ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 64 ลงมือสังหารอย่างโหด้เหี้ยม!

วินาทีที่เนี่ยเทียนเผยกาย หยวนเฟิง อวิ๋นซงแห่งหุบเขา เทากมสังเกตเหมนเขาทันที

“เป็นเจ้า?”

อวิ๋นซงอึ้งตะลึงอย่างเหมนได้้ชัด้ รู้สึกแปลกใจอย่างมาก เขา ยังนึกว่าเนี่ยเทียนที่หายตัวไปหลายวันน่าจะตายไปนานแล้ว

“เกิด้เรื่องอะไรขึ้น? ทำาไมพวกเจ้าถึงไม่ได้้ไปรวมตัวกับ เจิ้งปินแห่งอารามเสวียนอู้ที่เขตภูเขาไฟ ทำาไมถึงเด้ินกลับมาทาง เก่า?” เนี่ยเทียนเอ่ยถามด้้วยความสงสัย

เมื่อพูด้จบ เขากมองเหมนสีหน้าของหยวนเฟิงที่มืด้คล้ำาลง ทันทีทันใด้

อวิ๋นซงหัวเราะสมเพชตัวเอง “พวกเรากมอยากไปเขต ภูเขาไฟเหมือนกัน แต่มันเป็นไปไม่ได้้แล้ว ตอนที่พวกเราใกล้จะออก จากทะเลทรายร้าง สำานักภูติผีและสำานักโลหิตมาสกัด้ขวางพวกเรา

พวกเราทั้งล้มตายและบาด้เจมบสาหัส ทำาได้้เพียงแยกกันหนีเอาตัว รอด้”

“ตอนนี้พวกเราแค่อยากไปยังตำาแหน่งของค่ายกลนำาส่ง รอให้การประลองของโลกมายามรกตสิ้นสุด้ลง เพื่อหลุด้พ้นจาก สถานที่บัด้ซบแห่งนี้เรมวๆ!”

เนี่ยเทียนหน้าเปลี่ยนสีทันควัน “บาด้เจมบสาหัสและล้ม ตาย? สำานักภูติผีและสำานักโลหิตมีกันทั้งหมด้กี่คน?”

“เก้าคน แค่เก้าคนเท่านั้น” ด้วงตาอวิ๋นซงเตมไปด้้วย ความหวาด้กลัว “แต่ตอนที่ต่อสู้กัน นางมารคนนั้นของสำานักโลหิต อยู่ๆ กมฝ่าทะลุขอบเขตท้ายสวรรค์! นางที่เหยียบย่างเข้าสู่ขอบเขต ท้ายสวรรค์ เมื่อร่ายเวทลับของสำานักโลหิต จึงไม่มีใครสามารถต่อกร กับนางได้้! เพียงแค่นางคนเด้ียว ต่อให้อันอิ่ง เจียงหลิงจูและท่านพี่ ข้าร่วมแรงกันกมยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง”

“สำานักภูติผีมีคนหนึ่งชื่อโม่ซี ฉวยโอกาสตรงเข้าเข่นฆ่า อย่างเหี้ยมโหด้ จนพวกเราต้องหนีกันหัวซุกหัวซุน”

“จบสิ้นแล้ว การประลองของโลกมายามรกตจบสิ้นลง อย่างแท้จริงแล้ว! ตอนนี้ได้้แต่หวังให้คนนอกรู้ถึงการเคลื่อนไหวของ สำานักภูติผีและสำานักโลหิต และเข้ามาด้้านในนี้โด้ยเรมว”

“ฝ่าทะลุขั้นตอนต่อสู้?” เนี่ยเทียนเองกมตื่นตะลึงไปเช่นกัน

“หยุด้พูด้มากเสียที” หยวนเฟิงแห่งหุบเขาเทาแค่นเสียง เยมนหนึ่งครั้ง พลันมองเนี่ยเทียนด้้วยเจตนาร้ายอย่างไม่ปิด้บัง “เอา หินวิเศษของเจ้าออกมาให้หมด้ พวกเราจำาเป็นต้องฟื้นคืนพลัง วิญญาณโด้ยเรมวที่สุด้”

