ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 85 แย่งศิษย์!
“มารับเนี่ยเทียนเข้าหอหลิงเป่าด้้วยตัวเอง? เนี่ยเทียนอยู่ใน ตระกูลสังกัด้สำานักหลิงอวิ๋นไม่ใช่หรือ?”
“เจ้าเด้มกนั่น…อะไรจะด้วงด้ีขนาด้นี้?”
“ว่ากันว่า น้อยครั้งนักที่พันป่ายจะมารับตัวไปหอหลิง เป่าด้้วยตัวเอง ทุกคนที่เขาให้ความสำาคัญล้วนเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ ของหอหลิงเป่า ไม่ใช่แค่ลูกศิษย์ธรรมด้าคนหนึ่งเท่านั้น”
“ปีนั้นอันซืออี๋ของตระกูลอันถูกเขาพาไปที่หอหลิงเป่า ตอนนี้กมได้้กลายมาเป็นบุคคลสำาคัญของหอหลิงเป่าไปแล้ว”
“คนผู้นี้มีชื่อเสียงว่าเป็นคนตามีแววของหอหลิงเป่า ทุกคนที่เขาหมายตาไว้ ไม่มีใครที่เป็นเพียงบทบาทเลมกๆ”
“แล้วทำาไมเขาถึงหมายตาเนี่ยเทียน?”
“…”
ทุกคนที่ล้อมอยู่รอบด้้านพอได้้ยินอันหรงพูด้ถึงจุด้ ประสงค์ในการมาของพันป่ายกมพากันส่งเสียงเอะอะขึ้นมาทันที
คนตระกูลเนี่ยที่มีเนี่ยเป่ยชวนเป็นผู้นำา เวลานี้ต่างกม มองเซ่อกันไปเช่นกัน ไม่เข้าใจสักนิด้เลยว่าเนี่ยเทียนไปเจอโชคอะไร มาที่โลกมายามรกต ถึงได้้ถูกพันป่ายแห่งหอหลิงเป่าหมายตัวเช่นนี้
“หอหลิงเป่า หอหลิงเป่า!” เนี่ยเฉี่ยนตื่นเต้นจนร่างสั่น น้อยๆ นัยน์ตาเปล่งประกายระยิบระยับ รู้สึกว่าความคาด้หวังที่รอ คอยมานานหลายปี ในที่สุด้กมได้้รับการตอบแทนแล้ว
เนี่ยตงไห่สูด้ลมหายใจเข้าลึกอย่างต่อเนื่องให้อารมณ์ สงบลง หลังจากสงบสติอารมณ์ได้้อย่างยากลำาบากแล้ว เขาถึงได้้หัน ไปมองทางพันป่ายอย่างกระวนกระวาย ถามหยั่งเชิง: “ท่านพัน อัน หรงพูด้จริงหรือ?”
เขาเข้าใจว่าอันหรงแค่ล้อเล่น
หลังจากเนี่ยเทียนผ่านความตกตะลึงในตอนแรกมาได้้กม มองนิ่งไปที่พันป่ายด้้วยความสงสัยเช่นกัน รู้สึกว่านี่ออกจะ ประหลาด้เกินไปหน่อย
เวลานี้ เขาจึงพลันนึกถึงตอนบอกลากับพันเทา ตอน นั้นพันเทาเคยพูด้จามีลับลมคมนัยกับเขาว่าจะพาคนคนหนึ่งมาพบ เขาที่เมืองเฮยอวิ๋น
วันนี้ในที่สุด้เขากมรู้แล้วว่าคนผู้นั้นคือใคร
ภายใต้การจับตามองของทุกคน พันป่ายแห่งหอหลิง เป่าอมยิ้มน้อยๆ กล่าว: “ข้ามีชื่อเสียงในหอหลิงเป่าว่ามองคนเก่ง ที่สุด้ หลายปีมานี้ ลูกศิษย์เหล่านั้นที่ข้าพากลับไปยังหอหลิงเป่าได้้ไม่ นาน พวกเขากมล้วนพิสูจน์ให้เหมนถึงความสามารถของตัวเอง”
“ความสามารถในการมองคน ข้ามี ลูกชายข้ากมี”
เขามองพันเทาหนึ่งครั้ง พันเทาจึงยืด้อกตั้งตรงทันที แสด้งออกถึงความมั่นใจของตัวเอง
“ข้าเชื่อในสายตาของลูกชายข้า และข้ากมเชื่อการ วิเคราะห์ของตัวข้าเอง” เขามองเนี่ยเทียนด้้วยสายตาลึกล้ำา สีหน้า จริงจัง ในที่สุด้กมเอ่ยคำาพูด้ที่ทุกคนอยากฟังออกมา “ถูกต้อง ที่ข้ามา เมืองเฮยอวิ๋นด้้วยตัวเองในครั้งนี้กมเพราะเนี่ยเทียน ข้าขอเชื้อเชิญ
อย่างจริงจังให้เนี่ยเทียนเด้ินทางไปที่หอหลิงเป่า นับจากวันนี้ไป จะ ได้้ฝึกบำาเพมญเพียรในฐานะลูกศิษย์ของหอหลิงเป่า!”
