ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 799 แกนเลือดแปรสภาพ

ตอนที่เขาได้แกนเลือดมา คราแรกมันยังเป็นแค่กระดูกสัตว์ชิ้นหนึ่ง เท่านั้น ไม่มีสิ่งใดที่ดูพิเศษ

เมื่อเขาเอาพกไว้ติดตัว ใช้จิงชี่เลือดเนื้อค่อยๆ บำรุงให้มันอบอุ่น บวก กับที่แกนเลือดเริ่มรวบรวมพลังงานความร้อน มันจึงเกิดการเปลี่ยนแปลง อย่างเงียบเชียบอยู่ตลอดเวลา

จนกระทั่งแกนเลือดและเกราะมังกรเพลิงกลับมารวมตัวกัน และเมื่อ แกนเลือดฝังเลื่อมรวมเป็นหนึ่งกับเกราะมังกรเพลิงก็เกิดการเปลี่ยนแปลง ครั้งใหญ่อีกครั้ง

มาถึงวันนี้ แกนเลือดจึงไม่ได้มีสภาพเป็นกระดูกสัตว์อีกต่อไป แต่เป็น เหมือนผลเหอเถา (ลูกวอลนัท) สีแดงเข้มขนาดเท่ากำปั้นลูกหนึ่ง

“ติ๋ง! ติ๋ง!”

แก่นเลือดหยดแล้วหยดเล่าที่บินออกมาจากหัวใจของเนี่ยเทียนคล้าย หินโมราสีแดง แล้วก็คล้ายเพชรแวววาวที่หยดลงบนแกนเลือด

พอได้รับแก่นเลือดกรอกเทเข้ามา แกนเลือดลักษณะเหมือนผลเหอ เถาก็ดูดซับเอาแก่นเลือดสิบหยดที่เนี่ยเทียนใช้สายเลือดแห่งชีวิตชุบ หลอมขึ้นมาไปในระยะเวลาสั้นแสนสั้นราวฟองน้ำดูดซับน้ำ

แกนเลือดเปลี่ยนมาเป็นเอิบอิ่ม

พื้นผิวภายนอกของแกนเลือดมีลวดลายแน่นขนัด เดิมทีเป็นเหมือน ท้องน้ำที่แห้งขอดมานานหลายปีซึ่งยามนี้มีน้ำไหลรินกลับมาอีกครั้ง จึง คล้ายจะเกิดพลังชีวิตขึ้นมาใหม่

แสงเปลวเพลิงสว่างไสวไร้ที่สิ้นสุดบินออกมาจากเกราะมังกรเพลิง เปลวเพลิงที่ไหลรินดั่งธารน้ำก็มารวมตัวกันที่แกนเลือด

แกนเลือดลักษณะเหมือนผลเหอเถามีพลังความร้อนไหลบ่ามาอย่าง ต่อเนื่อง ทั้งยังอาศัยแก่นเลือดสิบหยดมาทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ มหัศจรรย์บางอย่าง

“ตึกตัก! ตึกตัก!”

เนิ่นนานหลังจากนั้น เสียงหัวใจเต้นที่เนี่ยเทียนได้ยินอย่างเด่นชัดก็ดัง ออกมาจากในแก่นเลือด

เนี่ยเทียนพลันสัมผัสได้ถึงความลิงโลดและปิติยินดีอย่างบ้าคลั่งของ วิญญาณวัตถุ!

“นายท่าน! ข้า ข้ามีความรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่เลย!” วิญญาณวัตถุดี ใจแทบบ้า “แก่นเลือดของท่านทำให้ข้ามีพลังชีวิตเพิ่มขึ้นมาใหม่!”

ดวงตาเนี่ยเทียนพลันเป็นประกาย

เขาพอจะรู้สึกได้ว่าด้านในแกนเลือดที่มีลักษณะเหมือนผลเหอเถานี้ คล้ายมีหัวใจดวงเล็กๆ ดวงหนึ่งที่รวบรวมพลังงานความร้อนแล้วค่อยๆ ผสานเป็นหนึ่งกับแก่นเลือดทั้งสิบหยดของเขาช้าๆ

ก่อนหน้านั้นเขาสัมผัสได้แค่พลังงานความร้อนจากในแกนเลือดและ เกราะมังกรเพลิงเท่านั้น

ทว่าเวลานี้ ด้านในแกนเลือดกลับมีพลังชีวิตที่เด่นชัดแผ่ออกมา!

