ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 50 เงาด้ำามืด้ที่ถูกฝังกลางใจ

“ขอโทษนะ ข้า ข้าผิด้ไปแล้ว” กัวฉีก้มหน้าลง

“แม่งเอาย! เขาคนเด้ียวกลับกล้าจองหองถึงเพียงนี้! ตามไป ฆ่าเขา แก้แค้นให้หวงเย่!”

หลังจากเรื่องราวชัด้เจน ถงฮ่าวกมเตมไปด้้วยความคลั่ง แค้น พุ่งออกไปเป็นคนแรก คิด้จะไล่ล่าไปตามทิศทางที่ลูกศิษย์สำานัก ภูตผีหนีไป

สองคนที่อยู่ใกล้กับเขาคล้ายว่ามีความสัมพันธ์ไม่เลวกับ หวงเย่ ยามนี้กมเจมบปวด้อย่างถึงที่สุด้ ตามไปติด้ๆ

“ไม่ต้องตาม! กลับมากันให้หมด้!” อันอิ่งตะโกนห้ามเสียง ด้ัง

ถงฮ่าวที่อยู่ด้้านหน้าสุด้หันกลับมา เผยความไม่พอใจใส่ อันอิ่งเป็นครั้งแรก “ทำาไม? หรือว่าหวงเย่ถูกฆ่าไปต่อหน้าต่อตาเช่น นี้ พวกเราจะไม่ทำาอะไรสักอย่าง?!”

“พวกเจ้าตามไม่ทันหรอก” พันเทากล่าว “ลูกศิษย์ของ สำานักภูตผีถนัด้ในการหลบหนีและซ่อนตัวมากที่สุด้ ไร้ร่องรอย ราวกับผี อย่าว่าแต่พวกเจ้าเลย ต่อให้เป็นข้าและอันอิ่งที่ตามไป กมไร้ ประโยชน์ไม่ต่างกัน”

“ฝังร่างหวงเย่ก่อนเถอะ” อันอิ่งเองกมรู้สึกหด้หู่อย่างมาก

ลูกศิษย์สำานักภูตผีคนนั้นแค่สวมอาภรณ์ของหุบเขาเทากม ปกปิด้ตัวตน ตบตาพวกเขาได้้แล้ว

หากไม่เพราะเนี่ยเทียนจด้จำาหน้าตาของคนหุบเขาเทาได้้ และโจมตีคนผู้นั้นกลับไปทันที

อย่างน้อยในช่วงเวลาสั้นๆ เขากมต้องสามารถฆ่าคนติด้ๆ กันได้้ถึงสองคน

ในฐานะที่เป็นหัวหน้า นางจับสังเกตไม่ได้้ ทำาให้หวงเย่ถูก ลอบสังหารจนตาย นี่ทำาให้นางแอบโทษตัวเองอยู่ในใจ

“ทำาตามที่นางบอก ฝังหวงเย่ก่อน อย่าทำาเรื่องที่เสียเวลา เปล่า” พันเทาเกลี้ยกล่อมพวกถงฮ่าว “พวกเจ้าไม่รู้จักสำานักภูตผีด้ี นัก หากตามไปทันจริงๆ เมื่อใด้ที่พวกเจ้าแยกตัวไป ข้ากังวลว่าพวก เจ้า…”

เหมนได้้ชัด้ว่าเขาไม่ต้องการให้พวกถงฮ่าวสามคนเด้ินรอย ตามหวงเย่

เวลานี้ เนี่ยเทียนมองทิศทางที่ลูกศิษย์สำานักภูตผีเด้ินทาง มาด้้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ทันใด้นั้นกมพูด้ขึ้นว่า “จุด้ที่เขาผ่านมา น่าจะมีคนของ หุบเขาเทาถูกฆ่าจริงๆ”

“น่าจะเป็นอย่างนั้น เพราะเขาสวมอาภรณ์ของหุบเขา เทา” พันเทากล่าว

“พวกเราไปดู้กันด้ีไหม?” เนี่ยเทียนเสนอความคิด้เหมน

พันเทาสีหน้ากระตุก พยักหน้ากล่าวกับอันอิ่ง“ข้ากับเนี่ย เทียนจะไปดู้สักหน่อย ไม่ว่าจะเจออะไรหรือไม่ พวกเราจะรีบกลับมา โด้ยเรมวที่สุด้ บริเวณใกล้เคียงนี้น่าจะไม่มีลูกศิษย์สำานักภูตผีมากไป กว่านี้แล้ว ไม่อย่างนั้นเขากมคงไม่เด้ินทางมาเพียงลำาพัง”

อันอิ่งคิด้อยู่ครู่หนึ่งถึงได้้กล่าวว่า: “ระวังตัวให้มาก”

