ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 718 ลงเรือล ำเดียวกัน

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เนี่ยเทียนก็เริ่มขยับเข้าไปใกล้อินย่าหนัน

เนื่องด้วยการเปลี่ยนแปลงใต้ทะเลสาบ เมื่อซากวิญญาณเหล่านั้น ปรากฏตัว งูเหลือมเลือดน้ำแข็งและโครงกระดูกปีศาจเลือดที่พวกเขา พึ่งพาอาศัยกลับทิ้งพวกเขาสองคนทะยานตัวหนีขึ้นไปเหนือน้ำ

ซากวิญญาณยังคงไล่ตามงูเหลือมเลือดน้ำแข็งและโครงกระดูกปีศาจ เลือดไป พวกเขาสองคนจึงยังปลอดภัยชั่วคราว

แต่หากวิญญาณร้ายโจมตีงูเหลือมเลือดน้ำแข็งและโครงกระดูกปีศาจ เลือด หรือไม่งูเหลือมเลือดน้ำแข็งและโครงกระดูกปีศาจเลือดก็หนีพ้นไป จากทะเลสาบเมื่อไหร่ พวกเขาสองคนก็ต้องกลายมาเป็นเปูาหมายใหม่ใน การโจมตีของพวกมันแน่นอน

เมื่อถึงเวลานั้น เกรงว่าสองคนคงยากจะหนีรอดไปได้

เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง เนี่ยเทียนเองก็อยากรู้ว่าอินย่าหนันมี ความคิดอะไรดีๆ ที่จะพากันข้ามผ่านภัยครั้งนี้ไปได้หรือไม่

ไม่นานคนทั้งสองก็ขยับเข้ามาใกล้ชิดกัน

พลังจิตวิญญาณเป็นเส้นๆ แผ่ออกมาจากม่านแสงที่ห่อหุ้มร่างของอิน ย่าหนันอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาของอินย่าหนันฉายความเจ็บปวด แต่กลับ อับจนหนทาง

นางมาที่นี่โดยวิญญาณที่แท้จริงไม่ได้รับผลกระทบก็เพราะอาศัยการ ปกปูองจากงูเหลือมเลือดน้ำแข็ง

หลังจากที่งูเหลือมเลือดน้ำแข็งจากไป นางก็สูญเสียการปกปูองทาง จิตวิญญาณ วิญญาณที่แท้จริงของนางจึงถูกกระชากรั้งและหมายจะบิน ออกไป

พลังจิตวิญญาณเป็นเส้นๆ ของนางก็หายไปอย่างเงียบเชียบด้วย

ยามนี้นางยังคงพยายามต้านทานอย่างเต็มกำลัง แต่หากพลังจิต วิญญาณของนางหายไปมากกว่าเดิม ร่างของนางก็จะแหลกสลาย วิญญาณที่แท้จริงของนางจะจมจ่อมอยู่ที่นี่

“มานี่!”

นางที่อยู่ในม่านแสงของตัวเองกวักมือเรียกเนี่ยเทียน บอกเป็นนัยให้ เนี่ยเทียนเข้ามาอยู่ภายใต้การปกปูองในม่านแสงของนาง

“ฟูุวๆๆ!”

ตอนที่ม่านแสงซึ่งเนี่ยเทียนสร้างจากพลังวิญญาณของตัวเองปะทะ เข้ากับม่านแสงของนางก็พลันมีสะเก็ดไฟแลบออกมา

เนี่ยเทียนจึงเป็นฝุายถอนม่านแสงของตัวเองลงก่อนแล้วขยับกายเข้า ไปอยู่ในม่านแสงของอินย่าหนัน

ม่านแสงที่มาจากอินย่าหนันเป็นสีเงินยวง ด้านในมีพลังเลือดลมอ่อน จางอยู่เป็นกลุ่มๆ

พอเนี่ยเทียนเข้ามา ม่านแสงก็ปกปูองร่างเขาและอินย่าหนันให้ตัด ขาดจากน้ำทะเลสาบ คนทั้งสองแนบชิดเคียงบ่ากันอยู่ในม่านแสงเล็กๆ

“ทำยังไงดี?”

