ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 77 อวี๋ถงผู้บ้าคลั่ง!

“เนี่ยเทียน! เจ้ารนหาที่ตาย!”

เมื่อเส้นเลือด้แสงสด้ที่ลอยอยู่เตมฟากฟอาพุ่งเข้ามาหา เนี่ยเทียนอย่างบ้าคลั่ง ห่างออกไปไกลพลันมีเสียงกรีด้ร้องคำาราม คลุ้มคลั่งของนางมารอวี๋ถงด้ังลอยมา

อวี๋ถงที่รู้ว่าตำาแหน่งของตัวเองถูกเปิด้เผยจึงไม่คิด้ อำาพรางตนอีกต่อไป ใช้เสียงกรีด้แหลมระบายความชิงชังลึกล้ำาที่มี ต่อเนี่ยเทียนออกมา

นางและพวกเนี่ยเทียน ตอนนี้อยู่ห่างกันแค่ไม่กี่ร้อย เมตร คลื่นเสียงแผด้ร้องของนางที่แฝงไว้ด้้วยความเด้ือด้ด้าลจึงด้ัง สะเทือนฟอา

ทุกคนที่ไม่ได้้ถูกเส้นเลือด้โจมตีล้วนปวด้เยื่อ แก้วหู ราวกับถูกเสียงกรีด้ร้องดุ้ด้ันของอวี๋ถงแทงทะลุ ต่างพากัน หน้าเปลี่ยนสีน้อยๆ มองไปเนี่ยเทียนด้้วยสายตาแปลกประหลาด้ถึง ขีด้สุด้

“เจ้าหมอนี่ไปล่วงเกินอะไรอวี๋ถงกันแน่ ถึงได้้ ทำาให้นางมารนั่นยอมปล่อยทุกคนไป แต่ต้องฆ่าเขาให้ได้้?” เจียง หลิงจูตะลึง

และเวลานี้เอง ผู้ประลองของอารามเสวียนอู้ ที่ขอบเขตไม่ถึงหลอมลมปราณขั้นเก้าซึ่งได้้รับอิทธิพลจาก พันธนาการโลหิต พลันหลุด้พ้นจากพันธนาการได้้อย่างสมบูรณ์แบบ

กระแสเลือด้ในร่างกายของเจียงเหมียวกมกลับคืนมา เป็นปกติเช่นกัน

“แม่งเอาย! นางผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าไปแล้ว!”

เนี่ยเทียนแอบด้่าอยู่ในใจ มองเหมนเส้นเลือด้ จำานวนนับไม่ถ้วนที่บางครั้งตัด้สลับ บางครั้งแยกกระจายออก พุ่ง ตรงมาที่เขาคนเด้ียว จนเขาทำาได้้เพียงหลบหลีกอย่างว่องไว

เส้นเลือด้ที่ลอยเตมฟอาคล้ายปลาฉลามที่ได้้ กลิ่นเหมมนคาว ล่องลอยอยู่กลางอากาศ ตามติด้ประชิด้เขาผู้เด้ียว

ผู้ประลองของสามสำานักเหมนเนี่ยเทียนเอาแต่ หลบเลี่ยงอย่างต่อเนื่อง แถมเส้นเลือด้แด้งก่ำาพวกนั้นยังกัด้ไม่ปล่อย ต่างกมพากันสติหลุด้

ไม่นาน เจียงหลิงจูเป็นคนแรกที่มีปฏิกิริยา ตอบสนองกลับมาก่อน กล่าว: “ทุกคนมัวยืนอึ้งอะไรกันอยู่? รีบช่วย เรมวเข้าสิ!”

