ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 45 ผูกปมแค้น

“เนี่ยเทียนไปล่วงเกินเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่?” อันอิ่งสงสัยเป็น อย่างมาก “ข้าไม่เหมนจำาได้้ว่าเขาเคยขัด้แย้งกับเจ้าในโลกมายามรกต แห่งนี้ เจ้าจะเอาตัวเขาไปทำาไม?”

“ข้าไม่จำาเป็นต้องอธิบายให้เจ้าฟัง” ท่าทีของหยวนเฟิง แขมงกระด้้างอย่างมาก “แค่เจ้าส่งตัวเขามาให้ข้า พวกเรากมจะจากไป ทันที เพื่อไปสังหารงูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์นั่น”

หยุด้ชะงักไปครู่ เขากมแค่นเสียงเยมน กล่าวข่มขู่: “มิฉะนั้นกม อย่าโทษว่าพวกเราฉวยโอกาสลงมือตอนที่พลังของพวกเจ้ายังไม่ฟื้น คืน!”

“ทำาไม? เจ้าต้องการสู้กันตอนนี้เลยรึ?” สีหน้าของอันอิ่งกม ไม่น่าดู้เหมือนกัน

“ถูกต้อง!” หยวนเฟิงกล่าวด้้วยน้ำาเสียงแขมงกร้าวเยมนชา

อันอิ่งขมวด้คิ้ว

หลังจากที่ฉินซุ่นและจู่ฟางตายไป พวกเขายังเหลือกันอยู่ สิบสามคน ทว่าผ่านการสู้รบนองเลือด้ดุ้เด้ือด้เมื่อครู่นี้กมเรียกได้้ว่า รอด้ชีวิตมาจากความตาย

แม้แต่ตัวอันอิ่งเองที่ฟื้นตัวช่วงก่อนหน้านี้ พลังวิญญาณใน ร่างกายกมยังไต่ไปได้้แค่เจมด้ส่วนของจุด้สูงสุด้ นางที่อยู่ในสภาวะเช่น นี้ไม่มีความมั่นใจว่าจะรบชนะหยวนเฟิงได้้

คนอื่นๆ น่าจะย่ำาแย่ยิ่งกว่านาง หากฝืนต่อสู้กับพวกคน ของหุบเขาเทาขึ้นมาจริงๆ ฝ่ายที่จะพ่ายแพ้น่าจะเป็นพวกนางเอง สักแปด้เก้าส่วน

ใจของนางกำาลังชั่งน้ำาหนักส่วนได้้ส่วนเสีย

ขณะที่กำาลังสองจิตสองใจอยู่นั้น นางทอด้สายตามองไกล ไปยังเนี่ยเทียน กำาลังครุ่นคิด้ว่าเนี่ยเทียนมีค่าพอให้นางเสี่ยงภัยหรือ ไม่

“อันอิ่ง เนี่ยเทียนผู้นั้น…ไม่ใช่คนของหอหลิงเป่าเรานะ พวกเราไม่มีความจำาเป็นที่ต้องต่อสู้เอาเป็นเอาตายกับหุบเขาเทาเพื่อ เขากระมัง?” เจิ้งรุ่ยที่เพิ่งจะหุบปากไป เอ่ยเสียงเบาขึ้นมาข้างกา ยอันอิ่งอีกครั้ง: “ในโลกมายามรกต ไม่อนุญาตให้มีการสังหารกันเกิด้ ขึ้น ต่อให้หยวนเฟิงได้้ตัวเนี่ยเทียนไปกมย่อมไม่กล้าฆ่าเขาแน่นอน เจ้าเหมนด้้วยไหม?”

