ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 48 ร่องรอยของสำานักภูติผี

สิบกว่าวันที่วนเวียนอยู่ในเกาะน้ำาแขมง อันอิ่งที่ยังคงตาม หางูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ไม่เจอ ในที่สุด้กมเริ่มร้อนใจ

คนกลุ่มสิบสามคนยังคงรวมตัวกันตามหางูเหลือมน้ำาแขมง ยักษ์อยู่ตลอด้เวลา เหมนได้้ชัด้ว่าไม่ใช่วิธีการที่ฉลาด้เท่าไหร่นัก

สัตว์วิเศษระด้ับหนึ่งที่อยู่ในเกาะน้ำาแขมงแห่งนี้ ช่วงเวลาที่ ผ่านมากมถูกพวกเขาสังหารไปแล้วเกินครึ่ง หลายวันต่อมาจึงยากที่ พวกเขาจะได้้เจอกับสัตว์วิเศษระด้ับต่ำาเหล่านั้นอีก

เพื่อเพิ่มประสิทธิผล อันอิ่งจึงตัด้สินใจอย่างห้าวหาญ— แยกกันออกไปตามหา

นาง พันเทาและเจิ้งรุ่ยต่างกมาจากหอหลิงเป่า ในมือพวก เขามีแท่งสัญญาณที่สามารถส่งข้อความหากันได้้

ในระยะสิบลี้ ขอแค่พวกเขาปล่อยสัญญาณ คนอื่นกมจะ มองเหมน

ด้้วยเหตุนี้ หลังจากที่นาง พันเทาและเจิ้งรุ่ยปรึกษากัน แล้วจึงตัด้สินใจว่าจะเป็นผู้นำากลุ่มออกไปตามหางูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ แบบปูพรมภายในระยะสิบลี้

เจิ้งรุ่ยที่อ่อนแอมากที่สุด้เป็นฝ่ายเลือกสมาชิกก่อนสี่คน ส่วนนางและพันเทาต่างกมพาคนสามคนออกไปแยกกันตามหา

เนี่ยเทียนและเจียงเหมียว รวมถึงเด้มกหนุ่มคนหนึ่งที่ชื่อ กัวฉีอยู่กลุ่มเด้ียวกันกับพันเทา

ภายใต้การนำาของพันเทา คนทั้งสองเลือกทิศทางหนึ่ง เด้ิน ทางแยกไปจากอันอิ่ง และเจิ้งรุ่ย

เหมือนกับทุกวัน เนี่ยเทียนที่พกเอาเนื้อสัตว์วิเศษปริมาณ มากติด้ตามพวกพันเทาไปยังคงกินอย่างบ้าคลั่ง

พอถึงเวลาพักเมื่อใด้ เขากมจะรีบใช้คาถาหลอมลมปราณ มาขยายมหาสมุทรวิญญาณให้กว้างใหญ่อย่างต่อเนื่อง

เวลาสิบกว่าวัน จากที่เขาอยู่ในขั้นหลอมลมปราณหกกม กระโด้ด้พรวด้ไปยังหลอมลมปราณเจมด้ นี่ทำาให้เขามีความสุขเป็น อย่างมาก

ความห่างระหว่างขั้นเจมด้และขั้นแปด้จำาเป็นต้องใช้ มหาสมุทรวิญญาณซึ่งเด้ิมทีขยายขนาด้ขึ้นมาแล้วหนึ่งเท่าเป็นพื้น ฐาน จากนั้นกมให้มันเพิ่มพูนขึ้นไปอีกหนึ่งเท่า

คราวนี้เขาให้เวลาตัวเองสองเด้ือน เขาวางแผนไว้ว่าใน สองเด้ือนนี้จะอาศัยเนื้อของสัตว์วิเศษเหล่านั้นเหยียบย่างเข้าไปยัง ขอบเขตของหลอมลมปราณขั้นแปด้!

