ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 6 พลังที่ไม่เคยรู้มาก่อน!

“ช่างรนหาที่ตายจริงๆ!”

อู๋เทาส่ายหัวเบาๆ พูด้กับตัวเอง: “ขอบเขตสูงกว่าสามขั้น ความเสียเปรียบของเนี่ยหงถูกชด้เชยเตมที่แล้ว การล้นออกของพลัง วิญญาณของเขา ทำาให้เลือด้เนื้อตลอด้ร่างของเนี่ยเทียนถูกคลื่น สายฟอาที่เหลืออยู่โจมตีต่อเนื่อง การต่อสู้ครั้งนี้ ไม่จำาเป็นต้องด้ำาเนิน ต่อไปเลยสักนิด้ มิฉะนั้น…”

“หากด้ำาเนินต่อไป เนี่ยเทียนอาจบาด้เจมบหนัก หรืออาจส่ง ผลกระทบไปชั่วชีวิต” เนี่ยเสียนขมวด้คิ้ว กล่าว: “การต่อสู้เพื่อให้ กำาลังใจกันในตระกูล มีการบอกไว้ล่วงหน้าแล้วว่าห้ามทำาเกินเหตุ นายท่านอู๋ ท่านว่า…ควรจะหยุด้การต่อสู้ของพวกเขาหรือไม่?”

“อืม สู้กันต่อไป เกรงว่าเนี่ยเทียนจะเสียเปรียบอย่างหนัก” อู๋เทากำาลังจะเอ่ยปากร้องเรียก ทว่ากลับสัมผัสได้้ถึงสายตาหนึ่งซึ่ง ทอด้ลงมาบนร่างของเขาจากที่ไกลๆ

เขาหันไปมองหาที่มาของสายตา

มุมตะวันตกเฉียงใต้ของลานกว้าง เนี่ยเป่ยชวน ปู่ของเนี่ย เทียนไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

เนี่ยเป่ยชวนยืนเอามือไพล่หลัง คล้ายรู้ว่าเขาคิด้จะตะโกน บอกให้หยุด้ จึงมองมาทางเขาด้้วยสายตาแฝงความหมายลึกซึ้ง

อู๋เทาสีหน้ากระตุกน้อยๆ เขาอ้าปาก ทว่ากลับไม่เปล่ง เสียงออกมา ถอนหายใจเบาๆ อยู่ในใจครั้งหนึ่ง

เขาคือขุนนางต่างรัฐของตระกูลเนี่ย อีกทั้งเนี่ยเป่ยชวนยัง เป็นคนรับสมัครเขาเข้ามา เขารู้ด้ีอยู่แก่ใจว่าเวลาของเนี่ยตงไห่เหลือ อีกไม่มากแล้ว อีกไม่นานเนี่ยเป่ยชวนกมจะเข้ามาแทนที่

หากเขายังคิด้จะอยู่ในตระกูลเนี่ยต่อไป กมจำาเป็นต้องรู้จักดู้ สถานการณ์ รู้ว่าตัวเองควรจะทำาอะไรในเวลาไหน

“นายท่านอู๋?” เนี่ยเสียนถอนหายใจเบาหนึ่งครั้ง มองไป ตามสายตาของอู๋เทากมองเหมนเนี่ยเป่ยชวนที่อยู่ห่างไปไม่ไกลเช่นกัน

“เรื่องบางเรื่อง เจ้าและข้า…ต่างกมจัด้การไม่ได้้” อู๋เทาตบ ไหล่เนี่ยเสียน กล่าวเสียงเบา: “ทำาตัวเองให้ด้ีเถอะ ข้าหวังว่าเจ้าจะ ฝ่าทะลุหลอมลมปราณขั้นเก้าได้้ในเรมววัน ได้้รับความโปรด้ปรานจาก สำานักหลิงอวิ๋น เจ้าเองกมเป็นเพียงญาติห่างๆ ของตระกูลเนี่ยเท่านั้น ขอแค่เจ้าได้้กลายเป็นลูกศิษย์สำานักหลิงอวิ๋น ต่อไปเจ้าถึงจะมีปากมี เสียงในตระกูลเนี่ยได้้”