เมื่อนางพูด้อย่างนี้ ผู้ประลองทุกคนล้วนพุ่ง เข้าหาเนี่ยเทียน พยายามช่วยเขาฟาด้ฟันเส้นเลือด้เหล่านั้น

ทว่าเส้นเลือด้ที่อยู่กลางอากาศมีมากเกินไป อีกทั้งแต่ละเส้นยังเหนียวทนทานผิด้ปกติ ต่อให้พวกเขาใช้อาวุธ วิเศษ คิด้จะฟันเส้นเลือด้นั่นให้ขาด้สักเส้นกมยังเป็นเรื่องที่เปลืองแรง

“อวี๋ถง เจ้ากำาลังทำาอะไร?” อีกฝั่งหนึ่ง โม่ซีของสำานัก ภูติผีพลันพูด้ขึ้นด้้วยสีหน้ามืด้ทะมึน

“ศิษย์พี่หญิง เจ้าเป็นอะไรไป? ข้า ข้าไม่เคย เหมนเจ้าเกลียด้ใครขนาด้นี้มาก่อนเลย!” ลูกศิษย์คนหนึ่งของสำานัก โลหิตใช้สายตาราวกับเหมนผีจ้องอวี๋ถงที่กำาลังร่ายเวทด้้วยความ ประหลาด้ใจ “ไม่ใช่ว่าถูกเจ้าพลังตาข่ายปฐพีโจมตีกลับ ไม่ทันระวัง เลยธาตุไฟแตกซ่านมารเข้าแทรกหรอกนะ? ใช้แสงโลหิตที่สร้างขึ้น มาทั้งหมด้ไปจัด้การกับคนคนเด้ียว แบบนี้ไม่ค่อยฉลาด้เท่าไหร่หรือ เปล่า?”

ลูกศิษย์คนอื่นๆ ของสำานักภูตผีและสำานักโลหิตมองอ วี๋ถงที่ตอนนี้กำาลังคลุ้มคลั่ง ต่างกมรู้สึกประหลาด้ใจ

พวกเขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเนี่ยเทียนคนเด้ียว ที่ไม่มีชื่อเสียงเด้่นด้ังอะไร แท้จริงแล้วเคยไปล่วงเกินตรงไหนของอ วี๋ถงกันแน่ ถึงได้้ทำาให้อวี๋ถงที่แต่ไรไหนมาสุขุมเยือกเยมน กลายมาเป็น ฉุนเฉียวบ้าคลั่งแบบนี้ได้้

“เรื่องของข้า! ไม่จำาเป็นต้องบอกพวกเจ้า!” อวี๋ถงกัด้ฟัน แสงสีเลือด้ในด้วงตาเปล่งประกายวาววับ

ระหว่างที่พูด้นางยังเอายาโลหิตทรงพลังอีก สองเมมด้ออกมาจากในกำาไลเกมบของแล้วกลืนลงไป กระตุ้นพละกำาลัง ทั้งหมด้โด้ยไม่สนใจสิ่งใด้

“เจ้าบ้าไปแล้วจริงๆ!” โม่ซีแตกตื่นจนหน้า ถอด้สี

เขารู้แน่ชัด้ด้ีว่า ถึงแม้ยาโลหิตทรงพลังจะ ทำาให้ปราณเลือด้ของลูกศิษย์สำานักโลหิตเพิ่มขึ้นพรวด้พราด้ภายใน ระยะเวลาสั้นๆ ทว่ายาโลหิตทรงพลังนั้นส่งผลร้ายกับร่างกายมาก เกินไป ทุกครั้งที่กลืนยาโลหิตทรงพลังลงไปหนึ่งเมมด้ แท้จริงแล้วกมคือ การทำาร้ายร่างกายตัวเองหนึ่งครั้ง

เพื่อให้ตาข่ายปฐพีก่อตัวได้้สำาเรมจ อวี๋ถงได้้ กลืนยาโลหิตทรงพลังลงไปแล้วถึงสามเมมด้ ด้้วยตบะท้ายสวรรค์ของ นาง ยาโลหิตทรงพลังสามเมมด้ถือว่าเป็นขีด้จำากัด้สูงสุด้แล้ว

เมื่อกลืนยาโลหิตทรงพลังลงไปอีกสองเมมด้ อีกไม่นานเท่าไหร่นัก อวี๋ถงจะบาด้เจมบอย่างหนัก ไม่เหลือพลังในการ สู้รบใด้ๆ อีก

แม้ว่ายาโลหิตทรงพลังจะทำาให้ปราณเลือด้ ของนาง รวมไปถึงพลังแฝงในร่างเพิ่มขึ้นสูงจนน่าตกใจภายในชั่ว ระยะเวลาสั้นๆ ทว่าสิ่งตอบแทน…อาจทำาให้นางต้องปิด้ด้่านนานถึง ครึ่งปี!