“เขาเอาจริง!” ผู้อาวุโสเนี่ยเหย้าตะลึงลานทันที
คนอื่นๆ ของตระกูลเนี่ยพอได้้ยินคำาพูด้ประโยคนั้นของ พันป่ายต่างกมใช้สายตาแปลกประหลาด้สุด้ขีด้มองไปยังเนี่ยเทียน
เนี่ยเป่ยชวนสีหน้ามืด้คล้ำา ไม่เอ่ยคำาใด้ ไม่รู้ว่าคิด้อะไร อยู่
“ท่านผู้เฒ่าอัน ท่านมาสายแล้ว เมื่อครู่นี้จึงไม่ได้้ดู้อะไร ด้ีๆ ข้าจะเล่าให้ท่านฟังเอง…”
คนผู้หนึ่งของเมืองเฮยอวิ๋นฉวยโอกาสมาหยุด้ยืนอยู่ ข้างกายอันหรง เล่าเรื่องน่าขายหน้าที่พวกเนี่ยเป่ยชวนบีบให้เนี่ยตง ไห่และเนี่ยเฉี่ยนไปขอรับโทษจากสำานักหลิงอวิ๋นทว่าถูกเนี่ยเทียนขัด้ ขวางให้อันหรงฟังด้้วยน้ำาเสียงด้ังกังวาน
“หึหึ ผู้เฒ่ารองเนี่ย เจ้านี่กมีฝีมือไม่น้อยนะ?” อันหรง หัวเราะเสียงด้ัง กล่าวเสียด้สีเตมที่ “ทั้งๆ ที่ตัวเจ้าเองไร้ความ สามารถแท้ๆ พอขึ้นตำาแหน่งภูเขาแร่กมถล่ม เจ้าไม่หาความรับผิด้ ชอบจากตัวเอง แต่กลับให้พี่ใหญ่ของเจ้าไปเป็นแพะรับบาปแทน เจ้านี่ช่างร้ายกาจจริงๆ เลยนะ?”
“อันหรง! เจ้าหุบปากเสียทีได้้ไหม?!” เนี่ยเป่ยชวน เด้ือด้ด้าลขึ้นมาทันที
“ทำาไม เจ้ากล้าทำาแต่กลัวคนอื่นจะเอามาพูด้งั้นหรือ?” อันหรงไม่แยแส อยู่ๆ กมกล่าวกับเนี่ยตงไห่ว่า: “ตามความเหมนข้า ไป จากสถานที่เฮงซวยอย่างจวนตระกูลเนี่ยนี่ได้้กลับเป็นเรื่องด้ีเสียอีก”
เนี่ยตงไห่สีหน้าหม่นหมอง แต่ไม่ได้้ตอบรับ
กลับเป็นพันป่ายเสียอีกที่ขมวด้คิ้วน้อยๆ กล่าว: “ท่าน ผู้เฒ่าเนี่ย ท่านกับปอาใหญ่ของเนี่ยเทียนสามารถไปอยู่ที่หอหลิงเป่า ด้้วยกัน ข้าจะจัด้การหาที่ทางให้พวกท่านเอง”
“ว่าไงนะ? แม้แต่พวกผู้เฒ่าใหญ่เนี่ยกมยังถูกหอหลิงเป่า รับตัวไปด้้วย ไม่จริงมั้ง?”
“พวกเขาให้ความสำาคัญกับเนี่ยเทียนมากถึงเพียงนี้จริง หรือ?”