บนใบหน้าอ่อนเยาว์ของเนี่ยเสียนเผยสีหน้าเบื่อหน่าย ทว่ากลับพยักหน้าน้อยๆ อย่างคนฉลาด้ ไม่ได้้พูด้มากอีก

บนตำาหนักหิน เนี่ยตงไห่สีหน้ามืด้คล้ำาทันที เขาเองกมสังเกต เหมนเนี่ยเป่ยชวนน้องชายคนรองของเขาเช่นกัน ทั้งยังสังเกตถึงราย ละเอียด้เลมกน้อยซึ่งเป็นสาเหตุที่อู๋เทาไม่ได้้ตะโกนบอกให้หยุด้ด้้วย

“เป็นเพราะข้าไม่ยอมลงจากตำาแหน่งเท่านั้นน่ะหรือ?” น้ำา เสียงเนี่ยตงไห่เคียด้แค้น

“ปัง ปัง ปัง!”

เนี่ยหงที่กำาลังฮึกเหิม ขณะที่มองเหมนแสงสว่างแห่งชัยชนะ จึงโจมตีใส่เนี่ยเทียนอีกครั้ง สายฟอาประกายสีเขียววิบวับกระจายเข้า สู่ร่างของเนี่ยเทียนผ่านหมัด้ของเขาอย่างต่อเนื่อง

มือทั้งสองข้างของเนี่ยเทียนเปลี่ยนเป็นสีด้ำาเหลือบเขียว ทั้งหมด้ ระหว่างซอกนิ้วยังมีไอสีเขียวลอยออกมาเป็นเส้นๆ

อาภรณ์บนแขนของเขาแตกกระจายออก สายฟอาสีเขียว หลายเส้นราวกับงูตัวน้อยกำาลังเลื้อยไปตามแขนเปลือยเปล่าของเขา

สายฟอาที่มากขึ้นเรื่อยๆ หลอมรวมเข้าด้้วยกันหลายครั้ง ตอนนี้ได้้กลายมาเป็นเส้นใยหนึ่งเส้นในร่างของเขา

“ตึง ตึง!”

เนี่ยเทียนถอยกรูด้อย่างต่อเนื่อง ภายใต้การโจมตีของเนี่ย หง ทุกครั้งที่เขายกมือขึ้น การเคลื่อนไหวกมยิ่งแขมงทื่อไร้เรี่ยวแรง อย่างเหมนได้้ชัด้

เขากลับไม่รู้สึกถึงความเจมบปวด้ แม้ว่าหน้าผากจะเตมไป ด้้วยเมมด้เหงื่อ ทว่าด้วงตากลับเหมือนด้วงด้าวที่กะพริบบนม่านฟอา รัตติกาล เตมไปด้้วยความรู้สึกลึกซึ้งลึกลับ

“เจ้าจบเห่แน่! ฮ่าๆ!”

เนี่ยหงหัวเราะเสียงด้ังอย่างคึกคัก หมัด้ที่มีสายฟอาแลบ ปลาบนั้นเหวี่ยงข้ามแขนที่แขมงค้างของเนี่ยเทียนมาตกลงบนหน้าอก เขาอย่างแรง

“อย่านะ!” อู๋เทาตวาด้เสียงเบาออกมาโด้ยไม่รู้ตัว

“เนี่ยหงหยุด้นะ!” เนี่ยเสียนเองกมอด้ไม่ได้้ต้องร้องเสียงสูง ออกมา

บนแท่นสูง ใบหน้าของเนี่ยตงไห่พราวไปด้้วยหยาด้เหงื่อ หอบหายใจหนักต่อเนื่อง คล้ายเหนื่อยล้าเสียยิ่งกว่าเนี่ยเทียน

สาวตาของเขาด้ั่งน้ำาลึก จ้องเขมมงไปยังเนี่ยเป่ยชวนที่ยืน นิ่งไม่สะทกสะท้าน อยากจะฟังเสียงห้ามที่ด้ังออกมาจากปากของ เนี่ยเป่ยชวน

ทว่าเนี่ยเป่ยชวนกลับไม่พูด้อะไรออกมาสักคำา

“ตู้ม ตู้ม ตู้ม!”

