ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 7 ค่าตอบแทนของชัยชนะ!

“บังอาจ!”

มองเหมนว่าหลานตัวเองบาด้เจมบหนักจนลงไปกองอยู่กับ พื้น เนี่ยเป่ยชวนกมกลั้นโทสะไม่ไหว ถลาพรวด้ออกไป

สายฟอาเส้นหนึ่งวาบผ่าน เนี่ยเป่ยชวนกมาปรากฏร่างอยู่ ข้างกายเนี่ยหงแล้ว เขาย่อตัวลงประคองเนี่ยหงขึ้นมา กด้มือลงไป ตามกระดู้กตำาแหน่งเอวและหน้าอกของเนี่ยหง

เนี่ยหงสัมผัสได้้ถึงความอุ่นร้อนจากพลังวิญญาณระลอก หนึ่งที่อุ่นวาบไปทั่วหน้าอก ความเจมบปวด้ของเขาพลันลด้ลงทันที จึงอด้ไม่ได้้ที่จะเปล่งเสียงร้องเรียกเบาๆ อย่างกล้ำากลืนออกมา: “ท่านปู่…”

เนี่ยเป่ยชวนเงยหน้า ด้วงตาเยมนยะเยียบจ้องเขมมงไปที่เนี่ย เทียนซึ่งมีสีหน้าฉงนสนเท่ห์ ยังคงพยายามสัมผัสกับพลังลึกลับเมื่อ ครู่นี้ กล่าว: “สารเลว! คนในตระกูลไม่ห้ามให้ต่อสู้กันกมจริง แต่ใคร อนุญาตให้เจ้าลงมือโหด้เหี้ยมถึงเพียงนี้?”

ไม่รอให้เนี่ยเทียนตั้งตัวทัน เขากมใช้สายตาดุ้ร้ายกวาด้มอง ไปยังอู๋เทาที่ท่าทางกระอักกระอ่วนถึงขีด้สุด้ ตวาด้ด้่า: “แล้วกมเจ้าอีก คน? ตัวเป็นขุนนางต่างรัฐประจำาตระกูล มัวนั่งบื้อทำาอะไรอยู่?! เหมนๆ อยู่ว่าเนี่ยเทียนลงมือทารุณคิด้คร่าชีวิต ทำาไมถึงไม่รีบขัด้

ขวาง? ตระกูลเนี่ยของพวกเรารับสมัครเจ้ามาเพื่อเลี้ยงเจ้าให้เสีย ข้าวสุกอย่างนั้นหรือ?”

“นี่…” อู๋เทาได้้แต่ยิ้มเจื่อน

“ท่านปู่รอง เนี่ยหงคิด้จะทำาร้ายคนอื่นก่อน เรื่องนี้ไม่เกี่ยว กับท่านอู๋” เนี่ยเสียนทนมองต่อไปไม่ไหว พยายามช่วยอู๋เทาอธิบาย

ความเป็นมาของเรื่องราว เขาเหมนชัด้เจนอยู่กับตา ตอน นั้นที่เนี่ยหงคิด้จะโจมตีลงไปบนหัวใจของเนี่ยเทียน เขารู้ว่าอู๋เทาได้้ ใช้สายตาสอบถามท่าทีของเนี่ยเป่ยชวนก่อนแล้ว ทว่าตอนนั้น เนี่ยเป่ยชวนไม่พูด้อะไร เหมนได้้ชัด้ว่าไม่คิด้จะห้ามปราม

ภายหลังเมื่อเนี่ยเทียนระเบิด้พลังขึ้นมาอย่างกะทันหัน คล้ายว่าได้้รับพลังจากเทพ ทุกอย่างกมเกิด้ขึ้นอย่างรวด้เรมว เรมวจนอู๋ เทาไม่มีเวลาเข้าขัด้ขวาง

ยังไงซะเนี่ยเสียนกมยังคงเป็นเด้มกหนุ่มอารมณ์ร้อน รู้ทั้งรู้ว่า ช่วยพูด้ให้อู๋เทาไม่เป็นการด้ี ทว่ากมยังคงอด้ใจไม่ได้้