ผู้ประลองคนอื่นๆ ของหอหลิงเป่าด้วงตาเปล่งประกาย วาบ แต่ไม่ได้้เอ่ยอะไร

ทว่าตอนที่เจิ้งรุ่ยพูด้ออกมาเช่นนี้ คนเหล่านั้นกมล้วนเผย สีหน้าเหมนด้้วยออกมาทันที

เหมนได้้ชัด้ว่าพวกเขาเองกมคิด้ว่าไม่คุ้มค่าที่จะเปิด้ศึกล่วง หน้ากับหุบเขาเทาเพื่อคนนอกคนหนึ่ง

โด้ยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้พวกเขาเพิ่งจะผ่านศึกนองเลือด้ มา ยังไม่ทันฟื้นตัวได้้ด้ีเท่าไหร่นัก

ยามนี้หากทะเล่อทะล่าลงมือต่อสู้กับหุบเขาเทา ฝ่ายที่จะ ซวยต้องเป็นพวกเขาอย่างแน่นอน

ในบรรด้าคนมากมาย มีเพียงเจียงเหมียวที่เนี่ยเทียนเคย ให้การช่วยเหลือมีสีหน้าร้อนรน มองอันอิ่งตาปริบๆ ด้้วยท่าทางน่า สงสาร ส่ายหัวติด้ๆ กัน

นอกจากนี้กมยังมีพันเทาที่สีหน้ามืด้คล้ำา เหมนได้้ชัด้ว่ากำาลัง สะกด้กลั้นความโกรธ

“เจ้ามีความแค้นกับหยวนเฟิงรึ?” เขาถามเนี่ยเทียนที่อยู่ ด้้านข้างเสียงเบา

เนี่ยเทียนสีหน้าเรียบเฉย “ข้าเคยล่วงเกินผู้หญิงคนหนึ่ง ของตระกูลอวิ๋นในเมืองเฮยอวิ๋น ผู้หญิงคนนั้นชื่อหยวนชิวอิ๋ง นางคือ อาหญิงของหยวนเฟิง”

“เป็นอย่างนี้นี่เอง” พันเทาพยักหน้า อยู่ๆ กมลุกขึ้นยืน เพื่อ แสด้งว่าสนับสนุนเขา

และเวลานี้เนี่ยเทียนเองกมลุกพรวด้ขึ้นเช่นกัน ถลึงตาดุ้ด้ัน ใส่หยวนเฟิง “เจ้าจะเอายังไง?”

“ไม่เอายังไง กมแค่คิด้จะกำาจัด้เจ้า” หยวนเฟิงกล่าวเสียง เหี้ยม

“งั้นกมเข้ามาเลยสิ!” เนี่ยเทียนสูด้ลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง นัยน์ตาเผยความโหด้เหี้ยมอย่างฉับพลัน

เขาตัด้สินใจแล้วว่าขอแค่หยวนเฟิงกล้าเข้ามา เขาจะใช้ หมัด้พิโรธท่าหนึ่งที่บรรลุจากด้ินแด้นลึกลับนั่นกระแทกเข้าไปบนร่าง ของหยวนเฟิงเป็นอันด้ับแรก

หลังจากได้้พักผ่อนครู่หนึ่ง กำาลังกายของเขากมฟื้นตัวขึ้น มาไม่น้อย เขามั่นใจว่าสามารถกระตุ้นหมัด้นั้นได้้

เขารู้ว่าเมื่อโจมตีไปแล้ว เขาจะไม่มีพลังเหลือให้ต่อกรอีก แต่เขามั่นใจว่าหมัด้นั้นสามารถสังหารหยวนเฟิงได้้!

เขาเองกมกระหายเลือด้ไม่แพ้ใคร โด้ยเฉพาะเมื่อคนอื่นบีบ เค้นเขาแบบนี้ เขากมยิ่งไม่มีทางยอมถอยให้เด้มด้ขาด้

“เจ้าคิด้ว่าเจ้าเป็นใคร? เจ้ามีสิทธิ์มาต่อสู้ตัวต่อตัวกับข้า งั้นหรือ?” หยวนเฟิงปรายตามองเขา กล่าวอย่างโอหัง: “รอจนเจ้า หลอมลมปราณได้้ถึงขั้นเก้าเมื่อไหร่ถึงจะอยู่ในสายตาของข้า แล้วข้า จึงจะลด้ตัวลงไปฆ่าเจ้าด้้วยตัวเอง”

“เจ้าไม่กล้า?” เนี่ยเทียนจงใจกระตุ้นให้เขาโกรธ

หยวนเฟิงกลับไม่สนใจ เขาเอาแต่มองอันอิ่ง พูด้อย่าง หงุด้หงิด้: “เจ้าคือผู้นำาของพวกเขา เจ้าคงไม่ปล่อยให้ทุกคนต้องมา เสี่ยงภัยเพราะคนนอกไร้ปัญญาผู้เด้ียวกระมัง?”

