ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 666 ลวงสังหาร

สีหน้าของจ้าวซานหลิงค่อยๆ ดำคล้ำ กล่าวเสียงเย็นเยียบ “พูดแบบ นี้แสดงว่าข้อตกลงของพวกเราก่อนหน้านี้เป็นเพียงแค่ผายลมเท่านั้น?”

“ขอโทษด้วย ข้าเองก็ไม่อยากให้เป็นอย่างนี้” จิ้วจิ่วโยวมีท่าทีรู้สึกผิด อย่างมาก “ข้าไม่มีหนทางอื่นจริงๆ นี่นา พี่จ้าวมาจากอาณาจักรดินแดน ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า รอให้สหายน้อยเนี่ยเทียนฟื้นคืนพลังทั้งหมดกลับมา เจ้าเด็กเหลียงฮ่าวนี่…ก็คงใช้เลือดลมหมดร่างแล้ว”

“ข้าไม่กล้าเดิมพันว่าพี่จ้าวจะรักษาคำมั่นสัญญา จึงได้เพียงตัดไฟเสีย ตั้งแต่ต้นลม”

ระหว่างที่พูด จิ้วจิ่วโยวก็ถอยหลังไปทีละก้าว รักษาระยะห่างที่มาก พอกับเนี่ยเทียนและจ้าวซานหลิง

“ข้าตั้งใจจะผูกมิตรกับสำนักสามกระบี่ของพวกเจ้า นึกไม่ถึงว่าพวก เจ้าจะทำอย่างนี้กับข้า!” จ้าวซานหลิงมีท่าทีเหมือนคนโกรธเคืองอย่าง หนัก นัยน์ตามีประกายความลนลานวาบผ่าน แล้วก็รีบถอยกรูดไปหลบ อยู่ข้างหลังเนี่ยเทียน “พี่จิ้วจะไม่พิจารณาอีกสักหน่อยหรือ?”

“ขอโทษด้วย ข้าตัดสินใจดีแล้ว!” จิ้วจิ่วโจวสีหน้าหงุดหงิด ไอสังหาร แผ่อวลเต็มดวงตา ก่อนจะโบกมือออกคำสั่ง “เหลียงฮ่าว สังหารพวกเขา ซะ”

สภาพของเหลียงฮ่าวยิ่งย่ำแย่มากขึ้นเรื่อยๆ ปราณเลือดที่มากไพศาล ของสัตว์ระเบิดปะทะขัดแย้งกันเองอยู่ในร่างของเขา

เขาจำเป็นต้องหาทางระบายออกโดยเร็วที่สุด

หากไม่มีคู่ต่อสู้ให้เขาปลดปล่อยพลังเลือดเนื้อที่เดือดพล่านออกมา จิง ชี่เลือดเนื้อที่อยู่เกินกำลังซึ่งเขาจะแบกรับได้ก็จะสะสมอย่างต่อเนื่อง และ อาจทำให้ร่างของเหลียงฮ่าวระเบิดออก

แล้วก็เพราะมองออกว่าสถานการณ์เลวร้าย จิ้วจิ่วโจวถึงไม่คิดจะ เสียเวลาต่อ ต้องการจัดการจ้าวซานหลิงและเนี่ยเทียนให้ได้โดยเร็วที่สุด

“แสดงได้ดี…”

มองจ้าวซานหลิงที่วางหลุมกับดักบีบให้จิ้วจิ่วโยวกระโดดลงมา ทั้งยัง แสร้งทำท่าลนลานหวาดกลัวเพื่อความสมจริง เนี่ยเทียนก็ปลงอนิจจังอยู่ ในใจ

เขามองออกแต่แรกแล้วว่าตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ จ้าวซานหลิงไม่เคยมี ความคิดจะแบ่งโบราณสถานของซวีหลิงจื่อให้กับสำนักสามกระบี่อยู่ใน หัว

เมื่อจ้าวซานหลิงแน่ใจว่าพละกำลังของเขาสามารถสังหารเหลียงฮ่าว ได้ อีกฝุายก็ตัดสินใจแตกคอกับจิ้วจิ่วโยวทันที

