ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 70 สิทธิ์ในการพูด้คุย

“ยอมถูกจับซะด้ีๆ เถอะ ขอแค่เจ้ายอมรออย่างว่าง่าย พวกเราไม่มีทางทำาให้เจ้าลำาบากใจแน่นอน”

เด้มกหนุ่มที่พุ่งเข้ามาหาเนี่ยเทียนเป็นคนแรกร่างกายบึกบึน ใหญ่โต บนร่างไม่มีไอสังหาร เขาแค่ต้องการควบคุมตัวเนี่ยเทียนไว้ เพื่อไม่ให้เนี่ยเทียนช่วยพวกอันอิ่งได้้กมเท่านั้น

ในสายตาของเขา ในเมื่อเนี่ยเทียนปรากฏตัวแล้ว พวกอัน อิ่งของหอหลิงเป่ากมน่าจะรีบตามมาถึงในไม่ช้า

“เจ้าพวกโง่เง่าไม่รู้ที่ตาย!”

เนี่ยเทียนด้่าออกมาหนึ่งประโยค เขาที่เด้ิมทีคิด้จะอธิบาย เรื่องการปรากฏตัวของสำานักภูติผีและสำานักโลหิต ถูกคนของอาราม เสวียนอู้กระตุ้นความโกรธ จึงแสด้งฤทธิ์เด้ชให้พวกเขาเหมนเสียก่อน

“มอบของออกมา เจ้ายอมให้พวกเราจับมัด้กมจะไม่มีเรื่อง อะไรเกิด้ขึ้น” เด้มกหนุ่มอีกคนเอะอะเสียงด้ัง

เด้มกหนุ่มสองคนล้วนมาจากตระกูลในสังกัด้ของอาราม เสวียนอู้ ตบะรวมลมปราณขั้นแปด้ ฝีมือไม่ถือว่าอ่อนด้้อย

แต่เนื่องจากสภาพจนตรอกของเนี่ยเทียน บวกกับที่เขา เด้ินทางมาเพียงลำาพัง ด้ังนั้นเวลาลงมือจึงไม่ได้้ใช้อาวุธวิเศษ

สองคนขนาบซ้ายขวา ยื่นมือออกมาคิด้จะโอบจับเนี่ย เทียนเอาไว้ ให้เขายินยอมแต่โด้ยด้ี

ผู้ประลองของอารามเสวียนอู้คนอื่นๆ หัวเราะคิกคักด้้วย ความสนุกสนาน ไม่ได้้รู้สักนิด้ว่าตอนนี้โลกมายามรกต เนื่องจากการ มาเยือนของลูกศิษย์สำานักภูติผีและสำานักโลหิต เวลานี้ได้้มีคนตายไป มากมายแล้ว

เหมนได้้ชัด้ว่าพวกเขาไม่เหมือนเนี่ยเทียนที่พอเข้ามาในโลก มายามรกตได้้ไม่นานกมต้องเผชิญหน้ากับการสังหารจากสำานักภูติผี และสำานักโลหิตติด้ๆ กัน

เนี่ยเทียนที่สังหารหยวนเฟิง อวิ๋นซง และตู้คุนแห่งสำานัก ภูติผี ทั้งยังเปิด้ศึกนองเลือด้กับอวี๋ถงไปหนึ่งรอบในโลกมายามรกต ใบหน้าพลันเยมนชา นัยน์ตาเผยไอดุ้ร้ายเด้่นชัด้

“หลีสี่ เจี่ยนเสวียน ระวังหน่อย!” เจิ้งปินตวาด้ขึ้น กะทันหัน

นับตั้งแต่ที่เนี่ยเทียนหน้าเปลี่ยนสี เขากมสัมผัสได้้ถึงความ อันตราย อยู่ๆ กมรู้สึกขึ้นมาว่าเนี่ยเทียนไม่ได้้รับมือง่ายอย่างที่พวก เขาคิด้

แต่เหมนได้้ชัด้ว่าคำาเตือนของเขาช้าไปแล้ว!

ไม่รอให้หลีสี่และเจี่ยนเสวียนโอบล้อมสำาเรมจ เนี่ยเทียน แค่นเสียงเยมนหนึ่งครั้ง ร่างพุ่งเข้ากระแทกหลีสี่อย่างแรงราวกับลูก ธนูแหลมคม

เขายกมือขึ้นตบลงไปบนไหล่ของหลีสี่

“ปอาบ!”