อินย่าหนันสีหน้าร้อนรน มองไปยังทะเลสาบด้านบนด้วยความ หวาดหวั่นพลางพูดน้ำเสียงเร่งร้อน “ไม่รู้ว่าซากวิญญาณพวกนั้นมาจาก ไหน ตอนแรกก็อยู่ข้างนอก ทั้งยังเขมือบกลืนวิญญาณของผู้ที่มีขอบเขต ต่ำของสามสำนักเรา หงเหล่าจากสำนักข้า เว่ยอวี้จากสำนักสามกระบี่ และฉู่เสวียนจีของตระกูลฉู่ร่วมมือกันก็ยังไม่สามารถฆ่าพวกมันได้สำเร็จ”

“พอมาอยู่ในทะเลสาบ พวกมันก็ยิ่งดุร้ายน่ากลัว รอจนพวกมัน จัดการกับงูเหลือมเลือดน้ำแข็งและหุ่นเชิดเลือดของเจ้าได้แล้ว ก็ถึงคราว ของเจ้ากับข้าแล้วล่ะ”

“ที่น่าเจ็บใจก็คือเมื่อพวกมันอยู่บนผิวน้ำ และหากพวกเราลอยขึ้นไป ด้านบนตอนนี้ก็ยังต้องปะทะกับพวกมันอยู่ดี!”

พลังจิตวิญญาณเป็นเสี้ยวๆ ของอินย่าหนันยังคงไหลหายไปอย่างมิ อาจควบคุม นี่จึงทำให้นางร้อนใจไม่เป็นสุขมากขึ้น

หากอยู่ในทะเลสาบต่อไป รอจนพลังจิตวิญญาณไหลหายไปถึงระดับ ที่แน่นอน วิญญาณที่แท้จริงของนางต้องเสียการควบคุมแน่ๆ

ทว่าตอนนี้หากรีบร้อนกลับไปบนผิวทะเลสาบ ก็จะต้องเจอกับซาก วิญญาณที่แข็งแกร่งพวกนั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้

สถานการณ์ที่ตกเป็นฝุายถูกกระทำโดยไร้เรี่ยวแรงให้ตอบโต้เช่นนี้ ก่อนหน้านั้นนางไม่เคยพบเจอมาก่อน ดังนั้นด้วยความสิ้นหวังจึงนึก ถึงเนี่ยเทียน

ในสายตาของนาง เนี่ยเทียนมีที่มาลึกลับ เกรงว่าคงมีวิธีการที่นางไม่รู้ แน่ชัด นางจึงได้แต่จำใจฝากความหวังไว้ให้กับเนี่ยเทียน

“พลังจิตวิญญาณของเจ้ายังได้รับผลกระทบอยู่เลย”

อยู่ใกล้กันขนาดที่เนี่ยเทียนถึงขั้นได้กลิ่นปราณอันแข็งแกร่งและเต็ม ไปด้วยความมีชีวิตชีวาจากร่างของนาง แน่นอนว่าย่อมสัมผัสได้อย่าง เฉียบไวว่าพลังจิตวิญญาณของนางยังคงไหลหายไปอย่างต่อเนื่อง

“ข้าย่อมรู้อยู่แล้ว!” อินย่าหนันกล่าวอย่างหงุดหงิด

เนี่ยเทียนขมวดคิ้วมองนางด้วยสายตาลึกล้ำ ขณะที่กำลังจะอ้าปาก พูดก็สังเกตเห็นความผิดปกติบนทะเลสาบ ดูเหมือนว่างูเหลือมเลือด น้ำแข็งและโครงกระดูกปีศาจเลือดจะโผล่พ้นผิวทะเลสาบไปได้สำเร็จแล้ว

พริบตาเดียวงูเหลือมเลือดน้ำแข็งและโครงกระดูกปีศาจเลือดก็ หายไปจากเส้นสายตาของพวกเขา

หลังจากที่สูญเสียเปูาหมายไป ซากวิญญาณที่แข็งแกร่งซึ่งไล่ตามงู เหลือมเลือดน้ำแข็งและโครงกระดูกปีศาจเลือดไปก็เหมือนจะนึกถึงพวก เขาขึ้นมาได้จึงห้อทะยานลงมาจากด้านบน

“แย่แล้ว!” อินย่าหนันหน้าเปลี่ยนสีด้วยความตกตะลึง

และเวลานี้เอง เนี่ยเทียนก็สูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง บังคับให้ ตัวเองสงบลง