“รับตัวเนี่ยเทียนไปคนหนึ่งยังยินด้ีรับคนเพิ่มอีกสองคน นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
ทุกคนล้วนแตกตื่นไปเพราะคำาพูด้ประโยคนั้นของพัน ป่าย
เนี่ยตงไห่ เนี่ยเฉี่ยน และเนี่ยเทียน หลังจากได้้ยิน ประโยคนี้กมพลันตัวสั่นเยือก มองพันป่ายอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
พันป่ายพยักหน้าเบาๆ
เนี่ยตงไห่ที่ก่อนหน้านี้สีหน้ามืด้มน ตอนนี้เหมนได้้ชัด้ว่า เกิด้ความสนใจ ประกายในด้วงตาเปล่งแสงไม่แน่นอน สีหน้าลังเล ตัด้สินใจไม่ได้้
เงื่อนไขที่หอหลิงเป่ามอบให้ช่างด้ียิ่งนัก ด้ีจนเขาถึง ขนาด้เริ่มพิจารณาแล้วว่าควรจะสลัด้ตระกูลเนี่ยทิ้งอย่างสมบูรณ์ แบบแล้วพาเนี่ยเทียนและเนี่ยเฉี่ยนไปอยู่ที่หอหลิงเป่าด้้วยกันด้ีหรือ ไม่
“ท่านพ่อ!” เนี่ยเฉี่ยนร้องเรียกเบาๆ อย่างตื่นเต้น
ในใจนางตัด้สินใจได้้แล้วจึงเร่งเร้าเนี่ยตงไห่ให้รีบ รับปาก เผื่อพันป่ายเกิด้เปลี่ยนใจ
สำาหรับพวกเขาแล้ว การปรากฏตัวของพันป่ายช่าง ราวกับขนมเปี๊ยะที่ตกลงมาจากสวรรค์ ความน่าตะลึงระคนยินด้ีนี้ ทำาให้นางรู้สึกราวกับว่ากำาลังอยู่ในด้ินแด้นความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง
หลายปีมานี้ พวกนางพ่อลูกถูกเล่นงานจากคนตระกูล เนี่ยอย่างต่อเนื่อง มีชีวิตที่ไม่ราบรื่นอย่างมาก
วันนี้พันป่ายมาปรากฏตัว บอกว่าจะรับพวกนางไปที่ หอหลิงเป่า ได้้หลุด้พ้นจากตระกูลเนี่ยอย่างสมบูรณ์แบบ แล้วกมได้้ไป ให้พ้นจากเมืองเฮยอวิ๋นที่มีแต่ความทรงจำาเจมบปวด้แห่งนี้ ในใจนาง จึงเตมไปด้้วยความยินด้ีอย่างล้นพ้น
“ท่านพัน ตระกูลเนี่ยคือตระกูลในสังกัด้ของสำานักหลิ งอวิ๋นเรา ท่านมาแย่งคนไปอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ ไม่ค่อยด้ีกระมัง?” และเวลานี้เอง เสียงของลี่ฝานกมด้ังลอยมาจากที่ไกลๆ
“ลี่ฝานแห่งสำานักหลิงอวิ๋น!”
“เขากมาด้้วยหรือนี่? มีเรื่องสนุกให้ดู้อีกแล้ว!”
“วันนี้เมืองเฮยอวิ๋นช่างครึกครื้นจริงๆ!”
ท่ามกลางเสียงด้ังเซมงแซ่ของผู้คนรอบด้้าน ลี่ฝานลูก ศิษย์ของเจียงจือซูเจ้าสำานักหลิงอวิ๋น นำาพาเจียงหลิงจูค่อยๆ เด้ิน เข้ามาหา
เมื่อลี่ฝานและเจียงหลิงจูปรากฏตัว เนี่ยเป่ยชวนและ คนตระกูลเนี่ยมากมายที่เด้ิมทีตกอยู่ในสภาวะเป็นรองคล้ายว่าอยู่ๆ กมีความมั่นใจเพิ่มขึ้นมา พวกเขาต่างพากันใช้สายตาวิงวอนมองไป ยังลี่ฝาน
“ท่านลี่ ขอท่านโปรด้ทวงความยุติธรรมให้พวกเรา ด้้วย!”
“หอหลิงเป่ารังแกคนตระกูลเนี่ยของเรา!”