“ถูกต้อง! รีบเอาหินวิเศษของเจ้าออกมาให้พวกเรา พวก เราอาจจะปล่อยเจ้าไปกมได้้!” อวิ๋นซงเองกมเอะอะขึ้นมาเสียงด้ังดุ้จด้ั่ง จิ้งจอกที่แอบอิงบารมีเสือ

เนี่ยเทียนตะลึง ก้มลงมองถุงผ้าตรงเอวโด้ยไม่รู้ตัว จากนั้น กมกล่าวด้้วยสีหน้าปั้นยาก: “ถึงขนาด้นี้แล้ว พวกเจ้ายังคิด้จะแย่งหิน วิเศษบนตัวข้าไปอีกหรือ? พวกเจ้าแน่ใจนะ?”

“แน่ใจสิ!” น้ำาเสียงอวิ๋นซงเยมนชา “หากไม่ใช่เพราะพวก เราเจอลูกศิษย์สำานักภูติผีในเขตเกาะน้ำาแขมง เจ้านึกว่าพวกเราจะ ปล่อยเจ้าไปงั้นหรือ? ก่อนหน้านี้ไม่นานตอนที่พวกเรารวมตัวกับหอ หลิงเป่าและสำานักหลิงอวิ๋น เจ้ายังกล้ากลั่นแกล้งให้พวกเราลำาบาก เจ้าคิด้ว่ามาเจอกับพวกเราที่นี่แล้วเจ้าจะรอด้ปลอด้ภัยหรือไง?”

“ด้้านหลังของพวกเราอาจมีคนของสำานักภูติผีและสำานัก โลหิตไล่ตามมา ข้าไม่อยากเสียกำาลังไปกับเจ้าโด้ยเปล่าประโยชน์” ขณะที่พูด้หยวนเฟิงกมเด้ินเข้ามาใกล้เขาทีละก้าว เด้ินไปพลางพูด้ว่า:

“หลังจากการประลองในโลกมายามรกตสิ้นสุด้ลง หากเจ้าโชคด้ีมี ชีวิตอยู่ต่อ ข้าจะจัด้การกับเจ้าข้างนอกทีหลัง”

“แต่ตอนนี้ข้าคิด้จะไว้ชีวิตเจ้าชั่วคราว ส่งถุงผ้าของเจ้ามา ซะด้ีๆ!”

หยวนเฟิงที่เอาชีวิตรอด้มาได้้จากน้ำามือของสำานักภูติผีและ สำานักโลหิต หนีมาด้้วยความรีบร้อนตลอด้ทาง พลังวิญญาณในร่าง ถูกเผาผลาญไปในปริมาณมหาศาล

เขาไม่รู้ว่าด้้านหลังมีคนของสำานักภูติผีและสำานักโลหิต ตามมาไล่ฆ่าพวกเขาต่อหรือไม่

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่ยินด้ีเสียพละกำาลังที่เขา เหลืออยู่ไม่มากไปกับตัวของเนี่ยเทียนโด้ยเปล่าประโยชน์ ด้ังนั้นจึง แค่ต้องการให้เนี่ยเทียนมอบหินวิเศษบนตัวออกมา

ในสายตาของเขา เนี่ยเทียนที่มาจากตระกูลเนี่ยขอบเขต ต่ำาต้อย เป็นบทบาทเลมกน้อยที่ไม่มีความสำาคัญเลยแม้แต่นิด้เด้ียว

ต่อไป ขอแค่เขาต้องการ เขาในฐานะที่เป็น “เมลมด้พันธ์” แห่งหุบเขาเทา และศักยภาพของตัวเขาเอง ย่อมสามารถสังหารเนี่ย เทียนได้้ตลอด้เวลา

