ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 78 ไม่ยินยอม!

น่าเสียด้ายที่ความพยายามของพวกพันเทาสี่คน ดู้คล้าย จะช่วยเหลือเนี่ยเทียนไม่ได้้มากนัก

เส้นเลือด้มากมายหลายเส้น แน่นขนัด้ถี่ยิบ ดุ้จด้ั่งวัชพืชที่ ฝืนเติบโต เหนียวทนทานอย่างถึงที่สุด้ ต่อให้เพิ่มพวกเจิ้งปินเข้ามากม ยังยากที่จะตวัด้ฟันเส้นเลือด้เหล่านั้นให้ขาด้ได้้ทั้งหมด้

แล้วนับประสาอะไรกับที่พวกเจิ้งปินจากไปอย่างไม่เหลียว หลังเมื่อเหมนว่าเนี่ยเทียนหมด้หวังที่จะมีชีวิตรอด้

เนี่ยเทียนที่ถูกตาข่ายเลือด้รัด้พัน เรือนกายยิ่งผอมลงไป เรื่อยๆ แม้แต่ด้วงตา…กมยังค่อยๆ เปลี่ยนมาเป็นกลวงโบ๋ไร้แสง

กลับกันคือเส้นเลือด้ที่ทิ่มแทงเข้าไปในร่างเนี่ยเทียนที่พอ ดู้ด้เอาเลือด้สด้ในร่างเขาไปแล้ว แต่ละเส้นกมยิ่งเปลี่ยนมาเป็นหนา ใหญ่ แสงสีเลือด้กมยิ่งเปล่งระยิบระยับ

“ช่วยเขา! รีบช่วยเขาเรมวเข้าสิ!”

เจียงเหมียวโบกกระบี่แหลมคม พยายามโจมตีเส้นเลือด้สุด้ ชีวิต น้ำาเสียงสะอึกสะอื้น

เนี่ยเสียนที่มาจากตระกูลเนี่ยเช่นเด้ียวกันเงียบกริบ สีหน้า ด้ำาคล้ำามืด้มน เอาแต่เคลื่อนไหวท่าเด้ิมซ้ำาไปซ้ำามาราวกับหุ่นยนต์

คล้ายว่าในใจของเขาเองกมคิด้ว่าเนี่ยเทียนคงมีชีวิตอยู่ได้้ อีกไม่นานแล้ว ทุกสิ่งที่เขาทำาตอนนี้กมเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องรู้สึกผิด้ใน วันหน้าเท่านั้น

บนใบหน้าของเจียงหลิงจูจากสำานักหลิงอวิ๋นกมเตมไปด้้วย ความเสียด้าย รู้สึกว่าเนี่ยเทียนที่โด้ด้เด้่นเกินใคร หากต้องมาตายใน โลกมายามรกตกมช่างน่าเสียด้ายยิ่งนัก

นางพยายามอย่างสุด้ความสามารถ แต่กมยอมรับชะตาฟอา กำาหนด้ ในใจจึงไม่มีความหวังมากมายนัก

เพราะนางรู้ความน่ากลัวของเวทหลอมเลือด้แห่งสำานัก โลหิตด้ี

“โม่ซี!”

“เจ้ากล้าออกมาเชียวรึ!”

“ฆ่าโม่ซีก่อน!”

และเวลานี้เอง เสียงตวาด้ของพวกอันอิ่ง เจิ้งปินกมด้ังลอย มาจากที่ไม่ไกล ตอนที่พวกเขาบุกเข้าหานางมารอวี๋ถง บังเอิญเจอ กับโม่ซีที่พุ่งออกมาด้้วยความโกรธแค้นพอด้ี

ทั้งสองฝ่ายจึงเปิด้ศึกโรมรันกันทันที

ได้้ยินเสียงการต่อสู้ที่ดุ้เด้ือด้จากอีกฝั่ง เจียงหลิงจูขมวด้คิ้ว น้อยๆ มองเนี่ยเทียนอย่างละเอียด้ แล้วพลันถอนหายใจกล่าวว่า: “เขาไม่รอด้แล้วจริงๆ”

เวลานี้ เนี่ยเทียนราวกับถูกดู้ด้เอาเลือด้และน้ำาในร่างกาย ไปจนหมด้ ผอมซูบลงอย่างน่ากลัว

ด้วงตาของเนี่ยเทียนกมไม่รู้ว่าปิด้ลงตั้งแต่เมื่อไหร่ บนร่าง ของเขานอกจากเสียงเต้นของหัวใจที่ด้ังแผ่วแล้ว แม้แต่ลมหายใจกม ยังหยุด้ชะงักลง

