ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 82 ถึงบ้าน

สามวันต่อมา เมืองเฮยอวิ๋น

เนี่ยเทียนนั่งอยู่ในรถม้า ภายใต้การนำาทางของอันเหอ ช่วงพลบค่ำาจึงเข้ามาในเมือง

ผ้าม่านหน้ารถม่านถูกเลิกขึ้นนานแล้ว หลังจากที่เข้า มาในเมือง อันเหอแห่งตระกูลอันกมหันมามองเนี่ยเทียนอยู่เนืองๆ

ตอนที่เด้ินทางไปโลกมายามรกต ม่านหน้ารถนั้นแทบ จะไม่เคยถูกเปิด้ขึ้น

สามวันนั้นอันเหอไร้ซึ่งความสนใจใด้ๆ ต่อตัวเนี่ยเทียน ตลอด้ ทางคนทั้งสองจึงไม่มีการพูด้คุยกันเกิด้ขึ้น

ตอนขากลับ อันเหอเป็นฝ่ายเปิด้ม่านหน้ารถขึ้นเอง

คอยพูด้จาด้้วยน้ำาเสียงอ่อนโยนกับเนี่ยเทียนตลอด้เวลา วิเคราะห์เรื่องราวต่างๆ ของสามตระกูลใหญ่ในเมืองเฮยอวิ๋นให้เนี่ย เทียนฟังอย่างละเอียด้

เนี่ยเทียนเองกมสัมผัสได้้อย่างชัด้เจนว่าท่าทีที่อันเหอมี ต่อเขาแตกต่างไปจากเด้ิม

จากคำาพูด้ของอันเหอ เขาจึงได้้รู้ว่าช่วงที่ผ่านมานี้ ใน ตระกูลเนี่ยมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันเกิด้ขึ้นทุกวัน สาเหตุของการ ทะเลาะกันกมคือเรื่องภูเขาเหมืองแร่ที่ใช้ขุด้หาหินเมฆอัคคี

ภูเขาเหมืองแร่ลูกนั้น หลังจากที่เนี่ยเป่ยชวนไปตรวจ สอบด้้วยตัวเองแล้วจึงรู้ว่าต่อไปจะไม่สามารถขุด้หินเมฆอัคคีออกมา ได้้อีก

เนี่ยเป่ยชวนที่เพิ่งจะขึ้นด้ำารงตำาแหน่งประมุขตระกูล เนี่ยได้้ไม่นานหวาด้กลัวถึงขีด้สุด้

เขาสอบถามคนงานขุด้แร่ทั้งหมด้ พอได้้รู้ว่าเนี่ยเฉี่ยนเคยพา เนี่ยเทียนเข้าไปที่เหมืองมาก่อนจึงโยนเอาความรับผิด้ชอบทั้งหมด้มา ให้เนี่ยเฉี่ยน

หลายวันมานี้ เขาที่ไม่รู้ว่าจะอธิบายกับสำานักหลิงอวิ๋ นอย่างไร จึงหาเรื่องมาทำาให้เนี่ยเฉี่ยนลำาบากใจทุกวัน

เขาบีบคั้นให้เนี่ยตงไห่พาเนี่ยเฉี่ยนไปรับผิด้เรื่องเหมือง แร่กับสำานักหลิงอวิ๋นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

ในสายตาของเนี่ยเป่ยชวน ยังไงซะเนี่ยตงไห่กมีชีวิตอยู่ ได้้อีกไม่นานแล้ว ถ้าอย่างนั้นกมสู้เสียสละพ่อลูกเนี่ยตงไห่และเนี่ย เฉี่ยนไปด้ับไฟโทสะจากสำานักหลิงอวิ๋น เพื่อแลกมาด้้วยความสงบสุข ของตระกูลเนี่ยเสียเลยด้ีกว่า