จ้าวซานหลิงให้เขาเผยท่าทีว่าอ่อนแอก็แค่เพื่อต้องการหาข้ออ้างลง มือกับจิ้วจิ่วโยวอย่างสมเหตุสมผลเท่านั้น

หลังจากเอ่ยเสียดสีอยู่ในใจตัวเอง เนี่ยเทียนก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากท่า นั่งขัดสมาธิ

เขายังจงใจโคจรพลังเลือดลมให้บาดแผลส่วนหนึ่งบนร่างที่ประสาน ตัวเข้าหากันแล้วปริแตกออกมาอีกครั้ง

เลือดสดไหลรินลงมาจากบาดแผลเล็กละเอียดเหล่านั้น ส่วนเขาก็หัน ไปมองจ้าวซานหลิงพร้อมร่างที่สั่นเทา “เกรงว่า เกรงว่าข้าคงต้านไว้ได้ไม่ นานเท่าไหร่นัก…”

“ทนไม่ไหวก็ต้องทน!” จ้าวซานหลิงกล่าวด้วยสีหน้าดุร้าย

“โฮก!”

เหลียงฮ่าวแหงนหน้าร้องคำราม แสงสีเลือดแดงสดสองเส้นสาด ออกมาจากจุดลึกในลูกตาดำของเขา

“กร๊อบ!”

เขาขยับแขน ทำให้กระดูกบางส่วนที่ไม่ผสานกับเรือนกายส่งเสียงดัง ลั่นน่าตกใจ

นิ้วมือข้างขวาของเขาพลันกลายมาเป็นกระบี่ที่พุ่งตรงเข้าทิ่มแทงเนี่ย เทียน

มือขวาข้างนั้นยิ่งมีเสียงกระดูกลั่นดังชัดแจ๋ว แสงสีแดงสดสามเส้นบิน ตามกันออกมาเป็นทอดๆ จากนิ้วมือสามข้างของเขา

เนี่ยเทียนไม่เอ่ยคำใด เพียงยกมือซ้ายขึ้นสูง รวบรวมปราณเลือด ใช้ ฝุามือต้านรับนิ้วทั้งห้าที่แทงเข้ามาของเหลียงฮ่าว

“เปรี๊ยะๆ!”

ข้อต่อกระดูกของนิ้วสองข้างที่เห็นได้ชัดว่าเล็กกว่านิ้วอื่นส่วนหนึ่ง พลันระเบิดออก พลังงานแห่งการระเบิดปะทุพุ่งเข้าใส่ฝุามือของเนี่ย เทียน

ขณะเดียวกัน นิ้วสามนิ้วที่เหลืออยู่ของเหลียงฮ่าวก็ผิวหนังถลอกปอก เปิด เผยให้เห็นกระดูกที่ทั้งหนาและยาวและทั้งแหลมคมออกมาให้เห็น อย่างชัดเจน

กระดูกนิ้วสามนิ้วนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นกระดูกนิ้วของสัตว์ระเบิดซึ่งถูก เชื่อมต่อลงมาบนมือของเหลียงฮ่าว

“พรวด!”

ในที่สุดแสงสีเลือดและกระดูกนิ้วของสัตว์ระเบิดก็แทงทะลุฝุามือของ เนี่ยเทียน

ฝุามือของเนี่ยเทียนเกิดเป็นรอยแผลหนึ่งดวง ผิวหนังปริแตกออก

ทว่ากระดูกนิ้วของสัตว์ระเบิดสามนิ้วที่เชื่อมต่อไว้บนมือของเหลียง ฮ่าวก็ได้แต่แทงทะลุผิวชั้นนอกของฝุามือเนี่ยเทียนเท่านั้น รอจนแทงเข้า มาถึงกระดูกกลางฝุามือของเนี่ยเทียนแล้วก็มิอาจแทงลึกลงไปได้อีก แม้แต่ชุ่นเดียว

เนี่ยเทียนที่ใช้เวทไม้สวรรค์เกิดใหม่หล่อหลอมเรือนกายจนฝึกขั้น กระดูกผลึกใสได้สำเร็จ กระดูกทุกท่อนจึงแข็งแกร่งยิ่งกว่าโลหะเสียอีก ขนาดกระดูกของสัตว์ระเบิดก็ยังมิอาจแทงทะลุได้

“เอ๊ะ!”