เมื่อเห็นว่าพวกซากวิญญาณที่ปลดปล่อยปราณแห่งความชั่วร้ายน่า ตะลึงออกมาหมายจะโจมตีมหาสมุทรจิตวิญญาณของเขาและอินย่าหนัน ให้พังทลายในเสี้ยววินาที เนี่ยเทียนก็หยิบเอาไข่มุกวิญญาณมืดออกมา อย่างไม่ลังเลอีกต่อไป

มือขวาของเขากำไข่มุกวิญญาณมืดเอาไว้แน่น ดวงตาคมกริบดุจ สายฟูาจ้องเขม็งไปยังซากวิญญาณเหล่านั้น

ซากวิญญาณร้ายเคยถูกไข่มุกวิญญาณมืดดึงมาจากในเตาหลอม เขา จึงคิดว่าไข่มุกวิญญาณมืดน่าจะสามารถกำราบซากวิญญาณพวกนั้นได้

“เอ๊ะ!”

พอไข่มุกวิญญาณมืดถูกหยิบออกมา เรือนกายเร่าร้อนยวนใจของอิน ย่าหนันก็พลันสั่นสะท้าน

ดวงตาคู่งามของนางปลดปล่อยประกายแห่งความปิติยินดี

ชั่วขณะที่ไข่มุกวิญญาณมืดมาปรากฏอยู่ในมือของเนี่ยเทียน พลังจิต วิญญาณที่ไหลหายไปอย่างต่อเนื่องของนางก็พลันหยุดชะงักลง

คลื่นพลังจิตวิญญาณแปลกประหลาดที่กระเพื่อมไหวออกมาจากใน ทะเลสาบซึ่งสร้างผลกระทบต่อพลังจิตวิญญาณ และคอยดึงรั้งวิญญาณที่ แท้จริงให้หลุดออกมา รวมถึงเหตุการณ์พิลึกพิลั่นทั้งหลายพลันหายไป อย่างไร้ร่องรอย

นางไม่ได้รับกระทบใดๆ ที่คลื่นพลังจิตวิญญาณสร้างให้แก่นางอีก ต่อไป

“ของสิ่งนี้?” นางเอ่ยถามด้วยความสงสัย

เนี่ยเทียนไม่ได้อธิบาย เพียงยกไข่มุกวิญญาณมืดเข้าหาซากวิญญาณ ร้ายเหล่านั้น

แสงสีเขียวบนพื้นผิวของไข่มุกวิญญาณมืดพลันเปล่งวาบเบาๆ

เมื่อการโจมตีที่ชั่วร้ายซึ่งปล่อยออกมาจากซากวิญญาณเหล่านั้นเข้า มาใกล้ไข่มุกวิญญาณมืด ก็พลันละลายไปในเสี้ยววินาทีเหมือนหิมะที่ถูก ไฟร้อนเผาไหม้

ซากวิญญาณร้ายหลายตัวที่โฉบลงมาโจมตีร้องคำรามไร้เสียงคล้าย กริ่งเกรงไข่มุกวิญญาณมืดอยู่มาก ได้แต่ล้อมวนอยู่รอบกายเนี่ยเทียนและ อินย่าหนัน แต่กลับไม่กล้าขยับเข้ามาใกล้มากนัก

เมื่ออยู่ที่นี่ พวกมันเปลี่ยนมาเป็นแข็งแกร่งกว่าเดิมเยอะมาก แต่ก็ ยังคงหวาดกลัวไข่มุกวิญญาณมืดอยู่ดี

“ไข่มุกเม็ดนี้กำราบพวกมันได้งั้นรึ?” อินย่าหนันเข้าใจโดยพลัน นาง เอ่ยด้วยความยินดี “ทำไมเจ้าไม่เอาออกมาให้เร็วกว่านี้เล่า? หากเจ้าเรียก มันออกมาเร็วกว่านี้ งูเหลือมเลือดน้ำแข็งของข้าและหุ่นเชิดเลือดของเจ้า ก็อาจจะไม่เป็นอะไร”

“ข้าเองก็ถูกบีบให้จนใจ จำต้องเอาออกมาลองดูเท่านั้น ก่อนหน้านี้ก็ ไม่รู้ว่ามันจะใช้ได้ผล” เนี่ยเทียนอธิบาย

