ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 83 ความวุ่นวายภายในตระกูล

ในห้อง เนี่ยเทียนเล่าประสบการณ์ที่เขาพบเจอในโลก มายามรกตให้กับเนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนฟังอย่างง่ายๆ หนึ่งรอบ

การประลองของโลกมายามรกตส่งผลกระทบต่อเขาสูง มาก เขาไม่เพียงแต่ฝ่าทะลุขอบเขต ขณะเด้ียวกันสติปัญญาของเขา กมยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้น

เมื่อเทียบกับครึ่งปีก่อน เขาจึงดู้สุขุมและเป็นผู้ใหญ่ขึ้น มาเยอะมาก เขารู้ว่าเรื่องไหนไม่จำาเป็นต้องเล่าให้เนี่ยตงไห่และเนี่ย เฉี่ยนฟัง และเขากมรู้ด้้วยพวกเขาสองคนต้องการรู้เรื่องใด้

เรื่องที่ฆ่าหยวนเฟิงและอวิ๋นซงเขาปกปิด้แม้แต่เนี่ยตง ไห่และเนี่ยเฉี่ยน เรื่องที่เจอกับงูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ในทะเลทราย เขา กมจงใจไม่พูด้มันออกไป

แม้แต่การต่อสู้หลายครั้งระหว่างเขากับนางมารอวี๋ถง รวมไปถึงเนื้อสัตว์วิเศษที่ช่วยเขาได้้มากมหาศาล เขากมยังปกปิด้ไว้ หมด้ไม่ได้้เล่าให้ฟัง

ทว่าเรื่องที่เขาฝ่าทะลุจากหลอมลมปราณขั้นหกไปสู่ หลอมลมปราณขั้นแปด้ เขากลับเล่าอย่างตรงไปตรงมา

เขารู้ด้ีว่าเรื่องที่เนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนให้ความสนใจ มากที่สุด้ อยากฟังมากที่สุด้กมคือเรื่องพวกนี้

แล้วกมเป็นด้ังคาด้

“ว่าไงนะ? ตอนนี้เจ้าอยู่ขั้นหลอมลมปราณแปด้แล้ว?” เนี่ยเฉี่ยนด้ีใจขึ้นมาโด้ยพลัน

เนี่ยตงไห่เองกมแอบเผยความประทับใจทางสีหน้า ด้วงตาสาด้ประกายตื่นตะลึง แม้แต่ร่างกายกมยังสั่นน้อยๆ

เนี่ยเทียนยิ้มแปอน “ใช่แล้ว หากไม่มีอุบัติเหตุอะไรล่ะกม ข้าน่าจะฝ่าทะลุหลอมลมปราณขั้นเก้าได้้ก่อนอายุสิบห้า จากนั้นกมถูก สำานักหลิงอวิ๋นรับขึ้นเขา”

“ด้ีเหลือเกินแล้ว!” เนี่ยเฉี่ยนปลาบปลื้มอย่างมาก

ตอนนี้เนี่ยเทียนอายุแค่สิบเอมด้ปีเท่านั้น ในช่วงอายุเท่านี้ กมสามารถฝ่าทะลุหลอมลมปราณขั้นแปด้ได้้ นี่ทำาให้นางตระหนักได้้ ว่าความหวังที่นางฝากไว้กับเนี่ยเทียนนั้นสามารถเป็นจริงได้้อย่าง แน่นอน

แต่ไหนแต่ไรมา นางคอยกรอกความคิด้หนึ่งให้กับเนี่ย เทียนอยู่ตลอด้เวลา—ขอแค่กลายเป็นลูกศิษย์ของสำานักหลิงอวิ๋นกม จะมีโอกาสลืมตาอ้าปาก

หลายปีมานี้ความพยายามมากมายที่นางทุ่มเททำาลงไป กมเพราะหวังว่าสักวันหนึ่งเนี่ยเทียนจะฝ่าทะลุหลอมลมปราณเก้าได้้ ก่อนอายุสิบห้า และกลายเป็นลูกศิษย์ที่แท้จริงของสำานักหลิงอวิ๋นอ ย่างราบรื่น

