ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 76 พันธนาการแห่งโลหิต!

ท่ามกลางกองซากกระดู้กมากมาย อวี๋ถงที่ทั้งร่างถูกโอบ ล้อมด้้วยหมอกโลหิตเข้มข้น มือถือไข่มุก ร่ายเวทด้้วยความสงบ

ใต้ฝ่าเท้าของอวี๋ถงมีแสงสีเลือด้เปล่งระยิบระยับ แสงสี เลือด้เหล่านี้สาด้กระเซมนเข้าไปยังหมอกโลหิตข้างกายนาง แล้วกลาย มาเป็นอักขระคาวเลือด้ที่โบราณและเรียบง่ายมากมายหลายตัว

ถังไม้สิบกว่าใบที่บินลอยออกมาจากกำาไลเกมบของของนาง ว่างเปล่าไปนานแล้ว เลือด้สด้ในถังไม้เหล่านั้นแทรกซึมลงไปยังพื้น ด้ินทั้งหมด้

เลือด้ที่อยู่ในถังไม้คือเลือด้สด้ของสัตว์วิเศษระด้ับสอง อีก ทั้งยังถูกนางหลอมด้้วยเวทลับของสำานักโลหิตอย่างตั้งใจมาแล้วหนึ่ง รอบ

เมื่อมีไข่มุก เลือด้สด้เหล่านั้นที่นางควบคุมจึงไหลรินไปยัง จุด้ลึกของพื้นด้ิน ค่อยๆ แผ่ขยายออกไปยังประตูของโลกลับ

โม่ซีและลูกศิษย์ของสำานักภูติผีและสำานักโลหิตอีกห้าคนมี สีหน้าเคร่งขรึม รอให้ตาข่ายปฐพีก่อตัวสำาเรมจด้้วยความร้อนใจ

“พรวด้!”

ทันใด้นั้น อวี๋ถงที่อยู่ในระหว่างขั้นตอนการร่ายเวทกลับ พ่นเลือด้ออกมาหนึ่งคำา

เมื่อเลือด้คำานั้นสัมผัสเข้ากับหมอกโลหิตรอบกายนางกมล่อง ลอยอยู่กลางหมอกโลหิตราวกับไร้น้ำาหนัก

อักขระคาวเลือด้โบราณมากมายดุ้จด้ั่งกลุ่มปลาที่เหมมน คาวพากันเจาะทะลุทะลวงเข้าไปยังเลือด้สด้ที่ลอยอยู่กลางอากาศคำา นั้น

เลือด้สด้คำานั้นที่มาจากอวี๋ถงพลันเปลี่ยนมาเป็นโปร่งใส คล้ายเพชรสีเลือด้เมมด้หนึ่ง ปลด้ปล่อยแสงงด้งามน่าตกใจ

“อย่าฝืนตัวเองเกินไปนัก!” โม่ซีกล่าวอย่างร้อนรน

อวี๋ถงที่หรี่ตาใช้ด้วงตาสีเลือด้แปลกประหลาด้มองมายังโม่ ซีด้้วยความเยมนชา แต่กลับไม่เอ่ยคำาใด้

“ฟิ้ว!”

เขมทิศโลหิตที่นางพกมาจากสำานักโลหิตอยู่ๆ กมลอยออก มาจากกำาไลเกมบของ ตกลงบนมืออีกข้างที่ว่างของนาง

ปลายนิ้วเรียวยาวของนางปลด้ปล่อยแสงสีเลือด้ระยิบ ระยับ แสงสีเลือด้ร่วงหล่นลงไปในเขมทิศโลหิต ทำาให้หน้าปัด้ของ เขมทิศสีแด้งเข้มพลันสว่างโร่

จุด้เลือด้เลมกๆ มากมายที่เป็นตัวแทนของคลื่นสิ่งมีชีวิต กำาลังเคลื่อนที่เปล่งแสงวาบดุ้จด้ั่งด้วงด้าวมากมาย

อวี๋ถงก้มหน้าลงมือ ด้วงหน้างด้งามเป็นเลิศนั้นพลันเปลี่ยน สี

“พวกเขากำาลังเข้ามาใกล้!”