กลับกันคือเส้นเลือด้ที่ทิ่มแทงเข้าไปในร่างของเขาที่ยิ่ง เปลี่ยนมาเป็นหนาใหญ่ ปลด้ปล่อยแสงสีแด้งน่าตะลึง

“พันเทา ไม่ต้องช่วยต่อแล้ว แม้ว่าข้ากมอยากช่วยเขา แต่ เขา…” เจียงหลิงจูส่ายหน้า สีหน้าหด้หู่ “เขาใกล้จะตายแล้วจริงๆ ด้้วยกำาลังของพวกเรา มิอาจหยุด้ยั้งการร่ายเวทหลอมเลือด้ของอ วี๋ถงได้้ หากอยากช่วยเขาจริงๆ มีเพียงฆ่าอวี๋ถงผู้เป็นคนร่ายเวทให้ ตายเท่านั้น”

“หากฆ่าอวี๋ถงให้ได้้ในระยะเวลาที่สั้นที่สุด้ บางที…เขาอาจ จะยังพอมีความหวังที่จะรอด้ชีวิต”

“อวี๋ถง?” พันเทาตาแด้งก่ำา ลังเลเลมกน้อยกมกัด้ฟันกล่าวว่า: “ถ้าอย่างนั้นกมไปฆ่านาง!”

“ไป!” เนี่ยเสียนตะโกน

เจียงหลิงจูพยักหน้า ในที่สุด้กมไม่เสียเวลาอีก นำาพาพันเทา และเนี่ยเสียนไปรวมตัวกับเจิ้งปิน

ทว่าแท้จริงแล้วในใจของเจียงหลิงจูได้้ตัด้สินโทษประหาร ให้กับเนี่ยเทียนไปเรียบร้อยแล้ว

นางรู้ว่าบางทีผ่านไปอีกแค่ครึ่งนาที เนี่ยเทียนกมจะสิ้นใจ ตายอย่างสมบูรณ์แบบ

ส่วนพวกนาง ย่อมไม่มีทางสังหารอวี๋ถงแห่งสำานักโลหิตใน ระยะเวลาที่สั้นมากขนาด้นั้นได้้แน่นอน

หลังจากที่พันเทา เนี่ยเสียนและเจียงหลิงจูสามคนจากมา ข้างกายเนี่ยเทียนจึงเหลือแค่เพียงเจียงเหมียว

และเจียงเหมียวกมหยุด้การฟาด้ฟันเส้นเลือด้มากมายเหล่า นั้นไปแล้ว นางยืนอยู่ไม่ห่างจากเนี่ยเทียนมากนัก มองเขาด้้วยน้ำาตา นองหน้า

นางรู้ว่าความสามารถของตัวเองมีจำากัด้ ต่อให้จากไป พร้อมกับพวกพันเทา เกรงว่ากมคงช่วยอะไรได้้ไม่มากนัก

ด้้วยเหตุนี้หากจะทำาเช่นนั้น กมสู้อยู่ข้างกายเนี่ยเทียน มอง เขาอยู่เงียบๆ ด้ีกว่า

“อาะ!” อยู่ๆ เจียงเหมียวกมเอามืออุด้ปากอุทานเสียงเบา

หลังจากที่ทุกคนทยอยกันจากไป ด้วงตาทั้งคู่ที่ปิด้แน่นข องเนี่ยเทียนพลันเบิกโพลง นัยน์ด้วงตาของเขาพลันสาด้ประกาย ความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ออกมาอย่างดุ้เด้ือด้!

“ตุบๆ!”

เสียงหัวใจที่เด้ิมทีเบาบางอย่างถึงที่สุด้ของเนี่ยเทียนพลัน เปลี่ยนมาเป็นด้ังกังวานอย่างหาที่เปรียบไม่ได้้ ส่วนความปรารถนาที่ จะมีชีวิตอยู่ในด้วงตาของเขากมค่อยๆ เปลี่ยนมาเป็นความพลุ่งพล่าน และความไม่ยินยอม!

เขาไม่ยอมที่จะตายอยู่ที่นี่!

“ตุบๆ! ตุบๆๆ!”

หลังจากเสียงหัวใจที่ด้ังกระหน่ำา เจียงเหมียวกมพลันเหมนว่า เนี่ยเทียนอ้าปากคล้ายกำาลังคำารามไร้เสียง

บนใบหน้าของเนี่ยเทียนเผยความบ้าคลั่งอย่างเหมนได้้ชัด้ ราวกับพยายามกระตุ้นอะไรบางอย่าง

“สวบๆ!”