ลูกหลานทุกคนของตระกูลเนี่ยล้วนมองการเข้าสำานักหลิ งอวิ๋นเป็นเกียรติยศอย่างหนึ่ง ล้วนมองว่านั่นต่างหากถึงจะเป็น กุญแจสำาคัญที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตของคนในตระกูลได้้

การที่เนี่ยเป่ยชวนสามารถนั่งอยู่บนตำาแหน่งประมุขตระ กูลเนี่ย นอกจากเนี่ยตงไห่ได้้รับบาด้เจมบสาหัสแล้ว ยังมีเนี่ยหันเป็น ปัจจัยสำาคัญด้้วย

เนี่ยหัน ในฐานะที่เป็นหลานชายคนโตของเนี่ยเป่ยชวน ตอนอายุสิบห้ากมเหยียบย่างสู่หลอมลมปราณขั้นเก้าได้้สำาเรมจ นับแต่ นั้นจึงถูกสำานักหลิงอวิ๋นรับขึ้นภูเขา

ขอแค่เนี่ยหันสามารถเติบโตอยู่ในสำานักหลิงอวิ๋นได้้ อย่างมั่นคง ตระกูลเนี่ยกมจะพลอยได้้รับผลประโยชน์ไปด้้วย หากวัน หนึ่งเนี่ยหันมีตำาแหน่งสูงส่งในสำานักหลิงอวิ๋น ถ้าเช่นนั้นตระกูล เนี่ย…กมย่อมกลายมาเป็นส่วนประกอบที่สำาคัญที่สุด้ของสำานักหลิงอ วิ๋น

ปีนั้นที่เนี่ยตงไห่สามารถยึด้กุมตระกูลเนี่ยไว้ได้้อย่าง แน่นหนา เนี่ยจิ่นมารด้าของเขากมเป็นปัจจัยสำาคัญที่แยกไม่ออก

เนี่ยเทียนเพิ่งจะอายุสิบเอมด้ปีกมได้้เลื่อนขั้นไปถึงหลอม ลมปราณแปด้ ในสายตาของเนี่ยเฉี่ยน มีความเป็นไปได้้มากที่เขาจะ เข้าสำานักหลิงอวิ๋นได้้เรมวยิ่งกว่าเนี่ยหัน

บางที ผ่านไปอีกสักปีสองปี เนี่ยเทียนกมอาจสามารถได้้ เข้าไปอยู่ในสำานักหลิงอวิ๋น เปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตจากเด้ิมไปอย่าง สิ้นเชิง

“ท่านตา ตอนที่ข้ากลับมาได้้ยินว่าในตระกูลของเรามี เรื่องกันหนักเลยหรือ?” เนี่ยเทียนถามหยั่งเชิง

เนี่ยตงไห่ขมวด้คิ้วน้อยๆ กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ: “เมื่อ เทียบกับเรื่องที่เจ้าฝ่าทะลุหลอมลมปราณขั้นแปด้แล้ว นั่นเป็นเพียง แค่เรื่องเลมกน้อยเท่านั้น เรื่องในตระกูล เจ้าไม่ต้องสนใจ ข้าย่อมหา วิธีการมาแก้ไข ขอแค่เจ้าตั้งใจฝึกบำาเพมญตบะกมพอ”

“ข้า ข้าหวังว่าจะช่วยได้้บ้าง” เนี่ยเทียนพูด้

“ตอนนี้ เจ้ายังช่วยอะไรไม่ได้้หรอก” เนี่ยตงไห่ส่ายหัว “รอวันหนึ่งที่เจ้าได้้กลายเป็นลูกศิษย์สำานักหลิงอวิ๋นอย่างแท้จริง เจ้า ถึงจะมีสิทธิ์ออกเสียงในตระกูล”

พูด้ถึงเรื่องในตระกูล สีหน้าเนี่ยเฉี่ยนกมเปลี่ยนมาเป็น มืด้มน พลันเงียบขรึม

เนี่ยเทียนอยากจะช่วย แต่กมไม่รู้ว่าควรใช้วิธีการใด้ถึงจะ ทำาให้เนี่ยเป่ยชวนและผู้อาวุโสเหล่านั้นในตระกูลไม่ซักไซ้เอาความ รับผิด้ชอบจากเนี่ยเฉี่ยนและเนี่ยตงไห่อีก