“พ่อลูกเนี่ยตงไห่ทำาให้ภูเขาเหมืองแร่พังทลาย มีโทษ ติด้ตัว ทั้งยังกล้าคิด้จะตีจากตระกูล โทษร้ายแรงจนมิสมควรได้้รับ การให้อภัย!”
พวกเขามองลี่ฝานตาปริบๆ ทุกคนเอ่ยคำาประฌาม หวังให้ลี่ฝานข่มทับพันป่ายให้ได้้
“พันเทา! เจ้าคนร้ายกาจ ข้าคิด้ไว้แล้วเชียวว่าเจ้ามาเมืองเฮ ยอวิ๋นต้องไม่มีเรื่องด้ีแน่!” พอเจียงหลิงจูเด้ินมาถึงกมชี้นิ้วด้่าพันเทา ทันที: “ตอนที่อยู่ในโลกมายามรกตข้ากมบอกเจ้าแล้วว่าเนี่ยเทียนคือ คนของสำานักหลิงอวิ๋นของข้า เจ้าอย่าได้้หวังลมๆ แล้งๆ!”
พันเทาหด้คอ กล่าว: “สำานักหลิงอวิ๋นของพวกเจ้าจะ รับลูกศิษย์กมต่อเมื่ออยู่ในระด้ับหลอมลมปราณขั้นเก้ามิใช่หรือ? ยังไง ซะเนี่ยเทียนกมยังไม่ถึงขั้นหลอมลมปราณเก้า สำานักหลิงอวิ๋นของเจ้า ต้องไม่ยอมรับแน่นอน หอหลิงเป่าของเรายินด้ีรับตัวเขาไว้ ทำาไมจะ ไม่ได้้เล่า?”
“ใครบอกว่าพวกเราไม่ยอมรับเขา?” เจียงหลิงจูเท้า เอวฉับ ท่าทางราวกับแม่เสือ “หลังจากที่ข้าออกมาจากโลกมายา มรกตกมไปพูด้กับท่านพ่อของข้า และท่านพ่อของข้ากมตกลงแล้วด้้วย
ข้ากับท่านอาลี่ลงจากเขามากมเพื่อพาตัวเนี่ยเทียนไปยังสำานักหลิงอ วิ๋น รับเขาเข้าเป็นลูกศิษย์ของสำานักหลิงอวิ๋นอย่างเป็นทางการ!”
“หา? ไม่จริงมั้ง สำานักหลิงอวิ๋นกมจะมารับตัวเนี่ยเทียน ขึ้นเขาเหมือนกัน? เจ้าเด้มกคนนี้ทำาไมถึงได้้โชคด้ีอะไรอย่างนี้ ถึงได้้ถูก หอหลิงเป่าและสำานักหลิงอวิ๋นหมายตาพร้อมกัน?” มีคนกรีด้ร้อง เสียงแหลม
“สำานักหลิงอวิ๋นมีกฏเข้มงวด้กับตระกูลในสังกัด้มาโด้ย ตลอด้ไม่ใช่หรือ? ไหนว่าลูกหลานของตระกูลใด้กมตามจำาเป็นต้อง เหยียบย่างเข้าสู่ขั้นหลอมลมปราณเก้าก่อนอายุสิบหก ถึงจะยอมรับ เป็นลูกศิษย์ที่แท้จริงของสำานักหลิงอวิ๋นอย่างไรล่ะ?”
“หรือว่าสำานักหลิงอวิ๋นยอมแหกกฎเพราะเนี่ยเทียน?”
“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่วะเนี่ย?”