ส่วนการตามหางูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ เขาไม่ค่อยสนใจเท่า ไหร่นัก วันๆ เอาแต่มุ่งฝึกบำาเพมญตบะ

“ผ่านมาวันครึ่ง พวกเราน่าจะห่างจากพวกอันอิ่งประมาณ เจมด้ลี้แล้ว แต่พวกเรากลับยังไม่เจอสัตว์วิเศษระด้ับต่ำาแม้แต่ตัว เด้ียว”

พันเทาที่ค้นหาทุกซอกทุกมุมของเกาะน้ำาแขมงเลมกเตี้ยอย่าง ละเอียด้มาแล้วหนึ่งรอบ ในมือถือเครื่องที่ใช้จับเวลา สีหน้าห่อเหี่ยว

“พี่เทา บางทีทางฝั่งของพวกเราอาจจะไม่มีสัตว์วิเศษอยู่ จริงๆ กมได้้” กัวฉีกล่าว

“ไม่รู้ว่าทางฝั่งพี่อันอิ่งกับพี่เจิ้งจะเป็นอย่างไรบ้าง” เจียง เหมียวเอ่ยเสียงเบา

บัด้นี้คนทั้งสี่นั่งอยู่ด้้านข้างเกาะน้ำาแขมงที่เลมกเตี้ย พวกเขา ที่ยังไม่ได้้รับผลพวงใด้ๆ ต่างกมหมด้กำาลังใจเลมกน้อย

“น่าจะเป็นเหมือนพวกเราที่ยังหาเจ้างูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ ที่หด้หัวตัวนั้นไม่เจอ มิฉะนั้นพวกเขากมคงปล่อยสัญญาณมานาน แล้ว” พันเทาถอนหายใจ ส่ายหัว “พวกเราเสียเวลาอยู่กับเกาะน้ำา แขมงนี่ไปมาก บางทีพวกสำานักหลิงอวิ๋น อารามเสวียนอู้ อาจจะกำาจัด้ สัตว์วิเศษระด้ับสองอีกสองตัวที่เหลือไปแล้วกมได้้”

“พันเทา พวกหยวนเฟิงจากหุบเขาเทาเข้าไปยังจุด้ลึกของ เกาะน้ำาแขมงก่อนพวกเรา พวกเราเด้ินเตร่มาสิบกว่าวันแล้วกมยังไม่ เจอพวกเขา นี่มันออกจะแปลกไปหน่อยไหม?” กัวฉีพูด้ขึ้นอีกครั้ง

“ไม่มีอะไรให้น่าแปลกใจหรอก” พันเทาส่ายหัว “อันที่จริง แล้วเกาะน้ำาแขมงแห่งนี้กว้างมาก หากพวกหยวนเฟิงเป็นเหมือนพวก เราก่อนหน้านี้ที่เอาแต่รวมตัวกันตามหางูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ ความ เป็นไปได้้ที่พวกเราจะเจอพวกเขากมีน้อยมาก นอกเสียจากว่า…พวก เขาเองกมแยกย้ายกันออกไปตามหาตามขอบเขตต่างๆ เหมือนกัน”

“มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น โอกาสที่ทุกคนจะได้้เจอกันถึงจะเพิ่ม มากขึ้น”

กัวฉีคิด้อยู่ครู่หนึ่งกมพยักหน้า “กมถูกนะ”

“เนี่ยเทียน เจ้ามีความคิด้เหมนอะไรด้ีๆ หรือไม่?” อยู่ๆ พัน เทากมถามขึ้น

เนี่ยเทียนที่เอาแต่นั่งกินเนื้อเงียบๆ อยู่ด้้านข้างเงยหน้าขึ้น น้อยๆ มุมปากยังมีคราบมันเยิ้ม “ขนาด้พวกเจ้ายังหาไม่เจอ แล้วข้า น่ะหรือจะมีวิธีด้ีๆ?” เขาตอบอย่างเกียจคร้าน

พอเขารู้ว่าเนื้อสัตว์วิเศษสามารถเพิ่มความเรมวใน การฝึกตบะ เขากมหมด้ความสนใจในการตามหางูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ อีก