ถึงเวลานี้ โม่ซีเองกมค่อยๆ เข้าใจแล้ว รู้แล้ว ว่าทั้งๆ ที่อวี๋ถงเองกมรู้ด้ีว่าจำานวนคนของอีกฝ่ายมีมาก ไม่เพียงแต่ไม่ ยอมถอย ทั้งยังคิด้กระตุ้นตาข่ายปฐพีโด้ยไม่สนใจสิ่งใด้นั้น นางไม่ได้้ แค่ทำาเพื่อภารกิจการประลองของสำานักโลหิตเท่านั้นอย่างแน่นอน

เปอาหมายที่แท้จริงของนางกมคือสังหารคนผู้ นั้นที่ชื่อว่าเนี่ยเทียน!

การประลองอะไร ภารกิจอะไร สำาหรับนาง ล้วนไม่สำาคัญอีกแล้ว นางต้องการแค่ให้เนี่ยเทียนตาย!

“เนี่ยเทียน!” โม่ซีคำารามด้้วยความเด้ือด้ด้าล พลันพุ่งออกไปจากข้างกายอวี๋ถง “พวกเจ้าอยู่ที่เด้ิมกันให้หมด้ ดู้แล อวี๋ถงให้ด้ี!”

“สวบๆ! สวบๆๆ!”

เส้นเลือด้แด้งสด้จำานวนนับไม่ถ้วนลอยฉิว ผ่านความว่างเปล่า ดุ้จด้ั่งด้าวตกสีแด้งที่พากันพุ่งเข้าหาเนี่ยเทียน

ปราณเลือด้น่าหวาด้กลัวระลอกหนึ่งเตมเติม พื้นที่ว่างบริเวณใกล้เคียงเนี่ยเทียน ทำาให้ทุกครั้งที่เนี่ยเทียนหายใจ ล้วนมีความรู้สึกอยากอาเจียนออกมา

เวลาเด้ียวกันนั้น สนามแม่เหลมกคาวเลือด้ที่ ไม่ต่างไปจากก่อนหน้านี้กมค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

“พันธนาการโลหิตอีกแล้วรึ?”

เนี่ยเทียนหน้าเปลี่ยนสีน้อยๆ ตระหนักได้้ว่า นางมารอวี๋ถงละทิ้ง “ตาข่ายปฐพี” ที่จะพันธนาการเลือด้ของคน อื่นๆ มารวบรวมพลังทั้งหมด้เพื่อเล่นงานเขาคนเด้ียว

เหมนได้้ชัด้ว่าอวี๋ถงไม่สนใจความเป็นความ ตายของคนอื่นอีกแล้ว นางแค่ต้องการสังหารเขาก่อนที่จะได้้ออกไป นอกโลกมายามรกตเท่านั้น

“เนี่ยเทียน! เจ้าระวังหน่อย! ตาข่ายปฐพี ของนางมารนั่น เนื่องจากไม่ได้้ก่อตัวอย่างสมบูรณ์ พันธนาการแห่ง โลหิตจึงไม่สามารถส่งผลกระทบต่อพวกเราทุกคนได้้ ทว่า หากนาง ใช้พันธนาการโลหิตมาร่ายเวทลงบนตัวเจ้าคนเด้ียว นางยังสามารถ ทำาได้้” เจียงหลิงจูโบกสะบัด้กระบี่เรียวยาวสีทองเข้มตวัด้ฟัน เส้นเลือด้เหล่านั้นให้ขาด้ออกจากกัน พยายามเข้าไปใกล้เนี่ยเทียน

ทว่าเส้นเลือด้สีแด้งเหล่านั้นที่โจมตีเนี่ยเทีนมี มากมายยิ่งนัก ต่อให้รวมพวกอันอิ่งเข้าไปด้้วย เส้นเลือด้ที่พวกเขา ตัด้ขาด้ไปได้้กมยังไม่ถึงหนึ่งในสิบ

“อู้!”

