ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 84 ผู้สูงศักด้ิ์มาเยือน

หน้าประตูตระกูลเนี่ย คนในตระกูลเนี่ยที่มีเนี่ยเป่ยชวนเป็น ผู้นำาต่างกมองไปยังพ่อลูกเนี่ยตงไห่ด้้วยใบหน้าที่แตกต่างกันออกไป

เนี่ยเป่ยชวนสีหน้าเยมนชาไร้อารมณ์ ผู้อาวุโสเนี่ยเฟยอวิ๋ นมุมปากยิ้มเยาะหยัน เบิกบานใจอยู่กับตัวเอง

ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ในตระกูลสายตาค่อนข้างซับซ้อน คล้ายรู้สึกผิด้อยู่ในใจ แต่กลับไม่มีใครเอ่ยปากเหนี่ยวรั้ง

คนในตระกูลมากมายรู้ว่าพ่อลูกเนี่ยตงไห่จะไปสำานัก หลิงอวิ๋นเพื่อขอรับผิด้จึงพากันมาส่ง สายตาที่พวกเขามองมายังพ่อ ลูกเนี่ยตงไห่ค่อนข้างจะไม่พอใจและหน่ายใจ

เนี่ยตงไห่ที่รู้ว่าเรื่องราวเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้้แล้วมี ท่าทีนิ่งเฉย ไม่ได้้ทะเลาะโต้เถียงกับพวกเนี่ยเป่ยชวนต่อหน้าคน มากมายในตระกูลอีก

“ตงไห่ เด้ินทางไปสำานักหลิงอวิ๋นคราวนี้ เจ้าเองกมไม่ ต้องเป็นกังวลมากไป” เนี่ยเหย้าผู้อาวุโสในตระกูลที่อายุมากที่สุด้ ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งที่หน้าประตูแล้วกล่าวว่า: “หลายปีมานี้ เจ้าเอง กมถือว่าทำาเพื่อสำานักหลิงอวิ๋นอย่างเตมกำาลังความสามารถ เรื่องของ เหมืองแร่…พวกเขาอาจจะไม่ซักไซ้เอาความกับเจ้า”

ผู้อาวุโสเนี่ยเหย้ารู้สึกว่าการที่หินเมฆอัคคีทั้งหมด้ใน เขาเหมืองแร่หายไปอย่างประหลาด้อาจเป็นเพียงแค่อุบัติเหตุหนึ่ง เท่านั้น น่าจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเนี่ยเฉี่ยน

ทว่าในเมื่อเรื่องเกิด้ขึ้นแล้ว ยังไงตระกูลเนี่ยกมต้องมีคำา อธิบายให้กับสำานักหลิงอวิ๋น ตอนนี้เนี่ยตงไห่ไม่ใช่ประมุขของตระกูล เนี่ยอีกแล้ว บวกกับที่ถูกตระกูลหยวนและตระกูลอวิ๋นทำาร้ายจนบาด้

เจมบสาหัส ต่อไปกมไม่สามารถช่วยเหลือตระกูลเนี่ยได้้อีก ให้เขารับผิด้ ชอบความผิด้ครั้งนี้ เขาเองกมรู้สึกว่าค่อนข้างเหมาะสมด้ีแล้ว

ทว่าในใจเขายังรู้สึกผิด้ต่อพ่อลูกเนี่ยตงไห่เลมกน้อย ด้ัง นั้นถึงได้้พูด้ปลอบใจสองสามคำา

“ข้าเข้าใจ” เนี่ยตงไห่พยักหน้าเบาๆ กล่าว: “ข้าจะไป ขอรับผิด้จากสำานักหลิงอวิ๋น แต่เนี่ยเทียนยังเด้มก หากข้าถูกสำานักหลิ งอวิ๋นลงโทษ มิอาจกลับมาที่ตระกูลเนี่ยได้้อีก หวังว่าพวกเจ้าจะเหมน แก่การกระทำาของข้าในวันนี้ ช่วยข้าดู้แลเนี่ยเทียนให้ด้ี”

“เรื่องนี้เจ้าวางใจได้้” ผู้อาวุโสเนี่ยเหย้าให้คำาสัญญา

เนี่ยตงไห่ไม่พูด้มากอีก หมุนตัวได้้กมเตรียมจะพาเนี่ย เฉี่ยนไปที่สำานักหลิงอวิ๋น

“ท่านตา!”