ใจของเนี่ยเทียนเต้นเรมวแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ด้ังขึ้นเรื่อยๆ มองเหมนว่าหมัด้ของเนี่ยเทียนกำาลังจะกระแทกลงมาที่หน้าอกของตัว เอง เขามีความรู้สึกอย่างหนึ่งว่าในร่างกายมีพลังระลอกหนึ่งกำาลังจะ พุ่งทะลักออกมา

ทว่าขณะที่เขาคิด้จะยืมใช้พลังนี้ พลังที่ว่านี้กลับไม่มีการ ตอบสนองของขึ้นมาอีก ทำาให้เขางุนงง

สิ่งที่เขาสัมผัสถึงคล้ายจะมีเพียงความเจมบปวด้และความ แขมงทื่อตลอด้ร่าง อยู่ๆ เขากมีความสิ้นหวังและเด้ือด้ด้าลบังเกิด้ขึ้น กะทันหัน เด้ือด้ด้าลที่ไม่สามารถนำาพลังนั้นมาใช้ได้้

“ตู้ม ตู้ม! ตู้ม ตู้ม ตู้ม!”

ภายใต้อารมณ์พลุ่งพล่านและสิ้นหวังเช่นนี้ เสียงหัวใจของ เขาเต้นแรงเรมวมากขึ้น!

เขาไม่รู้ว่าระหว่างที่สัมผัสกับประกายสายฟอา อัตราการ เต้นของหัวใจเขากลับเรมวมากกว่าปกติถึงสองเท่าตัว!

และเวลานี้เอง ราวกับมีเสียงไชโยโห่ร้องเสียงหนึ่ง ด้ัง อึกทึกออกมาจากเลือด้เนื้อและอวัยวะตันห้า อวัยวะกลวงหก[1]ของ

เขา! คลื่นพลังสายฟอาที่เนี่ยหงทิ้งเอาไว้ในร่างกายของเขา บัด้นี้คล้าย จะไม่สามารถส่งผลกระทบใด้ได้้แม้แต่นิด้!

พละกำาลังดุ้ด้ันเชี่ยวกรากระลอกหนึ่งพลันทะลักทะลาย ออกมาจากในเลือด้เนื้อของเขาอย่างบ้าคลั่ง!

“สวบ!”

เขายื่นมือออกไปอย่างรวด้เรมว ก่อนที่หมัด้ของเนี่ยหงจะ กระแทกลงมาบนหน้าอก เขากมคว้าจับข้อมือของเนี่ยหงเอาไว้ได้้ อย่างแม่นยำา

มือข้างนั้นของเนี่ยหง ห่างจากหน้าอกของเขาเพียงครึ่ง ชุ่น[2] ไม่สามารถเคลื่อนเข้ามาใกล้ได้้มากกว่านั้น!

เนี่ยหงที่ถูกยับยั้งการโจมตีกะทันหัน ใบหน้าฮึกเหิมพลัน ถอด้สี คล้ายไม่รู้ว่าอยู่ๆ เกิด้อะไรขึ้น

ทันใด้นั้น เนี่ยเทียนพลันยกเท้าขึ้น ถีบลงไปบนท้องของ เนี่ยหงอย่างแรง

“พลั่ก!”

มือข้างนั้นของเนี่ยหงยังคงถูกกำาเอาไว้อย่างแน่นหนา ทำา ให้เนี่ยหงไม่สามารถสลัด้หลุด้ได้้ ภายใต้พละกำาลังมหาศาลจากฝีเท้า นั้น ท่อนล่างของเนี่ยหงสะบัด้ลอยขึ้นกลางอากาศราวกับชิงช้า

เมื่อท่อนล่างที่ลอยขึ้นกลางอากาศของเนี่ยหงร่วงกลับมา บนพื้นเพราะแรงเฉื่อย เนี่ยเทียนกมหด้ขาข้างนั้นกลับมา แทงหัวเข่า กระแทกลงไปบนกระดู้กสันอกช่วงล่างของเนี่ยหง

“กราอบ! โอ้ย!”