“ธุระกงการอะไรของเจ้า?” เนี่ยเป่ยชวนแค่นเสียงเยมนชา เหลือบมองเนี่ยเสียนหนึ่งครั้ง “เจ้าคิด้ว่าตัวเองเป็นใคร? เจ้ากมแค่ลูก หลานของญาติห่างๆ ตระกูลเนี่ยเท่านั้น คิด้จะมีสิทธิ์มีเสียงพูด้ รอให้ เจ้าฝ่าทะลุหลอมลมปราณขั้นเก้าได้้จริง เหยียบย่างเข้าสู่สำานักหลิงอ วิ๋นเมื่อไหร่ค่อยมาพูด้กับข้า!”

คำาพูด้นี้เปล่งออกไป บนใบหน้าอ่อนเยาว์ของเนี่ยเสียนพ ลันเด้ือด้ด้าลขึ้นมาอย่างเหมนได้้ชัด้

ทว่าเมื่อเขาคิด้อย่างรอบคอบแล้วจึงเลือกข่มกลั้นอารมณ์ เอาไว้ รู้ว่าอู๋เทาพูด้ถูก หากเขายังไม่ได้้เป็นลูกศิษย์สำานักหลิงอวิ๋น คำาพูด้ของเขาจึงยังไม่มีน้ำาหนักใด้ในตระกูลเนี่ยแห่งนี้

โด้ยเฉพาะเป็นไปได้้มากว่าภายในหนึ่งถึงสองปีนี้เนี่ยเป่ย ชวนจะกลายมาเป็นประมุขของตระกูลเนี่ยแทนเนี่ยตงไห่อย่าง แท้จริง

คนหนุ่มสาวตระกูลเนี่ยหลายคนที่ยังมีใจบริสุทธิ์รักใน คุณธรรม เด้ิมคิด้จะพูด้ความจริงที่พวกเขาเหมนออกมาอย่างเนี่ยเสียน ทว่าพอเหมนว่าแม้แต่เนี่ยเสียนที่มีความสามารถมากที่สุด้ มีอนาคต กว้างไกลมากที่สุด้ในบรรด้าพวกเขากมยังโด้นอิทธิพลของเนี่ยเป่ย ชวนข่มทับ จึงไม่กล้าพูด้มากความ พากันปิด้ปากเงียบอย่าง กล้ำากลืน

“ท่านปู่รอง คือว่า…เนี่ยหงเป็นคนท้าทายข้าเอง เมื่อครู่ เขากมเป็นฝ่ายทำาผิด้กฎตระกูล โด้ยลงมือกับข้าอย่างรุนแรงก่อน ด้้วย” เนี่ยเทียนที่ฟื้นคืนสติมาจากความสับสน คล้ายเข้าใจสภาพ ปัจจุบันที่ตัวเองต้องเผชิญ จึงยืด้อกตั้ง พูด้เสียงด้ังฉะฉานองอาจ

“ท่านปู่ เมื่อครู่นี้ข้ากมแค่อยากจะขู่เขาเท่านั้น ไม่ได้้คิด้จะ ทำาร้ายเขาบาด้เจมบจริงๆ!” เนี่ยหงกัด้ฟัน ถลึงตาดุ้ด้ันใส่เนี่ยเทียน พูด้อย่างปลิ้นปล้อน: “ก่อนหน้าที่พลังของข้าจะกระแทกลงบน หน้าอกของเขามันกมหายไปก่อนแล้ว ข้าคิด้ไม่ถึงสักนิด้เลยว่า เขาจะ ฉวยโอกาสตอนที่ข้าหยุด้มือไม่ทันได้้ตั้งตัว โจมตีกลับอย่างเหี้ยมโหด้ เช่นนี้!”

“ไร้ยางอาย!”

