ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 8 โรคประหลาด้ที่เกิด้ขึ้นกะทันหัน

“ท่านตา ข้าขอโทษ”

ออกจากลานกว้างมาถึงศาลาข้างภูเขาจำาลองแห่งหนึ่ง เนี่ยตงไห่เพิ่งจะชะงักฝีเท้า เนี่ยเทียนกมเอ่ยปากขออภัยเสียงเบาทันที

เนี่ยตงไห่หันกลับมา หลังจากเนี่ยเทียนเข้ามาใกล้กมยิ้ม น้อยๆ แล้วลูบศีรษะของเขา กล่าวด้้วยน้ำาเสียงเมตตา: “ไม่เป็นไร ตาเหนื่อยแล้ว ถึงเวลาที่ควรต้องพักแล้วเหมือนกัน”

“ท่านตา หากข้าไม่ก่อเรื่องวุ่นวาย ท่านยังสามารถ…” เนี่ยเทียนพูด้เสียงเบา

“ไม่” เนี่ยตงไห่รู้ว่าเขาจะพูด้อะไรจึงส่ายหน้า อธิบายด้้วย น้ำาเสียงอ่อนโยน “ไม่มีเรื่องนี้ ข้ากมคิด้จะลงจากตำาแหน่งอยู่แล้ว หลายปีมานี้ข้าถูกความแค้นบด้บังด้วงตา ใช้พลังมากมายหมด้ไปกับ การตามแก้แค้น น่าเสียด้ายที่ตระกูลเนี่ยไม่ใช่ตระกูลที่มีพลังอำานาจ มากมายเท่าไหร่นัก ต่อให้ข้าใช้อิทธิพลของตระกูลกมยังตามหาเจ้าคน สารเลวนั่นไม่เจอ”

หยุด้ไปครู่เนี่ยตงไห่กมทอด้ถอนใจอย่างปลงอนิจจัง พูด้ เสริมขึ้นมาอีกว่า: “บางที ต่อให้หาเจ้าหมอนั่นเจอจริง ข้ากมคงทำา อะไรไม่ได้้ ข้ารู้ด้ีอยู่แก่ใจว่าตระกูลอวิ๋นปฏิบัติต่อท่านปอาใหญ่ของเจ้า

ยังไง ทั้งๆ ที่ตระกูลอวิ๋นกมอยู่ในเมืองเฮยอวิ๋น แล้วข้าทำาอะไรได้้สัก อย่างหรือไม่เล่า?”

“ข้าแก่แล้ว ร่างกายกม…ย่ำาแย่ลงเรื่อยๆ มัวไปเปลืองแรง และกำาลังกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง สู้เอาเวลามาอยู่กับเจ้าด้ีกว่า”

“ท่านตา ต่อไปข้าจะระวังตัว จะไม่ต่อสู้แข่งขันกับเนี่ยหง อีกแล้ว รอข้าแขมงแกร่งเมื่อไหร่ ข้าจะช่วยท่านปอาใหญ่ทวงคืนความ ยุติธรรมมาจากตระกูลอวิ๋นให้ได้้!” สายตาเนี่ยเทียนเด้มด้เด้ี่ยว

เนี่ยตงไห่พยักหน้าพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ มองเขาอย่างลึกล้ำา สีหน้ากระตุก พูด้อย่างจริงจัง: “เมื่อครู่ เหมนๆ อยู่ว่าเจ้าจะทนรับไม่ ไหวแล้ว แต่เหตุใด้ถึงยังมีพละกำาลังเหลือ กลับเอาคืนให้เจ้าเนี่ยหง นั่นเจมบหนักได้้?”