เมื่อเห็นว่าการโจมตีด้วยนิ้วกระบี่ของเหลียงฮ่าวถูกเนี่ยเทียนยกมือ สกัดเอาไว้ ได้ จิ้วจิ่วโจวที่ทิ้งระยะห่างออกไปไกลก็หน้าเปลี่ยนสีน้อยๆ

ดวงตาที่เปล่งประกายแห่งการครุ่นคิดของเขาเหลือบมอบจ้าวซานห ลิงแวบหนึ่ง

รอจนเขาเห็นว่าจ้าวซานหลิงมีท่าทีสุขุมผิดปกติ เขาก็พลันเกิด ความรู้สึกทะแม่งๆ

“ปังๆๆ!”

และเวลานี้เอง กระดูกของสัตว์ระเบิดสามนิ้วที่แทงฝุามือของเนี่ย เทียนก็พลันระเบิดออก

ปราณเลือดพลุ่งพล่านสามเส้น ดุดันคล้ายมังกรคะนองน้ำตัวใหญ่ที่ พอกระดูกสัตว์ระเบิดออกก็ไต่ไปตามแขนของเนี่ยเทียนอย่างบ้าคลั่ง พุ่ง เข้าโจมตีเข้าไปในร่างของเนี่ยเทียน

“แข็งแกร่งกว่าพวกจี๋หลุนมากมายนัก น่าเสียดายที่ยังไม่มากพอ”

เนี่ยเทียนส่ายหัว หัวเราะเบาๆ หนึ่งที แล้วพลันรวบรวมจิงชี่เลือด เนื้อที่กระจายอยู่ทั่วแขนขาให้รวมตัวกันเป็นชั้นๆ กั้นขวางปราณเลือด สามเส้นนั้น ทั้งยังแอบใช้การสูบดึงพลังชีวิตมากลืนกินปราณเลือดเข้มข้น สามเส้นที่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เหลียงฮ่าวนั้นด้วย

ไม่นานปราณเลือดสามเส้นที่ไหล่บ่าเข้าหาร่างเนี่ยเทียนอย่างบ้าระห่ำ ก็หายวับไปไม่มีเหลือ

“เจ้ามีชีวิตอยู่ก็ทรมานยิ่งกว่าตาย ข้าจะส่งเจ้าไปปรโลกเองก็แล้ว กัน”

เนี่ยเทียนถอนหายใจเบาๆ มืออีกข้างหนึ่งว่างดึงจิงชี่เลือดเนื้อออกมา สามส่วน ก่อนจะใช้หมัดพิโรธผสานกับการระบายอารมณ์ต่อยเข้าไปที่ หน้าอกของเหลียงฮ่าว

ม่านเลือดบางๆ ที่คลุมร่างของเหลียงฮ่าวเอาไว้พลันรับสัมผัสได้ มัน จึงหดตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็ว แล้วกลายมาเป็นร่างสัตว์ระเบิดตัวเล็กตัว หนึ่งตรงหน้าอกของเหลียงฮ่าว

สัตว์ระเบิดตัวนั้นมีชีวิตชีวาราวกับตัวจริง ประหนึ่งดั่งแปรสภาพมา จากจิงชี่เลือดเนื้อที่บริสุทธิ์

ตอนนี้หมัดนั้นของเนี่ยเทียนต่อยเข้ามาที่หน้าอกของเหลียงฮ่าว สัตว์ ระเบิดที่ไม่ใช่ตัวจริงนั้นยังสาดประกายแสงสีเลือดเจิดจ้าออกมาด้วย

ในหมัดแฝงเร้นไว้ด้วยความเดือดดาลคล้ายนาบประทับความไม่เป็น ธรรมที่เทพยักษ์ค้ำฟูาใช้ต้านทานฟูาดิน ทำให้กระดูกหน้าของเหลียงฮ่าว ที่ประกอบมาจากกระดูกของสัตว์ระเบิดแตกละเอียด ทั้งยังไล่ไปยันหัวใจ ดวงที่อยู่ใต้กระดูกหน้าอกซึ่งก็แหลกลาญด้วยเช่นเดียวกัน