“ฐานะ เพราะฐานะต่ำาต้อยเกินไป…” เนี่ยเทียนแอบ ครุ่นคิด้อยู่กับตัวเอง

“วันนี้เจ้าไปพักผ่อนให้ด้ีเถอะ ต่อไปกมไม่ต้องคิด้อะไรอีก แล้ว ตั้งใจฝึกบำาเพมญตบะกมพอ” เนี่ยตงไห่ปลอบใจเขา “รอเจ้าฝ่า

ทะลุหลอมลมปราณขั้นเก้าจนถูกสำานักหลิงอวิ๋นรับตัวไปอย่างเป็น ทางการเมื่อไหร่ ต่อไปเรื่องในตระกูลเนี่ย เจ้าถึงจะมีสิทธิ์ออกเสียง อย่างแท้จริง ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลานั้น”

“อ้อ” เนี่ยเทียนพยักหน้า

และเวลานี้เอง

เนี่ยเป่ยชวนประมุขของตระกูลเนี่ยกำาลังเรียกผู้อาวุโส หลายคนในตระกูลมาปรึกษาเรื่องของตระกูลเนี่ยกันอยู่ในห้องโถง ใหญ่

พวกเขาปรึกษากันอยู่พักใหญ่กมได้้ข้อสรุปว่าจะบีบให้ เนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนเป็นฝ่ายไปยอมรับความผิด้กับสำานักหลิงอวิ๋น และต้องรับผิด้ชอบเหตุร้ายที่เกิด้ขึ้นในเหมืองแร่ทั้งหมด้

ผู้อาวุโสหลายคนในตระกูลเนี่ยเองกมีความเหมนตรงกัน เตรียมตัวร่วมมือกันไปบีบให้เนี่ยตงไห่ยินยอม

“เนี่ยเทียนกลับมาแล้ว!”

“เขาช่างโชคช่วยจริงๆ แม้แต่หยวนเฟิงแห่งหุบเขาเทา และอวิ๋นซงจากตระกูลอวิ๋นยังตายอนาถอยู่ในโลกมายามรกต ทว่า เขาด้ันกลับมาอย่างปลอด้ภัย”

“คิด้ไม่ถึงจริงๆ นะนี่”

ไม่นานข่าวเรื่องที่เนี่ยเทียนกลับมากมแพร่มาถึงห้องโถง ใหญ่ประชุมงาน

ในตำาหนัก ผู้อาวุโสเหล่านั้นในตระกูลเนี่ยพอได้้ยินข่าว ที่เนี่ยเทียนกลับมาจากโลกมายามรกตได้้สำาเรมจ ต่างกมพากัน ประหลาด้ใจ

อันที่จริง แต่ไหนแต่ไรมา ในสายตาของพวกเขา เนี่ย เทียนไม่ถือว่าเป็นคนตระกูลเนี่ยอย่างแท้จริง

เพราะว่า เนี่ยเทียนไม่เคยได้้เจอหน้าบิด้าแท้ๆ จึงไม่ถือ ว่าแซ่เนี่ย

ในหัวใจของพวกเขา มีเพียงเด้มกที่บิด้าแซ่เนี่ยเท่านั้นถึง จะถือว่าเป็นคนของตระกูลเนี่ยอย่างแท้จริง

และเนี่ยเทียนกมไม่ได้้อยู่ในข้อนี้

ด้้วยเหตุนี้ เนื่องด้้วยพวกเขาไม่ได้้ยอมรับตัวตนของเนี่ย เทียนอย่างแท้จริง ด้ังนั้นเนี่ยเทียนจะเป็นหรือจะตายอยู่ในโลกมายา มรกต พวกเขาจึงไม่คิด้จะใส่ใจ

เวลานี้ ต่อให้รู้ว่าเนี่ยเทียนมีชีวิตรอด้กลับมา พวกเขากม แค่แปลกใจเท่านั้น ในใจไร้ซึ่งความรู้สึกยินด้ีใด้ๆ

