบน ลูกกลมหนังขนาด้ใหญ่ลูกหนึ่ง
ร่างของเขาที่ร่วงลงพื้นอย่างแรง ภายใต้พลังด้ีด้กลับจึง ลอยขึ้นสูงกลางอากาศอีกครั้ง
“โฮก!”
และพื้นน้ำาแขมงใต้ร่างของเขากลับมีเสียงคำารามต่ำาพลุ่ง พล่านด้ังลอยมา
เสียงคำารามนั้นเหมนได้้ชัด้ว่ามาจากกิ้งก่าด้ิน!
“กรีกด้!”
จนกระทั่งเวลานี้ เด้มกสาวใบหน้าตุากตาถึงเพิ่งคืนสติ
กระบี่สั้นในมือของนางกรีด้ตวัด้ออกมาเป็นลมกรด้ แหลมคม ทิ่มแทงลงไปบนพื้นน้ำาแขมงข้างกายอุตลุด้
“ฟู่ว ฟู่ว!”
อยู่ๆ บนพื้นน้ำาแขมงนั้นกมีประกายแสงปรากฏขึ้นมา กะทันหัน แสงกระบี่กระจายไปทั่วสี่ทิศ
“กิ้งก่าด้ิน!”
“เป็นกิ้งก่าด้ินตัวเด้ิม!”
“เจ้าเด้มกตระกูลเนี่ยนั่นพบความผิด้ปกติของมันเป็นคน แรก!”
“หากไม่มีเจ้าเด้มกนั่น เจียงเหมียวคงถูกกิ้งก่าด้ินกัด้ตาย แบบฉินซุ่นไปแล้ว!”
ทุกคนที่ตกอยู่ในความหวาด้กลัว ร้องเสียงแหลมพลาง พยายามพุ่งเข้าโจมตีกิ้งก่าด้ินไปด้้วย
ทว่ากิ้งก่าด้ินตัวนั้นที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ด้ิน เมื่อโจมตีพลาด้เปอา แล้ว กลับหายตัวไปใต้ด้ินอีกครั้ง
เมื่อผู้ประลองทุกคนเด้ินไปถึงข้างกายเจียงเหมียว พวก เขากมไม่พบอะไรแล้ว
ส่วนเนี่ยเทียนพอกลับมายืนอยู่บนพื้นอีกครั้งกมพูด้ด้้วย เสียงหอบว่า: “หากพวกเจ้าทุกคนต่างหวาด้กลัว คิด้ว่าสถานการณ์ ตรงหน้านี้พวกเจ้าต้องตายแน่ ถ้าอย่างนั้นกมไม่ต้องสู้ต่อแล้ว สู้พวก เจ้าฆ่าตัวตายไปเองเลยด้ีกว่า ต่อไปจะได้้ไม่ต้องถูกกิ้งก่าด้ินและงู เหลือมน้ำาแขมงยักษ์เคี้ยวจนร่างแหลกละเอียด้แล้วกลืนลงท้องไปทีละ นิด้!”
น่าแปลกที่คำาพูด้เสียด้สีของเนี่ยเทียนด้ังออกไป ทุกคน กลับไม่มีใครกล้าพูด้ตำาหนิ
ผู้ประลองทุกคนของหอหลิงเป่า มองเนี่ยเทียนที่พอกลับสู่ พื้นแล้วกมรีบปรับลมหายใจ เตรียมพร้อมในการลงมือครั้งต่อไป ต่างกม เงียบงันกันไปกะทันหัน
ยังด้ีที่การปรากฏตัวของงูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ ทำาให้สัตว์ วิเศษที่โอบล้อมพวกเขาก่อนหน้านี้ไม่เร่งร้อนพุ่งเข้าเข่นฆ่า
หลังจากที่งูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์เผยกายออกมาให้เหมนแล้วกม คล้ายจะไม่รีบร้อนเลยสักนิด้เด้ียว มันทำาเพียงแค่เลื้อยตัวเข้ามาใกล้ อย่างเชื่องช้า
แล้วกมด้้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงมีเวลาขบคิด้ตามคำาพูด้ของเนี่ย เทียน มองสถานการณ์อันตรายตรงหน้านี้ใหม่อีกครั้ง
“เขาพูด้ถูกแล้ว” อันอิ่งรับคำาต่อ ให้กำาลังใจทุกคน “การ รบครั้งนี้ บางทีอาจเป็นสถานการณ์ที่น่ากลัวที่สุด้เท่าที่พวกเราเคย เจอมา! แต่เปอาหมายการมาโลกมายามรกตของเราในครั้งนี้กมคือ ขัด้เกลาตัวเอง เรากมควรมีความกล้าหาญในการเผชิญหน้ากับ สถานการณ์อับจน!”
“ทุกคนโปรด้วางใจ สัตว์ร้ายระด้ับสองไม่ได้้น่ากลัวอะไร ขนาด้นั้น!”
“ขอแค่ฆ่าถ่วงงูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์เอาไว้ได้้ และพันเทากับ เจิ้งรุ่ยกมไปฆ่ากิ้งก่าด้ินตัวนั้น พวกเรากมสามารถพลิกสถานการณ์กลับ แล้วจัด้การกับงูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ได้้!”
“ข้ามั่นใจว่าจะสามารถถ่วงที่เวลามากพอให้กับพวกเขา”
“และข้ากมหวังว่าพวกเจ้าจะฆ่าสัตว์วิเศษระด้ับหนึ่งพวก นั้นให้เรมวที่สุด้ จะได้้ช่วยแบ่งเบาความกด้ด้ันบางส่วนมาจากเจิ้งรุ่ย พันเถา และข้า”
“โปรด้เชื่อมั่นในตัวข้า! แล้วกมโปรด้เชื่อมั่นในตัวของพวก เจ้าเองด้้วย!”
อันอิ่งพูด้เสียงด้ัง
ภายใต้การให้กำาลังใจจากนาง เนี่ยเทียนสังเกตเหมนว่า ความหวาด้กลัวในด้วงตาของผู้ประลองเหล่านั้นเริ่มค่อยๆ ถูกแทนที่ ด้้วยความกระหายเลือด้
เขาอด้ไม่ได้้ที่จะหันไปมองอันอิ่งด้้วยความชื่นชม
และยามนี้อันอิ่งเองกมใช้สายตาแบบเด้ียวกัน มองเขามา จากที่ไกลๆ
เนี่ยเทียนอ้าปากยิ้ม โบกมือ พูด้เสียงด้ัง: “ขอให้เจ้าโชค ด้ี”
“เจ้าเองกมเหมือนกัน” อันอิ่งตอบรับ
YOU MAY ALSO LIKE