เส้นเลือด้มากมายที่ทิ่มแทงเข้าไปในร่างของเนี่ยเทียน ไม่รู้ ว่าทำาไมอยู่ๆ ถึงได้้เกิด้บิด้เบี้ยว

เส้นเลือด้แต่ละเส้นที่หนาใหญ่เพราะได้้ดู้ด้เอาเลือด้สด้ของ เนี่ยเทียนไป บัด้นี้เหมนได้้ด้้วยตาเปล่าว่ามันกลับเปลี่ยนมาเป็นเลมก เรียว!

เรือนกายผ่ายผอมราวซากแห้งของเนี่ยเทียนกลับคล้ายถูก เติมลม มันพลันพองขยายขึ้นมาอย่างรวด้เรมว!

“โฮก!”

เสียงคำารามเด้ือด้ด้าลดุ้ร้ายเสียงหนึ่ง ด้ังออกมาจากปาก ของเนี่ยเทียน เขาแหงนหน้าขึ้นสูง อ้าปากสูด้เอาอากาศเข้าไปคำา ใหญ่ ราวกับว่าต้องการกลืนกินฟอาด้ินทั้งหมด้เข้าไปในท้อง

“เปรีกยะๆๆ!”

ตาข่ายเลือด้ที่ครอบคลุมตัวของเนี่ยเทียนระเบิด้ออก เส้นเลือด้จำานวนนับไม่ถ้วนที่แทงเข้ามาในร่างของเขาคล้ายสัมผัสได้้ ถึงอะไรบางอย่าง จึงพยายามจะถอนตัวออกมาจากร่างของเนี่ยเทียน

“นี่…”

เจียงเหมียวที่มองเนี่ยเทียนด้้วยความอึ้งงันกมไม่รู้ว่าทำาไม นางถึงรู้สึกว่าเส้นเลือด้พวกนั้นคล้ายกำาลังกลัวอะไรบางอย่าง

เส้นเลือด้จำานวนมากมายที่ทิ่มทะลุร่างของเนี่ยเทียน เนื่องจากดู้ด้เอาเลือด้สด้ของเนี่ยเทียนไปเป็นอาหารจึงขยายใหญ่

หนาเท่านิ้วก้อย ตอนนี้กลับคืนสภาพเด้ิม เปลี่ยนมาเป็นเลมกเรียวดุ้จ เส้นผม

“สวบ!”

เส้นเลือด้หนึ่งที่อยู่บนลำาคอของเนี่ยเทียนคล้ายถูกด้ึงรั้ง จากพลังระลอกหนึ่งจึงหายวับเข้าไปในลำาคอของเขา

เจียงเหมียวสีหน้าพรั่นพรึง

“สวบๆ! สวบๆๆ!”

หลังจากนั้นแค่พริบตาเด้ียว เส้นเลือด้มากมายกว่าเด้ิมกม แทงเข้าไปในร่างของเนี่ยเทียนแล้วหายวับไปท่ามกลางเลือด้เนื้อของ เขา

ราวกับว่าในร่างของเนี่ยเทียนมีมือประหลาด้ที่มองไม่เหมน จำานวนนับไม่ถ้วนกำาลังฉุด้ด้ึงเส้นเลือด้เหล่านั้น เพื่อยัด้มันเข้าไปใน ร่างของเนี่ยเทียนทั้งหมด้

เจียงเหมียวเพียงคนเด้ียวที่อยู่ต่อ มองเหตุการณ์นี้ด้้วย ด้วงตาที่เบิกกว้างปากอ้าค้าง ไม่รู้ว่าเกิด้อะไรขึ้นบนร่างของเนี่ย เทียนกันแน่

“อู้ๆ!”

เส้นเลือด้แด้งสด้ปริมาณมากกว่าเด้ิมที่ไม่ได้้แทงทะลุเข้าไป ในร่างของเนี่ยเทียนกำาลังบิด้เบือนอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงร้อง ประหลาด้ ประหนึ่งพยายามสลัด้ตัวให้พ้นจากเนี่ยเทียนอย่างสุด้ กำาลัง

เส้นเลือด้ที่ก่อนหน้านี้ดุ้ด้ันน่าหวาด้กลัว มาบัด้นี้คล้ายมอง เหมนผีตอนกลางวัน คิด้แค่จะหนีออกไปให้ไกลห่างจากเนี่ยเทียน เท่านั้น

ทว่าเนี่ยเทียนกลับคำารามเสียงแหบกร้าว ดู้ด้ลมเข้าอย่าง ต่อเนื่อง

จากการสูด้ลมของเขา เส้นเลือด้เหล่านั้นที่พยายามหนีให้ พ้นเสมือนถูกหินแม่เหลมกขนาด้ใหญ่ยักษ์ดู้ด้รั้งเอาไว้ให้แนบติด้กับ ร่างของเขา

เส้นเลือด้นั้นบีบรัด้แน่นขึ้นเรื่อยๆ ทั้งยังรัด้จนทำาให้ผิวเนื้อ ของเนี่ยเทียนปริแตกออกด้้วย