“ข้าเองกมไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร”” เนี่ยเทียนกมงุนงง ไม่เข้าใจ “ขณะที่ข้านึกว่าตัวเองต้องจบเห่แน่ๆ นั้น ดู้เหมือนว่า…มี พลังที่แขมงแกร่งมากอีกระลอกหนึ่งพุ่งทะลักออกมาจากเลือด้เนื้อทั่ว ร่างข้า หลังจากพลังนั่นพุ่งออกมา สายฟอาของเนี่ยหงที่ยังหลงเหลือ อยู่ในกายข้ากมหายเกลี้ยงทันที ข้าจึงมีพลังโจมตีกลับไปได้้”

เนี่ยตงไห่แอบประทับใจอยู่กับตัวเอง ยื่นมือออกไปกด้ลง บนท้องของเนี่ยเทียน ทด้ลองสัมผัสดู้

พลังวิญญาณเปราะบางเส้นหนึ่งราวกับใยแมงมุมล่องลอย อยู่ในร่างกายของเนี่ยเทียน เขาลองสัมผัสอย่างละเอียด้ดู้หนึ่งรอบ ทว่ากลับไม่พบการตอบสนองใด้

แต่เขากมค้นพบอย่างไม่คาด้คิด้ว่าเป็นอย่างที่เนี่ยเทียนพูด้ จริง สายฟอาของเนี่ยหงที่แทรกซึมเข้ามาในร่างเขาหายไปไม่เหลือ แม้แต่ร่องรอย

“ประหลาด้จริง…” เขาด้ึงมือกลับอย่างฉงน ถาม: “ตอน หลังเจ้ายังสัมผัสถึงพลังนั้นได้้อีกหรือเปล่า?”

“การต่อสู้สิ้นสุด้ลง ข้าเองกมพยายามสัมผัสถึงมัน ทว่ากลับ ไม่มีร่องรอยใด้เหลือแม้แต่นิด้เด้ียว” เนี่ยเทียนคิด้ไปคิด้มาอยู่ครู่หนึ่ง กมพูด้ขึ้นอีกว่า: “แต่ข้ากมั่นใจว่าพลังระลอกนั้นอยู่ในร่างกายของข้า จริง เพียงแต่เหมือนว่าข้าไม่สามารถเอามันออกมาใช้ได้้ คล้ายว่า ต้องตกอยู่ในช่วงเวลาอันตรายที่สุด้เท่านั้นมันถึงจะโผล่ออกมา”

เนี่ยตงไห่เงียบงันไม่พูด้จา ด้วงตาครุ่นคิด้ ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงได้้พูด้ออกมาช้าๆ ว่า: “เรื่องนี้ อย่าเอาไปบอกคนอื่น”

“ขอรับ” เนี่ยเทียนพยักหน้าอย่างว่าง่าย

“เอาอย่างนี้แล้วกัน เจ้ากลับไปหาท่านปอาใหญ่ของเจ้า นับ แต่พรุ่งนี้ไปข้าไม่ใช่ประมุขของตระกูลเนี่ยอีกแล้ว ต่อไป…อย่าเกเร

ให้มากนัก คราวหน้าหากขัด้แย้งกับกับเด้มกคนอื่นในตระกูลกมอย่า ลงมือรุนแรงเกินไป” เนี่ยตงไห่ตักเตือนด้้วยความจริงจัง

“ข้าทราบแล้ว” เนี่ยเทียนกล่าว

จากนั้นเนี่ยตงไห่กมหมกตัวอยู่ในหอหนังสือของตระกูลเนี่ย พลิกหาตำาราเกี่ยวกับการฝึกบำาเพมญตบะที่วางทิ้งไว้ไม่มีคนสนใจมา นาน เริ่มทำาการศึกษา พยายามหาสาเหตุความผิด้ปกติของร่า งกายเนี่ยเทียน

น่าเสียด้ายที่เขาพลิกหาตำาราสิบกว่าเล่มกมยังหาเส้นสนกล ในใด้ไม่เจอ

คืนนั้น หันเยว่สาวใช้ของเนี่ยเฉี่ยนมาตามตัวเขาด้้วยท่าที ลนลาน บอกว่าอยู่ด้ีๆ เนี่ยเทียนกมไข้ขึ้นสูง

เนี่ยตงไห่รีบร้อนออกจากหอหนังสือไปที่ห้องของเนี่ยเทียน พร้อมกับหันเยว่ พอเข้ามาได้้กมองเหมนว่าเนี่ยเฉี่ยนยืน กระวนกระวายอยู่ข้างเตียงของเนี่ยเทียน มือถือผ้าชุบน้ำาเยมน วางลง บนไปบนหน้าผากของเนี่ยเทียน หวังว่าจะช่วยให้ไข้ของเนี่ยเทียนลด้ ลงไปได้้

“ท่านพ่อ!”

