ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 540 เกาะกลางทะเล

คนเจ็ดคนจากหอหันปิงเดินนำอยู่เบื้องหน้า พวกเขาอ้อมผ่านภูเขา ยักษ์ที่แตกทลายลูกนั้นหมายข้ามผ่านไป

ไม่นานเนี่ยเทียนก็พบว่าทิพย์จักษุข้างที่เขาทิ้งไว้ให้กับต่งลี่ เนื่องจาก ระยะห่างค่อนข้างไกล การเชื่อมโยงจึงเริ่มเปลี่ยนมาเป็นพร่าเลือน

เมื่อเห็นว่าเริ่มออกห่างจากต่งลี่มากขึ้นเรื่อยๆ ทีแรกเขายังไม่ค่อย วางใจจึงจับตามองสถานการณ์ทางฝั่งนั้นอย่างใกล้ชิด

จากเส้นสายตาที่มองเห็นผ่านทิพย์จักษุข้างนั้น เขาสังเกตเห็นว่าพอ เขาและคนของหอหันปิงจากมา คนห้าคนจากอาณาจักรปุายจั้นก็รออยู่ที่ เดิม รับผิดชอบเฝูาพิทักษ์ต่งลี่อย่างที่ให้สัญญาไว้จริงๆ

แล้วก็เป็นอย่างที่หอหันปิงบอก บริเวณรอบๆ ไม่มีคนรนหาที่ตาย ปรารถนาอยากได้ซากหงส์ดำระดับแปดตัวนั้นจนเข้ามาใกล้พื้นที่แห่งนี้ อีก

นอกจากทิพย์จักษุแล้วเขายังสามารถรับสัมผัสตำแหน่งของต่งลี่ผ่าน หินส่งข้อความเสียงได้รำไร

เขารู้ว่าหากต่งลี่ฝุาทะลุขอบเขตเลื่อนสู่ต้นสวรรค์ช่วงท้ายได้สำเร็จ เมื่อไหร่ก็น่าจะอาศัยหินส่งข้อความเสียงรักษาช่องทางการติดต่อกับเขา ไว้ได้

เขาจึงเริ่มวางใจ

ผู้ฝึกลมปราณของหอหันปิงอย่างพวกจ้าวเยว่จงใจประจบเอาใจเขา ไปตลอดทาง คำพูดก็เต็มไปด้วยความเคารพนอบน้อม

ยอดเขาที่แตกหักนั้นกินอาณาบริเวณกว้างใหญ่อย่างมาก คนทั้งกลุ่ม ใช้เวลาเกือบสองชั่วยามถึงจะอ้อมผ่านยอดเขาแห่งนั้นมาถึงด้านหลังของ ภูเขาได้

เวลานี้เสวียนเข่อจึงหยิบเอาอาวุธวิเศษประเภทบินลำหนึ่งที่สร้างขึ้น จากผลึกน้ำแข็งออกมาจากในแหวนเก็บของ

อาวุธวิเศษประเภทบินลำนั้นส่องแสงแวววาว แผ่ไอความเย็นน่า สะพรึงกลัว ทว่าขณะที่เสวียนเข่อร่ายเวทหมายจะให้มันบินขึ้นฟูากลับ ได้รับผลกระทบจากสนามพลังบางอย่างจึงมิอาจทำได้สำเร็จ

เสวียนเข่อขมวดคิ้ว “สถานที่แห่งนี้ค่อนข้างจะประหลาด ดูเหมือนจะ ใช้อาวุธวิเศษประเภทบินไม่ได้”

ฟังจากความหมายในคำพูดเขา เขาน่าจะไม่ได้เพิ่งทดลองหมายใช้ ความเร็วของอาวุธวิเศษประเภทบิน สำรวจไปทั่วพื้นที่เหนืออากาศสูงแค่ ครั้งเดียวแล้ว

