ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 843 การต่อสู้นองเลือด

“ฟิ้ว!”

สายฟูาจากปลายนิ้วของผู้เฒ่าที่หายเข้าไปในร่างของโม่ชิงเหลยพลัน บินกลับออกมา

สายฟูาเส้นนั้นเหมือนมีจิตสำนึกเป็นของตัวเอง พอมันออกมาจากร่าง ของโม่ชิงเหลยก็บินกลับเข้าไปหาผู้เฒ่าใหม่อีกครั้ง

โม่ชิงเหลยฟื้นตื่นขึ้นมาจากความเจ็บปวดในฉับพลัน ดวงตาของเขาไม่ มีประกายสดใสใดๆ อีกแม้แต่เสี้ยวเดียว

เนี่ยเทียนรวบรวมสมาธิรับสัมผัสก็พบว่าในมหาสมุทรวิญญาณจุด ตันเถียนของโม่ชิงเหลยไม่เหลือพลังสายฟูาอีก

สายฟูาเส้นนั้นเข้าไปว่ายวนอยู่ในร่างของเขาแค่ไม่กี่วินาทีก็เหมือนกับ ดูดซับเอาพลังสายฟูาที่เขารวบรวมมาอย่างยากลำบากไปจนหมด

ใบหน้าของโม่ชิงเหลยเต็มไปด้วยคราบเลือด สีหน้าของเขาดุดันน่ากลัว ดวงตามีความหวาดกลัวปรากฏขึ้นมาในที่สุด

เขามองไกลๆ ไปยังผู้เฒ่าคนนั้น แล้วก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ร่าง จึงเริ่มสั่นสะท้านไม่หยุด

อันที่จริงเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นทางด้านนี้ได้ยุติลงอย่างรวดเร็ว สองพี่น้องไฉหลงเกอและไฉเฟิ่งอู่ต่างก็เพ่งสมาธิไปที่บ่อแห่งโชควาสนาซึ่ง มีพลังจิตวิญญาณปะทุออกมา จึงไม่ได้สนใจมองการกระทำของผู้เฒ่าคน นั้น

เวลานี้สองพี่น้องยังจ้องไปที่บ่อแห่งโชควาสนาด้วยสีหน้าตื่นเต้น

ไฉเฟิ่งอู่กำลังจะเก็บเอาเส้นจิตวิญญาณมาจากในบ่อแห่งโชควาสนา แต่พลันมองเห็นเผ่ามนุษย์ ชนต่างเผ่าและสัตว์วิเศษมารวมตัวกันจากสี่ ด้านแปดทิศเสียก่อน

นางหน้าเปลี่ยนสีทันควัน

ยังอยู่ห่างอีกระยะหนึ่ง เนี่ยเทียนจึงรีบตะโกนเสียงดังโดยไม่กล้าล่าช้า “สละบ่อแห่งโชควาสนานั่นทิ้งซะ!”

ฝีมือที่ผู้เฒ่าแสดงออกน่าครั่นคร้ามเป็นอย่างยิ่ง ขนาดโม่ชิงเหลยที่ ครอบครองตราราชาสายฟูาและอาวุธวิเศษมากมายก็ยังมิอาจต่อกรกับเขา ได้

และเดิมทีโม่ชิงเหลยก็มีพลังการต่อสู้พอๆ กับเขา

ผู้เฒ่าคนนั้นต้องการครอบครองบ่อแห่งโชควาสนาบ่อนั้นให้ได้ ด้วย พลังของพี่น้องไฉหลงเกอ คิดจะขัดขวางเขาก็เท่ากับตั๊กแตนที่ขวางหน้ารถ ย่อมต้องตายสถานเดียวเท่านั้น

“น้องหญิง! สละบ่อแห่งโชควาสนานี่ทิ้งเถิด!”

ไฉหลงเกอได้ยินเสียงคำรามของเนี่ยเทียนก็พลันคืนสติแล้วตะโกนขึ้น เสียงดัง

เห็นว่าผู้แข็งแกร่งมากมายมารวมตัวกัน ไฉเฟิ่งอู่ก็ตกใจมากเหมือนกัน นางรีบถอยออกมาจากบ่อแห่งโชควาสนาบ่อนั้นและมาหยุดอยู่ตรง ตำแหน่งของไฉหลงเกอ

ผู้เฒ่าประหลาดคนนั้นดวงตาฉายความเย็นชาน่าขนลุก เวลานี้เขาหยิบ เอาตราราชาสายฟูาที่ช่วงชิงมาจากมือของโม่ชิงเหลยออกมา

สายฟูามากมายที่ปะปนไปด้วยอักขระสายฟูาจำนวนนับไม่ถ้วนมา รวมตัวกันซึ่งเวลานี้กำลังไหลบ่าออกมา

“ครืนๆๆ!”