เกราะมังกรเพลิงนี้เดิมทีก็ถูกสร้างขึ้นมาโดยการชุบหลอมวัตถุดิบ วิเศษที่มหัศจรรย์หลากหลายชนิดร่วมกับผสานรวมจิตวิญญาณที่ถูกลบ เลือนความทรงจำซึ่งอยู่ในแกนเลือด

ของชิ้นนี้เดิมทีเป็นแค่วัตถุธรรมดาอย่างหนึ่ง แม้วิญญาณวัตถุจะถูก ผสานรวมเข้าไปข้างใน แต่ก็ไม่มีเลือดเนื้อและพลังชีวิตที่แท้จริง

แต่พอได้รับแก่นเลือดทั้งสิบหยดของเขาไป วัตถุชิ้นนี้ก็คล้ายว่า เปลี่ยนมามีเลือดเนื้อ ได้รับพลังชีวิตกลับคืนมาใหม่อีกครั้ง!

“นายท่าน! ข้าต้องการแก่นเพลิงพิภพและเส้นผลึกเพลิงพิภพมาก กว่าเดิม!” วิญญาณวัตถุแทบจะร้องคำราม

เนี่ยเทียนเพ่งมองอย่างละเอียด ลูกตาดำของเขามีแสงดาวเปล่ง ประกายวิบวับคล้ายกำลังมองลอดทะลุชั้นนอกของแกนเลือดเข้าไปยังจุด ลึกภายใน

เขามองเห็นเส้นเปลวเพลิงใสแวววาวลักษณะคล้ายเส้นผลึกเพลิง พิภพที่แกนเลือดเก็บเอาไว้ เส้นผลึกเหล่านั้นไม่เพียงแต่มีความร้อนแผด เผา ยังนาบประทับกฎเกณฑ์และสัจธรรมความจริงของพลังเปลวเพลิง เอาไว้ด้วย

เส้นผลึกเพลิงพิภพจำนวนมากร้อยรัดอยู่ตรงหัวใจขนาดเล็กประมาณ นิ้วหัวแม่มือ

เส้นผลึกเพลิงพิภพพวกนั้นเป็นเหมือนเส้นใยของหัวใจดวงเล็กๆ ซึ่ง คอยส่งพลังความร้อนมาให้กับมัน ทำให้หัวใจดวงนั้นสร้างโซ่ผลึก สายเลือดขึ้นมาได้ใหม่!

ตอนนี้เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าแก่นเลือดสิบหยดนั้นช่วยแกนเลือด ได้มากน้อยแค่ไหนกันแน่

แต่เขาก็ยังตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวว่าจะตอบสนองความต้องการของ วิญญาณวัตถุ

“ภูเขาทุกลูกในรัศมีสิบลี้นี้ เจ้าล้วนสามารถดึงเอาแก่นเพลิงพิภพและ เส้นผลึกเพลิงพิภพทั้งหมดมาได้” เนี่ยเทียนกำหนดขอบเขต “แต่แค่อยู่ ในรัศมีสิบลี้นี้เท่านั้น ห้ามเกินไปกว่านี้!”

เขากังวลว่าวิญญาณวัตถุจะทำตัวเหลวไหลจนเป็นเหตุให้อาณาจักรคู เหยียนพังพินาศ ถึงเวลานั้นเขาก็คงไม่รู้จะอธิบายให้ศิษย์พี่ฟังอย่างไร

“พอแล้ว! แค่นี้ก็พอแล้ว!” วิญญาณวัตถุไชโยโห่ร้อง

“ฟิ้ว!”

นาทีถัดมา เกราะมังกรเพลิงบินไปจากสายตาของเนี่ยเทียนอีกครั้ง คราวนี้มันบินไปยังภูเขาลูกต่อไป พริบตาเดียวก็จมลึกลงไปด้านล่าง

พอมันลดตัวลงไปด้านล่าง ภูเขาไฟลูกนั้นที่เดิมทีมีลาวาปะทุเดือด ปุดๆ ราวกับจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อก็เหมือนถูกดูดดึงพลังชีวิตไปอย่าง รวดเร็วจึงกลายมาเป็นภูเขาไฟที่มอดดับในชั่วระยะเวลาสั้นแสนสั้น

ไม่นานเนี่ยเทียนก็สัมผัสไม่ได้ถึงความเคลื่อนไหวใดๆ ในภูเขาไฟลูก นั้นอีก

เกราะมังกรเพลิงกลายร่างเป็นลำแสงเปลวเพลิงเส้นหนึ่งที่บินออกมา อีกครั้งแล้วพุ่งไปยังเป้าหมายต่อไป