เนี่ยเทียนด้ึงเอาถุงผ้าตรงเอวลงมากำาไว้ในมือ

“ตามคำาพูด้ของเจ้า ต่อให้ข้าเอาหินวิเศษทั้งหมด้ที่อยู่ใน ถุงผ้านี่มอบให้เจ้า รอจนการประลองของโลกมายามรกตสิ้นสุด้ลง แล้ว เมื่ออยู่ข้างนอก เจ้ากมยังคงคิด้จะสังหารข้าอยู่ด้ี?” เขามอง หยวนเฟิงด้้วยความนิ่งสงบ

“ถูกต้อง แต่เจ้ายังถือว่าโชคด้ี ด้ังนั้นเจ้าจึงยังได้้มีชีวิตอยู่ อีกช่วงเวลาหนึ่ง” หยวนเฟิงไม่ปิด้บังความคิด้ที่อยู่ในใจเลยแม้แต่ นิด้

เนี่ยเทียนแสยะปากยิ้ม พยักหน้าเบาๆ โยนถุงผ้าในมือไป ไว้ข้างกาย

เขามองถุงผ้านั่นหนึ่งครั้ง แล้วถอยหลังหนึ่งก้าว บอกเป็น นัยให้หยวนเฟิงและอวิ๋นซงเข้ามาหยิบ

“ถือว่าเจ้าโชคด้ี!”

อวิ๋นซงไร้ซึ่งความคลางแคลงใจ กระโด้ด้พรวด้ออกมา แทบจะวินาทีเด้ียวกับที่มาหยุด้อยู่ด้้านหน้าเนี่ยเทียน ก้มตัวลงได้้กม หมายหยิบเอาถุงผ้าขึ้นมาทันที

ด้วงตาของเนี่ยเทียนพลันฉายไอสังหารดุ้เด้ือด้!

“ระวัง!” หยวนเฟิงตะโกนเสียงด้ัง

และชั่วขณะที่อวิ๋นซงก้มตัวลงไปนั้นเอง ปลายนิ้วมือข้าง ขวาของเนี่ยเทียนพลันมีแสงสว่างหลายเส้นพุ่งออกมาฉับพลัน

“ว่าแล้วเชียว!”

อวิ๋นซงแค่นเสียงเยมนหนึ่งครั้ง คล้ายว่าเตรียมตัวเอาไว้แต่ แรกแล้ว ท่อนบนของเขาที่ก้มลงไปพลันยืด้ขึ้นตรงทันที

ไม่ได้้หยิบเอาถุงผ้าขึ้นมา เขาที่ฝึกคาถาเปลวไฟกำาหมัด้ แน่น แล้วต่อยโครมลงไปยังแสงทั้งห้าเส้นนั่น

เปลวเพลิงก้อนแล้วก้อนเล่าลอยออกมาจากในหมัด้ของ เขา กลบทับแสงสว่างห้าเส้นที่พุ่งออกมาจากเนี่ยเทียน

“เปรีกยะๆ!”

แสงห้าเส้นเมื่อปะทะเข้ากับเปลวเพลิงที่เขาปล่อยออกไปกม สลายวับไม่เหลือร่องรอย

“พลังวิญญาณหลุด้ออกจากร่าง! นี่เจ้ากมฝ่าทะลุถึงหลอม ลมปราณขั้นเจมด้แล้ว!” อวิ๋นซงที่ทลายการลอบโจมตีของเนี่ยเทียน ลงไปได้้ ใบหน้าเปลี่ยนมาเป็นเคร่งขรึม

ครั้งก่อนตอนที่เขาต่อสู้กับเนี่ยเทียนหน้าหอหลิงเป่า เหมน ชัด้ๆ ว่าเนี่ยเทียนอยู่แค่ขอบเขตที่สี่เท่านั้น

นี่เพิ่งผ่านมานานเท่าไหร่เอง?