หลีสี่ที่รูปร่างบึกบึนยังไม่ทันตั้งตัวได้้กมถูกฝ่ามือของเขาตบ จนโซเซถอยกรูด้

เนี่ยเทียนที่ลงมือรวด้เรมวดุ้จสายฟอาผินตัวกลับมา มองเหมน ร่างของเจี่ยนเสวียนที่อยู่ข้างกายกมพุ่งเข้าหาอย่างดุ้ด้ัน

“ตูม!”

หมัด้หนึ่งของเนี่ยเทียนกระแทกลงบนมือที่ชูขึ้นสูงของ เจี่ยนเสวียนอย่างแรง

เจี่ยนเสียนที่ยังไม่ทันออกกระบวนท่าพลันรู้สึกถึงความเจมบ ปวด้ไร้เรี่ยวแรงที่ส่งตรงมาจากมือ ไหล่ที่ยกขึ้นสูงลู่ลงอย่างไร้ เรี่ยวแรงทันที

นัยน์ตาเขาแสด้งความโกรธออกมาอย่างชัด้เจน รีบกระตุ้น พลังวิญญาณในร่าง พยายามที่จะเอาคืนหนักๆ

แต่เวลานี้เอง เนี่ยเทียนกลับพุ่งเข้ามากระแทกที่หน้าอก เขาอีกครั้งรวด้เรมวดุ้จเงาของผีร้าย

ในความรู้สึกของเจี่ยนเสวียน เขาเหมือนถูกรถม้าคันหนึ่ง พุ่งชนอย่างรุนแรง ร้องอู้อี้อยู่ในลำาคอหนึ่งครั้ง ถอยแถด้ๆ ไม่เป็นท่า

ส่วนเนี่ยเทียนกลับฉวยโอกาสที่ร่างของเขายืนได้้ไม่มั่นคง พุ่งเข้าหาอีกครั้ง ลงมือกะทันหัน คว้าลำาคอของเขาเอาไว้ได้้

เนี่ยเทียนรูปร่างสูงใหญ่กว่าคนวัยเด้ียวกันเลมกน้อย แล้วกม แขมงแรงกว่ามาก ทั้งๆ ที่เจี่ยนเสวียนผู้นั้นแก่กว่าเขาถึงสองปี แต่ กลับเตี้ยกว่าเขาถึงครึ่งศีรษะ

หลังจากเขาคว้าลำาคอของเจี่ยนเสวียนเอาไว้ได้้กมออกแรง บีบ แล้วยกเจี่ยนเสวียนลอยขึ้นกลางอากาศ

เจี่ยนเสวียนที่พอลอยจากพื้นมาได้้ครึ่งเมตร เนื่องจาก หายใจได้้ยากลำาบาก ใบหน้าจึงเริ่มแด้งก่ำา

มือทั้งสองข้างของเขาที่จับมือของเนี่ยเทียนเอาไว้ออกแรง อย่างสุด้ชีวิต พยายามด้ึงมือของเนี่ยเทียนข้างที่กุมลำาคอของเขา ออก คิด้จะสลัด้ตัวเองให้หลุด้พ้นจากท่วงท่าน่าอับอายนี้

“อื้อๆ!”

เขาด้ิ้นรนอย่างยากลำาบาก เท้าสองข้างที่ลอยอยู่กลาง อากาศกมเตะสะเปะสะปะไม่หยุด้

ทว่ามือข้างนั้นของเนี่ยเทียนที่กุมลำาคอของเขาเอาไว้ ราวกับคีมเหลมก ไม่ว่าเขาจะออกแรงอย่างไรกมไม่สามารถหลุด้พ้นได้้

“ทำาตัวให้มันด้ีๆ หน่อย เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะบีบคอเจ้าให้ แตกละเอียด้เด้ี๋ยวนี้!” เนี่ยเทียนสีหน้าเยมนเยียบ นัยน์ตาโฉนแสง อำามหิต ถลึงตาดุ้ด้ันใส่เจี่ยนเสวียนหนึ่งครั้ง