เนี่ยเทียนนั่งนิ่งอยู่บนเรือดารา มองเห็นเกราะมังกรเพลิงที่พอได้รับ แก่นเลือดสิบหยดของเขาเข้าไปก็เริ่มไปเก็บเอาแก่นเพลิงพิภพและเส้น ผลึกเพลิงพิภพมาอย่างบ้าคลั่ง เขาก็เริ่มบังเกิดความเหนื่อยล้า

ความเหนื่อยล้านี้มาจากการที่หัวใจเสียแก่นเลือดไปสิบหยด

“แม้จะไม่รู้ว่าแก่นเลือดมีความมหัศจรรย์มากแค่ไหน แต่หากเสียมัน ไปเมื่อไหร่ ข้าจะต้องเกิดความรู้สึกอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรงเสียทุกครั้ง” เขา พึมพำกับตัวเองเบาๆ “ความรู้สึกเช่นนี้…ไม่สบายตัวเอามากๆ คงต้องหา ต้นกำเนิดของจิงชี่เลือดเนื้อมามากกว่าเดิม เพื่อชดเชยแก่นเลือดสิบหยด ที่ให้กับเกราะมังกรเพลิงไป”

……….

ในนครของอาณาจักรคูเหยียน

สองสามีภรรยาต้วนสือหู่และจิ่งโหรวกำลังนั่งอิงแอบพูดคุยกันเบาๆ

บทสนทนาที่พวกเขาพูดคุยกันเกี่ยวกับเนี่ยเทียน เกี่ยวกับสิ่งป่ายจาก สำนักภูเขาพันกระบี่ และยังมีเรื่องของพวกเผยฉีฉี

“ศิษย์น้องของเจ้าคนนี้ไม่ธรรมดาเลย” จิ่งโหรวหรี่ตา “เจ้าเองก็ สัมผัสได้ว่าในร่างของเขาแฝงเร้นพลังงานเลือดเนื้อที่มากไพศาล ขนาด เลือดเนื้อของสัตว์วิเศษหรือชนต่างเผ่าสายเลือดระดับห้าก็ยังไม่มีคลื่น เคลื่อนไหวเดือดพล่านเช่นเขา”

ต้วนสือหู่พยักหน้ารับเบาๆ “ข้าเองก็มองออกเหมือนกัน”

“อาหารพวกนั้นที่ข้าทำให้เขา ตอนแรกใช้เนื้อสัตว์วิเศษระดับสี่เป็น หลัก ข้ายังกังวลว่าเขาจะเผาผลาญพลังเลือดลมพวกนั้นไม่หมด”

“แต่ข้าก็ค้นพบอย่างรวดเร็วว่าการวิเคราะห์ของข้านั้นผิดไป”

“เนื้อสัตว์วิเศษระดับสี่ก้อนหนึ่ง เขากินเข้าไปโดยที่ไม่มีปฏิกิริยา ตอบสนองอะไรเกิดขึ้นแม้แต่น้อย”

“ทว่าพอข้าเพิ่มระดับของเนื้อสัตว์วิเศษเป็นระดับห้า เขาก็ยังคง สามารถเผาผลาญพลังเลือดลมที่อยู่ในเนื้อสัตว์เหล่านั้นได้อย่างรวดเร็ว และราบรื่น”

“สุดท้ายข้าลองเพิ่มระดับของเนื้อสัตว์วิเศษเป็นระดับหก”

“พลังการต่อสู้ที่แท้จริงของเนื้อสัตว์วิเศษระดับหกแทบจะเทียบเคียง ได้กับพวกเรา นั่นคือเขตลี้ลับ แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ เขาก็ยังเผาผลาญมันได้ อย่างง่ายดาย”

“ในสายตาของข้า เรือนกายของเขาคือสัตว์ยักษ์ที่กระหายอาหาร ชัดๆ เขาสามารถกลืนกินเนื้อสัตว์วิเศษได้ไม่หยุดยั้ง ช่างน่ากลัวยิ่งนัก”

พูดมาถึงตรงนี้ จิ่งโหรวก็มีท่าทีตื่นตะลึงอย่างลึกล้ำ “ข้าสงสัยว่าเขา ไม่เพียงแต่เป็นพวกเลือดผสมที่หายากของโลก อีกทั้งสายเลือดในร่างของ เขา…ก็ต้องเป็นสายเลือดประเภทที่ลึกลับที่สุดซึ่งเจ้าและข้ามิอาจทำ ความเข้าใจได้! บุตรแห่งดวงดาว ทั้งยังเป็นพวกเลือดผสมที่เติบโตได้ สำเร็จ หากเจ้าหมอนี่เดินทางไปตามเส้นทางที่พระราชวังโบราณสะเก็ด ดาวขีดเขียนไว้ให้และไปถึงพระราชวังโบราณสะเก็ดดาวได้อย่างแท้จริง เขาต้องกลายมาเป็นที่จับตามองของผู้คนแน่นอน”