ผู้ฝึกลมปราณเผ่ามนุษย์หลายคนและภูตผีปีศาจอีกคนหนึ่งที่มาถึงบ่อ แห่งโชควาสนาก่อนหน้าผู้เฒ่าล้วนถูกแสงสายฟูากลบทับแทบจะเวลา เดียวกัน

เรือนกายที่โชกไปด้วยเลือดของคนหลายคนร่วงกระแทกลงไปยังหนอง บึงราวกับกระสุนเลือดเนื้อ

หนองบึงที่มีฟองอากาศเดือด “ปุดๆ” เหมือนปากขนาดใหญ่ยักษ์ของ สัตว์ร้ายที่กลืนกินเรือนร่างเหล่านั้นไปในพริบตา

พลานุภาพของผู้เฒ่าน่ากริ่งเกรง ตราราชาสายฟูาที่อยู่ในมือของเขาก็ ยิ่งดุร้ายมากกว่าเดิม เมื่อเขาตามมาถึงก็ยึดบ่อแห่งโชควาสนาบ่อนั้นไว้ อย่างมั่นคง

“ผู้ใดที่กล้าเข้ามาใกล้ในระยะสิบเมตร ข้าจะฆ่าไม่มีเว้น!”

หลังทิ้งประโยคนี้ไว้ ผู้เฒ่าคนนั้นก็นั่งลงอย่างองอาจ ตราราชาสายฟูา นั่นเป็นเหมือนวัตถุแห่งชะตาชีวิตของเขา ตอนนี้มันลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ

“ฟูุวๆ!”

สายฟูาแน่นขนัดตัดสลับกันอยู่กลางอากาศแล้วถักทอกันเป็นตาข่าย สายฟูาขนาดใหญ่ยักษ์

วิญญาณสัตว์สายฟูานิลกาฬระดับแปดที่อยู่ด้านในตราราชาสายฟูาส่ง เสียงร้องคำราม ก่อนที่สายฟูาลูกแล้วลูกเล่าจะปรากฏขึ้นตามช่องตาข่าย ต่างๆ สร้างความสะเทือนขวัญให้กับคนทั้งแปดทิศ

ผู้ฝึกลมปราณเขตลี้ลับช่วงท้ายคนหนึ่งที่พอมาถึงก็ถลาเข้ามาชน

หลังจากที่ดวงตาของผู้เฒ่ามีประกายดุร้ายวาบผ่าน สายฟูาสามลูกก็ พุ่งเข้าไปในร่างของคนผู้นั้น

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาพร้อมกับที่ร่างของคนผู้นั้นแตกกระจาย ออกเป็นเสี่ยงๆ แล้วร่วงกราวลงมาข้างล่าง

“ไอ้พวกไม่รู้จักที่ตาย!”

ผู้เฒ่าหัวเราะเบาๆ หนึ่งที สายฟูาจำนวนนับไม่ถ้วนก็กลายมาเป็น เหมือนงูหลามสายฟูาที่เลื้อยไปทั่ว

ยังมีมนุษย์และชนต่างเผ่าที่สายเลือดแข็งแกร่งซึ่งอาศัยตบะที่เลิศล้ำ ของตัวเองเข้ามายังที่แห่งนี้ ทว่าพวกเขากลับถูกงูหลามที่เกิดจากการ รวมตัวกันของสายฟูารัดพันร่าง ทำให้ทั้งร่างไหม้เกรียมและทยอยกันตกลง ไปในบึง

พอเห็นว่าผู้ที่มีระดับเดียวกันและผู้ที่แข็งแกร่งกว่าตัวเองหลายคนล้วน ตายอนาถ พวกคนที่ทยอยกันตามมาที่หลังก็รีบหยุดฝีเท้ากันอย่างเร่งด่วน