“เจ้าเด้มกนั่นด้วงแขมงจริงๆ” ผู้อาวุโสในตระกูลคนหนึ่งที่ ชื่อว่าเนี่ยเหย้าแค่ตกตะลึงเลมกน้อย ทว่าหลังจากนั้นกมโยนเรื่องที่เนี่ย เทียนกลับมาทิ้งไปจากสมอง กล่าว: “ในโลกมายามรกต ผู้ประลอง ของทั้งสี่สำานักล้วนตายอนาถด้้วยน้ำามือของสำานักภูตผีและสำานัก โลหิต ตอนนี้คนมากมายในสำานักหลิงอวิ๋นย่อมอารมณ์เสียมาก แน่นอน หากพวกเราไม่รีบแสด้งท่าที เป็นฝ่ายยอมรับความผิด้พลาด้ ของพวกเราเอง มีแต่จะทำาให้ไฟโทสะของสำานักหลิงอวิ๋นเด้ือด้พล่าน มากขึ้น”

เนี่ยเป่ยชวนสีหน้ามืด้ทะมึน กล่าว: “ถูกต้อง จะถ่วง เวลาเช่นนี้ต่อไปไม่ได้้แล้ว!”

“ยังไงซะเนี่ยตงไห่กมบาด้เจมบหนักยากที่จะหายด้ี มีเวลา เหลืออยู่อีกไม่มาก ต่อไปกมไม่สามารถช่วยเหลืออะไรตระกูลเนี่ยได้้” ผู้อาวุโสอีกคนที่ชื่อเนี่ยเฟยอวิ๋นสีหน้ามืด้ด้ำา กล่าวด้้วยความเลือด้ เยมน: “เพื่อให้ตระกูลเนี่ยสามารถผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปได้้อย่างราบรื่น เขาจำาเป็นต้องเสียสละ อีกอย่างเนี่ยเฉี่ยนกมเป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ ด้้วย!”

เนี่ยเฟยอวิ๋นเป็นผู้ที่สนับสนุนเนี่ยเป่ยชวนมาโด้ยตลอด้ ก่อนหน้านี้ตอนที่เนี่ยตงไห่ยังอยู่ในตำาแหน่ง เคยมีเรื่องมีราวกับเขา มาก่อน แน่นอนว่าเขาย่อมไม่ปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปง่ายๆ

คนอื่นๆ ในตระกูลเนี่ย แม้ว่ามีบางคนที่ใจจะไม่ยินด้ี แต่ กลับยังคงพยักหน้าเบาๆ

เพราะพวกเขารู้ว่าการเปลี่ยนแปลงที่เขาเหมืองแร่ ยังไง กมต้องมีคำาอธิบายให้กับสำานักหลิงอวิ๋น ในเมื่อทุกคนล้วนหันหัวหอก เข้าหาพ่อลูกเนี่ยตงไห่ เนี่ยเฉี่ยน เพื่อผลประโยชน์ของตระกูลเนี่ย พวกเขาจึงทำาได้้เพียงคล้อยตามกันไป

“เอาเป็นพรุ่งนี้กมแล้วกัน พรุ่งนี้เรียกพวกเขาพ่อลูกมา ให้พวกเขาเป็นฝ่ายยอมรับโทษทัณฑ์์ด้้วยตัวเอง” เนี่ยเป่ยชวนกล่าว อย่างเยมนชา

……

คืนนั้น

เนี่ยเทียนแอบเอากระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นที่ซ่อนเอาไว้ออกมา จากอิฐก้อนหนึ่งบนผนัง ลูบคลำาเล่นไม่ยอมวางมือ

แผ่กระแสจิตเส้นหนึ่งแทรกซึมเข้าไปด้้านใน สัมผัสได้้ ถึงเลือด้สด้หยด้นั้นที่อยู่ในกระดู้กสัตว์ เนี่ยเทียนกมพลันรู้สึกจิตใจสงบ สุขขึ้นมา

กระดู้กสัตว์ที่ห่างจากเขาไปครึ่งปีไม่มีสิ่งใด้เปลี่ยนแปลง ทว่าเมื่อเขาถือกระดู้กสัตว์เอาไว้ในมือ เขากลับแอบสัมผัสได้้ว่าดู้ เหมือนกระดู้กสัตว์จะคิด้ถึงเขาอยู่มาก

ไม่ได้้คิด้อะไรให้มากความ เขาที่ผ่านเหตุการณ์โหด้ร้าย ในโลกมายามรกตมา หลังจากที่กลับมาถึงตระกูลเนี่ยจึงได้้นอนหลับ ผ่อนคลายอย่างแท้จริง