แต่ที่น่าเสียดายก็คือทุกครั้งที่เขาทดลองล้วนล้มเหลวทุกครั้ง

ไม่สามารถใช้อาวุธวิเศษประเภทบิน ความเร็วของทุกคนจึงช้าลง อย่างเลี่ยงไม่ได้ เสวียนเข่อเก็บอาวุธวิเศษประเภทบินลำนั้นกลับคืนไป มองมาทางเนี่ยเทียนแล้วพูดว่า “หากข้าเดาไม่ผิด สายแร่หินวิเศษเส้นนั้น น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของยอดเขาแห่งนี้ซึ่งถูกอาวุธแหลมคมบางอย่างตัดฟัน ออกจากตัวภูเขา และในบรรดาเศษหินภูเขาที่ระเบิดกระจายนั้นก็มีอยู่

ช่วงหนึ่งที่เป็นหินซึ่งอยู่ใกล้เคียงกับตำแหน่งยอดเขาจึงมีสายแร่หินวิเศษ อยู่ภายใน”

เขาชี้ไปยังพื้นดินรกร้างเบื้องหน้า “เจ้าเห็นไหม สิ่งที่พวกเราเห็นล้วน เป็นเศษหินก้อนใหญ่มากมาย เศษหินเหล่านั้นน่าจะเป็นส่วนหนึ่งของ ภูเขาลูกนี้ที่แตกออก จุดที่อยู่หน้าสุดมีหินก้อนใหญ่ยักษ์ที่ไม่เป็นรูปเป็น ร่างก้อนหนึ่ง ซึ่งข้าเคยสัมผัสได้ถึงคลื่นปราณวิญญาณที่เข้มข้นจากด้าน ในหินก้อนนั้น”

เนี่ยเทียนพยักหน้ารับเบาๆ ไม่ได้รีบร้อนตอบรับ แต่เคลื่อนทิพย์จักษุ ให้พุ่งไปยังตำแหน่งที่เขาชี้บอก

จากทิพย์จักษุ เขาเห็นพื้นดินเปลี่ยวร้างเย็นเยียบซึ่งมีเศษหินกระจัด กระจายอยู่มากมายดังที่เสวียนเข่อกล่าวจริง ก้อนหินใหญ่สีน้ำตาลปน เทาเหล่านั้นมองดูแล้วปกติ ไม่เห็นถึงความมหัศจรรย์ใดๆ

พื้นดินเปลี่ยนร้างแห่งนั้นเงียบสงัดวังเวงยิ่งกว่าจุดที่พวกต่งลี่อยู่เยอะ มาก

ทิพย์จักษุกระจายตัวกันไปสำรวจก็ยังไม่เห็นร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใดๆ แล้วก็หาก้อนหินพิเศษที่เสวียนเข่อกล่าวถึงไม่เจอด้วย

เขารู้ว่าในเมื่อเสวียนเข่อบอกอย่างโจ่งแจ้งนั่นก็หมายความตรงจุดใด จุดหนึ่งเบื้องหน้าต้องมีหินที่พิเศษก้อนหนึ่งอยู่อย่างแน่นอน

ที่ทิพย์จักษุมองไม่เห็นก็คงบอกได้แค่ว่าหินพิเศษนั้นยังอยู่ห่างจาก พวกเขาไปไกลมาก

“เนี่ยเทียน เจ้าถูกพามาที่นี่นานแค่ไหนแล้ว?” เสวียนเข่อถามขึ้นกะ หันหัน

“ไม่นานนัก” เนี่ยเทียนคิดอยู่ชั่วครู่ถึงจะเอ่ยตอบ

“หอหันปิงของพวกเรามาถึงที่นี่เกือบจะสองเดือนแล้ว คนของพวก เราเดิมทีกระจายตัวกันไปตามที่ต่างๆ จึงค่อนข้างจะ…เข้าใจสถานที่แห่ง นี้อยู่บ้าง” เสวียนเข่อครุ่นคิดหาคำพูดที่เหมาะสม สีหน้าของเขา เคร่งเครียด “ดูจากข่าวที่พวกเราแต่ละคนส่งกลับมา พื้นที่เคลื่อนไหวของ ขอบเขตต้นสวรรค์อย่างพวกเราน่าจะเป็นเกาะกลางทะเลขนาดใหญ่ยักษ์ แห่งหนึ่ง”