การตัด้สินใจของเขาได้้รับการยอมรับจากผู้อาวุโส มากมายในตระกูลเนี่ย ผู้อาวุโสในตระกูลเหล่านั้นพากันยืนอยู่ข้าง เขา กล่าวโทษพ่อลูกเนี่ยตงไห่ไปพร้อมกับเขา

“ท่านอาอัน เหมืองแร่ไม่สามารถขุด้หินเมฆอัคคีได้้ ทางฝ่ายสำานักหลิงอวิ๋นมีความเคลื่อนไหวอย่างไรบ้าง?” เนี่ยเทียน เอ่ยถาม

“แปลกมาก” อันเหอที่ค่อยๆ ขับรถม้าเคลื่อนตัวไปทาง ตระกูลเนี่ยขมวด้คิ้วกล่าว: “จากที่ข้ารู้มา ดู้เหมือนว่าสำานักหลิงอวิ๋น

ยังไม่มีท่าทีอะไร แล้วกมยังไม่ได้้สอบถามเอาความรับผิด้ชอบจากตระ กูลเนี่ยของพวกเจ้าด้้วย”

“ถ้าเช่นนั้นทำาไมพวกเขาถึงต้องบีบให้ท่านตาและท่าน ปอาใหญ่ของข้ารับผิด้ให้ได้้?” เนี่ยเทียนพูด้ด้้วยน้ำาเสียงเยมนเยียบ

“เพราะว่าพวกเขากลัวอย่างไรล่ะ” อันเหอลังเลอยู่ชั่ว ครู่กมพูด้อธิบาย:“เขาเหมืองแร่แห่งนั้นคือสิ่งที่สำานักหลิงอวิ๋นจัด้สรร มาให้ตระกูลเนี่ยของพวกเจ้าให้ตระกูลเนี่ยของพวกเจ้ารับผิด้ชอบ ขุด้หาแร่หลายปีมานี้ที่ตระกูลเนี่ยของพวกเจ้าได้้รับการยอมรับจาก สำานักหลิงอวิ๋นกมเพราะพวกเจ้าช่วยพวกเขาทำาธุระเรื่องนี้อยู่”

“ตอนนี้เขาเหมืองแร่เกิด้การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ หิน เมฆอัคคีที่เด้ิมทีมีมากพอให้ขุด้ไปได้้อีกหลายสิบปี อยู่ๆกลับไม่หลง เหลือแม้แต่ก้อนเด้ียว สำานักหลิงอวิ๋นยังไม่ได้้กล่าวโทษ แต่ท่านปู่รอง ของเจ้าลนลานไปก่อนเอง”

“เขาเพิ่งจะนั่งอยู่บนตำาแหน่งนั้นได้้ไม่นาน ตระกูลเนี่ ยอาศัยเขาเหมืองแร่ในการด้ำารงชีวิต อยู่ๆ กมเกิด้การเปลี่ยนแปลง มหาศาลเช่นนี้ มีหรือที่เขาจะไม่กลัว?”

เนี่ยเทียนแค่นเสียงหนึ่งครั้ง กล่าว: “เขาไม่คู่ควรเป็น ท่านปู่รองของข้า!”

อันเหอหันกลับมามองเขา ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งกมพูด้ขึ้น มาอีกว่า: “ตอนที่ท่านตาของเจ้ายังหนุ่มแน่น เพื่อช่วงชิงตำาแหน่ง ประมุขตระกูลเคยทำาให้เนี่ยเป่ยชวนบาด้เจมบสาหัส หลังจากผ่าน เรื่องราวในครั้งนั้น พวกเขาสองพี่น้องกมกลายมาเป็นคนแปลกหน้า ต่อกัน ท่านตาของเจ้าควบคุมดู้แลตระกูลเนี่ยมากี่ปีกมเท่ากับกด้ขี่ เนี่ยเป่ยชวนมานานเท่านั้น ตอนนี้ในที่สุด้ท่านตาของเจ้ากมสูญเสีย อำานาจ เขาย่อมไม่เหมนแก่ความสัมพันธ์พี่น้องอยู่แล้ว”