“อืม พวกเราจะไม่ไปไกลนัก” พันเทารับรอง

จากนั้นเขาและเนี่ยเทียนกมออกจากกลุ่ม เด้ินไปยังทิศทางที่ ลูกศิษย์สำานักภูตผีมุ่งหน้ามา

หลังจากที่พวกเขาจากไป เจียงเหมียวพลันกล่าวขึ้นมา ว่า“จริงๆ แล้ว…เนี่ยเทียนเขาด้ีมากเลยนะ ตลอด้ทางที่ผ่านมา ถึง แม้ว่ามองดู้แล้วเหมือนเขาจะเอาแต่กินอย่างเด้ียว ทว่าทุกครั้งที่อยู่ ในช่วงคับขัน เขามักจะพบความปกติได้้อย่างละเอียด้อ่อน ไม่มีเขา ตอนที่เจอกิ้งก่าด้ินข้ากมคงตายไปนานแล้ว”

แล้วนางกมหันไปมองกัวฉี “เมื่อครู่นี้ เขายังช่วยชีวิตกัวฉีด้้ วย”

กัวฉีก้มหน้า กล่าวอย่างไม่สบายใจ: “ข้าไม่ด้ีเอง ข้าเข้าใจ เขาผิด้ไป”

“เนี่ยเทียน…” อันอิ่งพึมพำาหนึ่งประโยค พยักหน้าเบาๆ “ความสามารถในการสังเกตการณ์ของเขาด้ีกว่าพวกเราจริงๆ จุด้นี้ ต้องยอมรับ หากไม่ได้้การเตือนจากเขา ลูกศิษย์ของสำานักภูตผีคน นั้นอย่างน้อยกมคงฆ่าคนไปได้้อีกหนึ่งถึงสองคน”

“ไม่ได้้มอบตัวเขาให้กับหุบเขาเทา ดู้ท่าแล้วเป็นการตัด้สิน ใจที่ถูกต้อง เขาช่วยพวกเราได้้จริงๆ” เจียงเหมียวพูด้ขึ้นมาอีกครั้ง

คนอื่นๆ ต่างเผยสีหน้าละอายใจ ราวกับว่าถึงเวลานี้พวก เขาถึงจะมองเนี่ยเทียนด้้วยความเข้าใจอย่างแท้จริง

เนี่ยเทียนที่ถูกคนอื่นกล่าวถึงลับหลัง ค้นหาตามเส้นทางที่ ลูกศิษย์สำานักภูตผีผู้นั้นเด้ินทางมาอย่างละเอียด้

เนื่องจากลูกศิษย์สำานักภูตผีจงใจสร้างภาพเหตุการณ์ให้ตัว เองเลือด้ท่วมทั่วร่าง

ด้ังนั้นเส้นทางที่เขาห้อตะบึงมาจึงมีเลือด้มากมายจากตัว เขาหยด้ลงตามทาง

พอวิเคราะห์เช่นนี้ เมื่อเด้ินตามไปยังรอยเลือด้ เนี่ยเทียน และพันเทาจึงเจอจุด้เกิด้เหตุได้้อย่างง่ายด้าย

สนามต่อสู้อยู่ในหุบเขาหิมะแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างจากพวกเขา ไปหนึ่งลี้กว่าผู้ประลองสองคนของหุบเขาเทาได้้สิ้นใจลงไปนานแล้ว ตายอย่างอนาถอยู่ในหุบเขา

คนหนึ่งในนั้นเปลือยกาย เป็นสาวน้อยอายุประมาณสิบสี่ สิบห้าปีผู้หนึ่ง

พันเทามองปราด้เด้ียวสีหน้ากมเยมนเยียบทันที พูด้กับเนี่ย เทียนเสียงเบาว่า: “ก่อนตายนางยังถูกลูกศิษย์สำานักภูตผีคนนั้นย่ำายี ด้้วย”

เนี่ยเทียนใบหน้ามืด้คล้ำา ฝืนใจไม่หันไปมองสภาพน่า เวทนาของหญิงสาวผู้นั้นกล่าว: “ไอ้หมอนั่นจากสำานักภูตผีสมควร ตายยิ่งนัก!”

“นิ้วหัวแม่มือของพวกเขาถูกเฉือนออกไปด้้วย เป็นวิธีการ ของสำานักภูตผีอย่างแท้จริง” พันเทาถอนหายใจหนึ่งครั้ง เด้ินไปขุด้ หลุมน้ำาแขมงแห่งหนึ่ง ฝังร่างของคนทั้งสองลงไป

“หุบเขาเทาเข้ามาในโลกมายามรกตทั้งหมด้สิบคน แต่แค่ที่ พวกเราเหมนกมตายไปสี่คนแล้ว” หลังจากจัด้การธุระอย่างเงียบๆ เสรมจ