เด้มกตระกูลเนี่ยหลายคนที่ล้อมวงดู้ เวลานี้ต่างกมตะโกนร่ำา ร้องอยู่ในใจ แอบดู้แคลนเนี่ยเทียนที่บิด้เบือนความจริง

พวกเขาต่างเหมนชัด้เจนถึงด้วงตาที่ฮึกเหิมและปิติยินด้ี อย่างบ้าคลั่งตอนที่เนี่ยหงลงมือโจมตีเป็นครั้งสุด้ท้าย ไฉนเลยจะมี ความคิด้อยากหยุด้มือ?

เด้ิมทีเนี่ยหงคิด้จะทำาให้เนี่ยเทียนบาด้เจมบหนักเพื่อชะล้าง ความอัปยศที่ต้องพ่ายแพ้ให้กับเนี่ยเทียนมาหลายปี เหมนๆ อยู่ว่า ตอนนั้นเขาทุ่มเทสุด้พลังความสามารถแล้ว จะยอมล้มเลิกกลางคัน ได้้อย่างไร?

“เมื่อครู่เจ้าคิด้จะทำาอะไร ตัวเจ้าเองรู้ด้ีที่สุด้!” เนี่ยเทียน ตวาด้ใส่

“หุบปาก!” เนี่ยเป่ยชวนตวาด้เสียงหนัก ตัด้บทคำาพูด้ต่อ มาของเนี่ยเทียน จากนั้นกมองไปทางอู๋เทาด้้วยด้วงตาเยมนชา กล่าว: “ขั้นตอนระหว่างนั้นเป็นเช่นไรไม่สำาคัญ ผลที่เหมนกันในตอนนี้กมคือ เนี่ยเทียนไม่แยแสกฎของตระกูล ใช้วิธีการชั่วร้ายทำาร้ายเนี่ยหง นาย ท่านอู๋ ท่านคือขุนนางต่างรัฐของตระกูลเนี่ย ตามกฎของตระกูลแล้ว ควรจะลงโทษเนี่ยเทียนอย่างไร?”

“ขับไล่ให้ไปอยู่ในถ้ำาขุด้แร่ที่เขาหลิงอวิ๋นสามปี” อู๋เทา ตอบเบาๆ หนึ่งประโยค ในใจเตมไปด้้วยความขมปร่าและจนใจ ด้วงตามากล้นด้้วยความขออภัยและรู้สึกผิด้

“เนี่ยเทียนเพิ่งจะอายุสิบขวบเท่านั้นนะ!”

“อายุสิบขวบกมขับไล่ให้ไปอยู่ถ้ำาขุด้แร่เขาหลิงอวิ๋น เวลา สามปีกมหมด้ค่า เด้ิมความคืบหน้าในการฝึกตบะของเขากมเป็นไป อย่างเชื่องช้าอยู่แล้ว ไปเสียเวลาอยู่ในถ้ำาขุด้แร่อีกสามปี เกรงว่าคง ไม่มีความหวังเหลือว่าจะได้้รับความโปรด้ปรานจากสำานักหลิงอวิ๋ นอีกแล้ว”

“อายุสิบปีถูกขับไล่ให้ไปอยู่ถ้ำาขุด้แร่ ทั้งยังต้องอยู่ถึงสามปี คราวนี้เนี่ยเทียนจบเห่แน่แล้ว”

“อืม ชีวิตนี้ของเขาไม่มีความหวังที่จะฝึกได้้ถึงหลอม ลมปราณขั้นเก้าก่อนอายุสิบห้า และถูกสำานักหลิงอวิ๋นรับเป็นศิษย์ แล้ว”

“ไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ ที่ถ้ำาขุด้แร่นั่น มีคนตายอยู่เป็นประจำา เนี่ยเทียนเพิ่งอายุสิบปีเท่านั้น ไปอยู่ถ้ำาขุด้แร่สามปี ข้าว่าเขาคงไม่ สามารถมีชีวิตรอด้ออกมาได้้อีกแล้วล่ะ!”

“โหด้ร้ายเกินไปหน่อยไหม?”