“ต้องมีสักวันที่ท่านตาของข้าได้้กลายเป็นประมุขตระ กูลเนี่ยอีกครั้ง!” เนี่ยเทียนคำารามเสียงทุ้ม

อันเหอยิ้มบางๆ มองเขาด้้วยความหมายลึกล้ำาหนึ่งครั้ง กล่าว: “กมอาจจะนะ”

หากเป็นเมื่อก่อน อันเหอคงจะพูด้จาเสียด้สีเขาสักสอง สามประโยค บอกว่าเขาไม่รู้จักฟอาสูงแผ่นด้ินต่ำา

ทว่าตอนนี้ อันเหอรู้สึกว่าหากเนี่ยเทียนยังคงรักษา สภาวะการไต่สู่ที่สูงแบบตอนนี้เอาไว้ได้้ วันหน้ากมใช่ว่าจะไม่สามารถ ช่วยให้เนี่ยตงไห่กลับคืนสู่ตำาแหน่งได้้เสียเลย

พันเทาและเจียงหลิงจูต่างกมเป็นเด้มกรุ่นที่สามที่หอหลิง เป่าและสำานักหลิงอวิ๋นให้ความสำาคัญอย่างถึงที่สุด้ อิทธิพลที่อยู่ เบื้องหลังของคนทั้งสองนี้มากพอจะทำาให้อันเหอหวาด้หวั่นได้้

ขอแค่พันเทา เจียงหลิงจูให้ความสำาคัญกับเนี่ยเทียน เมื่อพันเทาและเจียงหลิงจูโด้ด้เด้่นขึ้นเรื่อยๆ ในหอหลิงเป่าและสำานัก หลิงอวิ๋น เนี่ยเทียนกมย่อมได้้รับผลประโยชน์ไปด้้วยเพราะเหตุนี้

“ถึงแล้ว”

ผ่านไปครู่ใหญ่ อันเหอกมด้ึงเชือกบังเหียนหยุด้รถม้า

เนี่ยเทียนกระโด้ด้ลงมาจากตัวรถ กล่าวขอบคุณอันเห ออย่างเคารพนบน้อมก่อน จากนั้นจึงกล่าวว่า: “ท่านอาอัน ถ้าอย่าง นั้นข้ากลับไปก่อนนะขอรับ?”

“ไปเถอะๆ” อันเหอพูด้ด้้วยรอยยิ้มน้อยๆ: “ไม่ต้อง กังวลมากนัก หากเนี่ยเป่ยชวนบีบคั้นจนเกินไป เจ้าสามารถมาที่ ตระกูลอันของพวกเรา ฮะๆ ในเมื่อคุณหนูของข้าให้ความสำาคัญกับ เจ้า เจ้ากมถือเป็นแขกของตระกูลอันเรา เจ้าสามารถมาได้้ตลอด้เวลา ในตระกูลเนี่ย เนี่ยเป่ยชวนมีอำานาจมากล้น ทว่าในสายตาของ ตระกูลอันเรา ไม่ได้้มีค่าอันใด้เลย”

“ขอบคุณท่านอาอันมาก ข้าเข้าใจแล้ว” เนี่ยเทียน กล่าวขอบคุณอีกครั้ง

อันเหอพยักหน้า บอกเป็นนัยให้เขากลับเข้าบ้านแล้ว จึงสะบัด้แส้ ขับรถม้าจากไปทางตระกูลอัน

เนี่ยเทียนสูด้ลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง ปรับอารมณ์ให้ มั่นคง และในที่สุด้กมเด้ินเข้าไปทางประตูใหญ่ของตระกูลเนี่ย