เลือดลมของเหลียงฮ่าวเป็นเหมือนลูกหนังที่ถูกปล่อยลม พริบตาเดียว ก็เหี่ยวแฟบ แสงสีเลือดในดวงตาของเขาจางหายไปอย่างรวดเร็ว นัยน์ตา ฟื้นคืนสติกลับมาแวบหนึ่ง

ชั่วขณะที่เขาฟื้นคืนสตินั้น ดูเหมือนเขาจะแย้มยิ้มให้กับเนี่ยเทียน ใบหน้าไร้ซึ่งความโกรธแค้น แต่มีความซาบซึ้งใจพาดผ่าน

ดูเหมือนเขาอยากจะตายมานานแล้ว แต่เป็นเพราะถูกจิ้วจิ่วโยว บังคับเอาไว้ แม้แต่ตายก็ยังทำไม่ได้

ตอนนี้ในที่สุดกลับต้องมาตายด้วยน้ำมือของเนี่ยเทียน จึงกลายมา เป็นการหลุดพ้นอย่างหนึ่งของเขา

“ใช้กระดูก เส้นเอ็นของสัตว์ระเบิดมาแทนที่กระดูก เส้นเอ็นของ ตัวเอง ความเจ็บปวดไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะต้านรับได้ไหว ไม่ใช่คน แล้วก็ ไม่ใช่สัตว์ ทั้งยังถูกคนอย่างจิ้วจิ่วโจวใช้งานเยี่ยงทาส มองเห็นเขาเป็น เพียงหุ่นเชิดตัวหนึ่งที่เอามาช่วงชิงโบราณสถานของซวีหลิงจื่อเท่านั้น เขา เองก็รู้ดีว่าไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ อย่างไรเขาก็ต้องถูกจิ้วจิ่วโจวสังหารอยู่ดี …”

ดูจากสีหน้าของเขา เนี่ยเทียนก็เข้าใจความคิดของเขาได้ทันที แล้วก็ สัมผัสได้ว่าเขาเกลียดแค้นจิ้วจิ่วโยวเข้ากระดูก

“วางใจเถอะ ตัวการที่สร้างให้เจ้ากลายมาเป็นอย่างตอนนี้จะเดินทาง ไปปรโลกเป็นเพื่อนเจ้า ความปรารถเดียวที่เจ้ามีอยู่ เกรงว่าก็คงอยากให้ เขาเป็นเหมือนเจ้าที่ต้องมาตายอนาถอยู่ที่นี่ เป็นคนดีแล้วก็เป็นให้ถึงที่สุด ข้าจะทำให้เจ้าสมปรารถนาเอง”

เนี่ยเทียนเพิ่มแรงลงไปอีกนิด เหลียงฮ่าวก็ล้มตึงลงไปกับพื้น

“พี่จ้าว!” จิ้วจิ่วโจวหน้าเปลี่ยนสีด้วยความพรึงเพริด ค่อยๆ ถอยหนี ด้วยความกระวนกระวายหวาดกลัว พร้อมตะโกนเสียงดัง “มีอะไรเรา ปรึกษากันได้! ในเมื่อสำนักสามกระบี่ของข้าไร้วาสนาได้ครอบครอง

โบราณสถานของซวีหลิงจื่อ ข้าก็จะสละมันเอง จะไม่มีทางมาเหยียบที่นี่ อีกตลอดกาล!”

เนี่ยเทียนในเวลานี้ดวงตาเป็นประกายแห่งความมีชีวิตชีวา เลือดลม พลุ่งพล่านไหลรินออกมาจากทั่วทุกรูขุมขุม มีสภาพเหมือนคนเจ็บหนักสู้ ไม่ได้เสียที่ไหน?