ทั้งยังออกแรงบีบที่มืออีกนิด้ด้้วย

พอเขาออกแรง แม้แต่เสียง “อื้อๆ” เจี่ยนเสวียนกมยังเปล่ง ออกมาไม่ได้้ มองเนี่ยเทียนที่อยู่ประชิด้ตัว เจี่ยนเสวียนพลันบังเกิด้ ความหวาด้กลัวขึ้นในจิตใจ

ไม่รู้ทำาไม ทั้งๆ ที่เจี่ยนเสวี่ยนกมรู้ชัด้ว่าโลกมายามรกตห้าม ให้มีการฆ่าแกงกันเกิด้ขึ้น แต่เขากลับมีความรู้สึกว่าหากไม่เชื่อฟัง เนี่ยเทียน กมจะถูกเนี่ยเทียนบีบลำาคอจนแหลกละเอียด้จริงๆ

เขาพลันสงบลงอย่างรู้ความ ไม่กล้าด้ิ้นรนสะเปะสะปะอีก แล้ว กลัวว่าจะไปกระตุ้นให้เนี่ยเทียนโกรธ

“ปล่อยเจี่ยนเสวียนซะ!”

และเวลานี้เอง หลีสี่ร่างล่ำาสันถือขวานส่องประกายสีเงิน เล่มหนึ่งพุ่งเข้ามาด้้วยโทสะเด้ือด้ด้าล

เนี่ยเทียนที่ชูร่างของเจี่ยนเสวียนเอาไว้หมุนตัวกลับมา หัน ร่างเจี่ยนเสวียนไปทางเขา กล่าวด้้วยความนิ่งสงบ: “เจ้าอยากให้เขา ตายหรือ?”

หลีสี่พลันหันไปมองเจี่ยนเสวียน กลับเหมนว่าใบหน้าของ เจี่ยนเสวียนแด้งก่ำา ใช้สายตาบอกเป็นนัยกับเขาว่าอย่าทำาอะไร บุ่มบ่าม

เขาจึงหยุด้ชะงักลงทันที

“หยุด้นะ!” เจิ้งปินแห่งอารามเสวียนอู้ตะโกนเสียงด้ัง

“เมื่อครู่ข้ากมอยากให้พวกเจ้าหยุด้เหมือนกัน ทว่าพวกเจ้า กลับไม่ให้โอกาสข้า แถมยังตรงเข้ามาลงมือกับข้าทันที” เนี่ยเทียน แค่นเสียงเยมนหนึ่งครั้ง มือข้างนั้นของเขาที่กุมลำาคอของเจี่ยนเสวียน เอาไว้คลายออกนิด้ๆ เพื่อให้เจี่ยนเสวียนหายใจได้้คล่องขึ้น

ทว่าเขาไม่ได้้ปล่อยตัวเจี่ยนเสวียน ยังคงชูเจวี่ยนเสวียน ขึ้นสูง กล่าวว่า: “ตอนนี้พวกเราจะคุยกันด้ีๆ ได้้หรือยัง?”

“ปล่อยตัวเจี่ยนเสวียน มีอะไรกมพูด้กันด้ีๆ” เจิ้งปินพูด้ร้อ นรน

“เจ้าประสาทหรือไง? เมื่อครู่นี้เจ้าเกือบจะฆ่าเจี่ยนเสวียน! พวกเรากมแค่อยากจับตัวเจ้าไว้ เพื่อให้เจ้าไปช่วยอันอิ่งไม่ได้้กมเท่านั้น ไม่ได้้คิด้จะทำาร้ายเจ้าจริงๆ เสียหน่อย เหตุใด้เจ้าต้องมีปฏิกิริยาตอบ สนองรุนแรงเช่นนี้ด้้วย?”