“เนี่ย เนี่ยเทียน?” หน้าประตู จินเจียงผู้เป็นยามเฝอาอยู่ หน้าตระกูลเนี่ยพอเหมนเขาเผยร่างกมพลันร้องอุทานอย่างตกตะลึง

จินเจียงไม่ใช่คนของตระกูลเนี่ย แต่เป็นขุนนางต่าง เมืองที่ธรรมด้ามากคนหนึ่ง ทว่าคนเช่นนี้ กลับรู้ข่าวสารไวที่สุด้

อันเหอพาเนี่ยเทียนนั่งรถม้ากลับจากทะเลสาบมายัง เมืองเฮยอวิ๋นใช้เวลาสามวันเตม ทว่าข่าวสารของเหตุร้ายน่าตกใจที่ เกิด้ขึ้นในโลกมายามรกตกลับแพร่ไปทั่วเมืองเฮยอวิ๋นตั้งแต่เช้าตรู่ ของวันนี้แล้ว

คนของสามตระกูลใหญ่ในเมืองเฮยอวิ๋นล้วนวิพากษ์ วิจารณ์การเปลี่ยนแปลงมหาศาลที่เกิด้ขึ้นในโลกมายามรกตกัน ตลอด้ทั้งวัน

ในบรรด้าผู้ประลองมากมายของโลกมายามรกต เนี่ย เทียนเป็นเพียงแค่บทบาทเลมกๆ ที่ไม่สะดุ้ด้ตามากที่สุด้ ด้ังนั้นข่าว คราวที่ทั้งสี่สำานักส่งมาจึงไม่รวมเรื่องของเนี่ยเทียนเอาไว้ด้้วย

กลับกันคือฝ่ายของตระกูลอวิ๋นที่รู้ว่าคนทั้งกลุ่มของ หุบเขาเทาล้วนพ่ายแพ้ย่อยยับอยู่ในโลกมายามรกต จึงเตมไปด้้วย ความเศร้าโศกเสียใจ

เมื่อเช้าตอนที่จินเจียงเด้ินผ่านตระกูลอวิ๋นกมได้้ยินเสียง ร้องไห้เจมบปวด้รวด้ร้าวของหยวนชิวอิ๋งแว่วๆ รู้ว่าตระกูลอวิ๋นรับรู้ แล้วว่า อวิ๋นซงที่พวกเขาฝากความหวังสูงสุด้เอาไว้ ตายไปแล้วใน โลกมายามรกต จินเจียงได้้ยินมาแล้วว่าไม่เพียงแต่ กลุ่มของหุบเขาเทาเท่านั้นที่พินาศวอด้วาย ผู้ประลองของอีกสาม สำานักที่เหลือกมบาด้เจมบล้มตายกันไปมากเช่นกัน

ในสายตาของเขาเนี่ยเทียนที่ด้วงซวยถูกอันอิ่งพาเข้าไป ในโลกมายามรกต ความสามารถน้อยนิด้อีกทั้งฐานะกมยิ่งไม่มีค่าควร ให้พูด้ถึงกมน่าจะกลายเป็นเถ้าถ่านอยู่ในโลกมายามรกตนานแล้ว

เขานึกไม่ถึงว่าขนาด้อวิ๋นซงยังตายไปแล้ว ทว่าเนี่ย เทียนกลับมีชีวิตรอด้มาได้้

“ทำาไมหรือ?” เนี่ยเทียนขมวด้คิ้ว

จินเจียงมีปฏิกิริยาตอบสนองกลับคืนมา หัวเราะอย่าง กระอักกระอ่วน “ข้านึกว่าเจ้าเหมือนอวิ๋นซงของตระกูลอวิ๋นที่ตาย อยู่ในโลกมายามรกต เนี่ยเทียน ตอนที่ท่านตาและท่านปอาใหญ่ของ เจ้าได้้รู้ข่าวเหตุร้ายที่เกิด้ขึ้นในโลกมายามรกต พวกเขากมใจสลายกัน ไปหมด้แล้ว เจ้ารีบไปหาพวกเขาเถอะ”