ทว่าเวลานี้เอง เนี่ยเทียนกลับห้อตะบึงออกมาจากใน จวนพร้อมตะโกนเสียงด้ัง

ภายใต้การจับตามองของคนมากมายในตระกูล เขาพุ่ง เข้าไปขัด้ขวางอยู่เบื้องหน้าเนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนตะเบมงเสียงด้ัง: “เรื่องที่หินเมฆอัคคีในเหมืองแร่หายไป ข้าเป็นคนผิด้ ข้าจะไปขอรับ ผิด้จากสำานักหลิงอวิ๋นเอง!”

“เสี่ยวเทียน! เจ้าพูด้เหลวไหลอะไร ยังไม่รีบกลับไป อีก!” เนี่ยเฉี่ยนกล่าวร้อนรน

เนี่ยตงไห่ถลึงตาใส่เขา ตวาด้: “ก่อนหน้าที่ข้าจะจากไป ไม่ได้้ไปหาเจ้าเพราะไม่อยากให้เจ้าวอกแวก เจ้าอย่าทำาตัวไม่รู้ความ อย่างนี้!”

เนี่ยเทียนไม่ได้้ถอยหนีเพราะเสียงตวาด้ของเขา เขายืน ตัวตรงแน่ว เชิด้หน้าพูด้กับเนี่ยเป่ยชวน: “ท่านประมุข ท่านตาของ ข้าอายุมากแล้ว มิอาจทนรับไฟโทสะจากสำานักหลิงอวิ๋นได้้ อีกอย่าง ตอนที่ภูเขาเหมืองแร่ถล่มลงมาข้ากมบังเอิญอยู่ในเหตุการณ์พอด้ี หาก ตระกูลเนี่ยต้องการหาแพะรับบาปให้ได้้จริงๆ ถ้าอย่างนั้นกมให้ข้าไป แทนเถอะ!”

“บังอาจ!” เนี่ยเป่ยชวนแค่นเสียงเยมน “พูด้ได้้อย่างไร ว่าหาแพะรับบาป? การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่ภูเขาเหมืองแร่ เจ้า และเนี่ยเฉี่ยนต่างกมอยู่ในเหตุการณ์ แต่เจ้ามีสิทธิ์อะไรถึงคิด้ว่าการ เปลี่ยนแปลงนั้นเกิด้จากตัวเจ้า? เจ้าอยู่ในฐานะอะไร เจ้าเพิ่งจะอายุ เท่าไหร่? มอบเจ้าให้กับสำานักหลิงอวิ๋น มีหรือจะไม่สร้างความอัปยศ ให้กับตระกูล? ให้สำานักหลิงอวิ๋นเข้าใจไปว่านี่เป็นเรื่องเด้มกเล่น?”

“เนี่ยเทียน! หยุด้เหลวไหลได้้แล้ว ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้า สมควรมา!”

“นั่นสิ! มอบเด้มกคนหนึ่งให้กับสำานักหลิงอวิ๋น นี่มันเรื่อง ตลกชัด้ๆ!”

“ยังไม่รีบถอยไปอีก!”

ผู้อาวุโสหลายคนต่างกมพากันผรุสวาทเสียงด้ังเออออ ตามเนี่ยเป่ยชวน

กว่าที่พวกเขาจะพูด้ให้พ่อลูกเนี่ยตงไห่ยอมไปรับโทษ แทนที่สำานักหลิงอวิ๋นได้้ไม่ใช่เรื่องง่าย จะยอมปล่อยให้เนี่ยเทียนทำา พังได้้อย่างไร?

คำาพูด้ประโยคนั้นของเนี่ยเทียน ในสายตาของพวกเขา ช่างเป็นเรื่องไร้สาระสิ้นด้ี

เพียงแต่เนี่ยเทียนรู้อยู่แก่ใจด้ีว่า ความผิด้ปกติที่เกิด้ขึ้น ในภูเขาเหมืองแร่ สาเหตุมาจากตัวเขาจริงๆ

เขาไม่สามารถบอกกับทุกคนได้้ว่าที่หินเมฆอัคคีหายไป กมเพราะถูกกระดู้กสัตว์ดู้ด้เอาพลังเปลวเพลิงมาจนหมด้ ถึงได้้กลาย มาเป็นเพียงหินธรรมด้า

ทว่าเขาเองกมไม่สามารถทนมองเหมนท่านตาและท่านปอา ใหญ่ของเขาต้องไปรับผิด้แล้วเผชิญไฟโทสะจากสำานักหลิงอวิ๋น เพราะสาเหตุที่มาจากเขาได้้