ท่าทีเกียจคร้านและไม่สนใจใยด้ีของเขาล้วนอยู่ในสายตา ของพวกพันเทาสามคน

ในบรรด้าสามคนนี้ เขาเคยช่วยเจียงเหมียวมาก่อน พัน เทารู้ว่าเขาไม่ธรรมด้าจึงไม่ได้้พูด้อะไรให้มากความ

มีเพียงกัวฉีที่แสด้งความไม่พอใจออกมาหลายครั้ง ขอร้อง ให้พันเทาช่วยจัด้การเนี่ยเทียน อย่าให้เขาเอ้อระเหยลอยชาย วันๆ เอาแต่กินอย่างเด้ียวเท่านั้น

คำาขอร้องของเขา พันเทาแค่ยิ้มรับ ทว่าไม่ได้้สนใจจะทำา ตาม

“พวกเจ้าสองคนไปทางโน้น ข้ามีเรื่องจะคุยกับเนี่ยเทียน เป็นการส่วนตัวสักหน่อย” พันเทาชี้ออกไปยังทิศทางหนึ่ง

ด้วงตาของกัวฉีเปล่งประกาย เข้าใจไปว่าพันเทาคิด้จะ อบรมสั่งสอนเนี่ยเทียนเป็นการส่วนตัว เขาจึงหัวเราะหึหึ ด้ึงตัวเจียง เหมียวออกไป

หลังจากที่พวกเขาเด้ินจากไปไกล พันเทากมาหยุด้อยู่ข้า งกายเนี่ยเทียน หัวเราะเจื่อนๆ หนึ่งครั้งถึงได้้พูด้ว่า: “เนี่ยเทียน ช่วย กันหน่อยสิ”

เนี่ยเทียนเงียบงัน

“เจ้าอย่าเหมนว่าข้ามาจากหอหลิงเป่าแล้วจะต้องเก่งกาจสิ ชีวิตของข้าในหอหลิงเป่าไม่ได้้สุขสบายอย่างที่เจ้าคิด้หรอกนะ” พัน เทาหน้าม่อย

“เมื่ออยู่ในหอ อันที่จริงแล้วข้ากับเจิ้งรุ่ยต่างกมไม่ได้้รับ ความสำาคัญ ไม่ว่าพวกเราจะพยายามมากแค่ไหน ทุกคนกมักจะพูด้ ว่าพวกเราอาศัยการปกปองจากผู้อาวุโสถึงได้้ประสบความสำาเรมจ อย่างทุกวันนี้”

“พวกคนในหอหลิงเป่าล้วนชื่นชมคนอย่างอันอิ่งที่ค่อยๆ เติบโตขึ้นมาทีละก้าวจากในตระกูลผู้สังกัด้ แล้วสุด้ท้ายกมถูกพาตัว เข้ามา”

“แต่ข้า แท้จริงแล้วกลับไม่ได้้รับความสำาคัญ ถูกพวกเขาดู้ หมิ่นมาโด้ยตลอด้”

เนี่ยเทียนอึ้งงันไปครู่หนึ่งถึงได้้กล่าวว่า: “ต่างคนต่างกมี ความลำาบากใจ เจ้าคิด้มากที่ถูกผู้คนว่าร้าย แต่พวกเราหากคิด้จะ เข้าไปอยู่ในสถานที่แบบสำานักหลิงอวิ๋นและหอหลิงเป่าของพวกเจ้า เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันยากมากแค่ไหน?”

“แน่นอนว่าข้าต้องรู้” พันเทาพยักหน้า “แต่ความ พยายามของพวกเจ้า สุด้ท้ายกมล้วนได้้รับการยอมรับ คนอื่นให้ความ

สำาคัญ ส่วนข้า ต่อให้พยายามอีกมากแค่ไหนกมล้วนถูกมองว่ามีผู้ อาวุโสคอยช่วยเหลือ ไม่คิด้ว่าข้าทำาสำาเรมจได้้ด้้วยตัวเอง”

“การประลองในโลกมายามรกตสำาคัญกับข้ามาก ข้าต้อง สร้างผลงานให้ได้้ ให้พวกเขาเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อข้าเสียใหม่!”

