ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 72 กลบเกลื่อนคำาโกหก

พอเหมนว่าเจียงหลิงจูและเนี่ยเสียนปรากฏกายขึ้น กะทันหัน เนี่ยเทียนจึงหยุด้ความคิด้ที่จะสอบถามเรื่องหมาป่า โลกันตร์จากเจิ้งปินไว้ชั่วคราว

เขาที่นั่งนิ่งมานานมาก ในที่สุด้กมลุกขึ้นยืน ทอด้สายตามอง ไกลไปยังคนทั้งสอง

เจียงหลิงจูและเนี่ยเสียนที่สวมอาภรณ์สีเขียว เหมนได้้ชัด้ว่า ผอมลงไปจากช่วงก่อนหน้านี้ไม่น้อย

เจียงหลิงจูนอกจากด้วงตาทั้งคู่ที่ยังคงส่องประกายสุกใส แล้ว จุด้อื่นๆ ล้วนสกปรกมอมแมม อาภรณ์สีเขียวที่อยู่บนร่างนั้น ขาด้กระรุ่งกระริ่ง มุมผ้ายังมีรูโหว่อยู่อีกหลายรู

รูพวกนั้น เนี่ยเทียนมองปราด้เด้ียวกมรู้ว่าถูกอาวุธแหลมคม แทงทะลุ

เนี่ยเสียนที่มาจากตระกูลเนี่ยเช่นเด้ียวกัน เทียบเจียงหลิงจู ไม่ได้้สักนิด้ อาภรณ์สีเขียวที่เป็นสัญลักษ์ของสำานักหลิงอวิ๋น คล้าย ถูกฉีกระชากออกเป็นริ้วๆ แล้วนำามาปะชุนใหม่อย่างไรอย่างนั้น

เมื่อมองผ่านๆ เนี่ยเสียนกมดู้ราวกับขอทานที่ปะปนอยู่ใน เมืองเฮยอวิ๋น สกปรกอย่างถึงที่สุด้

“เจิ้งปิน น้ำา! ขอน้ำาให้พวกเราหน่อย!” พอเจียงหลิงจูเด้ิน มาถึงกมกล่าวด้้วยเสียงอันด้ัง: “ทำาไมพวกเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่? ที่เขต ภูเขาไฟ พวกเจ้าได้้เจอกับลูกศิษย์ของวังยมบาลหรือเปล่า?”

“หา! เนี่ยเทียน!”

พอเข้ามาใกล้ นางพลันเหมนเนี่ยเทียนกะทันหัน อด้ไม่ได้้จน ร้องเสียงหลงแหลมด้ัง

“เนี่ยเทียน!” ใบหน้าเนี่ยเสียนเองกมเตมไปด้้วยความเหลือ เชื่อ “เจ้า เจ้ายังมีชีวิตอยู่?”

ในสายตาของเจียงหลิงจูและเนี่ยเสียน เนี่ยเทียนน่าจะตาย ไปตั้งนานแล้ว

เนี่ยเทียนที่จากไปเพียงลำาพัง เร่ร่อนอยู่ในทะเลทรายร้าง จะไม่ถูกลูกศิษย์ของสำานักภูติผีและสำานักโลหิตไล่ฆ่าได้้อย่างไร?

ตอนที่พวกเขาถูกอวี๋ถง โม่ซีพุ่งเข้าประหัตประหาร อวี๋ถง เคยหยิบเอาเขมทิศโลหิตออกมา บอกกับพวกเขาอย่างชัด้เจนว่า ไม่ ว่าพวกเขาจะหนีไปที่ไหน กมต้องโด้นพวกนางลากตัวออกมาได้้อยู่ด้ี

อวี๋ถงมีเขมทิศโลหิตอยู่ในมือ เนี่ยเทียนที่จากไปเพียงลำาพัง ย่อมไม่มีทางหนีพ้นเส้นสายตาของนาง

เนี่ยเทียนที่ถูกอวี๋ถงจับจ้องมีเพียงตัวคนเด้ียว มีหรือที่จะ หนีเอาชีวิตรอด้ออกมาได้้?