“เนี่ยชิว! จับตัวเนี่ยเทียนกลับไป อย่าให้คนอื่นมา หัวเราะเยาะตระกูลเนี่ยของเราได้้!” เนี่ยหนันซาน น้องชายคนที่สาม ของเนี่ยตงไห่ถลึงตา เอ่ยสั่งความให้ลูกชายของเขารีบพาเนี่ยเทียน กลับเข้าไปในจวน

เวลานี้ คนมากมายของเมืองเฮยอวิ๋นได้้ยินเสียงโต้เถียง ที่หน้าประตูตระกูลเนี่ยจึงค่อยๆ ห้อมล้อมกันเข้ามาใกล้

เวลาเพียงแค่ครู่เด้ียวหน้าประตูจวนกมีคนมาล้อมยืนดู้ แล้วสิบกว่าคน

“เนี่ยเทียน! กลับไปซะ!” เนี่ยตงไห่ตวาด้ขึ้นมาอีกครั้ง

“ไม่!” เนี่ยเทียนส่ายหัว ตะเบมงเสียงด้ัง: “ข้าจะไปรับ โทษจากสำานักหลิงอวิ๋นเอง!”

พูด้จบกมไม่รอให้เนี่ยชิวเข้ามาใกล้ เขาพลันถลาพรวด้ หมายออกไปด้้านนอก

“เนี่ยเทียน! เจ้ากำาลังทำาอะไร? ผู้อาวุโสใหญ่ของข้ามา ไกลจากหอหลิงเป่าเพื่อมาหาเจ้า ไม่ใช่ว่าเจ้าจะไม่ต้อนรับแล้วจาก ไปอย่างไม่สนใจใยด้ีข้าแบบนี้หรอกนะ?”

และเวลานี้เอง ด้้านหลังกลุ่มคนกมีเสียงตะโกนของพัน เทาด้ังลอยมา

ร่างเนี่ยเทียนชะงักกึก ใบหน้าที่เตมไปด้้วยความสงสัย หันไปมองยังทิศทางที่น้ำาเสียงด้ังลอยมา มองหาเงาร่างของพันเทา

“หลีกทางให้ข้าเด้ี๋ยวนี้!” เสียงตวาด้เด้ือด้ด้าลเสียง หนึ่งด้ังลอยมาจากในกลุ่มคน

“ท่านประมุขตระกูลอัน อันหรง!”

“นั่นมันท่านประมุขตระกูลอัน!”

ทุกคนที่รวมตัวกันอยู่ ณ ที่แห่งนี้พลันระเบิด้เสียงเซมง แซ่ จากทิศทางที่เสียงตวาด้ของพันเทาด้ังลอยมา คนมากมายล้วน เปิด้ทางออกให้เป็นถนนกว้างขวางเส้นหนึ่ง

จากนั้นเนี่ยเทียนกมองเหมนพันเทาและชายวัยกลางคน ผู้หนึ่งที่ลักษณะคล้ายคลึงกับเขาเด้ินมาอย่างไม่รีบไม่ร้อนพร้อมอันห รงประมุขตระกูลอัน

อันหรงจากตระกูลอันอายุประมาณหกสิบปี รูปร่างสูง โปร่ง ไว้หยวด้ยาว เวลานี้ใบหน้าเคร่งขรึม ไม่ต้องแสด้งความโกรธกม เผยให้เหมนบารมีอันน่าเกรงขาม

ด้้านข้างคนมากมายของตระกูลเฮยอวิ๋นหลังจากที่เป็น ฝ่ายหลีกทางให้แล้วต่างกมค้อมกาย เอ่ยทักทายด้้วยรอยยิ้มประจบ

“คารวะนายท่านอัน”

“สวัสด้ีท่านผู้เฒ่าอัน”

“ท่านผู้เฒ่าอัน ไม่เจอกันนานเลยนะ”

อันหรงมองเมินคำาทักทายจากคนเหล่านั้น แต่กลับเป็น ฝ่ายแสด้งออกถึงความเคารพนบนอบ โด้ยการช่วยนำาทางให้แก่ชาย วัยกลางคนข้างกายพันเทา พาเขาเด้ินมายังทิศทางที่คนตระกูลเนี่ยอ ยู่

สามตระกูลใหญ่ในเมืองเฮยอวิ๋น อิทธิพลของตระกูล อันอยู่ในอันด้ับหนึ่ง ไม่เคยเปลี่ยนแปลงมาหลายสิบปี

ในสายตาของคนมากมายในเมืองเฮยอวิ๋น อันหรงผู้ เป็นประมุขของตระกูลอัน แท้จริงแล้วกมคือเจ้าเมืองของเมืองเฮยอวิ๋น คือคนที่มีอำานาจมากที่สุด้ในเมืองเฮยอวิ๋น

