ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 539 พวกเจ้าเข้าใจผิดแล้ว...

ห้าคนจากอาณาจักรปุายจั้นก็พอจะมองออกว่าขอบเขตของเนี่ยเทียน ฝุาทะลุสู่ต้นสวรรค์ช่วงกลางแล้ว

แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้เนี่ยเทียนก็ไม่น่าจะมีความสามารถในการต่อสู้ที่ แข็งแกร่งถึงขนาดสังหารเขตต้นสวรรค์ระดับเดียวกันได้เป็นสิบๆ คนแบบ นี้

แล้วนับประสาอะไรกับที่กวานเย่ซึ่งมีตบะต้นสวรรค์ช่วงท้ายก็รวม เป็นหนึ่งในคนที่ตายไปด้วย

เดิมทีพวกกู่ฮ่าวเฟิงและฉินแยนรู้สึกว่าเนี่ยเทียนแค่โชคดี คิดว่าศพ เหล่านั้นต้องเป็นเพราะผ่านการต่อสู้ดุเดือดกันเอง ทว่าเนี่ยเทียนเป็นคน สุดท้ายที่ได้ฉกฉวยผลประโยชน์

พวกเขาล้วนไม่เชื่อว่าเนี่ยเทียนจะมีพลังการต่อสู้ที่น่ากลัวขนาดนี้

ทว่าพวกคนของหอหันปิงซึ่งมีเสวียนเข่อเป็นผู้นำกลับบอกว่าศพ เหล่านั้นถูกฆ่าด้วยฝีมือของเนี่ยเทียน

พวกฉินแยนห้าคนต่างก็ใช้สายตาแปลกประหลาดจ้องเขม็งไปที่เนี่ย เทียนด้วยสีหน้าซับซ้อน

แม้แต่กู่ฮ่าวเฟิงที่เกลียดขี้หน้าเนี่ยเทียนมากที่สุดก็ยังเริ่มเงียบงันไม่ เอ่ยคำใด

เขากำลังครุ่นคิดว่าต่อไปควรจะหาเรื่องเนี่ยเทียนต่อดีหรือไม่

“พวกเจ้ามาหาข้าด้วยเรื่องอันใด?” เนี่ยเทียนขมวดคิ้ว

“พวกเราพบสายแร่เส้นหนึ่ง น่าจะเป็นสายแร่หินวิเศษ ทว่าในบริเวณ นั้นน่าจะมีหยกวิเศษอยู่ด้วย หรืออาจมีผลึกวิเศษอีกเล็กน้อย” เสวียนเข่อ สีหน้าเคร่งขรึม “แต่ว่าตรงนั้นยังมีคนของฝุายอื่นเคลื่อนไหวอยู่ ข้าคิดว่า คนพวกนั้นก็น่าจะมองออกว่าตรงนั้นมีสายแร่”

“ด้วยกำลังของหอหันปิงเราฝุายเดียว คิดจะครอบครองสายแร่นั้นจึง ไม่ง่ายนัก ดังนั้น…”

“สายแร่หินวิเศษ!” ฉินแยนพลันตื่นเต้น “ยังมีหยกวิเศษและผลึก วิเศษด้วย?”

เสวียนเข่อพยักหน้ารับช้าๆ “สถานที่แห่งนี้มีปราณฟูาดินเข้มข้นมาก เป็นพิเศษ จึงมีความเป็นไปได้สูงที่มีจะสายแร่หินวิเศษอยู่ด้วย ซึ่งอาจจะ มีหยกวิเศษและผลึกวิเศษก่อตัวขึ้นมา”

ฉินแยนมองความต้องการของหอหันปิงออกทันที นางเม้มปากยิ้ม ชี้ มายังกู่ฮ่าวเฟิง เฉาชิวสุ่ยและเฉียนซินที่อยู่ข้างกาย ก่อนจะยิ้มตาหยีพูด ว่า “หอหันปิงของพวกเจ้ากลัวว่ากำลังจะไม่พอเลยอยากร่วมมือกับพวก เรากระมัง? ไหนลองว่ามาสิว่าเจ้าคิดจะแบ่งของเชลยศึกอย่างไร?”