ลูกศิษย์ของสำานักโลหิตและสำานักภูติผีพอได้้ยินเช่นนั้นกม พากันหน้าถอด้สี เงยหน้าขึ้นมองไปยังหน้าปัด้เขมทิศโลหิต

จุด้แสงสีเลือด้มากมายที่ราวกับด้าวสีแด้งด้วงเลมกๆ เคลื่อนที่อย่างเชื่องช้าอยู่บนเขมทิศโลหิต ยิ่งเข้ามาใกล้จุด้ที่พวกเขา อยู่มากขึ้นเรื่อยๆ

“ถูกค้นพบได้้อย่างไร?” โม่ซีคำารามเสียงต่ำา

“แย่แล้ว! ศิษย์พี่หญิงกำาลังร่ายเวท ตอนนี้คือช่วงเวลาที่ สำาคัญมากที่สุด้ ห้ามถูกรบกวนเด้มด้ขาด้!” ลูกศิษย์สำานักโลหิตคน หนึ่งเอ่ยร้อนรน

“ตาข่ายปฐพีไม่สามารถก่อตัวได้้จริงๆ แล้ว” ด้วงตาอวี๋ถง ฉายความชิงชัง คล้ายไม่ยินยอมอย่างถึงที่สุด้

นางลังเลเลมกน้อย แล้วพลันหยิบเอายาขนาด้เมมด้เท่าหัวนิ้ว โปองออกมาสามเมมด้

ยาสามเมมด้มีสีแด้งเข้มเช่นเด้ียวกับเขมทิศโลหิต พอ ปรากฏขึ้นกมทำาให้กลิ่นคาวเลือด้ข้างกายอวี๋ถงฉุนขึ้นอีกหนึ่งเท่าตัว

“ยาโลหิตทรงพลัง!” โม่ซีตะลึงลาน

“ไม่นะ!” ลูกศิษย์คนอื่นๆ ของสำานักโลหิตร้องห้ามเสียงด้ัง

ทว่าไม่รอให้พวกเขาได้้ลงมือ อวี๋ถงกมกลืนยาโลหิตทรงพลัง สามเมมด้นั้นเข้าไปรวด้เรมวดุ้จสายฟอาแลบ

ซีกหน้างด้งามของนางพลันเผยให้เหมนถึงความดุ้ร้าย กลิ่น คาวเลือด้ที่ถูกปลด้ปล่อยออกมาจากร่างของนางกมฉุนมากขึ้นเรื่อยๆ

ไข่มุกโลหิตที่นางกำาเอาไว้ในมือ และยังมีเลือด้สด้คำานั้นที่ พ่นออกมา เวลานี้ต่างกมเปล่งประกายสีเลือด้น่าตื่นตกใจ

“ทำาได้้เพียงลงมือล่วงหน้า!” อวี๋ถงตวาด้ต่ำาพร่าด้้วยน้ำา เสียงที่เตมไปด้้วยความแค้น

……

“ตรงนั้นแหละ ไม่ผิด้แน่”

และเวลานี้เอง เนี่ยเทียนด้ึงกระแสจิตของเขาที่แผ่ออกไป กลับคืนมาทั้งหมด้ แอบบอกตำาแหน่งที่แน่นอนให้กับพันเทา

พันเทามีความมั่นใจอย่างมาก เอ่ยเสียงเบา: “ไม่ต้อง อำาพรางแล้วใช่ไหม?”

เนี่ยเทียนพยักหน้าเบาๆ

พันเทาพลันชะงักฝีเท้า หันกลับไปมองพวกเจิ้งปิน เจียง หลิงจู ชี้ไปยังทิศทางที่เนี่ยเทียนบอก ตะโกนด้้วยเสียงอันด้ัง: “แน่ใจ แล้ว อยู่ทางนั้น!”

“เรมว!”

“รีบตามไปเรมวเข้า ขัด้ขวางการร่ายเวทของนางมารนั่น!”

“ห้ามให้นางสร้างตาข่ายปฐพีได้้สำาเรมจเด้มด้ขาด้!”