เขาย่อมไม่ใช่คนโง่ พอเห็นว่าเนี่ยเทียนสังหารเหลียงฮ่าวได้อย่าง ง่ายดายเช่นนี้ เขาก็เข้าใจทันทีว่าเนี่ยเทียนไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย

เขาเองก็ตระหนักได้ว่าทุกอย่างที่เขาเห็นก่อนหน้านี้เป็นเพียงแค่ภาพ ลวงตา เป็นเพียงการล่อลวงที่จ้าวซานหลิงตั้งใจทำให้เขาข่มอารมณ์ไม่ ไหวจนต้องลงมือ

“ไม่มีทางมาเหยียบที่นี่อีกตลอดกาล?” จ้าวซานหลิงยิ้มเจิดจ้า ทว่า กลับส่ายหัวติดๆ กัน เขาแบมือยักไหล่อย่างจนใจ “หาใช่ข้าไม่ยินยอม แต่เป็นเพราะมิอาจทิ้งภัยร้ายอย่างเจ้าเอาไว้ได้ ปล่อยให้เจ้าออกไปจาก ที่นี่ ให้เจ้าฟื้นคืนพลังวิญญาณแล้วซุ่มโจมตีอยู่ตรงทางเข้า รอจนพวกข้า สองคนออกไป จะไม่ถูกเจ้าโจมตีทันทีเลยหรือ?”

“เจ้าสังหารหันชื่อกุ่ยก็เพื่อปูองกันไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แล้วมีหรือ ที่ข้าจะไม่ระวังตัวบ้างเลย?”

ไม่รอให้เขาสั่งความ เนี่ยเทียนก็ห้อตะบึงเข้าหาจิ้วจิ่วโจว เขาไร้ซึ่ง ความรู้สึกอันดีใดๆ ต่อจิ้วจิ่วโจวที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้

สำหรับเขาแล้ว จิ้วจิ่วโจวผู้นี้ไร้คุณธรรมไร้ปราณียิ่งกว่าหันชื่อกุ่ยจาก เขาสุขาวดีเสียอีก และควรจะต้องตายอยู่ที่นี่มากกว่าใคร

ทางฝุายของเขาสุขาวดีก็แค่เลือกคนหนุ่มสาวที่เหมาะสมกับการ ฝึกฝนเรือนกายให้มาช่วงชิงโบราณสถานของซวีหลิงจื่อ ไม่ได้ทำเรื่อง เลวร้ายอย่างการทำลายสันดานเดิมของมนุษย์

ทว่าจิ้วจิ่วโจวกลับเฟูนหาหนุ่มสาวเฉกเช่นเหลียงฮ่าวมามากมาย ก่อนจะเอากระดูกสัตว์ เส้นเอ็นสัตว์มาต่อเข้ากับร่างของเขาซึ่งถือเป็น การทรมานอย่างที่คนมิอาจแบกรับได้ ทำให้พวกเขากลายมาเป็นตัว ประหลาด คนก็ไม่ใช่สัตว์ก็ไม่เชิง วิธีการเช่นนี้อำมหิตและบ้าคลั่งยิ่งกว่า เขาสุขาวดีมากมายนัก

“เนี่ยเทียน ทุบกระดูกเขาให้แตก เลาะเส้นเอ็นของเขาออก ทะลวง มหาสมุทรวิญญาณจุดตันเถียนของเขา แล้วค่อยพาตัวมาให้ข้า” จ้าว ซานหลิงกล่าวพร้อมอมยิ้ม “ข้ายังมีเรื่องที่อยากจะซักถามอย่างละเอียด บางทีอาจจะได้รู้วิธีการเหยียบเข้าไปในดินแดนปราการดวงดาวจากเขา ก็ฌป็นได้”

“ตกลง” เนี่ยเทียนดวงตาเป็นประกาย

“ไม่นะ อย่าทำแบบนี้!” จิ้วจิ่วโยวเผ่นหนีสุดชีวิต

ทว่าเนี่ยเทียนกลับยังไล่ตามไปอย่างเฉยชา

หลายนาทีหลังจากนั้น เขาก็ลากเอาจิ้วจิ่วโจวที่ร่างชุ่มโชกไปด้วย เลือด หายใจรวยรินกลับมา ก่อนจะโยนมาให้จ้าวซานหลิงราวกับโยน ขยะชิ้นหนึ่ง “มอบให้ท่านแล้ว”

“พวกเรามาคุยกันดีๆ เถอะ” จ้าวซานหลิงย่อตัวลงนั่งยองพร้อมยิ้ม สดใส พลางหยิบเอากริชคมกริบวาววับเล่มหนึ่งออกมารอท่า

——