พอเหมนเนี่ยตงไห่เข้ามา เนี่ยเฉียนกมร้องเรียกร้อนรนราวกับ คนจมน้ำามองเหมนขอนไม้: “ไม่รู้ว่าเกิด้อะไรขึ้น พอทานข้าวเยมนเสรมจ

เสี่ยวเทียนกมเริ่มตัวร้อน ตอนนี้อุณหภูมิในร่างกายของเขายิ่งสูงมาก ขึ้นเรื่อยๆ ข้าร้อนใจจะแย่แล้ว ไม่รู้ว่าควรจะทำาอย่างไรด้ี”

“อย่าลนลาน ให้ข้าดู้สิ” เนี่ยตงไห่รีบรุด้หน้าเข้าไปหา ฝ่ามือหนาใหญ่วางลงบนหน้าอกของเนี่ยเทียน

“ร้อนอะไรอย่างนี้!” แค่สัมผัสผิวของเนี่ยเทียน เนี่ยตงไห่กม ร้องอุทานเสียงเบาขึ้นมาอย่างอด้ไม่ได้้ สีหน้าเขาพลันเคร่งขรึม กล่าว: “ไม่ถูกสิ อุณหภูมิในร่างกายของเขาสูงเกินไปแล้ว นี่มันผิด้ ปกติ!”

“ต้องเป็นฝีมือเนี่ยหงแน่นอน เนี่ยหงฝึกได้้ถึงขั้นหลอม ลมปราณหกแล้ว พลังวิญญาณล้นหลามออกมาด้้านนอก ยังหน้าไม่ อายรังแกเสี่ยวเทียน! ต้องเป็นเพราะพลังสายฟอาที่หลงเหลืออยู่ใน ร่างกายของเนี่ยเทียนแน่นอนที่ทำาพิษ อารองยังจะกล้าเอาผิด้เสี่ยว เทียน ทำาให้ท่านพ่อจำาต้องลงจากตำาแหน่งประมุข ข้าจะไปคิด้บัญชี กับพวกเขาเด้ี๋ยวนี้แหละ!” เนี่ยเฉี่ยนเด้ือด้ด้าลคิด้จะไปเอาเรื่อง เนี่ยเป่ยชวน

“ห้ามไปไหนทั้งนั้น!” เนี่ยตงไห่ตวาด้

“ท่านพ่อ! พวกเขารังแกเสี่ยวเทียน รังแกท่านให้ได้้รับ บาด้เจมบจนตบะไม่เพียงไม่พัฒนาทั้งยังถด้ถอย! หลายปีมานี้พวกเขา บีบคั้นท่านทุกย่างก้าว ไม่ได้้เหมนท่านที่เป็นประมุขตระกูลอยู่ใน

สายตาเลยสักนิด้ เอาแต่ก่อเรื่องก่อราว วันนี้พวกเขาถึงขนาด้ใช้เด้มก คนหนึ่งมาบีบให้ท่านต้องคืนตำาแหน่ง ทำากันเกินไปแล้ว ข้าไม่ยอม!” เนี่ยเฉี่ยนโวยวาย

“เสี่ยวเทียนกำาลังเป็นไข้สูง นี่ต่างหากถึงเป็นปัญหาที่พวก เราจำาเป็นต้องแก้ไขเร่งด้่วนที่สุด้!” เนี่ยตงไห่ถลึงตาใส่นางหนึ่งครั้ง กล่าว: “เรื่องอื่นวางลงไว้ชั่วคราวก่อน ตอนนี้เจ้ารีบไปตามหมอที่ มีชื่อเสียงของเมืองเฮยอวิ๋นมาให้ข้าเด้ี๋ยวนี้ ข้าต้องการให้พวกเขา ทำาให้ไข้ของเนี่ยเทียนลด้ลงโด้ยเรมวที่สุด้ ข้าสัมผัสได้้ว่าอุณหภูมิใน ร่างของเนี่ยเทียนยังจะไต่สูงขึ้นอีกเรื่อยๆ!”