นางและเนี่ยเสียนล้วนเข้าใจไปว่าเนี่ยเทียนตายด้้วยน้ำามือ ของสำานักภูติผีและสำานักโลหิตนานแล้ว ไม่ว่าอย่างไรกมคิด้ไม่ถึงว่าจะ ได้้มาเจอเนี่ยเทียนที่นี่

“ไม่ได้้เจอกันนานเลยนะ เหมนว่าพวกเจ้าปลอด้ภัย ข้ากม วางใจแล้ว” เนี่ยเทียนกล่าวด้้วยรอยยิ้มน้อยๆ

“เจี่ยนเสวียน! มัวยืนอึ้งอยู่ทำาไม รีบไปเอาน้ำามาให้พวก เขาเรมวเข้า!” เจิ้งปินกล่าวสั่งความ

เจี่ยนเสวียนที่เกือบโด้นเนี่ยเทียนเล่นงานจนตายมีปฏิกิริยา ตอบสนองกลับมา รีบไปหยิบเอาเหยือกน้ำาวิ่งเหยาะๆ มาส่งให้กับ เจียงหลิงจู เนี่ยเสียน

เจียงหลิงจูไม่เหลือภาพลักษณ์ของกุลสตรีใด้ๆ ด้ื่มอึกๆ อย่างกระหายอยาก ลำาคอเรียวระหงของนางเปรอะไปด้้วยหยาด้น้ำา

เนี่ยเสียนเองกมด้ื่มด้ัง “เอื้อกๆๆ” พอๆ กัน พอด้ื่มน้ำา สะอาด้ที่อยู่ในเหยือกน้ำาอีกเหยือกหนึ่งหมด้แล้วถึงได้้นั่งแปะลงไปบน พื้นอย่างหมด้เรี่ยวหมด้แรง

“เนี่ยเทียน เจ้า…ไม่ได้้ถูกสำานักภูติผีและสำานักโลหิตหาเจอ หรือ?” เนี่ยเสียนกล่าวด้้วยความสงสัย

“ลูกศิษย์คนหนึ่งของสำานักภูติผีตามมาเจอข้า แต่ว่าข้าฆ่า เขาไปแล้ว” เนี่ยเทียนอธิบายเสียงเบา

เนี่ยเสียนมองเขาด้้วยสายตาลึกล้ำา พยักหน้าเอ่ยว่า: “ทำาได้้ไม่เลว”

ครั้งแรกที่พวกเขาเผชิญอันตราย เนี่ยเทียนเป็นผู้ค้นพบ กะทันหัน บีบให้อวี๋ถงแห่งสำานักโลหิตต้องถอยร่น…ตอนนั้นเขารู้สึก มองน้องชายในตระกูลคนนี้ไม่ออกนัก

พอจะเด้าได้้รำาไรว่าบนตัวเนี่ยเทียนจะต้องเกิด้ความ มหัศจรรย์บางอย่างที่เขาไม่เข้าใจอย่างแน่นอน

หากเจอแค่ลูกศิษย์ของสำานักภูติผีคนเด้ียว เขาเชื่อว่าเนี่ย เทียนที่สามารถบีบให้อวี๋ถงถอยร่นได้้กมน่าจะฆ่าอีกฝ่ายได้้จริง

เจียงหลิงจูด้ื่มน้ำาจนหมด้เหยือก ภายใต้สายตาสอบถาม จากพวกเจิ้งปิน จึงอธิบายเหตุการณ์ที่พวกเขาถูกลอบโจมตีให้ฟัง หนึ่งรอบ

ขณะที่พวกเขากำาลังจะข้ามผ่านทะเลทรายร้างไปยังเขต ภูเขาไฟ ได้้ถูกสำานักภูติผีและสำานักโลหิตตามมาทัน การต่อสู้จึง ระเบิด้ขึ้นในพริบตา

ตอนที่สู้กัน อยู่ๆ นางมารอวี๋ถงแห่งสำานักโลหิตกมฝ่าทะลุ ขั้นสู่ขอบเขตท้ายสวรรค์ ความสามารถเพิ่มทะยานขึ้นพรวด้พราด้

ใช้เวทลับมากมายของสำานักโลหิตแสด้งฤทธิ์เด้ชต่อเนื่อง ทำาให้พวก เขามิอาจต้านทานได้้

อวี๋ถงที่เลื่อนสู่ท้ายสวรรค์ ในโลกมายามรกตแห่งนี้กมเรียก ได้้ว่าไร้เทียมทาน ทำาให้พวกเขามองไม่เหมนความหวังใด้ๆ ที่จะ เอาชนะได้้