ด้รุณีน้อยหน้ารูปไข่มองเนี่ยเทียนด้้วยความโกรธ ตวาด้ ตำาหนิเขาอย่างขุ่นเคืองใจ

เด้มกหนุ่มเด้มกสาวคนอื่นๆ ที่เหลือ เวลานี้ต่างกมชี้หน้าด้่า กราด้เนี่ยเทียน บอกว่าเนี่ยเทียนโหด้เหี้ยมเกินไป

เนี่ยเทียนไม่ได้้โต้ตอบกลับ ทว่าใช้สายตาน่าสะพรึงกลัว กวาด้มองใบหน้าของเด้มกหนุ่มเด้มกสาวเหล่านั้นของอารามเสวียนอู้

พวกคนที่ประณามเขาด้้วยเสียงอันด้ัง เมื่อเจอเข้ากับ สายตาของเขากมต้องทยอยพากันปิด้ปากเงียบ

เวลานี้ เนี่ยเทียนที่ยังคงชูตัวเจี่ยนเสวียนเอาไว้ เนื่องจาก ออกแรงมาก ร่างท่อนบนเปลือยเปล่า บวกกับรอยแผลเป็นตกสะเกมด้ พวกนั้นจึงยิ่งดู้ดุ้ร้ายน่ากลัว

รอยแผลเป็นที่ตัด้สลับกันไปทั่ว ประสานเข้ากับใบหน้าที่ เหี้ยมเกรียมเยมนชาของเนี่ยเทียน ขับให้ตอนนี้เนี่ยเทียนคล้ายจะ กลายมาเป็นสัตว์ร้ายตัวหนึ่งที่ชอบเขมือบกลืนคน บนร่างแผ่ปราณที่ ทำาให้คนหวาด้หวั่นพรั่นพรึงออกมา

“ผลั่ก!”

รอจนทุกคนเงียบลงแล้ว เนี่ยเทียนจึงพยักหน้าแล้วโยน เจี่ยนเสวียนลงไปด้้านข้าง

เจี่ยนเสียนที่หลุด้พ้นมาได้้ นั่งคุกเข่า หอบอากาศเข้าปอด้ คำาใหญ่ แต่กลับไม่กล้าลงมือกับเนี่ยเทียนอีกครั้ง

กลับเป็นหลีสี่ตัวใหญ่นั่นเสียอีกที่พอเหมนว่าเขาปลอด้ภัย แล้วด้วงตากมเป็นประกาย คิด้จะลงมือกับเนี่ยเทียน

“หลีสี่ ช่างเถอะ” เจิ้งปินขมวด้คิ้วห้าม “ในเมื่อเขาปล่อย เจี่ยนเสวียน ถ้าอย่างนั้นกมให้เกียรติเขาหน่อย รอจนคนของหอหลิง เป่ามาถึงแล้ว พวกเราค่อยลงมือกมแล้วกัน”

“เจ้าหมอนี่ไม่ธรรมด้า เขาจะเป็นกำาลังสำาคัญที่แขมงแกร่ง ให้กับหอหลิงเป่า หากตอนนี้พวกเราไม่…” หลีสี่กล่าวอย่างร้อนใจ

“เพิ่มเขามาแค่คนเด้ียวกมเท่านั้นแหละ” เจิ้งปินตัด้บทคำา พูด้ของเขา มองเนี่ยเทียนด้้วยสายตาเยมนชาหนึ่งครั้ง “ข้ามีหลักการ ของข้า เจ้าปล่อยเจี่ยนเสวียน ตอนนี้ข้ากมจะปล่อยเจ้าไปสักครั้ง ทว่า การกระทำาของเจ้าเมื่อครู่นี้ทำาให้ข้าโกรธมากพอแล้ว! ข้าจะรอให้คน ของหอหลิงเป่าของเจ้ามาถึงแล้วค่อยลงมือกับเจ้า เพื่อทวงคืนความ ยุติธรรมให้กับเจี่ยนเสวียน!”

“พี่ปิน เจ้าจิตใจเปิด้เผยบริสุทธิ์มากเกินไปหรือเปล่า?”

“คนโหด้ร้ายอย่างเจ้าหมอนี่ควรจะถูกจับตัวเสียตั้งแต่ตอน นี้ คนผู้นี้อันตรายเกินไปแล้ว จะปล่อยให้เขาไปรวมตัวกับหอหลิงเป่า ไม่ได้้!”

“พี่ปิน เจ้าอย่าคร่ำาครึไปหน่อยเลย หอหลิงเป่าไปที่เขต เกาะน้ำาแขมงเชียวนะ พวกเขาอาจจะตัด้หัวงูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์มา แล้วกมได้้! ขอแค่มีหัวของงูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ ถึงจะแลกเอาโอสถ บรรลุสวรรค์เมมด้นั้นมาได้้ เปอาหมายหลักที่เจ้าเข้ามาในโลกมายา มรกตกมเพื่อโอสถบรรลุสวรรค์เมมด้นั้นไม่ใช่หรือ?”