ตอนนี้เจ้าเมืองเฮยอวิ๋นถึงขนาด้มาเยือนตระกูลเนี่ย ด้้วยตัวเอง อีกทั้งยังช่วยนำาทางให้คนแปลกหน้าผู้หนึ่ง นี่ทำาให้คน หลายคนเริ่มเกิด้ความสงสัยขึ้นมา

“อันหรง เจ้ามาทำาอะไร?” เนี่ยเป่ยชวนรู้สึกประหม่า เลมกน้อย ทว่าหากพูด้กันในนาม เขาที่มีฐานะเป็นประมุขของตระกูล เนี่ย อันที่จริงแล้วกมฐานะเท่าเทียมกับอันหรง

“ผู้เฒ่ารองเนี่ย เมืองเฮยอวิ๋นเป็นบ้านของเจ้างั้น หรือ?” อันหรงอารมณ์ร้อนไม่ยอมใคร พอเอ่ยปากได้้จึงตอกกลับเขา

ทันที “ข้าเด้ินเล่นอยู่ในเมืองเฮยอวิ๋นจำาเป็นต้องแจ้งให้เจ้ารู้ล่วงหน้า ด้้วยหรือ?”

เนี่ยเป่ยชวนโกรธจนหายใจฟึด้ฟัด้ แต่กลับทำาอะไรไม่ ได้้ “ยังไงซะตระกูลเนี่ยของข้าไม่ได้้เชิญเจ้ากมแล้วกัน!”

“ที่ห่วยๆ แบบตระกูลเนี่ยของเจ้าต่อให้เชิญข้ากมไม่ มา!” อันหรงหัวเราะเสียงประหลาด้หนึ่งครั้ง กล่าว: “นับตั้งแต่ที่ผู้ เฒ่าใหญ่เนี่ยได้้รับบาด้เจมบ บรรยากาศในตระกูลเนี่ยของพวกเจ้ากมี แต่ความเลวร้าย วันๆ เอาแต่แก่งแย่งชิงด้ีกันเอง เจ้าคิด้ว่ามันน่า สนใจนักหรือ?”

“เรื่องของตระกูลเนี่ย เจ้าไม่ต้องมาสอด้!” เนี่ยเป่ย ชวนตอกกลับ

“ฮ่าๆ ใครแม่งจะมีเวลามาสอด้เรื่องไร้สาระของพวก เจ้ากัน!” อันหรงเหยียด้หยันรุนแรง “ได้้ยินมาว่าพวกเจ้าทำาภูเขา เหมืองแร่ของสำานักหลิงอวิ๋นวายวอด้ไปแล้ว? หึ คราวนี้คงมีเรื่อง สนุกได้้ดู้กันแล้วล่ะ! เจ้าเพิ่งจะขึ้นตำาแหน่งประมุข เหมืองกมถล่ม ลาง แบบนี้ไม่ค่อยเป็นมงคลเลยนะ!”

“เหมืองแร่คือรากฐานรากตระกูลเนี่ยของเจ้า ภูเขา เหมืองแร่ถล่มแล้ว ข้ารู้สึกว่าตำาแหน่งนี้ของเจ้าอีกไม่นานคงหลุด้มือ ไปเป็นแน่”

อันหรงหัวเราะฮ่าๆ เสียงด้ัง จงใจแด้กด้ันจุด้เจมบปวด้ ของเนี่ยเป่ยชวน ไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่นิด้เด้ียว

หลายคนที่ล้อมวงดู้พอได้้ยินคำาพูด้ประโยคนี้ของเขา ต่างกมีอาการครุ่นคิด้ รู้สึกว่าคำาพูด้นี้ของเขามีเหตุผลไม่น้อย

แม้แต่คนส่วนหนึ่งของตระกูลเนี่ยที่หลังจากคิด้อย่าง ละเอียด้แล้วกมรู้สึกว่าเนี่ยเป่ยชวนเพิ่งขึ้นตำาแหนง ภูเขาเหมืองแร่กม พังทลาย นี่จะเป็นความซวยที่มาจากตัวเนี่ยเป่ยชวนเองหรือไม่?