ทุกคนรับคำาพร้อมกัน เจิ้งปินที่ทนรอไม่ไหวอยู่ๆ กมพุ่ง พรวด้ผ่านพันเทาและเนี่ยเทียนออกไปยังจุด้ที่อวี๋ถงอยู่เป็นคนแรก

“ฉวยโอกาสตอนที่นางมารนั่นร่ายเวท สังหารนางซะ! ขอ แค่นางตายไป คนเหล่านั้นของสำานักภูติผีและสำานักโลหิตกมไม่น่ากลัว อีกแล้ว!” หลีสี่แห่งอารามเสวียนอู้เอ่ยด้้วยความฮึกเหิม

ทุกคนที่รู้ตำาแหน่งแน่นอนของอวี๋ถงล้วนเกิด้ความ ห้าวหาญ เข้าใจไปว่าขอแค่ฉวยโอกาสจัด้การกับอวี๋ถงได้้กมสามารถ สังหารลูกศิษย์ที่เหลือของสำานักภูติผีและสำานักโลหิตได้้

มาถึงเวลานี้ การประลองในโลกมายามรกตไม่สำาคัญอีกต่อ ไปแล้ว ขอแค่สามารถฆ่าพวกอวี๋ถงและโม่ซีได้้ พวกเขากมจะได้้รับ รางวัลอย่างงามจากสี่สำานัก

“ฆ่า! ฆ่าพวกเขาให้หมด้!” ทุกคนกู่ร้องเสียงด้ัง ตาแด้งก่ำา กันขึ้นมากะทันหัน

“สวบๆ!”

ทันใด้นั้น เสียงประหลาด้กมด้ังลอยมาจากในจุด้ลึกของพื้น ด้ิน

วินาทีถัด้มา เส้นเลือด้สีแด้งสด้มากมายราวกับเส้นผมแด้ง ฉานกมพลันแทงทะลุออกมาจากพื้นด้ิน

ในจุด้ลึกใต้ด้ิน เลือด้สด้ที่ไหลรินอยู่คล้ายแผ่กลิ่นคาวเลือด้ แสบจมูกออกมาฉับพลัน

พอเส้นเลือด้แด้งฉานเหล่านั้นโผล่ทะลุพื้นด้ิน สนามแม่ เหลมกคาวเลือด้น่าพิศวงแห่งหนึ่งกมพลันปกคลุมทุกคนเอาไว้ด้้านใน!

และเวลานี้เอง เนี่ยเทียนสัมผัสได้้ว่า กระแสเลือด้ในร่างกาย คล้ายจะหยุด้ไหลอย่างฉับพลัน

ความรู้สึกเจมบปวด้แปลกประหลาด้ที่มิอาจบรรยายได้้ ระเบิด้ออกไปทั่วร่างของเขา ทำาให้เขาเหมือนถูกโจมตีอย่างหนัก ยากที่จะเคลื่อนไหวร่างกายได้้อีก

เขาหันไปมองคนอื่นด้้วยความพรั่นพรึง พบว่าไม่ว่าจะ เป็นอันอิ่ง เจียงหลิงจู หรือพันเทา ต่างกมหน้าถอด้สี นัยน์ตาฉาย ความตื่นตระหนก

เขาพลันตระหนักได้้ว่าลูกศิษย์ของสามสำานักที่เหลืออยู่ ทุกคนล้วนได้้รับผลกระทบจากสนามแม่เหลมกคาวเลือด้นั่น ร่างกาย เกิด้ความผิด้ปกติเช่นเด้ียวกับเขา!

“ฉึกๆ!”

เส้นเลือด้สีแด้งสด้มากมายหลายเส้นดุ้จด้ั่งเขมเหลมก แหลมคมที่พร้อมทิ่มแทงไปยังทุกคน

เนี่ยเทียนมองเหมนอย่างชัด้เจนว่า หลีสี่ที่ตะโกนเสียงด้ัง ที่สุด้ ใบหน้าแด้งก่ำา มองเขมเหลมกที่เข้ามาใกล้ด้้วยความหวาด้กลัว ทว่าร่างกายกลับมิอาจเคลื่อนไหวได้้

“ฉึก! ฉึก! ฉึก!”

เส้นเลือด้สีแด้งสด้สามเส้นแทงจากหน้าอกทะลุไปยัง แผ่นหลังของเขา

หลีสี่เบิกตากว้าง ด้วงตาด้ับแสง สิ้นใจตายคาที่ทันที

“ฉึกๆๆ!”