เด้มกหนุ่มเด้มกสาวคนอื่นๆ พากันพูด้เกลี้ยกล่อม ต้องการให้ เจิ้งปินจัด้การกับเนี่ยเทียนตั้งแต่ตอนนี้

“หุบปากกันให้หมด้เถอะ!” เจิ้งปินตวาด้อย่างหงุด้หงิด้

ผู้ประลองเหล่านั้นของอารามเสวียนอู้ที่เอะอะโวยวายเหมน ว่าเขาเริ่มโกรธแล้ว ในที่สุด้กมเงียบเสียงลงได้้ จากนั้นทุกคนจึงใช้ สายตาเคียด้แค้นถลึงมองเนี่ยเทียน

โด้ยเฉพาะเด้มกสาวสามคนที่ชื่นชอบเจิ้งปิน สายตาของ พวกนางที่มองมายังเนี่ยเทียน ยิ่งไม่เป็นมิตรมากที่สุด้

เนี่ยเทียนที่ถูกทุกคนมองมาด้้วยสายตาดุ้ด้ันกลับสงบนิ่ง อย่างน่าแปลกใจ นั่งแปะลงไปก่อนเป็นอันด้ับแรก จากนั้นถึงได้้ชี้ไป

ยังเนื้อสัตว์วิเศษที่ย่างจนเหลืองกรอบเบื้องหลังของพวกเขา กล่าว ว่า: “ข้าหิวมาก หาอะไรมาให้ข้ากินก่อน ข้าจะกินไปพูด้ไป”

“เจ้ามียางอายบ้างหรือไม่? เมื่อครู่นี้เจ้าเพิ่งจะทำาร้ายเจี่ยน เสวียน อีกเด้ี๋ยวรอคนของสำานักหลิงอวิ๋นของเจ้ามาถึง เจ้ากมจะกลาย มาเป็นศัตรูของพวกเราทันที พวกเราต่างกมเป็นศัตรูกันเข้าใจไหม? เจ้ายังจะมีหน้ามาขอของกินจากพวกเราได้้อย่างไร?” เด้มกสาว ใบหน้ารูปไข่อึ้งไปก่อนเป็นอันด้ับแรก จากนั้นกมชี้นิ้วด้่าเนี่ยเทียน ทันที คล้ายไม่เคยเหมนใครที่หน้าด้้านไร้ยางอายเท่าเขามาก่อน

“ศัตรู” เนี่ยเทียนส่ายหัว “หากข้ามองพวกเจ้าเป็นศัตรู จริงๆ…”

เขาหันกลับไปมองเจี่ยนเสวียนแล้วพูด้เสริมว่า: “ข้ากมคง ไม่มีทางปล่อยเขาไปง่ายๆ แบบนั้น ต่อให้มีกฏของโลกมายามรกต ขัด้ขวาง ข้าสังหารเขาไม่ได้้กมต้องให้เขานอนแบมบอย่างน้อยหลาย เด้ือน ไม่ให้เขาหลงเหลือพลังในการต่อสู้ใด้ๆ อีก”

เด้มกสาวผู้นั้นพอได้้ยินเขาพูด้เช่นนี้หน้ากมเปลี่ยนสีน้อยๆ

เจิ้งปินมองเขาด้้วยสายตาลึกล้ำา ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งจึง กล่าวว่า: “เจ้าคิด้จะคุยอะไรกับพวกเรา?”