“…”

คนหนุ่มสาวเหล่านั้นที่เด้ิมทีไม่กล้าออกเสียง พอได้้ยินวิธี การลงโทษ หลายคนที่ไม่ชอบเนี่ยเทียนกมยังอด้โวยวายขึ้นมาไม่ได้้

“ตื่นเต้นกันนักหรือไง? ทำาไม พวกเจ้ากมอยากไปอยู่ถ้ำาขุด้ แร่สามปีอย่างเนี่ยเทียนเหมือนกันรึ?” น้ำาเสียงเนี่ยเป่ยชวนราบเรียบ

คนหนุ่มสาวตระกูลเนี่ยที่เด้ิมทีเจมบแค้น พอได้้ยินประโยคนี้ กมพากันเงียบเสียงลง กล้าทำาสีหน้าเด้ือด้ด้าลทว่าไม่กล้าพูด้

“ไปกมไปสิ สามปีกมสามปี มีอะไรน่ากลัวนักหนากัน!” เนี่ย เทียนตะโกนขึ้นมาอย่างไม่รู้ที่ตาย

“นายท่านอู๋ จัด้การตามกฎของตระกูลกมแล้วกัน!” เนี่ยเป่ย ชวนกล่าวเนิบนาบ

“น้องสอง เนี่ยเทียนยังเด้มก ไม่จำาเป็นต้องทำาขนาด้นี้ กระมัง?” และเวลานี้เอง เนี่ยตงไห่ที่รีบลงมาจากแท่นสูงของตำาหนัก หิน ในที่สุด้กมเด้ินมาถึง

หากเป็นเมื่อก่อน ถ้าได้้ยินคำาตัด้สินลงโทษเช่นนี้ของ เนี่ยเป่ยชวน เขากมคงกระโด้ด้ลงมาเผยร่างบนลานกว้างได้้ในพริบตา เด้ียว

ทว่าตอนนี้ เขาทำาได้้เพียงเด้ินลงมาทีละก้าว จำาเป็นต้องใช้ เวลาและพลังกายมากมาย ถึงจะตามมาทันในขณะที่เรื่องราวยังไม่ เลวร้ายถึงขั้นแก้ไขไม่ได้้

“ท่านประมุข” อู๋เทากล่าวนอบน้อม

“ท่านปู่ใหญ่”

“ท่านปู่ใหญ่ ท่านมากมด้ีแล้ว ท่านต้องช่วยให้ความ ยุติธรรมนะ”

“ท่านปู่ใหญ่ พวกเราเหมนกันหมด้แล้ว ความจริงไม่ได้้เป็น อย่างนั้น”

เด้มกหลายคนพอมองเหมนเขากมแอบผ่อนลมหายใจ จากนั้น จึงพากันเอะอะขึ้นมา

เนี่ยเป่ยชวนขมวด้คิ้วน้อยๆ พูด้ด้้วยสีหน้าจริงจัง: “พี่ใหญ่ ตระกูลมีกฎของตระกูล ประเทศมีกฎหมายของประเทศ แม้ว่าเนี่ย เทียนจะอายุยังน้อย แม้ว่าท่านจะเป็นประมุขตระกูล แต่ยังไง…กมไม่ ควรละเมิด้กฎของตระกูล”

“ตอนนี้ข้าไม่ใช่ประมุขของตระกูลแล้ว” เนี่ยตงไห่พูด้เสียง เบา

คำาพูด้ของเขาเปล่งไปเช่นนี้ ทุกคนที่อยู่ในลานกว้างอึ้งงัน กันหมด้ทันที

เนี่ยเป่ยชวนมีสีหน้าไม่เข้าใจ ทว่าในด้วงตากลับมีแวว ยินด้ีอย่างบ้าคลั่งเผยให้เหมนเด้่นชัด้ กล่าว: “พี่ใหญ่! ท่านหมายความ ว่าอย่างไร?”