หลังจากผ่านการต่อสู้ที่เมืองเฮยอวิ๋นครั้งนั้น เขากมรู้แล้วว่า เนี่ยเทียนมีนิสัยรุนแรง ไม่มีทางยอมง่ายๆ อย่างแน่นอน

และเพราะเขารู้สึกว่าขอบเขตของเนี่ยเทียนไม่มากพอ ด้ัง นั้นทั้งๆ ที่รู้ว่าเนี่ยเทียนจะต้องลงมือโจมตีกะทันหัน แต่เขากมไม่ได้้ เกรงกลัว

ทว่าภายในระยะเวลาสั้นๆ เนี่ยเทียนกลับเหยียบย่างเข้าสู่ หลอมลมปราณขั้นเจมด้ และสามารถปล่อยพลังวิญญาณออกมาจาก ร่างได้้ด้้วย!

หากไม่เป็นเพราะเขาระวังตัวไว้ก่อนแล้ว แสงจากนิ้วห้า เส้นที่เมื่อครู่นี้เนี่ยเทียนปล่อยออกมา มากพอจะทำาให้เขาพ่ายแพ้จน มิอาจฟื้นคืนได้้อีกเลย!

“อวิ๋นซง! กลับมา!”

ขณะที่เขาแอบบอกกับตัวเองว่าตนช่างฉลาด้ปราด้เปรื่อง อยู่นั้นเอง หยวนเฟิงกมตะโกนเสียงด้ังขึ้นมาอีกครั้ง อีกทั้งพอเสียง ตวาด้ของหยวนเฟิงด้ังขึ้น เขายังรีบรุด้เข้ามาใกล้ด้้วย “เขาอยู่ ขอบเขตหลอมลมปราณแปด้!”

“สายไปแล้ว”

เนี่ยเทียนหัวเราะเสียงเยมน ขณะที่อวิ๋นซงเพิ่งจะตั้งตัวได้้ พลังจิตมหาศาลของเขากมรุกรานเข้าไปโด้ยพลัน!

หลังจากทด้ลองแล้วได้้ลิ้มรสความสำาเรมจจากตู้คุน เขากม ตระหนักได้้ว่าตัวเองมีพลังจิตแขมงแกร่งเกินคนทั่วไป และนั่นกมคือ อาวุธแหลมคมในการต่อสู้!

เขามีเพียงคนเด้ียว ทว่าข้างกายอวิ๋นซงยังมีหยวนเฟิงแห่ง หุบเขาเทา หากเขาไม่อาศัยวิธีการบางอย่างที่พิเศษ ในระยะเวลาสั้น กมยากที่จะจัด้การใครสักคนลงไปได้้ หากเผชิญกับการล้อมโจมตีของ คนสองคนพร้อมกัน เขากมอาจจะไม่ใช่ฝ่ายที่คว้าชัยชนะ

นับตั้งแต่วินาทีที่หยวนเฟิงยืนกรานว่าต่อให้เขาสามารถมี ชีวิตรอด้ออกไปจากโลกมายามรกตได้้ ยังไงกมจะพยายามสังหารฆ่า เขาให้ได้้อยู่ด้ี เขากมตัด้สินใจเด้มด้ขาด้

เขาต้องการจัด้การทั้งหยวนเฟิงและอวิ๋นซงไปพร้อมกัน เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหามากมายนับไม่ถ้วนที่อาจตามมาในภายหลัง!

เนื่องจากการมาถึงของสำานักภูติผีและสำานักโลหิต ไม่ ว่าการตายของผู้ประลองคนใด้กมล้วนสามารถหาข้ออ้างที่สมบูรณ์ แบบได้้ทั้งสิ้น—ถูกสำานักภูติผี สำานักโลหิตสังหาร!

เขาที่คิด้ไว้เรียบร้อยแม้กระทั่งข้ออ้าง จึงไร้ซึ่งสิ่งใด้ให้ต้อง กังวล ตัด้สินใจลงมือสังหารอย่างเหี้ยมโหด้ทันที

“โอ้ย!”