“เกาะกลางทะเล?” เนี่ยเทียนตะลึง

เสวียนเข่อพยักหน้า “พวกเราหลายคนสำรวจไปจนถึงสุดปลายทาง ของพื้นที่แห่งนี้ แล้วก็ได้เห็นมหาสมุทรกว้างใหญ่สีดำ รอบด้านของเกาะ ยักษ์กลางทะเลนี้ล้วนมีแต่น้ำทะเลสีดำ นอกจากเกาะนี้แล้ว พวกเราก็ยัง ได้รู้จากปากของผู้ฝึกลมปราณภูเขาสายฟูาคนหนึ่งที่ถูกพวกเราฆ่าว่ายังมี เกาะอื่นอยู่อีก ห่างจากพวกเราไม่ไกลนัก ซึ่งมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า”

“ทิศทางที่เรามุ่งหน้าไป ปลายทางของมันก็คือทะเลสีดำ และบางที อาจได้เห็นเกาะกลางทะเลอีกเกาะหนึ่ง”

“เพียงแต่ว่าเนื่องจากอาวุธวิเศษประเภทบินไม่สามารถใช้ได้ ก็ไม่รู้ว่า ทะเลสีดำนั้นซุกซ่อนความอันตรายอะไรเอาไว้ พวกเราไม่กล้าข้ามไป และพวกเราก็ไม่รู้ด้วยว่าเกาะที่อยู่ใกล้กับพวกเราจะมีความลับอะไรอยู่”

“บางทีบนเกาะที่อยู่ใกล้กับพวกเราอาจเป็นพื้นที่เคลื่อนไหวของเขต สามัญหรือเขตลี้ลับ”

“หากเป็นเช่นนั้นการที่พวกเราใช้อาวุธวิเศษประเภทบินไม่ได้ บางทีก็ อาจจะไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไป”

เสวียนเข่ออธิบายความมหัศจรรย์ของที่แห่งนี้ให้เนี่ยเทียนฟังพลางนำ ทางต่อไปด้วย คนอื่นๆ ของหอหันปิงก็คุยกันดังจอแจ ค่อยๆ ปัดเปุาม่าน หมอกปริศนาที่อำพรางสถานที่แห่งนี้ให้กับเนี่ยเทียน แล้วในที่สุดก็ทำให้ เนี่ยเทียนมีความรู้ที่ค่อนข้างชัดเจนต่อสถานที่แห่งนี้

พื้นดินกว้างขวางใต้ฝุาเท้าของพวกเขาเดิมทีคือเกาะกลางทะเลสีดำ แห่งหนึ่ง ห่างจากเกาะแห่งนี้ไปไม่ไกลยังมีเกาะที่ขนาดใหญ่มหึมาอยู่อีก หนึ่งเกาะ

เกาะที่พวกเขาเคลื่อนไหวอยู่ในตอนนี้ล้วนเป็นพื้นที่ของพวกเขตต้น สวรรค์ที่น้ำวนลูกใหญ่พาเข้ามา

ผู้ที่มีเขตสามัญและเขตลี้ลับล้วนไม่อยู่ที่นี่ ซึ่งบางที…คนเหล่านั้น อาจจะอยู่ในจุดลึกของเกาะอื่นๆ ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันนี้

“เกาะกลางทะเล…”

เนี่ยเทียนขมวดคิ้วมุ่น พึมพำอยู่ในใจ ติดตามพวกเสวียนเข่อเดินไป ข้างหน้าต่อ

ทิพย์จักษุที่เขาปลดปล่อยไว้ด้านนอกก็ถูกความคิดของเขาชักนำให้ เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดทิพย์จักษุข้างหนึ่งที่อยู่หน้าสุดก็ได้ เห็นก้อนหินใหญ่ยักษ์ที่เสวียนเข่อมองเป็นเปูาหมาย