“หยวนเฟิง! หากเจ้าคิด้จะแตะต้องเนี่ยเทียนกมต้องผ่าน ด้่านข้าไปก่อน!” พันเทากล่าวเด้ือด้ด้าล

“เจ้า?” หยวนเฟิงอึ้งไปเลมกน้อย

เนี่ยเทียนหันหน้าไปมองพันเทาที่อยู่ข้างกายด้้วยสายตา ลึกล้ำา แต่กลับไม่ได้้พูด้อะไร

ทว่าท่าทีของพันเทากลับส่งผลต่ออันอิ่งอย่างเหมนได้้ชัด้

อันอิ่งที่ก่อนหน้านี้ยังลังเล กัด้ฟันกรอด้ รีบพุ่งเข้ามาจาก อีกฝั่งอย่างรวด้เรมว

นางยืนอยู่ข้างกายเนี่ยเทียนและพันเทา ถือด้าบยาวชี้ไปที่ หยวนเฟิง ตวาด้ด้้วยน้ำาเสียงเด้มด้เด้ี่ยว: “สู้กมสู้สิ! ใครกลัวเจ้ากัน! เจ้า ต้องการให้เปิด้ศึก พวกเราเล่นด้้วยกมสิ้นเรื่อง!”

“ทำาไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้้?” เจิ้งรุ่ยเตมไปด้้วยความสงสัย ทว่าหลังจากที่อันอิ่งและพันเทาต่างกมแสด้งจุด้ยืนออกมา เขาเองจึง ทำาได้้เพียงให้ความร่วมมืออย่างคล้อยตามไปด้้วย ค่อยๆ เด้ินเข้ามา ใกล้เช่นกัน

ผู้ประลองเหล่านั้นที่เหลือ แม้ว่าในใจจะไม่ยินด้ี แต่เมื่อ เหมนว่าอันอิ่งและพันเทาตัด้สินใจแล้วจึงพากันเด้ินเข้ามาหา

“อันอิ่ง เจ้าแน่ใจรึว่าตัด้สินใจด้ีแล้ว?” หยวนเฟิงสีหน้า เยมนชาน่าสะพรึงกลัว

“แน่ใจ” อันอิ่งตะโกนก้อง

“เพื่อคนนอกคนเด้ียว ทำาให้ทุกคนต้องมาแบกรับความ เสี่ยงไปพร้อมกัน เจ้าคิด้ว่ามันคุ้มกันแล้วหรือ?” หยวนเฟิงถามอีก ครั้ง

“ไม่ว่าตอนที่อยู่นอกโลกมายามรกตเขาจะเป็นคนของฝ่าย ไหน แต่เมื่อเขาเข้ามาอยู่ในโลกมายามรกตกับพวกเรา เขากมคือส่วน หนึ่งของพวกเรา!” อันอิ่งโบกมีด้ยาวในมือ หันไปมองทุกคนที่อยู่ข้าง

หลังหนึ่งครั้ง “พวกเจ้าทุกคนหากถูกคนอื่นรังแกเช่นนี้ ข้ากมจะทำา แบบเด้ียวกัน!”

“สู้ให้ถึงที่สุด้!”

อันอิ่งตะโกนเสียงสูง

“สู้ตาย!”

“สู้ให้ถึงที่สุด้!”

“สู้กับพวกเขาให้ถึงที่สุด้!”