พันเทากมขมวด้คิ้วกล่าวว่า: “คนของหุบเขาที่ตายไปอาจมี มากกว่านี้ เพียงแต่ว่าพวกเราไม่เจอเท่านั้น ดู้ท่าแล้ว หุบเขาเทาคง เสียหายอย่างหนัก ไม่รู้ว่าหยวนเฟิงผู้นั้นจะมีชีวิตรอด้หรือไม่”

“ในเกาะน้ำาแขมงมีคนคนหนึ่งของสำานักภูตผีปรากฏตัว นี่ หมายความว่าคนอื่นๆ กมน่าจะอยู่ที่นี่ด้้วย”

เนี่ยเทียนลังเลอยู่ครู่หนึ่งกมพูด้แนะนำาว่า: “ตามความเหมน ข้า พวกเราจำาเป็นต้องหาคนของอารามเสวียนอู้และสำานักหลิงอวิ๋น ให้เจอแล้วรวมตัวกันให้เรมวที่สุด้ ร่วมแรงกันรับมือลูกศิษย์ของสำานัก ภูตผี เพราะพวกเราไม่รู้เลยว่าสำานักภูตผีส่งคนมาที่เกาะน้ำาแขมงมาก น้อยแค่ไหนกันแน่”

“อืม ในเมื่อสำานักภูตผีเผยกายแล้ว การประลองเพื่อสังหาร สัตว์วิเศษระด้ับสองกมไม่สำาคัญอีกต่อไป” พันเทาเองกมเหมนด้้วยกับคำา แนะนำานี้ “กลับกันเถอะ บอกสิ่งที่พวกเราเจอตรงนี้ให้อันอิ่งรู้ รีบไป จากเกาะน้ำาแขมงให้เรมวที่สุด้ คิด้หาวิธีรวมตัวกับอารามเสวียนอู้และ สำานักหลิงอวิ๋น”

“แบบนี้ด้ีที่สุด้”

คนทั้งสองมีความเหมนตรงกัน เด้ินกลับไปยังทางเด้ิม ไม่ นานกมาถึงจุด้ที่พวกอันอิ่งอยู่

“เจออะไรไหม?” เจิ้งรุ่ยถามอย่างร้อนใจ

“เจอศพของคนหุบเขาเทาอีกสองศพในหุบเขาน้ำาแขมงแห่ง หนึ่ง สองคนนั้น…ตายอนาถยิ่งนัก รายละเอียด้ข้าขอไม่พูด้มากกมแล้ว กัน” พันเทาอธิบายหนึ่งประโยค แล้วกล่าวกับอันอิ่งด้้วยสีหน้า จริงจัง

“ข้ากับเนี่ยเทียนปรึกษากันแล้ว รู้สึกว่าพวกเราไม่ควรอยู่ ในเกาะน้ำาแขมงแห่งนี้นานนัก เพราะพวกเราไม่รู้ว่าที่นี่มีคนของสำานัก ภูตผีอยู่กี่คน”

“จะไปรวมตัวกับคนของอารามเสวียนอู้และสำานักหลิงอ วิ๋นใช่ไหม?” อันอิ่งพยักหน้า “ตอนที่พวกเจ้าจากไป พวกเราปรึกษา กันกมได้้ข้อตัด้สินใจแบบเด้ียวกัน”

“ทุกคนเตรียมตัวสักหน่อย เราจะออกจากเกาะน้ำาแขมงไป ยังทะเลทรายรกร้างซึ่งเป็นที่อยู่ของกิ้งก่าด้ินทันที”

“อารามเสวียนอู้และสำานักหลิงอวิ๋นไม่รู้ว่ากิ้งก่าด้ินเคยมา ที่นี่ อาจจะไปฆ่ากิ้งก่าด้ินที่ทะเลทรายแล้ว พวกเราไปหาพวกเขา กัน” อันอิ่งกล่าว

“ด้ี!” ทุกคนพากันคล้อยตาม

การตายของหวงเย่ และการตายอย่างน่าสังเวชของผู้ ประลองสี่คนแห่งหุบเขาเทา ทำาให้พวกเขาเกิด้ความหวาด้กลัวต่อ สำานักภูตผี

ไม่มีใครรู้ว่าสำานักภูตผีมาที่นี่กี่คน หากเจอเข้ากับกลุ่มใหญ่ ของสำานักภูตผีโด้ยไม่ทันระวัง พวกเขากมอาจจะถูกสังหารจนสิ้น

รวมตัวกับอีกสามฝ่ายที่เหลือ ใช้พลังของสี่สำานักต่อสู้กับ ลูกศิษย์สำานักภูตผี ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นการตัด้สินใจที่ฉลาด้ที่สุด้

“ไปกันเถอะ” อันอิ่งออกคำาสั่งด้้วยอารมณ์หด้หู่

จากนั้นคนทั้งกลุ่มกมไม่กล้าแยกกันเด้ินทางอีก พวกเขาเด้ิน ตรงไปยังทะเลทรายรกร้างตามการชี้นำาของนาง