ก้อนหินยักษ์นั้นครึ่งหนึ่งจมลึกอยู่ใต้ดิน ภายนอกเผยเห็นเป็นเพียง ส่วนเล็กๆ เท่านั้น

ก้อนหินสีเทาซีดเมื่ออยู่ภายใต้ท้องฟูาสีเทาขมุกขมัวก็คล้ายจะปล่อย แสงสีขาวอ่อนจาง มีคลื่นพลังวิญญาณที่เด่นชัดเป็นพิเศษ

รอบด้านของหินสีเทาขาวมีศพกองระเกะระกะ กระจายตัวอยู่ตาม กองหิน

ศพเหล่านั้นมีทั้งคนของลัทธิอูตู๋ มีทั้งคนของสำนักเทียนเหยียนและ ภูเขาสายฟูา ซึ่งพวกเขาน่าจะตายเพราะช่วงชิงหินก้อนนั้นมาเป็นของตัว

ยามนี้อีกฝั่งหนึ่งของก้อนหินสีเทาขาวมีผู้ฝึกลมปราณเผ่ามนุษย์ยืนอยู่ เก้าคน

คนทั้งเก้ามีสัญลักษณ์ของสำนักหยินและสำนักหยางแสดงให้เห็น อย่างชัดเจน ซึ่งหมายความว่าคนทั้งเก้ามาจากสำนักหยินและสำนักหยาง ของอาณาจักรเชียนแจว๋

พอเห็นว่าคนสุดท้ายที่ได้รับชัยชนะคือคนจากสำนักหยินและ สำนักหยางเนี่ยเทียนก็มีสีหน้าปั้นยาก

ก่อนหน้าที่เขายังไม่ได้เข้ามาในรอยแยกห้วงมิติที่สำนักอาวุธเป็นผู้เฝูา พิทักษ์ เขาก็รู้ว่ารอยแยกห้วงมิติเส้นสุดท้ายถูกภูเขาสายฟูา สำนักเทียน เหยียน และตำหนักเทพเพลิงช่วงชิงกัน

ด้วยความช่วยเหลือจากวังวิญญาณ ตำหนักเทพเพลิงได้อาศัยรอย แยกห้วงมิติเส้นนั้นเข้ามาตามหลังพวกเขาและวังวิญญาณด้วย

ก่อนหน้านี้ที่เขาได้เห็นคนของภูเขาสายฟูาและสำนักเทียนเหยียนจึง นึกไปว่าสำนักหยินและสำนักหยางพ่ายแพ้ในการช่วงชิงรอยแยกห้วงมิติ เส้นสุดท้าย

นึกไม่ถึงว่าคนของสำนักหยินและสำนักหยางจะมาถึงที่แห่งนี้ด้วย

เนี่ยเทียนมีความรู้สึกอันดีต่อสำนักผู้ฝึกลมปราณในอาณาจักรเชียน แจว๋เป็นอย่างยิ่ง หลังจากที่เขาช่วยอาณาจักรเชียนแจว๋ปิดผนึกรอยแยก ห้วงมิติ ได้เผชิญกับการบีบบังคับจากวิมานสวรรค์ สำนักหยินและ สำนักหยางก็ร่วมมือกันช่วยเขาคลี่คลายวิกฤต

สิ่งเหอย่วนของสำนักหยินหลี่มู่หยางแห่งสำนักหยางต่างก็ดีกับเขาไม่ น้อย

เสวียนเข่อแห่งหอหันปิงเชิญให้เขามาร่วมช่วงชิงสายแร่เส้นนั้น หรือ ว่าคนที่เขาต้องรับมือด้วยคือสำนักหยินและสำนักหยาง?

ความคิดดำเนินมาถึงตรงนี้ เขาก็หยุดชะงัก หันไปขมวดคิ้วพูดกับ เสวียนเข่อ“พวกเจ้าไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับสำนักหยินและ สำนักหยางรึ?”