เส้นเลือด้สีแด้งฉานสิบกว่าเส้นทะลุออกมาจากพื้นด้ิน หมายพุ่งเข้าแทงช่องท้องของเขา

“ไม่!”

เนี่ยเทียนคำารามบ้าคลั่งดุ้จสัตว์ป่า หัวใจที่คล้ายจะหยุด้ เต้นไปก่อนหน้านี้ในที่สุด้กมเต้นกระหน่ำาขึ้นมา

พริบตาเด้ียวเขากมพบว่ากระแสเลือด้ที่หยุด้เคลื่อนไหว พลันกลับคืนสู่ความปกติอีกครั้ง

“ฟิ้ว!”

เมื่อร่างขยับได้้ เขาจึงหลบเลี่ยงเส้นเลือด้เหล่านั้นที่ แทงเข้าหาได้้อย่างฉิวเฉียด้ รอด้จากความตายมาได้้

“ฉึกๆๆ!”

เขาที่พ้นภัยมาได้้ มองไปรอบด้้านกมเหมนว่าผู้ประลอง ของอารามเสวียนอู้อีกสามคนถูกเส้นเลือด้แด้งก่ำาเหล่านั้นแทงทะลุ ร่างกาย

“นางมารใช้พันธนาการแห่งโลหิตก่อนกำาหนด้!”

ด้วงตาเจิ้งปินแด้งฉาน เปล่งเสียงคำารามอย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาคลอไปด้้วยหยาด้น้ำาตา

“ช่วย ช่วยข้าด้้วย!”

เนี่ยเทียนที่สลัด้พ้นจากความเปลี่ยนแปลงของเลือด้สด้ พลันได้้ยินเสียงร้องของเจียงเหมียว เขาผินตัวกลับไปมองกมเหมน เส้นเลือด้แด้งสด้สี่เส้นกำาลังจะแทงเข้าไปที่ลำาคอด้้านหลังของเจียง เหมียว

เนี่ยเทียนไม่แม้แต่จะคิด้ ใช้ความเรมวที่เรมวที่สุด้พุ่งไปหา เจียงเหมียว พานางออกห่างก่อนหน้าที่เส้นเลือด้แด้งสด้เหล่านั้นจะ แทงไปที่ลำาคอของนาง

“ช่วยคนที่อยู่ข้างกาย!” เจียงหลิงจูตะโกนก้อง

พวกอันอิ่ง พันเทา และเจิ้งปินที่ต่างกมเคลื่อนไหวได้้เป็น ปกติล้วนรีบวิ่งฉิวเข้าไปช่วยเพื่อนที่ยังไม่หลุด้พ้นจากพันธนาการ โลหิต

เนี่ยเทียนที่ช่วยเจียงเหมียวไว้ได้้สีหน้าด้ำาคล้ำา สังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่งกมพบว่าผู้ประลองที่อยู่หลอมลมปราณขั้นเก้า ล้วนสามารถฝ่าออกจากพันธนาการโลหิตได้้ทันเวลา

ส่วนเขากลับเป็นหลอมลมปราณขั้นแปด้คนเด้ียวที่หลุด้ พ้นจากพันธนาการโลหิต

ทว่าเพียงแค่เวลาชั่วพริบตาเด้ียว หลีสี่แห่งอารามเสวียนอู้ และผู้ประลองคนอื่นอีกสามคนกลับถูกเส้นเลือด้แด้งสด้เหล่านั้นแทง ทะลุร่างจนสิ้นใจตายไปแล้ว

เก้าคนของอารามเสวียนอู้ตอนนี้เหลือเพียงห้าคน อีก ทั้งคนที่เหลือกมต้องอาศัยความช่วยเหลือจากเจิ้งปิน อันอิ่งและเจียง หลิงจูถึงจะรอด้ชีวิตมาได้้

“พันเทา! เจ้าวิเคราะห์ได้้ถูกต้องแล้ว เป็นเวทต้องห้าม ตาข่ายปฐพีของสำานักโลหิตจริงๆ ด้้วย!” อันอิ่งใช้สายตาชื่มชมมอง มายังพันเทาอย่างลึกล้ำาหนึ่งครั้ง กล่าว: “ยังด้ีที่เจ้าสัมผัสได้้ล่วง หน้า! มิฉะนั้นหากรอให้ตาข่ายปฐพีก่อตัวได้้สำาเรมจจริง พวกเราคง ไม่มีใครหนีพ้นพันธนาการโลหิตนั่นไปได้้!”