ต้วนสือหู่ยิ้มกว้าง “ลูกศิษย์ที่อาจารย์ข้าสั่งสอนย่อมต้องไม่ธรรมดา อยู่แล้ว”

จิ่งโหรวปรายตามองเขาแวบหนึ่ง กำลังจะพูดอะไรต่อ แต่นางพลัน หน้าเปลี่ยนสี

“พื้นที่ที่เขาไป ภูเขาไฟเดือดปะทุหลายลูกล้วนกลายมาเป็นภูเขาไฟที่ มอดดับในช่วงเวลาสั้นๆ” จิ่งโหรวขมวดคิ้ว “ด้วยตบะเขตสามัญช่วง กลางของเขาในเวลานี้ ต่อให้เป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ด้านเปลวเพลิงสูงล้ำ ก็ไม่ มีทางที่จะดึงเอาแก่นเพลิงพิภพและเส้นผลึกเพลิงพิภพไปได้มากมายใน เวลาสั้นๆ ขนาดนี้กระมัง?”

ต้วนสือหู่ตะลึงพรึงเพริด “นี่ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน”

“เจ้าไปดูทางนั้นสักหน่อยเถอะ” จิ่งโหรวลุกขึ้นมาจากอ้อมอกของ เขา แล้วโยนแหวนเก็บของวงหนึ่งให้ “ในแหวนเก็บของวงนี้มีเนื้อสัตว์

วิเศษที่ข้าเก็บสะสมไว้เป็นจำนวนมาก ส่วนใหญ่ล้วนเป็นระดับห้าและ ระดับหก มีส่วนน้อยที่เป็นระดับเจ็ด เขากินจุจนน่าตกใจ อีกอย่างยังไม่ สนใจรสชาติของเนื้อด้วย ที่เขาต้องการมีเพียงจิงชี่เลือดเนื้อของสัตว์วิเศษ เท่านั้น เจ้ามอบไว้ให้เขากินเองก็แล้วกัน ข้าคงไม่ปรุงอาหารให้เขาแล้ว ล่ะ”

“ตกลง” ต้วนสือหู่รับแหวนเก็บของวงนั้นมาแล้วจึงผลักประตูเดิน ออกไป

อาวุธวิเศษประเภทบินลำหนึ่งที่สลักอักขระไว้เป็นจำนวนมากถูกเขา เรียกออกมา ก่อนที่เขาจะควบคุมมันให้ทะยานไป เพียงครึ่งเค่อให้หลังก็ มาถึงจุดที่เนี่ยเทียนอยู่

พอมาถึงเขาก็มองเห็นภาพที่เกราะมังกรเพลิงบินจากภูเขาไฟลูกหนึ่ง ไปยังภูเขาไฟลูกที่อยู่ติดๆ กันทันที

“ที่แท้ก็เป็นอาวุธวิเศษนี่เอง” ต้วนสือหู่อุทานเบาๆ หนึ่งครั้ง ครั้นจึง ขยับอาวุธวิเศษประเภทบินเข้าไปใกล้เนี่ยเทียนแล้วโยนแหวนเก็บของไป ให้เขา “พี่สะใภ้ของเจ้ากังวลว่าเจ้าจะหิวเวลาฝึกตนเลยให้ข้าเอาเนื้อสัตว์ วิเศษมาให้”

เนี่ยเทียนรับมา ใช้พลังจิตวิญญาณกวาดมองทีหนึ่งก็กล่าวด้วย น้ำเสียงตื่นตะลึง “ขอบพระคุณศิษย์พี่มาก แล้วก็ขอบพระคุณพี่สะใภ้ ด้วย นี่คือสิ่งที่ตอนนี้ข้าต้องการมากที่สุดอย่างแท้จริง”

ขณะที่เขาพูดกับต้วนสือหู่ก็แอบใช้การสูบดึงพลังชีวิตมาดึงเอาจิงชี่ เลือดเนื้อบริสุทธิ์ที่อยู่ในเนื้อสัตว์วิเศษกลางแหวนเก็บของไปด้วย

เมื่อการสูบดึงพลังชีวิตถูกเขาโคจร เนื้อสัตว์วิเศษในแหวนเก็บของก็ หดเล็กลงอย่างบ้าคลั่ง