ผู้ประลองเหล่านั้นต่างกมถูกคำาพูด้ของนางกระตุ้นความ ฮึกเหิม ตอบรับด้้วยเสียงที่ด้ังยิ่งกว่า

หยวนเฟิงหน้าเปลี่ยนสีเลมกน้อย เขามองอันอิ่ง พันเทา และ ผู้ประลองเหล่านั้นของหอหลิงเป่าด้้วยสายตาลึกล้ำา เขามองไม่เหมน ความลังเลและความหวาด้กลัวใด้ๆ ในสายตาของคนเหล่านี้

เขาไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นที่เพิ่งผ่านการต่อสู้นองเลือด้มา ยัง คงจมจ่อมอยู่กับความกระหายเลือด้ของการสู้รบดุ้เด้ือด้

พวกเขากล้าตอบรับการต่อสู้ ไม่ใช่เพราะเนี่ยเทียน แต่ เพราะรู้สึกว่าอันอิ่งถูกหยวนเฟิงรังแก จึงคิด้จะสู้ยิบตาเพื่ออันอิ่ง

“ท่านพี่…” อวิ๋นซงเตือนเสียงเบา

ทุกคนของหอหลิงเป่าล้วนเผยความดุ้ร้ายอย่างคนที่เพิ่ง รอด้ชีวิตมาจากความตาย ทำาให้เขาแอบกระวนกระวายใจ ตื่น ตระหนกเป็นคนแรก

หยวนเฟิงหน้าเปลี่ยนสีอยู่ครู่หนึ่ง ในใจชั่งน้ำาหนักส่วนได้้ ส่วนเสีย อยู่ๆ กมพยักหน้า มองเนี่ยเทียนหนึ่งครั้ง กล่าว: “เจ้าเจอ ผู้นำาที่ด้ี ครั้งนี้ถือว่าเจ้าโชคด้ีไป”

พูด้จบเขากมยกมือขึ้นชี้ไปยังจุด้ลึกของเกาะน้ำาแขมง “พวก เราไป!”

แล้วกมเด้ินนำาไปก่อน

พวกผู้ประลองจากหุบเขาเทาที่อยู่ด้้านหลังเขาต่างกมแอบ ผ่อนลมหายใจ รีบเด้ินตามไปทันที

ไม่นานผู้ประลองสิบคนของหุบเขาเทากมเด้ินผ่าน พวกเขา หายเข้าไปด้้านในเขตเกาะน้ำาแขมง

เวลานี้เส้นประสาทที่ตึงแน่นของทุกคนถึงได้้คลาย ลง

“มีด้ีแค่นี้เนี่ยนะ พูด้จาซะโหด้ร้าย แต่สุด้ท้ายกมไม่ กล้าเปิด้ศึกไม่ใช่หรือ?”

“หยวนเฟิงด้ีแต่ปากจริงๆ เขาคิด้ว่าพวกเราจะกลัว เขารึ?”

“แม่งเอาย หากไม่เพราะพวกเราเพิ่งต่อสู้กับงูเหลือม น้ำาแขมงยักษ์และกิ้งก่าด้ิน ข้ากมจะตรงเข้าไปฆ่าพวกเขาเสียเลย!”

“คราวหน้าถ้าเจออีกจะให้พวกเขาได้้เหมนด้ีกัน คิด้ ว่าตัวเองร้ายกาจนักหรือไง”

ทุกคนที่อารมณ์ผ่อนคลายลง เอะอะเสียงด้ังอย่าง ลำาพองใจ พากันประนามหยวนเฟิงว่าด้ีแต่สร้างสถานการณ์ขู่ขวัญ ตบตาคน พอถึงเวลาจริงๆ กมไม่กล้าสู้

แต่อันอิ่งกลับพ่นลมหายใจออกมายาวๆ หนึ่งครั้ง กล่าวด้้วยน้ำาเสียงเหนื่อยล้าเลมกน้อย: “อันที่จริงเมื่อครู่นี้เสี่ยงมากนะ เจ้าหยวนเฟิงนั่น…พวกเจ้าไม่รู้จักเขา เด้ิมทีเขามันกมเป็นคนบ้าอยู่ แล้ว ไม่ว่าเรื่องอะไรเขากมทำาได้้ แม้แต่ข้าเองกมยังไม่มั่นใจแม้แต่นิด้ เด้ียว กลัวจริงๆ ว่าเขาจะลงมืออย่างไม่สนใจสิ่งใด้”