หากปล่อยให้สำานักโลหิตร่างตาข่ายปฐพีได้้สำาเรมจจริง ทุก คนที่ถูกตาข่ายปฐพีนั่นปกคลุม นอกเสียจากเป็นผู้ร่ายเวทที่อยู่ใน ขอบเขตสูงล้ำาแล้ว มิฉะนั้นกมต้องถูกจัด้การจนสิ้น!

ผู้ร่ายเวทตาข่ายปฐพีในครั้งนี้คือนางมารอวี๋ถง ตบะ ขอบเขตท้ายสวรรค์!

ในโลกมายามรกต ท้ายสวรรค์คือตบะสูงสุด้ อย่าว่าแต่ ขอบเขตที่เหนือล้ำาเกินนางเลย แม้แต่คนที่เท่าเทียมกับนางกมยังหาไม่ เจอแม้แต่คนเด้ียว

“ขอบคุณนะ เจ้าช่วยชีวิตข้าอีกครั้งแล้ว” เจียงเหมียวเอ่ย อย่างขลาด้เขลา

เนี่ยเทียนกำาลังจะตอบกลับกมได้้ยินเสียงอันอิ่งตวาด้: “ทุก คนที่หลุด้พ้นจากพันธนาการโลหิต ดู้แลคนข้างกายให้ด้ี เส้นเลือด้ที่ เหมือนเขมเหลมกพวกนั้นยังไม่หายไป!”

“สวบๆ!”

ด้ังคาด้ เส้นเลือด้แด้งสด้เหล่านั้นที่แทงทะลุออกมาจากพื้น ด้ิน หลังจากโจมตีไม่โด้นกมเริ่มเลือกเปอาหมายใหม่ แล้วแทงเข้าหาทุก คนอีกครั้ง

เส้นเลือด้แด้งสด้พวยพุ่งเตมท้องฟอา ตัด้สลับกันอยู่กลาง อากาศ เด้ี๋ยวกมกลายเป็นตาข่ายเลือด้ เด้ี๋ยวกมแยกออกจากกันกลาย เป็นเขมเลือด้แหลมคม

“เอาะ!”

ทุกคนที่ตั้งสมาธิพร้อมรับมือกับเส้นเลือด้พวกนั้นพลันหน้า เปลี่ยนสี

“สวบๆ สวบๆๆ!”

พวกเขาค้นพบว่า เส้นเลือด้แด้งฉานจำานวนนับไม่ถ้วน อยู่ๆ กมเปลี่ยนทิศทาง พร้อมใจกันพุ่งเข้าหาเนี่ยเทียน

เส้นเลือด้แด้งสด้ที่บินทะลุออกมาจากส่วนลึกใต้ด้ิน บัด้นี้ คล้ายมองเหมนเนี่ยเทียนเป็นเปอาหมายเด้ียว มองข้ามคนอื่นๆ ไป อย่างสิ้นเชิง

ทุกคนที่ตั้งท่าเตรียมพร้อมด้้วยเส้นประสาทที่ขมึงตึง พลัน เหม่อมองเนี่ยเทียนด้้วยสายตางงงัน

ไม่ว่าอย่างไรพวกเขากมคิด้ไม่ออกว่า เหตุใด้ระด้ับความ เคียด้แค้นที่มีต่อเนี่ยเทียนถึงได้้สูงขนาด้นั้น ลำาพังเพียงแค่เขาคน เด้ียวกมด้ึงดู้ด้การโจมตีที่ดุ้เด้ือด้ของเส้นเลือด้แด้งสด้ทั้งหมด้ไว้ได้้

“เขา เขาไปล่วงเกินอวี๋ถงไว้มากเพียงใด้กันแน่?”

ทุกคนที่รู้ว่าผู้ควบคุมเส้นเลือด้แด้งเหล่านั้นคืออวี๋ถงแห่ง สำานักโลหิต ในใจพลันมีความคิด้แปลกประหลาด้นี้ลอยขึ้นมา