ปราณเลือดที่ถูกสายเลือดแห่งชีวิตชักนำกลิ้งซัดเข้าไปในร่างกายเขา ก่อนจะผ่านการชุบหลอมจากปราณเลือดสีเขียวที่อยู่ในหัวใจแล้วเกาะตัว กลายมาเป็นแก่นเลือดหนึ่งหยด

ทุกการกระทำของเขาล้วนอยู่ในการสังเกตการณ์ของต้วนสือหู่ทั้งสิ้น ทว่าเขากลับไม่ได้มองเห็นการเปลี่ยนแปลงผิดปกติที่แท้จริงในร่างกาย ของเนี่ยเทียน

เขาแค่รู้สึกว่าพอเนี่ยเทียนได้แหวนเก็บของไป เลือดลมในร่างก็มีการ เปลี่ยนแปลงที่เล็กละเอียดบางอย่าง

เขาไม่ได้ซักไซ้ถามเอาความ เพียงบอกเนี่ยเทียนว่าสามารถไปฝึกตน อยู่ที่ใดก็ได้ในอาณาจักรคูเหยียน แล้วจึงจากไปอย่างสง่างาม

ส่วนเนี่ยเทียนที่พอเขาจากไปก็พลิ้วกายลงมาจากเรือดารา ก่อนจะ หยิบเอาเนื้อวิเศษออกมาจากในแหวนเก็บของแล้วใช้การสูบดึงพลังชีวิต มาดึงเอาจิงชี่เลือดเนื้อของสัตว์วิเศษอย่างโจ่งแจ้ง

หลายชั่วยามต่อมา แก่นเลือดสิบหยดของเขาที่เสียไปก็ถูกกลั่นหลอม ขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

หลังจากนั้นขณะที่เกราะมังกรเพลิงยังคงเก็บเอาแก่นเพลิงพิภพและ เส้นผลึกเพลิงพิภพมาอย่างต่อเนื่อง เขาก็เริ่มตั้งใจฝึกตน หยิบเอาหิน วิเศษหลากหลายชนิดมาชุบหลอมโอสถวิญญาณและน้ำวนพลังวิญญาณ สามธาตุ

ตบะของเขาเพิ่มพูนมากขึ้นในทุกๆ วัน

หลายวันต่อมา เกราะมังกรเพลิงที่เก็บแก่นเพลิงพิภพและเส้นผลึก เพลิงพิภพมามากพอแล้วจึงเป็นฝ่ายย้อนกลับมาหาเขาด้วยตัวเอง

“นายท่าน ข้าต้องการเวลาหลับยาวสักระยะหนึ่งเพื่อย่อยพลังงาน ความร้อนอย่างช้าๆ” วิญญาณวัตถุบอกกล่าวเขาจบก็บินกลับเข้าไปใน แหวนเก็บของคล้ายต้องการนอนหลับโดยเร็วที่สุด

แม้เนี่ยเทียนจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่พอเห็นวิญญาณวัตถุเงียบ ไป เขาก็ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

เขาไม่ได้รีบร้อนเดินทางไปที่ไหน เพียงตั้งใจฝึกตนอยู่ในพื้นที่แห่งนี้

ครึ่งเดือนต่อมา ต้วนสือหู่ก็มาหาเขาอีกครั้งแล้วบอกกับเขาว่า “สิ่ง ป่ายไม่ได้กลับไปยังสำนักภูเขาพันกระบี่ทันที แต่เปลี่ยนเส้นทางไปยัง อาณาจักรวอหลิว”

“อาณาจักรวอหลิว?” เนี่ยเทียนงงงัน

“ที่นั่นมีสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งคล้ายคลึงกับเทือกเขาฮว้านคง มีรอยแยก ห้วงมิติตัดสลับกันเป็นจำนวนมาก ซึ่งรอยแยกเหล่านั้นเชื่อมโยงไปยัง อาณาจักรของชนต่างเผ่าหลายแห่ง อาณาจักรวอหลิวพิเศษมาก เผ่า มนุษย์และชนต่างเผ่าสามารถอยู่ร่วมกันอย่างปรองดอง พวกเขา แลกเปลี่ยนทรัพยากรในการฝึกตนและข่าวสารต่างๆ ให้แก่กัน” ต้วนสือ หู่อธิบายง่ายๆ หนึ่งประโยค “เสี่ยวโหรวตระเตรียมการสำหรับเดินทาง ไปยังอาณาจักรวอหลิวเพื่อช่วยผู้หญิงที่ชื่อเผยฉีฉีนั่นแล้ว เจ้าเดินทางไป พร้อมกับข้าเลย”

“ตกลง!”