พันเทา เจิ้งรุ่ยต่างกมเหมนด้้วยอย่างยิ่ง

ไม่เหมือนกับพวกผู้ประลองคนอื่น หลังจากที่หยวน เฟิงเข้าไปอยู่ในหุบเขาเทาแล้ว พวกเขากมได้้ยินเรื่องราวบางอย่าง ของคนผู้นี้

พวกเขารู้ว่าหยวนเฟิงคือคนที่อำามหิตชั่วร้าย ครั้งนี้ ที่เขายังไม่ได้้ลงมือน่าจะเป็นเพราะไม่อยากสิ้นเปลืองพลังเรมวเกินไป เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตอนที่สองฝ่ายกำาลังต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย สำานักหลิงอวิ๋นและอารามเสวียนอู้จะมาชุบมือเปิบเอาได้้

“ขอบคุณมาก”

เนี่ยเทียนที่เป็นตัวหลักของเรื่องนี้กล่าวขอบคุณพัน เทาและอันอิ่งจบกมนั่งแปะลงไปบนพื้น

หลังจากนั่งลงเขากมหลับตาทันที ฝืนบังคับให้ตัวเอง หลับลึก

เขารู้ว่าขอแค่ยังอยู่ในโลกมายามรกต ไม่มีใครรู้ว่า นาทีถัด้ไปจะต้องเผชิญหน้ากับอะไร

สิ่งเด้ียวที่เขาทำาได้้กมคือฟื้นเอาพลังรบทั้งหมด้กลับ คืนมาโด้ยเรมวที่สุด้ เพื่อง่ายต่อการรับมือกับการขัด้แย้งใด้ๆ กมตามที่ อาจเกิด้ขึ้น

“พวกเราช่วยเจ้า แต่เจ้ากลับมีท่าทีอย่างนี้งั้น หรือ?” ถงฮ่าวไม่พอใจ

เนี่ยเทียนไม่ขยับแม้แต่เปลือกตา

“ควรจะขอบคุณทุกคนก่อนหรือเปล่า แล้วค่อย รักษาตัว เมื่อครู่นี้พวกเราเกือบจะเอาตัวไปสู้ตายกับหุบเขาเทาเพื่อ เจ้าแล้วนะ!” ถงฮ่าวกล่าวอย่างแค้นเคือง

เด้มกหนุ่มเด้มกสาวคนอื่นมองมายังเนี่ยเทียนที่ปิด้ตา ลงเหมือนหลับ ในใจต่างกมเกิด้ความไม่พอใจ

สีหน้าของเจิ้งรุ่ยกมยิ่งมืด้ทะมึนไม่เป็นมิตร

“ถงฮ่าว จะหุบปากเหมมนๆ ของเจ้าได้้หรือยัง?!” พันเทาพูด้ด้้วยความโมโห

มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าถงฮ่าวมีชีวิตอยู่มาได้้จนถึง ตอนนี้ เนี่ยเทียนต่างหากถึงจะเป็นผู้ปิด้ทองหลังพระอย่างแท้จริง

ถงฮ่าวไม่เข้าใจสถานการณ์ เอาแต่กล่าวเสียด้สีเนี่ย เทียนอย่างต่อเนื่อง ทำาให้เขาหงุด้หงิด้อย่างมาก อยากจะตบปากถง ฮ่าวให้ฟันร่วงยิ่งนัก

“อ้อ ข้าเชื่อพี่เทากมได้้” ถงฮ่าวใบหน้ากล้ำากลืน

“รีบรักษาตัวเรมวเข้า อย่ามัวเสียเวลากันอีกเลย” อัน อิ่งตวาด้

ทุกคนถึงได้้สงบลงอีกครั้ง