เสียงกระดู้กแตก และเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด้ ของเนี่ยหงด้ังขึ้นมาแทบจะในเวลาเด้ียวกัน

จนกระทั่งเวลานี้ เขาถึงได้้ปล่อยมือของเนี่ยหงที่กำาเอาไว้ แน่น สายตาเผยแววแปลกใจ พยายามมองหาที่มาของพลังดุ้เด้ือด้ ซึ่งเกิด้ขึ้นอย่างกะทันหันนั้นด้้วยความสงบ

ทว่าหลังจากที่วิกฤตจวนตัวหายไป หลังจากการ เปลี่ยนแปลงของสภาพจิตใจ เสียงหัวใจของเขาที่อยู่ๆ กมเต้นแรงขึ้น มาเป็นเท่าตัวนั้นกมเริ่มกลับมาเป็นปกติ

พละกำาลังเมื่อครู่ที่พุ่งทะลักออกมาอย่างฉับพลัน ราวกับ หายไปทั่วร่างในพริบตา ไม่สามารถสัมผัสถึงมันได้้อีก

“แปลกจริง…”

เนี่ยเทียนไม่มองเนี่ยหงแม้แต่หางตา หัวคิ้วขมวด้แน่น ตก อยู่ในภวังค์ของโลกตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ

ส่วนเนี่ยหงเวลานี้ร่างกระตุกอย่างรุนแรง ลำาตัว โค้งงอราวกับกุ้ง ล้มลงไปกองกับพื้นเปล่งเสียงโหยไห้บาด้หู ด้ังราว แก้วหูจะด้ับ

“เอ่อ…” ใบหน้าของเนี่ยเสียนเตมไปด้้วยความตะลึงพรึง เพริด้

“เป็นอย่างนี้ไปได้้อย่างไร?” อู๋เทาเหม่อมองเนี่ยเทียนที่ กำาลังทำาท่าครุ่นคิด้ และเนี่ยหงซึ่งร้องสะอึกสะอื้นเจมบปวด้ด้้วยสีหน้า สับสนงงงัน

คนหนุ่มสาวตระกูลเนี่ยทุกคนที่มองดู้อยู่ เหมนสถานการณ์ที่ พลิกผันกะทันหัน ต่างกมแตกตื่นจนไม่รู้ว่าควรทำาเช่นไร

เนี่ยหย่วนที่ก่อนหน้านี้ร้องเอะอะว่าจะสั่งสอนเนี่ยเทียนต่อ จากเนี่ยหง มองเหมนเนี่ยหงที่ร้องโหยหวนเศร้าสลด้ นัยน์ตากมเตมไป ด้้วยความหวาด้ผวา ก้าวถอยหลังไปอย่างเงียบเชียบ

ภาพที่เนี่ยเทียนซึ่งหมัด้เป็นสีด้ำาเหลือบเขียว ซอกนิ้วยังคง มีไอเขียวลอยกรุ่น ยืนตัวตรงแน่ว เนี่ยหงที่นอนกองอยู่บนพื้น ร้อง พิลาปรำาพันด้ังราวฟอาผ่า ยามนี้กลายเป็นมาเป็นการเปรียบเทียบที่ เด้่นชัด้ถึงขีด้สุด้

ช่วงเวลาระยะสั้นๆ นี้คล้ายจะทิ้งเงามืด้ไว้ในจุด้ลึกของจิต ใจเนี่ยเทียนไปตลอด้กาล

บนแท่นสูงในตำาหนักหิน หลังจากความเสียใจและความ ด้ีใจที่มากเกินพอด้ีของเนี่ยตงไห่ผ่านพ้นไป ร่างกายผอมแห้งคล้ายไม้ ฟืนของเขากมแทบจะล้มฟุบลง ต้องเอาร่างอิงแท่นหินเอาไว้ถึงจะ ประคองตัวอยู่ได้้

ด้วงตาของเขาที่เปล่งประกายสด้ใสมีแววประหลาด้ใจวาบ ผ่านยามที่จ้องเขมมงไปยังเนี่ยเทียน