เขาย่อมไม่คิดจะบอกอินย่าหนันว่าซากวิญญาณร้ายที่ล้อมวนอยู่รอบ พวกเขา แท้จริงแล้วบินออกมาจากไข่มุกวิญญาณมืดเม็ดนี้

ซากวิญญาณร้ายพวกนั้นสังหารจิตวิญญาณของผู้ฝึกลมปราณสาม สำนักไปไม่น้อย หากอินย่าหนันรู้เข้าก็ไม่แน่ว่านางอาจจะคิดลงมือทำ อะไร

“เอาเถอะ” อินย่าหนันถอนหายใจเบาๆ หนึ่งทีแล้วกล่าวว่า “ครั้งนี้ ขอบคุณเจ้ามาก หากไม่มีไข่มุกเม็ดนั้น เกรงว่าข้าคงหนีภัยครั้งนี้ไม่พ้น อีกอย่างที่ก่อนหน้านี้งูเหลือมเลือดน้ำแข็งคิดจะลงมือกับเจ้า ข้าไม่ได้เป็น คนสั่งการมันจริงๆ ที่ข้าพูดยั่วโมโหเจ้าก็แค่อยากหยั่งเชิงเจ้าดูเท่านั้น”

“สำหรับเรื่องนี้ ข้าต้องขออภัยจากใจจริง รับรองว่าเรื่องแบบนี้จะไม่ เกิดขึ้นอีก”

เนี่ยเทียนแสยะปากยิ้มพลางพยักหน้ารับ “ข้ารับคำขอโทษจากเจ้า หากตอนแรกท่าทีของสำนักคุมสัตว์พวกเจ้าเป็นอย่างตอนนี้ ค่ายกลนั้น ของข้า…ย่อมไม่มีทางหวงห้ามไม่ให้คนของสำนักคุมสัตว์เข้าไปหลบภัย”

พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ อินย่าหนันที่รู้ตัวว่าผิดจึงยิ่งรู้สึกไม่ดีเข้าไป ใหญ่

“ในเมื่อไข่มุกเม็ดนั้นของเจ้าสามารถทำให้พวกเราไม่ได้รับผลกระทบ ถ้าอย่างนั้นพวกเราดำลงไปข้างล่างต่อดีไหม?” ดวงตาคู่งามของอิน ย่าหนันเป็นประกาย นางพูดด้วยท่าทางตื่นเต้นเล็กน้อย “ผลึกจิต วิญญาณมีค่ามากจริงๆ ผลึกที่ไม่สามารถเกิดขึ้นได้เองตามธรรมชาติเช่นนี้

สามารถนำมาใช้ฝึกจิตวิญญาณได้ ของดีที่หาได้ยากยิ่งนี้อยู่ใต้ฝุาเท้าของ พวกเรา เราก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องละทิ้งมันไปกลางคัน”

นางมองประเมินเนี่ยเทียน และก็เข้าใจตั้งแต่แรกแล้วว่าเจ้าคนที่มี ที่มาไม่แน่ชัดผู้นี้น่าจะฝึกเรือนกายเช่นเดียวกับนาง ทำให้เขามีพลังเลือด เนื้อที่เปี่ยมล้น เรือนกายผ่านการชุบหลอมมาหลายร้อยหลายพันครั้ง เลือดเนื้อ เส้นเอ็นและกระดูกจึงแฝงเร้นไว้ด้วยจิงชี่เลือดเนื้อมหาศาล ดังนั้นพอโครงกระดูกปีศาจเลือดจากไป เขาจึงยังอยู่ที่นี่ได้ดังเดิม

หาไม่แล้วพอเนี่ยเทียนแยกกับโครงกระดูกปีศาจเลือดก็น่าจะแบกรับ พลังการลอยตัวที่น่ากลัวไม่ไหวจนลอยขึ้นไปอยู่บนผิวน้ำแล้ว

“แม้ว่าข้าจะไม่รู้จักผลึกจิตวิญญาณดีนัก แต่ตามคำบอกของพวกเจ้า ก็รู้ว่าของเล่นนี้คือของดี” เนี่ยเทียนพยักหน้ารับเบาๆ “งั้นพวกเราไปต่อ เถอะ”