เพื่อมีชีวิตอยู่ต่อไป พวกเขาทำาได้้เพียงแยกย้ายกันหลบหนี เพื่อไม่ให้อวี๋ถงกักตัวสังหารทุกคนอยู่ตรงจุด้เด้ิม

เจียงหลิงจูและเนี่ยเสียนที่หนีพ้นมาจากสนามรบถูกโม่ซี แห่งสำานักภูติผีไล่ฆ่ามาตลอด้ทาง สูญเสียพละกำาลังมหาศาลถึงได้้ หนีกระเซอะกระเซิงมาถึงที่นี่ได้้

เย่กู่โม่แห่งสำานักหลิงอวิ๋น หลังจากที่แยกกับพวกเขาแล้วกม ไม่ได้้เจอกันอีก ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย

ระหว่างทางที่พวกเขากลับมากมไม่ได้้เจอพวกอันอิ่งแห่งหอ หลิงเป่า จึงไม่รู้สถานการณ์ของพวกอันอิ่งเช่นกัน

“ผู้ที่ไล่ฆ่าพวกเจ้าหากเป็นโม่ซีแห่งสำานักภูติผี ถ้าเช่น นั้น…หอหลิงเป่ากมน่าจะมีหลายคนที่โชคด้ีรอด้ชีวิต” หลังจากเนี่ย เทียนฟังจบกมวางใจลงได้้โด้ยพลัน

“หมายความว่าไง? โม่ซีไล่ฆ่าพวกเรา อวี๋ถงจากสำานัก โลหิตนั่นกมน่าจะหมายหัวพวกอันอิ่ง อวี๋ถงน่ากลัวยิ่งกว่าโม่ซีเสียอีก

ทำาไมเจ้าถึงได้้รู้สึกว่าพวกอันอิ่งน่าจะยังมีชีวิตตามมาทัน?” เจียง หลิงจูกล่าวด้้วยความสงสัย

“เพราะว่าอวี๋ถงแห่งสำานักโลหิตได้้มองหยวนเฟิงและอ วิ๋นซงเป็นเปอาหมายแรก หลังจากฆ่าหยวนเฟิงและอวิ๋นซงได้้แล้ว นางมารคนนั้น…จึงมองเหมนข้าเป็นเปอาหมายที่ต้องไล่ฆ่าคนต่อไป” น้ำาเสียงของเนี่ยเทียนไม่ถือว่าผ่อนคลายนัก “ไม่มีนางมารนั่นอยู่ ลำาพังเพียงแค่คนเหล่านั้นของสำานักโลหิต ไม่มีทางฆ่าพวกอันอิ่ง และพันเทาได้้ทั้งหมด้”

“อะไรนะ เจ้าถูกอวี๋ถงมองเป็นเปอาหมาย?” เจียงหลิงจูตื่น ตะลึงอย่างมาก “แล้วเจ้ามีชีวิตอยู่มาจนถึงตอนนี้ได้้อย่างไร?”

เนี่ยเสียนเองกมตัวสั่นเยือก สีหน้าที่หันไปมองเนี่ยเทียน ซับ ซ้อนอย่างถึงที่สุด้

ไม่เหมือนกับคนเหล่านั้นของอารามเสวียนอู้ พวกเขาเคย เหมนความร้ายกาจของอวี๋ถงมาก่อนจริงๆ อวี๋ถงที่ฝ่าขั้นสู่ขอบเขต ท้ายสวรรค์ ความแขมงแกร่งของศักยภาพนั้น ทำาให้พวกเขาทุกคน ล้วนรู้สึกหวาด้กลัวจนตัวสั่น

สามารถพูด้ได้้ว่า เป็นเพราะอวี๋ถงเหยียบย่างเข้าสู่ขั้นท้าย สวรรค์ พวกเขาถึงได้้จำาเป็นต้องแยกกันหนีเอาชีวิตรอด้ ไม่กล้ามี ความคิด้ที่จะสู้ต่ออีก

อวี๋ถงแทบจะใช้พลังของนางคนเด้ียว โจมตีเส้นปองกัน ทางจิตวิญญาณของพวกเขาทุกคนให้แตกทลาย!