“หา? อุณหภูมิยังสูงอีก?” เนี่ยเฉี่ยนลุกลี้ลุกลน ไม่ยืนหยัด้ ที่จะไปคิด้บัญชีกับเนี่ยเป่ยชวนอีกต่อไป รีบพูด้: “ข้าจะไปเด้ี๋ยวนี้ แหละ!”

พูด้จบ นางกมพุ่งถลาออกไปจากบ้านตระกูลเนี่ยด้้วยใจที่ ร้อนราวกับไฟลน

หนึ่งชั่วยามต่อมา หมอผู้มีชื่อเสียงสามคนของเมืองฮุยอวิ๋ นกมารวมตัวกันอยู่ข้างกายเนี่ยเทียน

หมอผู้มีชื่อเสียงสามคนใช้ทั้งยาน้ำา ฝังเขม น้ำาแขมงประคบ ฯลฯ ทด้ลองอยู่บนร่างของเนี่ยเทียนอย่างต่อเนื่อง หวังว่าจะช่วยทำา ให้เนี่ยเทียนลด้ไข้ได้้ในเวลาอันสั้น

จนกระทั่งผ่านไปครึ่งคืน ไข้ของเนี่ยเทียนกมยังคงไม่ลด้ลง

หมอทั้งสามคนต่างคนต่างกมใช้ทุกวิถีทางแล้ว แต่เนี่ยเทียน คล้ายจะไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด้ อุณหภูมิในร่างไม่มีแนวโน้มว่าจะ ลด้ลงเลยแม้แต่นิด้เด้ียว

“ไม่ได้้เรื่อง ไข้ขึ้นสูงง่ายๆ แค่นี้กมยังรักษาไม่ได้้ ยังมีหน้า มาโอ้อวด้ว่าตัวเองเป็นหมอที่มีชื่อเสียง!” เนี่ยตงไห่กราด้ด้่า

หมอทั้งสามคนนั้นได้้แต่พยักหน้ารับ ไม่กล้าโต้กลับ ต่างกม ออกจากบ้านตระกูลเนี่ยด้้วยความอับอายหน้าชา

บ่ายวันต่อมา

ในด้วงตาของเนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนเตมไปด้้วยเส้นเลือด้ ฝอย มองหมอที่มีชื่อเสียงอีกคนของเมืองเฮยอวิ๋นถือกล่องยาเด้ิน ออกไปจากห้องของเนี่ยเทียนอย่างจนใจ

เนี่ยตงไห่ที่ไม่ได้้หลับตานอนทั้งคืน ลูบคลำาหน้าผากเนี่ย เทียนด้้วยความเจมบปวด้ใจ พบว่าอุณหภูมิในร่างเขายังคงอยู่ใน ระด้ับความร้อนที่อันตรายอย่างยิ่งเช่นเด้ิม

“ประกาศคำาพูด้ของข้าออกไป ไม่ว่าจะเป็นหมอที่มีชื่อ เสียงของเมืองเฮยอวิ๋น หรือหมอจากพื้นที่อื่น ขอแค่สามารถทำาให้ไข้ ของเนี่ยเทียนลด้ลงไปได้้ ข้าจะตบรางวัลให้อย่างงาม!” เนี่ยตงไห่ ประกาศกร้าว

“รับทราบ!”

ผ่านไปอีกหนึ่งวัน

หมอที่มีชื่อเสียงทั้งหมด้ของเมืองเฮยอวิ๋น รวมไปถึงหมอ จากเมืองอื่นๆ ที่ได้้ข่าวต่างกมพากันมาเยือนด้้วยความรวด้เรมว ต่าง คนต่างใช้วิธีการมากมาย หวังว่าจะทำาให้ไข้ของเนี่ยเทียนลด้ลงไปได้้ เพื่อแลกมาด้้วยของรางวัลมหาศาลจากเนี่ยตงไห่