“ข้าเหนื่อยแล้ว ไม่มีเรี่ยวแรงดู้แลตระกูลเนี่ยอีกแล้ว สถานการณ์ของข้าเจ้าเองกมรู้ด้ี ก่อนหน้านี้ข้าคิด้จะใช้อิทธิพลของ ตระกูลมาทวงคืนความยุติธรรมให้แก่เฉี่ยนเอ๋อร์และจิ่นเอ๋อร์ ด้ังนั้น จึงยังด้ึงด้ันไม่ยอมคืนตำาแหน่ง” เนี่ยตงไห่สีหน้าหงอยเหงา “แต่ตอน นี้ข้าคิด้ได้้แล้ว ข้าจะปล่อยมือ ต่อไป…ตระกูลเนี่ยคงต้องฝากไว้ที่ น้องรองแล้ว”

“พี่ใหญ่ จะทำาอย่างนั้นได้้อย่างไร? ในตระกูลท่านคือผู้มี คุณธรรมและบารมีสูงส่ง ข้า…” เนี่ยเป่ยชวนพูด้อย่างคนปากไม่ตรง กับใจ

เนี่ยตงไห่โบกมือ ตัด้บทคำาพูด้ของเขา น้ำาเสียงเด้มด้เด้ี่ยว: “ข้าตัด้สินใจด้ีแล้ว พรุ่งนี้จะพูด้กับผู้อาวุโสทุกคนในตระกูลให้แน่ชัด้ ข้าคิด้ว่าพวกเขาต้องเข้าใจ”

“แบบนี้เองหรือ” เนี่ยเป่ยชวนลากเสียงยาว พูด้เสแสร้ง: “หากพี่ใหญ่ตั้งใจเช่นนี้ ข้ากมไม่เกลี้ยกล่อมอีกต่อไปแล้ว พี่ใหญ่ วางใจได้้ เรื่องของเฉี่ยนเอ๋อร์และจิ่นเอ๋อร์ ข้าจะช่วยจัด้การให้ ข้า เหมนพวกนางเป็นเหมือนลูกแท้ๆ ของตัวเอง ย่อมต้องทำาทุกวิถีทาง เพื่อทวงความยุติธรรมคืนมาให้กับพวกนาง”

เนี่ยตงไห่มองเขาด้้วยสายตาลึกล้ำาหนึ่งครั้ง พยักหน้า กล่าว: “เนี่ยเทียนยังเด้มก ข้าหวังว่า…”

“ช่างเถอะ ยังไงข้ากมควรต้องให้เกียรติพี่ใหญ่ เรื่องนี้ ข้าจะ ไม่ซักไซ้เอาเรื่องอีกต่อไปแล้ว” เนี่ยเป่ยชวนกล่าวด้้วยรอยยิ้มน้อยๆ

“งั้นกมเอาตามนี้” เนี่ยตงไห่เหนื่อยไปทั้งกายและใจ หัน กลับไปพูด้กับเนี่ยเทียน: “ไปกับข้า”

พูด้จบเขากมเด้ินนำาออกไปนอกลานกว้างก่อน แผ่นหลัง ของเขาเตมไปด้้วยความเปลี่ยวเหงาของวีรบุรุษวัยไม้ใกล้ฝั่ง

อู๋เทาและคนหนุ่มสาวตระกูลเนี่ยเหล่านั้นมองแผ่นหลังที่ จากไปของเขา ใจกมรู้ชัด้ด้ีว่ายุคแห่งการครองอำานาจในตระกูลเนี่ย ของเนี่ยตงไห่ได้้สิ้นสุด้ลงแล้วในวันนี้

เนี่ยเทียนไม่พูด้อะไร เด้ินตามหลังเนี่ยตงไห่ไปเงียบๆ สีหน้าย่ำาแย่อย่างถึงที่สุด้

และก่อนที่เงาร่างของเขาจะลับหายไปจากลานกว้างนั้น เอง เขาชะงักฝีเท้า หันหน้าไปมองเนี่ยเป่ยชวนที่อารมณ์ฮึกเหิม แอบ กำาหมัด้กับตัวเองแน่น

สิบขวบ เป็นอายุที่เข้าใจเรื่องราวได้้แล้ว เขาย่อมเข้าใจด้ี ว่าที่วันนี้เนี่ยตงไห่เป็นฝ่ายลงจากตำาแหน่งล้วนเป็นการทำาเพื่อเขาทั้ง สิ้น