วันที่สอง เขาเริ่มฝึกบำาเพมญตบะด้้วยความยากลำาบาก อย่างที่เคยทำาอีกครั้ง

ตอนเที่ยง ขณะที่เขากำาลังฝึกบำาเพมญตบะกมได้้ยินเสียง เคาะประตูเบาๆ ด้ังขึ้นมากะทันหัน

ด้้วยความสงสัย เขาจึงลงจากหอเรือนมาเปิด้ประตู มอง เหมนอู๋เทาขุนนางต่างเมืองของตระกูลเนี่ยยืนอยู่หน้าประตูด้้วยสีหน้า ซับซ้อน จึงกล่าวว่า: “ท่านอู๋ ท่านมาทำาอะไรหรือ?”

อู๋เทาหันไปมองรอบๆ อยู่ครู่หนึ่ง หลังจากแน่ใจว่าไม่มี คนอื่นอยู่ถึงได้้พูด้ขึ้นเบาๆ: “ท่านประมุขและพวกผู้อาวุโสในตระกูล ปรึกษาธุระกันอยู่ในห้องโถงเมื่อช่วงเช้า เหมนพ้องต้องกันว่าจะให้ ท่านตาและท่านปอาใหญ่ของเจ้าเป็นฝ่ายไปรับผิด้ที่สำานักหลิงอวิ๋น เวลานี้ท่านตาและท่านปอาใหญ่ของเจ้าไปรออยู่ที่หน้าประตูใหญ่ตาม คำาเรียกร้องของพวกเขา และใกล้จะออกเด้ินทางแล้ว”

พูด้ประโยคนี้จบ อู๋เทามีท่าทางประหม่าอย่างเหมนได้้ชัด้ กล่าว: “อย่าบอกใครว่าข้ามาที่นี่ อย่าบอกใครว่าเจอข้า”

หลังจากเขาเล่าเรื่องให้ฟังอย่างชัด้เจนแล้วกมรีบร้อนจาก ไป ไม่กล้าอยู่นาน

“เนี่ยเป่ยชวน!” ด้วงตาเนี่ยเทียนฉายชัด้ถึงความ เด้ือด้ด้าล

เด้ิมทีเขานึกว่าด้้วยชื่อเสียงที่สั่งสมมาหลายปีของท่าน ตาเขา รวมไปถึงการที่ท่านอุทิศตนเพื่อตระกูลมาหลายปี เนี่ยเป่ย ชวนคงไม่กล้ากำาเริบเสิบสานถึงเพียงนี้

เขานึกว่าเนี่ยตงไห่จะจัด้การเรื่องนี้ได้้อย่างเหมาะสม

เขานึกไม่ถึงจริงๆ ว่าเขาเพิ่งจะกลับมาได้้เพียงคืนเด้ียว เนี่ยเป่ยชวนจะลงมือเหี้ยมโหด้ทันที

เขาวิ่งเหยาะๆ พุ่งไปทางประตูใหญ่ของตระกูลเนี่ยด้้วย สีหน้าเยมนเยียบ

“เอาะ นั่นมันเนี่ยเทียนไม่ใช่หรือ?”

“เขารู้ข่าวได้้ยังไง?”

“รู้แล้วจะยังไงเล่า? เขาไม่ใช่ลูกศิษย์สำานักหลิงอวิ๋นเสีย หน่อย ต่อให้เขามีชีวิตรอด้กลับมาจากโลกมายามรกตแล้วอย่างไร? เขาจะเปลี่ยนแปลงคำาตัด้สินใจของผู้อาวุโสในตระกูลและท่าน ประมุขที่มีร่วมกันได้้หรือ?”

“เขาไม่ใช่เนี่ยเสียนเสียหน่อย เขามิอาจทำาให้ผู้อาวุโส เหล่านั้นเกรงใจเขาได้้”

“ถูกต้อง”

คนในตระกูลเนี่ยหลายคนพอเหมนเขาต่างกมพึมพำากัน เสียงเบา รู้สึกว่าต่อให้เขาไปที่ประตูใหญ่ตอนนี้กมทำาได้้เพียงไปส่งเนี่ย ตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนเท่านั้น