ทุกคนมุงดู้อยู่พอรู้ว่าจุด้ประสงค์การมาของลี่ฝานไม่ แตกต่างไปจากพันป่าย กมตะลึงลานกันไปทันที
พอเนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนได้้ยินคำาพูด้ประโยคนั้นของ เจียงหลิงจู รู้ว่าเจ้าสำานักอนุญาตเองกับปาก ทำาให้ลี่ฝานและเจียง หลิงจูมาพาตัวเนี่ยเทียนกลับเขา ต่างกมตื่นเต้นจนไม่รู้ว่าควรจะทำา อะไรด้ี
“ท่านลี่ ท่าน ท่านมาตระกูลเนี่ยกมเพื่อเนี่ยเทียนจริงๆ หรือ?” เนี่ยเป่ยชวนกลับเริ่มลนลานขึ้นมา
ลี่ฝานพยักหน้าน้อยๆ กล่าวอย่างจริงจัง: “นี่คือความ ต้องการของท่านอาจารย์ข้า”
“ทว่าหลายสิบปีมานี้ ลูกหลานทุกคนของตระกูลเนี่ยที่ ได้้เข้าไปอยู่ในสำานักหลิงอวิ๋นล้วนต้องมีตบะหลอมลมปราณเก้านี่นา? ไม่เพียงแต่ตระกูลเนี่ย ลูกหลานตระกูลอื่นๆ ที่ถูกพาตัวขึ้นสำานักหลิ งอวิ๋นกมจำาเป็นต้องฝึกถึงขอบเขตหลอมลมปราณเก้านี่นา?” เนี่ยเป่ย ชวนดู้ร้อนรนอย่างเหมนได้้ชัด้ “นี่คือกฏที่ตั้งมาหลายสิบปีเชียวนะ! พวกท่านเป็นคนตั้งกฎเองแท้ๆ คิด้จะแหกกมแหกได้้อย่างไร?”
ลี่ฝานสีหน้าเยมนชา “ในเมื่อพวกเราเป็นคนตั้งกฎ ย่อม สามารถเปลี่ยนแปลงได้้ตามใจชอบ ขอแค่อาจารย์ของข้าเอ่ยปาก กฎที่ตั้งมาหลายสิบปีนั่นกมสามารถแหกออกได้้อย่างง่ายด้าย”
อยู่ๆ คล้ายว่าเขานึกอะไรขึ้นมาได้้ จึงหัวเราะหึหึแล้ว กล่าวว่า: “ส่วนกฎนี่ กมิใช่ว่าจะพากันแหกคอกได้้ทั้งหมด้ ต่อไปยัง คงอิงตามกฎเด้ิม ลูกหลานรุ่นหลังตระกูลเนี่ยของพวกเจ้ายังจำาเป็น ต้องฝ่าทะลุหลอมลมปราณขั้นเก้าก่อนอายุสิบหกถึงจะสามารถถูก พาไปยังสำานักหลิงอวิ๋น”
“แล้วเนี่ยเทียน?” เนี่ยเป่ยชวนถามด้้วยความสงสัย
“เขาเป็นกรณีพิเศษเพียงกรณีเด้ียวในรอบหลายสิบปี นี้!” ลี่ฝานกล่าวอย่างจริงจัง
เนี่ยเป่ยชวนอึ้งงันไปทันที
“อ้อ ถือโอกาสพูด้เรื่องเหมืองแร่ถล่มไปเลยกมแล้วกัน นั่นเป็นเพียงแค่อุบัติเหตุครั้งหนึ่งเท่านั้น ไม่เกี่ยวข้องกับคนอื่น” ลี่ ฝานขมวด้คิ้วฉับ กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์: “เจ้าไม่สามารถหา สาเหตุที่แท้จริงได้้กมควรจะรายงานอย่างตรงไปตรงมา ให้พวกเราไป ตรวจสอบ มิใช่ให้พี่ใหญ่และหลานสาวของเจ้ามารับโทษทัณฑ์์ แทน”
เนี่ยเป่ยชวนพลันหน้าขาวเผือด้
“หลังจากที่เจ้าขึ้นด้ำารงตำาแหน่งกมสร้างเรื่องไม่เป็นเรื่อง มากมายเกินไป ท่านอาจารย์ของข้าไม่สบอารมณ์อย่างมาก” ลี่ฝาน หันไปทางผู้อาวุโสเหล่านั้นของตระกูลเนี่ย พูด้ด้้วยสีหน้านิ่งขรึม: “พวกเจ้าเลือกประมุขคนใหม่อีกครั้งเถอะ!”
พูด้จบเขากมหันไปมองเนี่ยตงไห่หนึ่งครั้งคล้ายมีเจตนา และกมคล้ายจะไม่มี
“ข้า ข้า ข้า…” เนี่ยเป่ยชวนร่างโอนเอน คิด้จะพูด้อะไร บางอย่าง แต่กลับพูด้ประโยคที่สมบูรณ์ออกมาไม่ได้้แม้แต่ประโยค เด้ียว
YOU MAY ALSO LIKE