พวกเฉียนซินเองก็แอบฮึกเหิม ใบหน้าฉายความสนใจอย่างลึกล้ำ

หยกวิเศษก้อนหนึ่งมีมูลค่าเท่ากับหินวิเศษหนึ่งร้อยก้อน ผลึกวิเศษ หนึ่งก้อนก็เท่ากับหยกวิเศษหนึ่งร้อยก้อน

หยกวิเศษคือต้นกำเนิดพลังงานหลักที่ผู้ฝึกลมปราณเขตลี้ลับและเขต วิญญาณใช้ในการฝึกตนและฟื้นฟูพลัง ส่วนผลึกวิเศษ…ว่ากันว่าหาได้ยาก ยิ่งกว่า ผู้แข็งแกร่งที่บรรลุถึงระดับดินแดนล้วนจำเป็นต้องสะสมผลึก วิเศษเป็นจำนวนมากเพื่อใช้ฝุาทะลุขั้นและฟื้นฟูพลัง

ในดินแดนดาวตก หยกวิเศษหาได้ยากมาก ผลึกวิเศษก็ยิ่งมีน้อยแสน น้อยเข้าไปใหญ่

สายแร่เส้นหนึ่งที่อาจมีหยกวิเศษและผลึกวิเศษจึงสร้างความดึงดูดใจ ให้กับผู้คนมากมายไม่ด้อยไปกว่าซากหงส์ดำระดับแปดเลยแม้แต่น้อย

เมื่อพวกเขาตระหนักได้ว่าต่งลี่ช่วงชิงหงส์ดำระดับแปดมาได้จึงรู้สึก อิจฉาอย่างถึงที่สุด ตอนนี้พอได้ยินหอหันปิงบอกว่ามีสายแร่ที่อาจมีหยก วิเศษและผลึกวิเศษ แน่นอนว่าย่อมเกิดความสนใจและอยากมีส่วนแบ่ง ด้วย

ทว่าเมื่อฉินแยนเอ่ยถามว่าจะแบ่งของเชลยศึกกันอย่างไร คนเจ็ดคน ของหอหันปิงกลับมีสีหน้าแปลกประหลาด

ฉินแยนจับสังเกตสีหน้าประหลาดของพวกเขาได้อย่างเฉียบไว คิ้ว ของนางขมวดมุ่น กล่าวอย่างไม่พอใจ “พวกเจ้าทำสีหน้าอะไรแบบนี้? ใน เมื่อพวกเจ้าต้องการพลังการต่อสู้เพิ่มเติม อยากให้พวกเราออกแรงก็ต้อง มีความจริงใจที่มากพอสิ”

เสวียนเข่อเงียบไปครู่ถึงกล่าวว่า “คุณหนูฉิน ข้าว่าเจ้าคงเข้าใจ ความหมายของพวกเราผิดไปแล้ว”

“ว่าไงนะ?” ฉินแยนตะลึงลาน

“พวกเราต้องการพลังในการต่อสู้เพิ่มเติมก็จริง แต่ว่า…พลังในการ ต่อสู้ที่เพิ่มขึ้นมาใหม่นั้นไม่เกี่ยวข้องอะไรกับอาณาจักรปุายจั้นของพวก เจ้า” เสวียนเข่อกล่าวสีหน้าไร้อารมณ์

“หมายความว่าไง?” ฉินแยนยังคงไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของ เขา

“ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะพูดตรงๆ แล้วกัน” เสวียนเข่อไม่อ้อมค้อมอีก ต่อไป “พวกเราต้องการเนี่ยเทียนเพียงคนเดียว! เนี่ยเทียนเข้าร่วมกับฝุาย หอหันปิงของพวกเราก็น่าจะมีพลังการต่อสู้มากพอให้ช่วงชิงสายแร่เส้น นั้นมาได้ ด้วยเหตุนี้ หอหันปิงของเราจึงยินดียกส่วนแบ่งสี่ส่วนให้เป็น ค่าตอบแทนในการเชิญตัวเนี่ยเทียน”

เขามองเนี่ยเทียนด้วยสีหน้าจริงใจ “เจ้ามีสิทธิ์ได้แบ่งของเชลยศึกสี่ ส่วน แค่เจ้าพยักหน้าตอบรับ เมื่อพวกเราช่วงชิงสายแร่เส้นนั้นมาได้ สำเร็จ สี่ส่วนก็จะเป็นของเจ้า หกส่วนที่เหลือเป็นของหอหันปิงเรา เจ้าคิด ว่าอย่างไร?”

คำพูดของเขาดังจบ ห้าคนของอาณาจักรปุายจั้นต่างก็ร้องอุทาน ฮือฮา

พวกเขามีความรู้สึกเหมือนถูกหมิ่นเกียรติอย่างรุนแรง

เดิมทีคิดว่าที่เสวียนเข่อกล่าวถึงสายแร่ก็เพราะต้องการเชิญพวกเขา ห้าคนให้ไปเข้าร่วมด้วย ดังนั้นแต่ละคนจึงแสดงความสนใจอย่างออกหน้า ออกตา

ทว่าเสวียนเข่อกลับบอกอย่างชัดเจนว่าหอหันปิงมาเยือนเพราะเนี่ย เทียน ทั้งๆ ที่เห็นว่าพวกเขายืนอยู่ด้วยแต่กลับเชิญให้เนี่ยเทียนไปเข้าร่วม แค่คนเดียว

ขอแค่เนี่ยเทียนพยักหน้าตอบรับ พวกเขาก็ยินดีมอบของเชลยศึกสี่ ส่วนให้กับเนี่ยเทียน หอหันปิงเจ็ดคนจะเอาแค่หกส่วนที่เหลือเท่านั้น นี่ แสดงว่าเนี่ยเทียนมีความสำคัญสำหรับพวกเขามากขนาดไหน?