ใบหน้าเนี่ยเทียนเตมไปด้้วยความจนใจ “ว่ามาสิ เจ้าอยาก ให้ข้าช่วยยังไง?”

พันเทามีสีหน้าตื่นเต้น “เจ้าสามารถตามหากิ้งก่า ด้ินที่อยู่ลึกใต้ด้ินได้้ ถ้าเช่นนั้นเจ้ากมน่าจะใช้วิธีการเด้ียวกันตามหางู เหลือมน้ำาแขมงยักษ์ได้้!”

“ในความคิด้ของข้า งูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์และกิ้งก่าด้ินนั้น เหมือนกัน น่าจะซุกซ่อนอยู่ในมุมลับที่พวกเรามองไม่เหมน”

“อาศัยด้วงตา ข้าไม่คิด้ว่าพวกเราสามารถหามันเจอ ข้า หวังว่าเจ้าจะใช้วิธีการที่ใช้ตามหากิ้งก่าด้ินมาค้นหางูเหลือมน้ำาแขมง ยักษ์นั่น”

“เกาะน้ำาแขมงใหญ่ขนาด้นี้ ไม่สามารถเจาะจงตำาแหน่ง แน่นอนของมันได้้ การค้นหาของข้ากมยากลำาบากมาก” เนี่ยเทียนยิ้ม เจื่อน ลังเลอยู่ครู่หนึ่งถึงได้้กล่าวว่า: “ช่างเถอะ ถือว่าให้เกียรติเจ้า ข้าจะลองดู้แล้วกัน หากไม่ได้้จริงๆ เจ้าอย่ามาโทษข้านะ”

“แน่นอน แน่นอน!” พันเทารีบพูด้

อันด้ับต่อมา เนี่ยเทียนกมทำาจิตใจให้สงบ ปรับความถี่ใน การหายใจ พยายามแผ่กระแสจิตออกไป

กระแสจิตแต่ละเส้นของเขาแผ่ขยายออกไปรอบด้้านโด้ยมี เขาเป็นจุด้ศูนย์กลาง

กระแสจิตเป็นกลุ่มก้อนราวกับงวงสัมผัสของสัตว์น้ำาที่มอง ไม่เหมนซึ่งยิ่งเคลื่อนที่กมยิ่งขยายไปไกล ปกคลุมไปทั่วด้้านภายในรัศมี สิบเมตร

ผ่านไปครู่หนึ่งเขากมลืมตาขึ้นอย่างอ่อนล้า ส่ายหัวให้กับ พันเทา กล่าวว่า: “รู้แค่ว่ายังไงซะมันไม่ได้้อยู่ในพื้นที่ใกล้เคียงนี้กม แล้วกัน”

“ถ้าอย่างนั้นพวกเรากมเปลี่ยนที่!” พันเทาตะโกนพูด้เสียง ด้ัง

“ให้ข้า…พักสักครู่” เนี่ยเทียนยิ้มเจื่อน

“ได้้! ข้าจะรอเจ้า!” พันเทาตามใจเขาอย่างเตมที่

หลังจากนั้น เนี่ยเทียนที่ติด้ตามพวกพันเทาสามคนกม ออกแรงอย่างแท้จริง ใช้กระแสจิตสัมผัสกับอาณาบริเวณโด้ยรอบ

ทุกครั้งที่เผาผลาญกระแสจิตไป เขาจะต้องเหนื่อยล้าอย่าง ถึงที่สุด้ แต่หลังจากได้้หลับสนิท เขากมจะฟื้นตัวกลับมาได้้อย่าง รวด้เรมว

ไม่นานเขากมค้นพบว่าหลังจากที่ด้ึงกระแสจิตออกไปใช้ การฟื้นตัวครั้งต่อไป พลังจิตของเขาจะเพิ่มพูนมากขึ้น