“เจ้าอย่าบังอาจพูด้จาเหลวไหล!” เนี่ยเป่ยชวนโกรธ จนหนวด้กระด้ิก ขึงตาเข้าใส่แต่กลับหาเหตุผลมาแย้งกลับไม่ได้้

เวลานี้ ชายวัยกลางคนที่พันเทาพามากมได้้มาหยุด้อยู่ ข้างกายเนี่ยเทียนแล้ว

“เนี่ยเทียน นี่คือบิด้าของข้า” พันเทาชี้ไปที่ชายวัย กลางคนผู้นั้น แนะนำาด้้วยรอยยิ้มแล้วกมชี้มาที่เนี่ยเทียน กล่าว: “ท่าน พ่อ เขากมคือเพื่อนรักของข้า เนี่ยเทียน”

“สวัสด้ีขอรับท่านลุงพัน” เนี่ยเทียนรีบคารวะ

พันป่ายยิ้มน้อยๆ พูด้ด้้วยน้ำาเสียงอ่อนโยน: “วันนั้นที่ พันเอ๋อร์กลับไปถึงหอหลิงเป่ากมเร่งเร้าให้ข้าเด้ินทางมาเมืองเฮยอวิ๋ นกับเขา ระหว่างที่เด้ินทางมาเขาบอกข้าว่าตอนอยู่ในโลกมายา

มรกต เจ้ารบเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขา ทั้งยังมีทุกข์ร่วมต้าน เขาให้ ความสำาคัญกับเจ้ามาก”

“พันป่าย! เขากมคือพันป่ายแห่งหอหลิงเป่า! ปีนั้นเขา เป็นคนมารับอันซืออี๋ไปที่หอหลิงเป่าด้้วยตัวเอง เขาคือลูกชายของผู้ อาวุโสใหญ่พันหงเจิน!”

“ทุกครั้งที่หอหลิงเป่ารับลูกศิษย์ ต้องมีเขาเป็นคนรับ ผิด้ชอบ ดู้เหมือนว่าเขาจะมีตบะอยู่ในขอบเขตกลางสวรรค์ช่วง ท้าย!”

“เขามาที่เมืองเฮยอวิ๋นได้้อย่างไร?”

ในกลุ่มคนมีอยู่คนหนึ่ง ตอนที่พันป่ายเด้ินมากมเอาแต่ จ้องมองเขาตลอด้เวลา ตอนนี้คล้ายว่าในที่สุด้กมแน่ใจในตัวตนของ เขาจึงอุทานตกใจอย่างอด้ไม่ได้้

“พันป่าย!”

ทุกคนของตระกูลเนี่ยรวมไปถึงเนี่ยตงไห่ล้วนมีสีหน้า ตกตะลึง ใช้สายตาประหลาด้ใจมองพันป่าย

เวลานี้ ในที่สุด้พวกเขากมเข้าใจเสียทีว่าอันหรงผู้เป็น ประมุขของตระกูลอัน เหตุใด้ถึงได้้แสด้งความเคารพต่อคนผู้นี้อย่าง เหมนได้้ชัด้

ต่อให้อันซืออี๋อยู่ที่นี่ด้้วย ตระกูลอันกมยังคงเป็นตระกูล ในสังกัด้ของหอหลิงเป่า แต่พันป่ายกลับเป็นบุคคลสำาคัญของหอหลิง เป่า บิด้าของเขา ปู่ของพันเทา อยู่ในตำาแหน่งที่เป็นรองคนคนเด้ียว อยู่เหนือคนนับหมื่น

“ผู้เฒ่าใหญ่เนี่ย เจ้าโชคด้ีแล้ว รอบนี้ท่านพันมาเยือน เมืองเฮยอวิ๋นกมเพราะเนี่ยเทียน” อันหรงไม่ได้้เยาะเย้ยเนี่ยเป่ยชวนที่ มีสีหน้าน่าเกลียด้ต่อ แต่หันหน้ามามองเนี่ยตงไห่ กล่าวว่า: “ท่านพัน เป็นผู้รับผิด้ชอบดู้แลหน้าที่รับลูกศิษย์ผู้มีความสามารถแฝงของหอ หลิงเป่าโด้ยเฉพาะ ขอแค่เป็นคนที่เขาหมายตา ไม่จำาเป็นต้องรอให้ ขอบเขตถึงหลอมลมปราณขั้นเก้า กมสามารถถูกหอหลิงเป่ารับตัวไป ได้้”

“เขามาที่เมืองเฮยอวิ๋นด้้วยตัวเองครั้งนี้กมเหมือนปีนั้น ที่มารับแม่หนูตระกูลอันของข้า เขาต้องการพาตัวเนี่ยเทียนกลับไป ฝึกบำาเพมญเพียรที่หอหลิงเป่า”

อันหรงกล่าวอย่างจริงจัง

คำาพูด้นี้ด้ังออกไป ทุกคนที่ล้อมอยู่รอบด้้านรวมไปถึง ทุกคนของตระกูลเนี่ยกมพลันฮือฮากันขึ้นมาทันที