เมื่อรู้ความต้องการแท้จริงของหอหันปิง ฉินแยนห้าคนต่างก็มีสีหน้า ไม่น่ามอง

แม้ว่าพวกเขาจะไม่พอใจ ทว่าเมื่อมองไปยังคนเจ็ดคนของหอหันปิง ลองประเมินความสามารถในการต่อสู้ดูคร่าวๆ กลับรู้สึกว่าพวกเขาห้าคน อาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหอหันปิง

“ส่วนแบ่งสี่ส่วน…” เนี่ยเทียนพึมพำหนึ่งคำ ก่อนจะพูดว่า “พวกเจ้า มีความจริงใจมากพอ ข้าเองก็สนใจเหมือนกัน เพียงแต่ว่าต่งลี่ต้องการคน ปกปูอง ข้ากังวลว่า…”

“พี่เนี่ย เจ้าไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงคุณหนูตระกูลต่ง” จ้าวเยว่หัวเราะ หึหึ “เรื่องที่เจ้านั่งรักษาการณ์อยู่ที่นี่ สังหารกวานเย่ ทั้งยังสังหารพวกคน ของภูเขาสายฟูาและสำนักเทียนเหยียนติดต่อกันจนพวกหยางคัน หลิว เจี้ยนตกใจถอยหนีก็น่าจะไปเข้าหูของคนหลายคน”

“เท่าที่ข้ารู้มา รอบด้านนี้น่าจะไม่มีใครกล้ามาแย่งหงส์ดำระดับแปด ตัวนั้นจากมือเจ้าอีกแล้ว”

“อีกอย่างคุณหนูตระกูลต่งก็เหมือนจะดึงเอาพลังงานที่เหลืออยู่ใน หงส์ดำระดับแปดตัวนั้นมาหมดแล้ว ตอนนี้สิ่งที่นางทำก็แค่ฝุาทะลุขั้น เท่านั้น ไม่ได้อันตรายเท่าไหร่นัก”

“นอกจากนี้ที่นี่ก็ยังมีเพื่อนของคุณหนูตระกูลต่งจากอาณาจักร ปุายจั้นอยู่ด้วยไม่ใช่หรือ?”

“พลังในการต่อสู้ของพวกเขาห้าคนย่อมเทียบเจ้าคนเดียวไม่ได้ ทว่า พวกคนที่กลัวถูกเจ้าฆ่าก็ไม่น่าจะกล้ากลับมาอีก จึงไม่มีอะไรที่เจ้าต้อง เป็นกังวล”

พวกหวังหรงและหลัวเซวี่ยก็พากันพยักหน้ารับทั้งเอ่ยปากเกลี้ยกล่อม

ฉินแยนและกู่ฮ่าวเฟิงที่พอได้ยินพวกเขาเอ่ยเชื้อเชิญอย่างเต็มกำลังก็ มีสีหน้าน่าเกลียดถึงที่สุด

ความหมายในคำพูดของหอหันปิงก็คือพวกเขาห้าคนรวมกันก็ยังไม่ใช่ คู่ต่อสู้ของเนี่ยเทียนคนเดียว

ส่วนเนี่ยเทียนที่เปิดฉากต่อสู้อันดุเดือดอยู่ที่นี่จึงทำให้พวกคนของแต่ ละฝุายที่ปรารถนาในร่างหงส์ดำระดับแปดหวาดกลัวอย่างลึกล้ำจนไม่ กล้ามาอีกแล้ว

พวกเขายกยอเนี่ยเทียนอย่างต่อเนื่อง แถมยังกดค่าของคนอาณาจักร ปุายจั้นอย่างต่อเนื่องเช่นกัน แน่นอนว่าย่อมทำให้พวกฉินแยนเดือดดาล

เนี่ยเทียนหันกลับไปมองต่งลี่หนึ่งครั้งแล้วก็พบว่าต่งลี่ที่กำลังฝุาทะลุ ขอบเขตลืมตาขึ้นเงียบๆ ก่อนจะพยักหน้าให้เขาเบาๆ จนแทบสังเกตไม่ เห็น บอกเป็นนัยให้เขาไปกับหอหันปิง ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่อ