เขาไม่ใช่คนของตระกูลเนี่ย เนี่ยเทียนจะอยู่หรือตาย ล้วนไม่ ส่งผลอะไรกับเขา

“เรื่องที่เกิด้ขึ้นในโลกมายามรกตแพร่มาถึงเมืองเฮยอ วิ๋นแล้วหรือ?” เนี่ยเทียนตะลึง

“แน่นอนสิ” จินเจียงพยักหน้า “การแพร่ของข่าวสาร สามารถแพร่ไปได้้หลายช่องทาง เรมวยิ่งกว่าเจ้าที่เด้ินทางกลับมาจาก ทางนั้นมากนัก เจ้ารีบกลับไปเถอะ วันนี้ท่านตาของเจ้าปิด้ประตู ไม่ ยอมออกมาเลยทั้งวัน ท่านปอาใหญ่ของเจ้ากมดู้เหมือนว่าจะร้องไห้ เกือบทั้งวันแล้ว เจ้ารีบไปหาพวกเขาให้พวกเขาสบายใจเถอะ”

“ขอบคุณมาก” เนี่ยเทียนรีบเข้าประตูไปอย่างเร่งร้อน

“เนี่ยเทียน!”

“ไม่จริงมั้ง? เนี่ยเทียนยังมีชีวิตอยู่?”

“ขนาด้หยวนเฟิงกับอวิ๋นซงยังตายไปแล้ว แต่เขากลับ มีชีวิตรอด้มาได้้?”

“เขาช่างด้วงแขมงจริงๆ!”

“…”

ระหว่างทาง คนในตระกูลเนี่ยทุกคนที่มองเหมนเนี่ย เทียนต่างกมประหลาด้ใจถึงขีด้สุด้ รู้สึกว่านี่ช่างเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อ อย่างยิ่ง

ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคน เนี่ยเทียนวิ่ง เหยาะๆมาตลอด้ทางจนมาหยุด้อยู่หน้าหอเรือนที่ห่างไกลอันเป็นที่ พักของเนี่ยตงไห่ท่านตาของเขา

“ท่านตา ข้ากลับมาแล้ว” ยังไม่ทันถึงหน้าประตู เนี่ย เทียนกมแผด้เสียงตะโกนขึ้นมา

ในห้อง เนี่ยตงไห่ที่จิตใจสลด้หด้หู่ ปิด้ทั้งประตูและ หน้าต่างแน่นสนิท พลันตัวสั่นเยือก

เขาเชมด้น้ำาตาตรงหางตาของตัวเองออกทันใด้ ผลัก ประตูห้องออกพร้อมด้วงตาที่แด้งก่ำา

“เสี่ยวเทียน! คือเสี่ยวเทียนหรือ? ข้าได้้ยินเสียงของเสี่ยว เทียน?” ห่างออกไปไม่ไกล ในหอเรือนเลมกๆ อีกแห่งหนึ่ง เนี่ยเฉี่ยนที่ พูด้ด้้วยน้ำาเสียงสะอึกสะอื้น ห้อตะบึงออกมา

“ท่านตา ท่านปอาใหญ่ ข้าไม่เป็นไร ข้ากลับออกมาจาก โลกมายามรกตได้้อย่างปลอด้ภัย!” เนี่ยเทียนตะโกนเสียงด้ัง

เพิ่งกล่าวจบ เขากมหันมามองเนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนที่ ต่างกมกำาลังหันมามองเขาด้้วยความปิติยินด้ีอย่างบ้าคลั่ง

วินาทีที่เหมนเนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยน เขากมพลันตระหนัก ได้้ว่าทั้งสองคนนี้ล้วนนำาความหวังและความรักทั้งหมด้ฝากเอาไว้ที่ ตัวเขา

เขาคือทุกสิ่งทุกอย่างของพวกเขา!