อวี๋ถงที่น่ากลัวมากถึงเพียงนี้ หลังจากสังหารหยวนเฟิง และอวิ๋นซงแล้ว ในเมื่อนางมองเนี่ยเทียนเป็นเปอาหมาย เนี่ยเทียนกม แทบจะไม่มีโอกาสได้้รอด้ชีวิตอีก

“เขาสามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้้เพราะหลังจากที่อวี๋ถงสังหาร หยวนเฟิงและอวิ๋นซง ตัวนางเองบาด้เจมบหนัก พละกำาลังลด้ลงไป มาก” หลีสี่อธิบายแทนเนี่ยเทียน

เจียงหลิงจูมองหลีสี่หนึ่งครั้ง ขมวด้คิ้วอย่างน่ามองแล้ว กล่าวว่า: “เจ้าจะไปรู้อะไร?”

หลีสี่อึ้งตะลึง

“ตอนที่หยวนเฟิงและอวิ๋นซงหนีไปต่างกมได้้รับบาด้เจมบใน ระด้ับต่างกัน สูญเสียพละกำาลังมากกว่าอวี๋ถง” ใบหน้าของเจียงหลิง จูที่มองเนี่ยเทียนเตมไปด้้วยความสงสัย “อวี๋ถงที่พอเหยียบย่างเข้าสู่ ขั้นท้ายสวรรค์แล้ว ตอนที่ไล่ฆ่าทุกคนนางอยู่ในสภาวะพรั่งพร้อม สูงสุด้ ข้าไม่คิด้ว่าด้้วยความสามารถของอวี๋ถง การฆ่าหยวนเฟิงและ อวิ๋นซงที่หมด้สิ้นซึ่งปณิธานในการรบจะสูญเสียพละกำาลังมากเท่าใด้ นัก”

“ส่วนเรื่องที่บอกว่าอวี๋ถงได้้รับบาด้เจมบ…” นางส่ายหัว กล่าว: “นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้้เข้าไปใหญ่”

“เจ้าโกหกพวกเรารึ?” เจิ้งปินใบหน้าเยมนชา กล่าวกับเนี่ย เทียน: “สรุปว่าเจ้าเจอกับอวี๋ถงหรือไม่? แล้วอวี๋ถงผู้นั้นไล่ฆ่าเจ้า จริงๆ หรือ?”

“คนโกหก!” เด้มกสาวใบหน้ารูปไข่นามว่าหันซินเอ่ยด้้วย ความขุ่นเคือง สายตาของคนอารามเสวียนอู้คน ที่เหลือที่มองมายังเนี่ยเทียนต่างกมแฝงไว้ด้้วยแววไม่พอใจ

“เนี่ยเทียน ความสามารถของเจ้า…ข้ามองไม่ออก แต่ข้า รู้สึกว่า หากอวี๋ถงไม่ได้้เหยียบย่างเข้าสู่ท้ายสวรรค์ เจ้าน่าจะสามารถ หนีเอาชีวิตรอด้มาได้้” เจียงหลิงจูลังเลอยู่ครู่หนึ่งกมกล่าวเสียงเบา: “แต่นี่นางเหยียบย่างเข้าสู่ท้ายสวรรค์แล้วนะ นางที่เลื่อนขั้นสู่ท้าย สวรรค์แล้ว น่ากลัวมากๆ จริงๆ ! การที่เจ้าจะมีชีวิตรอด้จากเงื้อม มือนางมาถึงที่นี่ได้้ มันเป็นไปไม่ค่อยได้้จริงๆ นะ”

เนี่ยเทียนที่ถูกทุกคนสงสัย ยิ้มเจื่อนอยู่ในใจ แอบพูด้กับตัว เองว่าจะพูด้ปด้โด้ยที่ไม่ทิ้งร่องรอยใด้ ไม่ง่ายจริงๆ ด้้วย

เขาไม่สามารถบอกเจียงหลิงจูได้้ว่าหมัด้พิโรธรูปแบบที่ หนึ่งซึ่งเขาบรรลุมาจากด้ินแด้นลึกลับนั่นมีอานุภาพแขมงแกร่งเกิน กว่าที่คาด้คิด้เอาไว้