แต่เจียงเหมียวกลับสังเกตเหมนว่าเส้นเลือด้ที่รัด้แน่นอยู่บน ร่างของเนี่ยเทียนกมค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปใต้ผิวหนัง คล้ายกลายเป็น ส่วนหนึ่งของเลือด้เนื้อเขา

เส้นเลือด้เหลือคณานับที่ก่อนหน้านี้สำาแด้งอิทธิฤทธิ์ ทิ่ม แทงเข้าโจมตีทุกคนอย่างบ้าคลั่ง บัด้นี้ส่งเสียง “อู้ๆ” พยายามอย่าง เตมที่เพื่อสลัด้ให้หลุด้

ทว่าเนื่องจากการสูด้ลมหายใจเข้าลึกของเนี่ยเทียน เส้นเลือด้เหล่านั้นจึงถูกดู้ด้เข้าไปอย่างไร้ความปราณี ถูกเรือนกาย ของเนี่ยเทียนดู้ด้ซับเข้าไปในร่างทีละเส้นอย่างเผด้มจการ

ไม่นานร่างกายที่ผ่ายผอมแห้งตอบของเนี่ยเทียน ไม่เพียง แต่กลับคืนสู่สภาพปกติอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งยังปลด้ปล่อยแสงสี เลือด้เป็นประกายระยิบระยับ และยิ่งใหญ่โตบึกบึนมากกว่าเด้ิม

ปราณเลือด้เข้มข้นระลอกหนึ่งแผ่ออกมาจากร่างของเนี่ย เทียนโด้ยที่เขาไม่รู้ตัว ทำาให้เจียงเหมียวที่อยู่ด้้านข้างอกสั่นขวัญหาย

“เจ้า เจ้าเป็นอะไรไป?” เจียงเหมียวเอ่ยถามอย่างขลาด้ กลัว

ด้วงตาทั้งคู่ของเนี่ยเทียนปลด้ปล่อยเส้นเลือด้แด้งสด้ออก มา แสงสีเลือด้นั้นก่อตัวขึ้นเป็นสสาร คล้ายกระบี่เลือด้แหลมคมสอง เล่มที่แทงทะลุออกมาจากในด้วงตาของเขา

เขามองเจียงเหมียวหนึ่งครั้ง พลันเอ่ยว่า: “ช่วยเป็นผู้ พิทักษ์ให้แก่ข้า เรื่องที่เกิด้ขึ้นบนร่างข้าห้ามเอาไปบอกใครทั้งนั้น”

“อ้อ” เจียงเหมียวรีบพยักหน้า

“เฮือก!” เนี่ยเทียนสูด้ลมหายใจเข้าลึกอีกหนึ่งครั้ง

เส้นเลือด้มากมายที่เหลืออยู่ข้างกายเขาพยายามบิด้ส่าย คล้ายต้องการหนีไปให้ไกล แต่กลับถูกดู้ด้ด้ึงเอาไว้ และค่อยๆ ถูกด้ึง เข้าไปในร่างเขาทีละเส้น

เส้นเลือด้แด้งสด้ทั้งหมด้ที่ก่อตัวขึ้นมาจากเลือด้ของสัตว์ วิเศษซึ่งผ่านการหลอมจากนางมารอวี๋ถง บัด้นี้ล้วนถูกดู้ด้ซับเข้าไป ในเลือด้เนื้อของเขาทั้งสิ้น

“พรวด้!”

และเวลานี้เอง อวี๋ถงที่มีลูกศิษย์ของสำานักภูติผีและสำานัก โลหิตปกปองไว้พลันกระอักเลือด้สด้ออกมาหนึ่งคำาแล้วสลบไปทันที

“ศิษย์พี่หญิง!”

“อวี๋ถงถูกเวทต้องห้ามตาข่ายปฐพีโจมตีกลับแล้ว!”

“แย่แล้ว! นับแต่นี้ไป นางไม่เพียงแต่ช่วยพวกเราไม่ได้้ ทั้ง ยังจะกลายมาเป็นภาระของพวกเราด้้วย!”

“ภารกิจของโลกมายามรกต มาถึงตอนนี้กมน่าจะสิ้นสุด้ลง แล้ว”

“แจ้งโม่ซีให้ถอยห่างจากโลกมายามรกตทันที มิฉะนั้น พวกเราจะต้องถูกฆ่าตายที่นี่ทั้งหมด้!”

ลูกศิษย์ของสำานักภูติผีและสำานักโลหิต พอเหมนอวี๋ถงหมด้ สติกมพากันหน้าถอด้สี รีบล้มเลิกความคิด้ที่จะอยู่ในโลกมายามรกต ต่อทันที