พวกคนของหอหันปิงหยุดชะงักตาม เสวียนเข่อเป็นคนเอ่ยตอบ “พอ รู้มาบ้าง”

“ในเมื่อพวกเจ้ารู้ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับสำนักหยินและ สำนักหยาง เหตุใดยังต้องเชิญตัวข้ามา?” เนี่ยเทียนกล่าว

“หมายความว่าไง?” เสวียนเข่อถามอย่างแปลกใจ

“ผู้ที่เฝูาอยู่ตรงสายแร่เส้นนั้นคือคนของสำนักหยินและสำนักหยาง” เนี่ยเทียนกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

เสวียนเข่ออึ้งงันไปพักใหญ่ถึงได้พูดว่า “ก่อนหน้าที่พวกเราจะจากไป ไม่ได้เห็นคนของสำนักหยินและสำนักหยาง มีเพียงคนของสำนักเทียนเห ยียนและภูเขาสายฟูา รวมไปถึงคนของลัทธิอูตู๋บางส่วน”

“คนที่พวกเจ้าเห็นก่อนหน้านี้ถูกคนของสำนักหยินและสำนักหยาง ร่วมมือกันสังหารตายไปหมดแล้ว” เนี่ยเทียนสีหน้าเฉยชา

เสวียนเข่อมองเขาด้วยสายตาลึกล้ำ นัยน์ตามีแสงเย็นเยียบวาบผ่าน “เนี่ยเทียน เจ้ามองเห็นสถานการณ์ของทางฝั่งนั้นได้อย่างชัดเจน?!”

คำพูดนี้ดังออกมา คนของหอหันปิงทั้งหมดต่างก็พลันกระจ่างแจ้ง

พวกเขาเคยไปตรงจุดนั้นมาก่อน รู้ว่าตรงนั้นยังห่างจากจุดนี้ไปอีก ระยะหนึ่ง ทั้งๆ ที่เนี่ยเทียนยืนอยู่กับพวกเขาแต่กลับมองเห็นว่าคนของ สำนักหยินและสำนักหยางหยุดอยู่ตรงนั้น ใครจะไปรู้ว่าเจ้าพวกคนที่พวก เขาเห็นก่อนหน้านี้จะถูกสำนักหยินและสำนักหยางฆ่าตาย นี่ช่างเป็นเรื่อง น่าเหลือเชื่อยิ่งนัก

ทั้งที่ขอบเขตของเนี่ยเทียนมีแค่ต้นสวรรค์ช่วงกลาง แม้แต่ช่วงท้ายก็ ยังไม่ถึง

ต่อให้เป็นผู้ที่มีเขตสามัญบางคน อยู่ห่างไกลขนาดนี้ เกรงว่าก็คงไม่ สามารถมองเห็นสถานการณ์ทุกอย่างโดยละเอียดได้อย่างเนี่ยเทียน เขา ทำได้อย่างไร?

ทันใดนั้นภาพลักษณ์ของเนี่ยเทียนที่อยู่ในใจพวกเขาก็คล้ายจะถูกยก สูงขึ้นมาอีกหนึ่งระดับ

และเวลานี้เองคนของสำนักหยินและสำนักหยางที่ใช้อาวุธวิเศษแหลม คมฟาดฟันไปยังหินยักษ์สีเทาขาวอย่างต่อเนื่อง ก็ไม่รู้ว่าไปเจอเข้ากับ อะไร หินยักษ์สีเทาขาวก้อนนั้นถึงได้แผ่คลื่นห้วงมิติแปลกประหลาด ออกมา

พอคลื่นห้วงมิติเกิดขึ้น ภายในหินเทาขาวก็มีพลังชีวิตเข้มข้นไหล ทะลักทลาย

เนี่ยเทียนพลันหน้าเปลี่ยนสี “รีบไปเร็วเข้า! สถานการณ์ทางฝั่งนั้น อาจจะไม่เหมือนที่พวกเจ้าคิดเอาไว้!”