จนกระทั่งถึงกลางด้ึกคืนนั้น ไข้สูงของเนี่ยเทียนกมยังคงไม่ ลด้ลง

เนี่ยเป่ยชวนและผู้อาวุโสคนอื่นในตระกูลเนี่ย เมื่อรู้ข่าว เรื่องเนี่ยเทียนป่วยเป็นโรคประหลาด้กะทันหันจึงพากันมาเยี่ยมเยือน ส่วนเรื่องที่เนี่ยตงไห่ลงจากตำาแหน่งประมุขตระกูล พวกเขากมไม่ได้้ บีบคั้นเอากับเนี่ยตงไห่ในเวลานี้

ม่านรัตติกาลมาเยือน

เนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนมองเนี่ยเทียนที่ตัวแด้งก่ำาไปตลอด้ ร่างเพราะไข้ที่ขึ้นสูง ใบหน้าพวกเขาเตมไปด้้วยความสิ้นหวัง

เนี่ยเฉี่ยนน้ำาตานองหน้า พูด้พึมพำาไม่หยุด้: “น้องสาวที่น่า สงสารของข้า หากรู้ว่าข้าไม่ได้้ดู้แลเสี่ยวเทียนให้ด้ี นางจะนอนตาย ตาหลับได้้อย่างไร เสี่ยวเทียนเพิ่งจะอายุสิบขวบเท่านั้น หากเขาเป็น อะไรขึ้นมา ข้ากมไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว ยังไงซะคนในตระกูล

พวกนั้นกมไม่อยากเหมนพวกเรามีชีวิตสุขสบายอยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้น พวกเรากมตายไปพร้อมกันซะเลย…”

“หุบปาก!” เนี่ยตงไห่ตวาด้เสียงด้ัง “หากยังกล้าพูด้จา อัปมงคลอีกประโยคเด้ียว ข้าจะตบปากเจ้าให้ดู้!”

“ท่านพ่อ ถ้าอย่างนั้นท่านกมคิด้หาวิธีเข้าสิเจ้าคะ!” เนี่ยเฉี่ย นร่ำาร้อง

“ข้ากำาลังคิด้อยู่!” เนี่ยตงไห่สีหน้ามืด้คล้ำา “หลายปีมานี้ข้า เองกมถือว่าทำาเพื่อสำานักหลิงอวิ๋นอย่างสุด้ความสามารถ ตอนนี้ข้าแก่ แล้ว ต่อให้คิด้จะลงจากตำาแหน่ง ทว่าเทพเซียนชราในสำานักหลิงอวิ๋ นกมอาจจะเหมนแก่หน้าข้า ออกหน้าช่วยเนี่ยเทียนสักครั้ง!”

“เจ้าไปเตรียมตัวเรมวเข้า พวกเราจะพาเนี่ยเทียนไปที่สำานัก หลิงอวิ๋น ข้าจะไปคุกเข่าอยู่หน้าประตูสำานัก ขอร้องให้พวกเขา ช่วย!”

“ด้ี! ข้าจะไปเตรียมตัวเด้ี๋ยวนี้!” นัยน์ตาเนี่ยเฉี่ยนจุด้ ประกายแสงแห่งความหวัง

นางประจักษ์แจ้งด้ีว่าผู้ฝึกปราณระด้ับยอด้ฝีมือเหล่านั้น ของสำานักหลิงอวิ๋นมีวิชาอภินิหารมากมายแค่ไหน หากผู้ฝึกปราณที่ แขมงแกร่งเหล่านั้นยอมออกแรงช่วยเหลือ บางทีเนี่ยเทียนอาจจะมี ทางรอด้

“ท่านประมุข! ท่านประมุข! มีหมออีกคนหนึ่งมาบอกว่า เขาสามารถช่วยเสี่ยวเทียนได้้!”

ขณะที่สองพ่อลูกเนี่ยตงไห่กำาลังเตรียมตัวจะเด้ินทางไปยัง สำานักหลิงอวิ๋นนั้นเอง หันเยว่สาวใช้กมพุ่งถลาเข้ามาในห้อง ตะโกน โหวกเหวกเสียงด้ัง