แรกเริ่มที่เขารับสัมผัสกับรอบด้้านจะจำากัด้อยู่แค่ภายใน บริเวณสี่สิบเมตรเท่านั้น

ภายหลัง เมื่อพลังจิตค่อยๆ เพิ่มมากขึ้นทีละนิด้ ขอบเขตที่ เขารับสัมผัสได้้กมขยายออกไปถึงห้าสิบกว่าเมตร

การค้นพบนี้ทำาให้อารมณ์ที่เด้ิมทีไม่เตมใจช่วยพันเทาตาม หางูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ของเขา เริ่มถูกคลายปมออก

เขามองการตามหางูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ซึ่งเป็นงานยาก ลำาบากที่พันเทามอบให้เป็นการฝึกฝนตัวเองอย่างหนึ่ง—การฝึกฝนที่ เกี่ยวกับพลังจิต

กัวฉีและเจียงเหมียวไม่รู้ว่าพันเทาและเขามีข้อตกลงร่วม กัน ทุกครั้งที่ไปถึงสถานที่ใหม่ เมื่อพันเทามองเหมนเนี่ยเทียนหลับตา ผ่านไปครู่หนึ่งจึงลืมตาขึ้นมาส่ายหัวให้เขา พันเทากมจะละทิ้งพื้นที่นั้น ทันที แล้วไปตามหาจากพื้นที่อื่น

กัวฉีและเจียงเหมียวรู้สึกงุนงงอย่างถึงที่สุด้ ไม่รู้ว่าคนทั้ง สองแอบทำาอะไรกันอยู่ พอถามพันเทา พันเทากมไม่พูด้ แถมยังไม่ให้ พวกสงสัยนั่นนี่ไปเรื่อย

สุด้ท้ายพวกเขากมยอมแพ้เช่นกัน ส่วนเรื่องการตามหางู เหลือมน้ำาแขมงยักษ์กมยิ่งหมด้ความมั่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ

วันนี้ เนี่ยเทียนเริ่มใช้กระแสจิตรับสัมผัสอีกครั้ง…

คลื่นชีวิตแผ่วบางอย่างถึงที่สุด้ระลอกหนึ่งสะท้อนเข้ามา ในใจ เขาพลันลืมตาโพลง

พันเทาที่เริ่มสูญเสียความมั่นใจ เด้ิมทีหมด้ความคิด้เพ้อฝัน ไปนานแล้ว ทว่าพอหันไปมองเนี่ยเทียนคราวนี้ กลับพบว่าเนี่ยเทียน ไม่ได้้ส่ายหน้าให้เขาอย่างที่แล้วๆ มา

“ทำาไม? เจออะไรงั้นหรือ?!” เขาถามเสียงสั่น

“ไม่ใช่งูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ เป็นอย่างอื่น” พอลุกขึ้นยืน เนี่ยเทียนกมชี้นิ้วไปยังทิศทางหนึ่ง “น่าจะเป็น…คน”

พันเทาผิด้หวังอย่างเหมนได้้ชัด้ ทว่าเขายังคงพาคนทั้งสาม เร่งรุด้เด้ินทางไปยังตำาแหน่งที่เนี่ยเทียนชี้บอก

กลิ่นคาวเลือด้เข้มข้นแผ่กระจายออกมาจากด้้านหลังต้นไม้ น้ำาแขมง พวกเขาเด้ินผ่านต้นไม้น้ำาแขมงไป มองปราด้เด้ียวกมเหมนเด้มก หนุ่มสองคนของหุบเขาเทานอนเลือด้ท่วมอยู่บนพื้นน้ำาแขมง

คนหนึ่งในนั้นบนลำาคอมีกระบี่เล่มสั้นปักคาอยู่ เหมนได้้ชัด้ ว่าตายไปนานแล้ว

ส่วนอีกคนหนึ่ง บนอาภรณ์เตมไปด้้วยรอยเลือด้ตัด้สลับ เลอะเทอะ เลือด้สด้ไหลทะลักออกมาจากรอยเลือด้พวกนั้นอย่างหยุด้ ไม่อยู่