เส้นเลือด้แด้งสด้ที่กระจายตัวออกจากกัน เข้ามาร้อยเรียงตัด้สลับกันอีกครั้ง พลันกลายมาเป็นตาข่ายขนาด้ ยักษ์สีแด้งสด้

จุด้ตัด้ของเส้นเลือด้พลันปลด้ปล่อยแสงสี เลือด้เปล่งประกายระยับ ตอนที่ตาข่ายยักษ์แด้งสด้คลุมลงมาบนร่าง เนี่ยเทียน ในตาข่ายคล้ายจะมีอักขระแด้งสด้มากมายหลายตัวลอย ขึ้นมา

“พันธนาการแห่งโลหิต!”

และเวลานี้เอง อวี๋ถงที่ห่างออกไปหลายร้อย เมตรตวาด้เสียงกร้าวแฝงไว้ด้้วยความเคียด้แค้น

เนี่ยเทียนที่พยายามหลบหนีออกจากการ ปกคลุมของตาข่ายเลือด้แด้งสด้นั้นพลันสัมผัสได้้ถึงความปกติของ เลือด้ในร่างกาย พริบตานั้นร่างของเขาหยุด้ชะงักอยู่กับที่ ขยับเขยื้อนไม่ได้้

ตาข่ายแด้งสด้นั่นได้้โอกาสร่วงลงมาห่อหุ้ม เนี่ยเทียนเอาไว้ทันที

เนี่ยเทียนที่ถูก “พันธนาการโลหิต” กักขัง เอาไว้ มองเหมนคาตาว่าตาข่ายเลือด้แด้งสด้นั้นร่วงลงมาคลุมร่างของ เขาเอาไว้แน่นหนา แต่เขากลับทำาอะไรไม่ได้้สักอย่าง

วินาทีถัด้มา ความรู้สึกเจมบปวด้ราวปอด้และ หัวใจถูกฉีกกระชากกมส่งออกมาจากเลือด้เนื้อทุกก้อนของเขา

เขาพลันค้นพบว่าตาข่ายยักษ์แด้งฉานที่คลุม ตัวเขาเอาไว้นั้นกำาลังบีบรัด้เข้าหากันอย่างต่อเนื่องแล้วก่อตัวขึ้นเป็น เส้นเลือด้แด้งสด้มากมายหลายเส้น พลางฉวยโอกาแทงทะลุเข้ามา ในผิวหนังของเขาไปด้้วย

ความรู้สึกเจมบปวด้นั้นราวโด้นลูกธนูหมื่น ด้อกแทงทะลุหัวใจ เขาสามารถสัมผัสได้้อย่างชัด้เจนว่าเส้นเลือด้ เหล่านั้นที่แทงเข้ามาในผิวหนังล้วนแทงลงไปที่หลอด้เลือด้ของเขา โด้ยตรง

เลือด้สด้ในร่างเขาถูกพลังด้ึงดู้ด้ระลอกแล้ว ระลอกเล่าชักนำาให้หลอมรวมไปในเส้นเลือด้เหล่านั้นอย่างบ้าคลั่ง

เส้นเลือด้สีแด้งสด้มากมายคล้ายกลายร่างมา เป็นปลิงดู้ด้เลือด้ เริ่มดู้ด้เอาเลือด้ตลอด้ร่างของเขาไป เรือนกายที่ แขมงแกร่งบึกบึนของเขาเริ่มผอมแห่งลงไปทีละนิด้

—นั่นคือผลจากการสูญเสียเลือด้ไปใน ปริมาณมาก

“เนี่ยเทียน!” พันเทาตะโกนกร้าว

พวกอันอิ่ง เจียงหลิงจูต่างพุ่งถลาเข้ามา พยายามจะช่วยเหลือเขา แต่กลับถูกเส้นเลือด้จำานวนมหาศาลที่ล่อง ลอยอยู่นอกร่างเขาโจมตีเข้าใส่อย่างดุ้ด้ัน

“เขาถูกตาข่ายปฐพีของอวี๋ถงกุมขังแล้ว อ วี๋ถงกำาลังใช้เวทหลอมเลือด้ของสำานักโลหิตมาหลอมเลือด้สด้ของ เขา!”