อวิ๋นซงที่เผชิญกับการโจมตีทางพลังจิตที่มาเยือน กะทันหัน พลันกรีด้ร้องโหยหวนดุ้จด้ั่งถูกผีร้ายสิงร่าง

เขาที่ไม่สามารถข่มกลั้นความเจมบปวด้ที่เกิด้ในสมอง เอา มือกุมหัว ได้้แต่ร้องคร่ำาครวญอย่างเด้ียว

ฉวยโอกาสนี้ เนี่ยเทียนลงมือรวด้เรมวราวกับสายฟอา เอื้อม มือคว้าลำาคอของเขาไว้แล้วออกแรงบีบอย่างแรง

“กราอบ!”

เสียงน่ากลัวของกระดู้กลำาคอหักที่ด้ังออกมาจากคอของอ วิ๋นซง ตามมาด้้วยศีรษะของเขาที่แหงนเงยไปด้้านหลังอย่างไม่เป็น ธรรมชาติ

“เจ้า! เจ้ากล้าฆ่าเขา! เจ้าถึงขนาด้กล้าฆ่าเขา!” หยวนเฟิง เบิกตาถลนด้้วยความโกรธแค้น

ผู้ประลองทุกคนที่เข้ามาในโลกมายามรกตล้วนจำาเป็นต้อง เคารพกฎที่สี่สำานักร่างร่วมกัน—ห้ามสังหารผู้ประลองด้้วยกันเอง

ต่อให้หยวนเฟิงเกลียด้แค้นเนี่ยเทียนเพียงใด้ คราวก่อน ตอนที่ขอตัวมาจากอันอิ่ง เขากมแค่อยากจะเล่นงานเนี่ยเทียนเท่านั้น ไม่เคยกล้าถึงขั้นคิด้เอาชีวิตจริงๆ

ไม่ว่าอย่างไรเขากมคิด้ไม่ถึงเลยว่า เนี่ยเทียนที่ยังอยู่ในโลก มายามรกตด้้วยกันจะกล้าลงมือโหด้ร้ายกับอวิ๋นซงเช่นนี้!

หากออกไปจากโลกมายามรกต ขอแค่เขาป่าวประกาศ เรื่องนี้ออกไป เนี่ยเทียนต้องถูกสี่สำานักประหารอย่างไม่ต้องสงสัย!

“ไม่ฆ่าเขาในโลกมายามรกต รอเขาออกไปแล้วกลับไปยัง เมืองเฮยอวิ๋น เกรงว่าข้ากมคงไม่มีโอกาสอีกแล้ว” เนี่ยเทียนสีหน้าเยมน ชา “ต่อไป หากเขายังมีชีวิตอยู่ต่อในเมืองเฮยอวิ๋น ข้าคงเสียใจ ทีหลังไปทุกวันคืน เพื่อไม่ให้ความเสียใจนั้นเกิด้ขึ้นในอนาคต ข้าจึง ทำาได้้เพียงให้เขาตายอยู่ในโลกมายามรกต”

“เจ้าจะต้องถูกทั้งสี่สำานักลงโทษประหาร!” หยวนเฟิง ตวาด้เกรี้ยวกราด้

“ไม่ ไม่หรอก” เนี่ยเทียนแสยะปาก รอยยิ้มนั้นอำามหิต อย่างเหมนได้้ชัด้ “เจ้ากมอยู่ในแผนการของข้าด้้วย ขอแค่เจ้าตายไปกม ไม่มีใครรู้เรื่องนี้อีกแล้ว ข้าจะบอกพวกตาแก่ของสี่สำานักเองว่าพวก เจ้าถูกคนของสำานักภูติผีและสำานักโลหิตฆ่า ไม่เกี่ยวข้องอันใด้กับ ข้า”