ตรงปากของเขากมีฟองเลือด้ฟูมออกมา เหมนได้้ชัด้ว่าเสีย เลือด้มากเกินไป กำาลังจะสิ้นใจในไม่ช้า

ตอนที่พวกพันเทามาถึง สายตาแขมงทื่อไร้ชีวิตชีวาของเขา คล้ายจะเปล่งประกายน้อยๆ ทว่าหลังจากนั้นแสงทั้งหมด้กมด้ับลงไป อย่างรวด้เรมว

“เขากมตายแล้ว” พันเทาใบหน้าเคร่งขรึมอย่างถึงที่สุด้

เด้ินขึ้นไปข้างหน้า เขาก้มหน้าลง มองปราด้เด้ียวกมเหมนว่า นิ้วหัวแม่มือข้างขวาของคนทั้งสองล้วนถูกมีด้คมกริบเฉือนเอาไป

พันเทาหวาด้ผวาหน้าถอด้สี ราวกับได้้เผชิญกับสิ่งสะเทือน ขวัญรุนแรง แม้แต่น้ำาเสียงกมยังแปลกแปร่ง “สำานักภูติผี! นี่คือฝีมือ

ของสำานักภูติผี! บัด้ซบ คนของสำานักภูตผีเข้ามาในโลกมายามรกตได้้ อย่างไร?”

ใบหน้าเนี่ยเทียนเตมไปด้้วยความงงงัน “มีเรื่องอะไร หรือ?”

พันเทาไม่ได้้ตอบ แต่หันไปมองรอบด้้านด้้วยความ ระมัด้ระวังอย่างถึงที่สุด้ จากนั้นกมรีบกด้เสียงต่ำาว่า “รีบกลับไปที่ทาง เด้ิมเด้ี๋ยวนี้!”

“อ้อ” เนี่ยเทียนกมเริ่มตื่นเต้นตามเขาไปด้้วย เด้ินย่องตาม เขากลับไปยังทางที่เพิ่งเด้ินมา

ตลอด้ทางพันเทามีสีหน้าเคร่งเครียด้ ไม่พูด้อะไรสักคำา เอาแต่เร่งเด้ินทางอย่างเด้ียว

เด้ินมานาน หลังจากเขาคิด้ว่าปลอด้ภัยแล้วถึงได้้จุด้แท่ง สัญญาน

สัญญาณพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟอา กลายร่างเป็นหมอกควันสี ด้ำาสนิทเส้นหนึ่ง คงอยู่เนิ่นนานไม่สลายหายไป

ครึ่งวันต่อมา อันอิ่งและเจิ้งรุ่ยต่างพุ่งมาถึงด้้วยความตื่น เต้น

“พันเทา! พวกเจ้าหางูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์เจอแล้วรึ?” อัน อิ่งที่ใบหน้ายิ้มพรายไปด้้วยความด้ีใจตะโกนเสียงด้ังมาแต่ไกล

หลังจากที่พวกเขาเข้ามาใกล้พันเทากมส่ายหัว สีหน้าเขียว คล้ำา “ไม่ได้้เจองูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ แต่พวกเราเจอร่องรอยของ สำานักภูติผี!”

“เป็นไปไม่ได้้! นี่ไม่มีทางเป็นไปได้้แน่นอน!” เจิ้งรุ่ยร้อง เสียงแหลม

อันอิ่งหน้าเปลี่ยนสีอย่างรุนแรง “พันเทา! เจ้ากำาลังล้อเล่น อยู่ใช่ไหม? ที่นี่คือโลกมายามรกต โลกซึ่งเป็นพื้นที่ลับของหอหลิงเป่า เราเท่านั้น! อีกอย่างพวกเรากมกำาลังประลองกันอยู่ด้้วย คนของสำานัก ภูตผีจะเข้ามาได้้อย่างไร?”

“ข้าไม่ได้้พูด้เล่น!” พันเทาตวาด้

เมื่อเขาพูด้ออกมาเช่นนี้ บนใบหน้าของอันอิ่งและเจิ้งรุ่ยจึง เตมไปด้้วยความตกตะลึงระคนหวาด้กลัว