ด้ังนั้นเขาจึงไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วอยู่ๆ กมยิ้มประจบ กล่วว่า: “คือว่า ข้าเจอกับอวี๋ถงแห่งสำานักโลหิตจริงๆ เพียงแต่ว่า หลังจากที่อวี๋ถงฆ่าหยวนเฟิงและอวิ๋นซงกมเจอเข้ากับงูเหลือมน้ำาแขมง ยักษ์ของเกาะน้ำาแขมง งูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์คือสัตว์วิเศษที่แขมงแกร่ง ที่สุด้ในโลกมายามรกต ตอนที่อวี๋ถงสังหารงูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ ไม่ทันระวังจึงได้้รับบาด้เจมบ”

งูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ไปจากโลกมายามรกตแล้ว ต่อไปกมน่า จะไม่มีทางปรากฏตัวขึ้นอีก งูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์คือสัตว์วิเศษระด้ับ สอง พละกำาลังกมแขมงแกร่งมากเช่นกัน เขาเอางูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์มา เป็นหนังหน้าไฟ ถือว่าเหมาะสมแล้ว

“ที่แท้งูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ตัวนั้นกมอยู่ด้้วย ถ้าอย่างนั้นกมไม่ แปลกหรอก” เจียงหลิงจูเชื่อทันที “งูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ตัวนั้น ร้ายกาจมากจริงๆ มันมีสติปัญญาด้้วย ดู้เหมือนว่าจะกลายมาเป็น สัตว์วิเศษระด้ับสามแล้วล่ะ อวี๋ถงคิด้จะสังหารมันเพียงลำาพัง ไม่สูญ เสียอะไรไปบ้างกมไม่น่าจะเป็นไปได้้เท่าไหร่นัก”

“เจ้าควรจะพูด้ความจริงตั้งแต่แรก” เจิ้งปินกล่าวเสียงเยมน

“ที่แท้ที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่ได้้กมเป็นเพราะอวี๋ถงทั้งสังหาร หยวนเฟิงและงูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ ข้ากมยังนึกว่า…เจ้าจะร้ายกาจแค่ ไหนกันเชียว” หันซินพูด้เยาะหยัน

“ที่ไม่ได้้พูด้ถึงงูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์กมไม่ใช่เพราะอยากเอา ความด้ีเข้าตัว เพื่อบอกให้เรารู้ว่าเจ้าไม่ธรรมด้าหรอกหรือ?” หลีสี่ เองกมเอ่ยเสียด้สี

เนี่ยเทียนคลำาจมูก หัวเราะหึหึ คร้านจะสนใจพวกเขา

จากนั้นเจิ้งปินกมสอบถามรายละเอียด้การต่อสู้กับสำานัก ภูตผีและสำานักโลหิตจากเจียงหลิงจูอย่างละเอียด้ คิด้จะทำาความ เข้าใจกับความสามารถที่แท้จริงของสำานักภูติผีและสำานักโลหิต เพื่อ ปรึกษากันว่าหลังจากนี้ควรจะรับมืออย่างไร

เนี่ยเทียนที่ถูกอารามเสวียนอู้เหนมบแนมอยู่พักหนึ่งรู้สึก เกรงใจที่จะยกเรื่องหมาป่าโลกันตร์ขึ้นมาพูด้ จึงนั่งอยู่ข้างกายเนี่ย เสียนด้้วยความเบื่อหน่าย

แม้ว่าเนี่ยเสียนจะมีแต่ความกังขาเตมหัวใจ ทว่าเขากลับ ไม่ได้้เอ่ยถามเนี่ยเทียนในเวลานี้ แต่หยิบเอาหินวิเศษที่สำานักหลิงอวิ๋ นมอบให้ออกมาแล้วฟื้นฟูพลัง

ผ่านไปครู่หนึ่ง เจียงหลิงจูคุยกับเจิ้งปินเสรมจ นางกลับไม่ได้้ รีบร้อนฟื้นตัว แต่ชี้นิ้วมายังเนี่ยเทียน กล่าว: “เจ้าตามข้ามาหน่อย ข้ามีเรื่องอยากพูด้กับเจ้า”

เนี่ยเทียนอึ้งงัน เหมนว่าเจียงหลิงจูเด้ินไปยังอีกฝั่งของผนัง หินแล้ว จึงทำาได้้เพียงลุกขึ้นเด้ินตามไปเงียบๆ