“ตรงนั้นมีศพหนึ่ง คนของหุบเขาเทาเหมือนกัน!”เจิ้งรุ่ยที่ นำาขบวนอยู่ด้้านหน้ามองเหมนศพของหญิงสาวที่ถูกหอกยาวเล่มหนึ่ง ปักไว้บนต้นไม้น้ำาแขมงเป็นคนแรก

หญิงสาวผู้นั้นกมเปลือยกายเช่นเด้ียวกัน นางน่าจะตาย มาระยะหนึ่งแล้ว ตลอด้ทั้งร่างล้วนมีน้ำาแขมงเกาะเป็นชั้นบางๆ

ร่างกายส่วนล่างของนางยังคงมีรอยเลือด้ที่แขมงตัวนาน แล้วเกาะอยู่บนน้ำาแขมงชั้นบางนั้น

นางเบิกตากว้าง สีหน้าเตมไปด้้วยความหวาด้กลัวและสิ้น หวัง ไม่ว่าใครกมตามที่เพียงแค่เหมนกมรู้ทันทีว่าก่อนตายนางต้อง ประสบพบเจอกับอะไร

“เจ้าสำานักภูตผีชาติชั่ว!” เจียงเหมียวด้่ากราด้ น้ำาเสียง แฝงไว้ด้้วยการถอนสะอื้น “พวกเขาสมควรตายให้หมด้! สมควรตาย เป็นหมื่นๆ ครั้ง!”

หญิงสาวคนอื่นในกลุ่มที่มองเหมนซากศพเยมนเฉียบนั่น ร่าง กมคล้ายจะสั่นเบาๆ ไม่รู้ว่าโกรธหรือว่าตกใจกลัว

“ฝังศพนาง จากนั้นรีบเด้ินทางต่อ อย่าอยู่ที่นี่นานนัก” อัน อิ่งสีหน้ามืด้ทะมึน กัด้ฟันพูด้: “วางใจเถอะ! พวกเราต้องฆ่าพวกมัน กลับมาแน่! รอพวกเรากลับมาเมื่อไหร่ จะต้องแก้แค้นให้นาง ฆ่าลูก ศิษย์สำานักภูตผีให้หมด้!”

พันเทาไม่พูด้อะไรสักคำา ฝังศพของหญิงสาวผู้นั้นด้้วย ความเงียบงัน

จากนั้นคนทั้งกลุ่มกมเด้ินทางไปยังทะเลทรายร้างต่อ ระหว่างที่เด้ินทางทุกคนไม่มีอารมณ์เอื้อนเอ่ยสิ่งใด้ เอาแต่เงียบงันกัน ไปตลอด้ทาง

เนี่ยเทียนสัมผัสได้้ถึงความเกลียด้แค้นเข้ากระดู้กที่พวกเขา มีต่อสำานักภูตผี รู้ว่าไม่ช้ากมเรมวพวกเขาต้องระบายมันออกมา เอา เลือด้ของลูกศิษย์สำานักภูตผีเหล่านั้นมาเซ่นสังเวยคนที่ตายไป

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุด้พวกเขากมลอด้ผ่านเกาะ น้ำาแขมง เข้าไปยังทะเลทรายร้างที่ร้อนแผด้เผา

อยู่ในโลกมายามรกตเหมือนกัน อีกทั้งยังห่างกันไม่มากนัก ทว่าทะเลทรายร้างกับเกาะน้ำาแขมงที่พวกเขาเด้ินทางผ่านมาราวกับ อยู่กันคนละโลก

เมื่อเข้ามาในทะเลทรายร้าง ทุกคนกมเหงื่อโทรมกาย รู้สึก แค่ว่าพื้นทรายใต้ฝ่าเท้าราวกับถูกไฟนาบอยู่ตลอด้เวลา

เด้ินอยู่ในทะเลทรายร้างได้้ไม่นานนัก อยู่ๆ พันเทากมตะโกน เสียงด้ัง: “มีศพ!”

เนี่ยเทียนเด้ินรุด้หน้าขึ้นไปกมองเหมนเด้มกหนุ่มสวมอาภรณ์ ของสำานักหลิงอวิ๋นผู้หนึ่ง ตลอด้ทั้งร่างแห้งตอบ นอนอยู่บนทะเล ทราย

ชายหนุ่มคนนั้นประหนึ่งว่าไม่เหลือเลือด้อยู่ในกายแม้แต่ หยด้เด้ียว แห้งสนิทราวกับซากศพ

“นี่ นี่คือ!” พันเทาก้มหน้าลงไปสำารวจ แล้วกมต้องหันขวับ กลับไปมองอันอิ่ง “สำานักโลหิต! นี่คือฝีมือของสำานักโลหิต!”