กล่าวจบคนทั้งสองที่อยู่ภายใต้ม่านแสงคุ้มกันก็ดำดิ่งลงไปใต้ก้น ทะเลสาบอีกครั้ง

ยิ่งลงไปด้านล่าง พลังการลอยตัวของทะเลสาบก็ยิ่งมีมาก ความเร็วใน การลดตัวลงต่ำของคนทั้งสองจึงช้าลงเรื่อยๆ

เพียงแค่ครู่เดียว ขณะที่คนทั้งสองลดตัวลงต่ำไปได้ช่วงหนึ่ง ในที่สุด อินย่าหนันที่เนื่องจากฝึกวิชาเรือนกายจึงทำให้ร่างกายมีน้ำหนักมากกว่า คนปกติทั่วไปก็เริ่มแบกรับผลกระทบจากพลังการลอยตัวไม่ไหว ยากที่จะ ดำลงไปได้อีก

กลับเป็นเนี่ยเทียนเสียอีกที่ถึงแม้จะรู้สึกลำบากอยู่บ้าง แต่ก็ยังค่อยๆ ลดตัวลงต่ำได้เรื่อยๆ

“เอ่อ พาข้าไปด้วยสิ”

อินย่าหนันยิ้มประจบ แล้วเป็นฝุายยื่นมือหาเนี่ยเทียน “เจ้าลากข้าลง ไปด้วยเถอะ นึกไม่ถึงเลยว่าด้านการหลอมเรือนกายของเจ้า จะ… แข็งแกร่งกว่าข้าเสียอีก นี่ทำให้ข้าแปลกใจมากจริงๆ”

นางยื่นมือออกมาอย่างเปิดเผยโดยไม่มีเขินอายเช่นนี้กลับทำให้เนี่ย เทียนเริ่มรู้สึกดีกับนางขึ้นมาเล็กน้อย

เนี่ยเทียนคิดอยู่ครู่ก็จับมือนาง แล้วใช้น้ำหนักของตัวเองพานางดำลึก ลงไป

อีกไม่กี่นาทีต่อมา

คนทั้งสองห่างจากก้นทะเลสาบแค่ประมาณสิบกว่าเมตร ทว่าตอนนี้ เอง ไม่ว่าเนี่ยเทียนจะพยายามเช่นไรก็ยากจะลงไปให้ถึงก้นทะเลสาบได้ อีก

เนื่องจากน้ำหนักของอินย่าหนันไม่มากพอ เมื่อถึงระดับน้ำที่ลึกขนาด นี้ จึงถูกพลังการลอยตัวผลักให้ขึ้นไปด้านบน

เนี่ยเทียนจึงเหมือนจับลูกหนังที่ลอยขึ้นข้างบนเอาไว้ ยิ่งพยายามดำ ลึกลงไปข้างล่าง พลังการลอยตัวก็ยิ่งมากเป็นพิเศษ แน่นอนว่าย่อม ลำบากตามไปด้วย

อินย่าหนันเห็นว่าเขาทดลองอยู่หลายครั้งก็ยังไม่สามารถทำได้ จึงเริ่ม รู้สึกเกรงใจ “งั้นเจ้าปล่อยมือข้าเถอะ หากไม่มีข้า บางทีเจ้าอาจดำลงไป ได้อีกหน่อย”

“ปล่อยเจ้าก็เท่ากับให้เจ้าไปตายน่ะสิ” เนี่ยเทียนหันมองไปรอบด้าน แล้วก็เห็นซากวิญญาณที่เขมือบกลืนทุกสิ่งไม่เลือกหน้า “เจ้าและข้าสอง คนใครก็ออกห่างจากไข่มุกเม็ดนี้ไม่ได้ ไม่งั้นต้องถูกวิญญาณร้ายกัดกลืน จิตวิญญาณจนตายแน่นอน”

“เหมือนว่าจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ ด้วย” อินย่าหนันยิ้มเจื่อนแล้วพูด ขึ้นอีกครั้ง “งั้นจะทำยังไงดี?”

“ให้ข้าลองหาวิธีอื่นดูก่อน” เนี่ยเทียนขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ เตรียมจะเรียกเกราะมังกรเพลิงออกมา

——