เนี่ยเทียนที่ช่วงชิงเอาสิทธิ์ในการพูด้คุยมาได้้อยู่ๆ กมยิ้ม เจื่อนขึ้นมา ถอนหายใจพูด้ว่า: “ข้าละอิจฉาความโชคด้ีของพวกเจ้า

จริงๆ พวกเจ้าตายไปแค่คนเด้ียว ทั้งยังสังหารสัตว์วิเศษระด้ับสอง ของเขตภูเขาไฟมาได้้ด้้วย”

เขามองเหมนตั้งนานแล้วว่าเบื้องหลังคนเหล่านั้นมีหัว หมาป่าใหญ่ยักษ์อยู่หัวหนึ่ง

เหมนได้้ชัด้ว่านั่นคือหมาป่าโลกันตร์ของเขตภูเขาไฟ

“เจ้ากำาลังเยาะเย้ยพวกเราอยู่งั้นหรือ?” เจิ้งปินสีหน้ามืด้ คล้ำาทันใด้ นัยน์ตาเผยความเจมบปวด้ “ตอนที่สังหารหมาป่าโลกันตร์ ตัวนั้น เนื่องจากประมาทเกินไป พี่น้องของเราคนหนึ่งถึงต้องตาย กม แค่สัตว์วิเศษระด้ับสองตัวหนึ่งเท่านั้น ด้้วยฝีมือของพวกเรา เด้ิมทีไม่ ต้องมีการตายใด้ๆ เกิด้ขึ้นกมน่าจะจัด้การมันได้้อย่างง่ายด้าย”

“ข้ารู้จักฝีมือของพวกหยวนเฟิงและอันอิ่งด้ี หากไม่มี อุบัติเหตุเกิด้ขึ้น พวกเขาต้องไม่มีคนตายแน่นอน ทั้งยังสามารถ สังหารเปอาหมายของพวกเขาได้้สบายๆ”

“ไม่เหมือนพวกเราที่พี่น้องตายไปหนึ่งคน ออกไปแล้วข้า ยังไม่รู้เลยว่าจะอธิบายกับผู้อาวุโสในอารามอย่างไร”

ตอนที่พูด้ประโยคนี้ เนี่ยเทียนสังเกตเหมนว่าเจิ้งปินและเด้มก หนุ่มเด้มกสาวเหล่านั้นของอารามเสวียนอู้ล้วนมีสีหน้ามืด้คล้ำา คล้าย ต่างกำาลังกล่าวโทษตัวเองอยู่ในใจ

อยู่ๆ เขากมเชื่อว่าบรรยากาศภายในของอารามเสวียนอู้น่า จะสามัคคีกันมากที่สุด้ในบรรด้าสี่สำานัก

ทว่าเขายังจำาเป็นต้องพูด้เรื่องที่โหด้ร้ายออกมา

“พวกเจ้าโชคด้ีมากพอแล้ว ตอนนี้หุบเขาเทาพ่ายแพ้ยับ เยิน ไม่เหลือคนที่รอด้ชีวิตอยู่แม้แต่คนเด้ียว” เขากล่าวด้้วยน้ำาเสียง เฉยเมย

“เป็นไปไม่ได้้?”

เมื่อประโยคนี้หลุด้ออกมา ผู้ประลองของอารามเสวียนอู้ที่ มีเจิ้งปินเป็นผู้นำาพากันหน้าเปลี่ยนสี กรีด้ร้องเสียงแหลมอย่างอด้ไม่ ได้้

“ไม่เพียงแต่หุบเขาเทา หอหลิงเป่าและสำานักหลิงอวิ๋นกม บาด้เจมบและล้มตายกันมาก ข้าไม่รู้ว่าตอนนี้มีคนโชคด้ีรอด้ชีวิตอยู่ใน โลกมายามรกตอีกกี่คน ไม่รู้ว่าพวกเขาจะตามมาถึงยามใด้”

“บางที พวกเขาอาจจะตายกันหมด้แล้ว อาจจะไม่มีใครมา ถึงที่นี่ได้้สักคน”

“เพราะว่าลูกศิษย์ของสำานักภูติผีและสำานักโลหิตกมเหยียบ ย่างเข้ามาในโลกมายามรกต!”

“พวกเขากมาประลองในโลกมายามรกตเช่นกัน เพียงแต่ ว่าภารกิจในการประลองของพวกเขาไม่เหมือนพวกเรา พวกเรามา เพื่อฆ่าสัตว์วิเศษ พวกเขาเข้ามา เพื่อฆ่าพวกเรา”

เนี่ยเทียนพูด้เสียงทุ้มหนักด้ังกังวาน

เพราะประโยคนี้ของเขา เด้มกหนุ่มเด้มกสาวทุกคนของ อารามเสวียนอู้ล้วนตะลึงงันไปในพริบตา แต่ละคนหน้าซีด้ขาว