เจิ้งปินแห่งอารามเสวียนอู้ หลังจากฟัน เส้นเลือด้ขาด้ไปหลายเส้นกมพลันหยุด้ชะงักลง

เขาใช้สายตาสงสารมองเนี่ยเทียนอย่างลึกล้ำา หนึ่งครั้ง แล้วอยู่ๆ กมพูด้ขึ้นมาด้้วยน้ำาเสียงสงบ: “เขาตายแน่ ด้้วย ตบะและขอบเขตของพวกเรา ไม่สามารถขัด้ขวางการหลอมของเวท หลอมเลือด้ได้้ จะมัวมาเสียเวลากับเขากมสู้ไปหาตัวการของผู้ที่ร่าย เวท สังหารนางมารนั่นให้ได้้ อย่าให้นางได้้ทำาร้ายคนอื่นอีก”

ไม่รอให้คนอื่นตอบรับ เจิ้งปินกมหันไปสั่ง ความผู้รอด้ชีวิตของอารามเสวียนอู้ กล่าว: “ตามข้ามา! ฉวยโอกาส ตอนที่นางร่ายเวทหลอมเลือด้สด้บนร่างเนี่ยเทียน พวกเราไปฆ่านาง มารคนนั้น ถือเป็นการแก้แค้นให้เนี่ยเทียน!”

พูด้จบเขากมทอด้ทิ้งเนี่ยเทียน พุ่งถลาออกไป ทันที

ผู้ประลองของอารามเสวียนอู้ย่อมฟังคำาสั่ง จากเขา ได้้ยินคำาพูด้เช่นนั้นจึงทำาเพียงใช้สายตาเสียด้ายมองไกลๆ ไปยังเนี่ยเทียนหนึ่งครั้งแล้วกมไล่ตามเขาไปทันที

“ช่วยเขา! เขาน่าจะยังมีชีวิตอยู่!” พันเทา ตวาด้เสียงด้ัง

น่าเสียด้าย พวกคนของอารามเสวียนอู้ที่มี เจิ้งปินเป็นผู้นำากลับไม่ได้้ให้ความสนใจเลยแม้แต่นิด้

แม้แต่อันอิ่งเองกมยังมองเนี่ยเทียนที่ค่อยๆ ซูบผอมลงด้้วยสายตาลึกล้ำาหนึ่งครั้งแล้วส่ายหน้า ถอนหายใจเสียง เบา: “เจิ้งปินพูด้ถูก เนี่ยเทียน…ไม่รอด้แล้ว พวกเราไม่ควรเอาพลัง กายมาสูญเสียกับตัวของเนี่ยเทียนมากเกินไป นางมารอวี๋ถงต่างหาก ถึงจะเป็นกุญแจสำาคัญที่ตัด้สินว่าพวกเราจะชนะหรือไม่”

พูด้จบนางเองกมไม่ฟันเส้นเลือด้เหล่านั้นอีก แต่ไล่ตามอารามเสวียนอู้ไป

เมื่อนางขยับ เจิ้งรุ่ยแห่งหอหลิงเป่าจึงจากไป โด้ยไม่พูด้ไม่จาเช่นกัน

ผู้ที่ยังอยู่ข้างกายเนี่ยเทียน ช่วยเขาฟัน เส้นเลือด้แด้งสด้เหล่านั้นเพื่อพยายามช่วยชีวิตเขา มีเพียงเจียงหลิง จู เนี่ยเสียน เจียงเหมียว และพันเทาที่กระหืด้กระหอบ