และต่งลี่ก็หลับตาลงทันที ตั้งหน้าตั้งตาบำเพ็ญตบะของตัวเองต่อไป

เนี่ยเทียนคิดอยู่ชั่วครู่ก็พยักหน้ารับช้าๆ “งั้นก็ดี ข้าจะไปกับพวกเจ้า สักรอบ”

เขาแอบรู้สึกว่าต่งลี่อยู่ห่างจากการฝุาทะลุขอบเขตและสร้างตบะให้ มั่นคงอีกไม่ไกลนัก

มีพวกฉินแยนห้าคนอยู่ เขาเองก็รู้สึกว่าในเวลาสั้นๆ ไม่น่าจะมีปัญหา

เขายังคิดจะทิ้งทิพย์จักษุข้างหนึ่งไว้แอบสังเกตการณ์ตรงจุดนี้ด้วย หากเจอกับเหตุการณ์ร้ายแรงอะไรกะหันหัน เขาใช้ดาวเปล่งประกาย ระยะไกลเคลื่อนที่มาที่นี่ก็น่าจะทันกาล

“พี่เฉียน ยังไงคงต้องรบกวนให้พวกเจ้าช่วยดูแลต่งลี่สักวันสองวัน” ในที่สุดเขาก็หันไปมองเฉียนซิน

ในบรรดาคนห้าคนจากอาณาจักรปุายจั้น คนเดียวที่เขาพอจะรู้สึกดี ด้วยก็คือเฉียนซินที่มาจากหอโอสถ เพราะว่าเฉียนซินเคยพูดคุยกับเขา

เฉียนซินกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ต่งลี่มาพร้อมกับพวกเรา พวกเรา ย่อมปกปูองให้นางปลอดภัยอยู่แล้ว เจ้าวางใจได้!”

“ข้าย่อมไม่มีทางปล่อยให้ลี่ลี่เกิดเรื่องอยู่แล้ว!” กู่ฮ่าวเฟิงแค่นเสียง เย็น

แม้ว่ากู่ฮ่าวเฟิงจะไม่ถูกกับเขา ทว่าคนผู้นี้กลับจริงใจต่อต่งลี่ เนี่ย เทียนเองก็เชื่อว่าในเมื่อกู่ฮ่าวเฟิงอยู่ตรงนี้ เขาย่อมพยายามสุดกำลังเพื่อ รับรองว่า ต่งลี่จะฝุาทะลุขอบเขตอย่างราบรื่นแน่นอน

“ถ้าอย่างนั้นก็ฝากทุกท่านด้วย” เนี่ยเทียนยิ้มกว้าง สายตาไปตกอยู่ บนใบหน้าของเสวียนเข่ออีกครั้ง “เอาล่ะ เจ้านำทางได้เลย”

“ตามข้ามา” เสวียนเข่อหมุนกายจากไป

เมื่อเขาขยับตัว อีกหกคนจากหอหันปิงก็เดินตามไปติดๆ

เนี่ยเทียนรอให้พวกเขาขยับตัวแล้วถึงได้กวักมือเรียกให้กิ่งไม้สีเขียว แวววาวแต่ละกิ่งกลายร่างเป็นลำแสงสีเขียวหายเข้าไปในแหวนเก็บของ ของเขา

ที่เขาเก็บกิ่งไม้ทั้งสิบสองกิ่งมาก็เพราะเนี่ยเทียนเองก็ไม่แน่ใจ เหมือนกันว่ารอจนต่งลี่ฝุาทะลุเขตต้นสวรรค์ช่วงท้ายสำเร็จแล้วนางจะ เดินออกมาได้หรือไม่

หากต่งลี่เดินออกมาไม่ได้ ทุกคนล้วนจำเป็นต้องรอเขาอยู่ที่เดิม เขา เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะอยู่กับคนของหอหันปิงนานแค่ไหน จึงได้ แต่เก็บเอากิ่งไม้คืนมาก่อน

มีเฉียนซินห้าคนอยู่ เขารู้สึกว่าต่งลี่น่าจะไม่เป็นอะไร การดำรงอยู่ของ กิ่งไม้เหล่านั้นจึงอาจจะเป็นเรื่องเกินความจำเป็น

กิ่งไม้เจ็ดสิบสองกิ่งย้อนกลับเข้ามาในแหวนเก็บของ พลังในการต่อสู้ ของเขาก็เพิ่มสูงขึ้นอีกระดับ ไม่ว่าจะเป็นนำมาใช้ต่อสู้ หรือปกปูองตัวเอง ในช่วงเวลาคับขัน กิ่งไม้เหล่านั้นก็ล้วนสำแดงประสิทธิภาพมหัศจรรย์ได้

ดังนั้นเขาจึงติดตามพวกคนของหอหันปิงไปอย่างวางใจ