รอบกายของผู้เฒ่าคนนั้นมีเผ่ามนุษย์และชนต่างเผ่าสิบกว่าคนกระจาย ตัวกันอยู่ แต่กลับไม่มีใครกล้าฝุาเข้าไปใกล้เขาอีก

ผู้ที่อยู่ตรงนั้นยังมีเซี่ยอวิ๋นไห่ที่ห่างไปไม่ไกลอีกคน ซึ่งเขายังเก็บพลัง ธาตุน้ำออกมาจากบ่อแห่งโชควาสนาไม่เสร็จ

เนื่องจากเขาอยู่ไม่ไกลจากผู้เฒ่านัก พอมองเห็นศพมากมายที่ร่วงลงไป ในหนองบึง ในใจเขาก็พลันบังเกิดความหวาดกลัว จึงยอมสละบ่อแห่งโชค วาสนานั่นทิ้งแล้วหนีไปทันที

ไฉหลงเกอจ้องมองไปยังบ่อที่มีแสงสีทองเปล่งประกายระยิบระยับ สี หน้าลังเลใจอย่างเห็นได้ชัด

เซี่ยอวิ๋นไห่หนีไปแล้ว และพวกเขาสองพี่น้องก็อยู่ห่างจากผู้เฒ่าไม่ไกล เท่าไหร่นัก

จู่ๆ สถานที่แห่งนี้ก็กลายมาเป็นสนามรบที่มีการต่อสู้นองเลือดที่สุด เกิดขึ้น เขาจึงเริ่มครุ่นคิดว่าควรจะสละโอกาสทิ้งแล้วหนีไปอย่างเซี่ยอวิ๋น ไห่ดีหรือไม่

“ไป!”

เสียงตวาดของเนี่ยเทียนดังขึ้นมาอีกครั้ง

ดูเหมือนว่าเพราะเสียงตวาดนี้จะทำให้ไฉหลงเกอตัดสินใจได้อย่าง เด็ดขาด เขาจึงกระชากไฉเฟิ่งอู่ให้หนีไปพร้อมกัน “พวกเราไปกันเถอะ!”

สองพี่น้องรีบถอยห่างจากสถานที่เลวร้ายนั่นทันที

เดิมทีอินย่าหนันและมู่ปี้ฉงกำลังรวบรวมพลังพืชหญ้าและพลังความ เย็นอยู่

ตอนที่เนี่ยเทียนระเบิดความขัดแย้งกับโม่ชิงเหลย พวกนางก็คอยหัน มามองเป็นระยะ แล้วก็มองเห็นพลังอันน่าหวาดกลัวที่ผู้เฒ่าแสดงออกมา ตอนเห็นบ่อแห่งโชควาสนาบ่อนั้นปะทุพลังจิตวิญญาณบริสุทธิ์

“ตาแก่นี่ช่างร้ายกาจยิ่งนัก นึกไม่ถึงว่าจะปลอมเป็นหมูเพื่อกินเสือ” อินย่าหนันพึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ตอนที่ผู้เฒ่าคนนั้นเปิดฉากสังหาร งูเหลือมเลือดน้ำแข็งระดับแปดที่อยู่ ในร่างของนางคอยเตือนนางอย่างต่อเนื่องว่าไม่ให้นางไปมีเรื่องกับผู้เฒ่า คนนั้น

งูเหลือมเลือดน้ำแข็งระดับแปดมีพลังเทียบเคียงได้กับแดนว่างเปล่า ของเผ่ามนุษย์ แต่มันกลับกลัวผู้เฒ่าได้ขนาดนี้ นี่จึงทำให้อินย่าหนันตื่น ตะลึงอย่างยิ่ง

สายตาของมู่ปี้ฉงที่มองไกลๆ ไปยังผู้เฒ่าก็เต็มไปด้วยความกังวล นาง สัมผัสได้ถึงอันตรายโดยสัญชาติญาณ

“ข้ารู้ว่าเจ้าชื่อเนี่ยเทียน” โม่ชิงเหลยที่ลมหายใจรวยรินนอนเงยหน้า มองเนี่ยเทียนด้วยดวงตาที่ไร้แววชีวิตชีวา พูดเสียงแผ่ว “เนี่ยเทียน รีบพา ข้าไปจากที่นี่ ข้าสามารถบอกเจ้าได้ถึงความลับของผู้เฒ่าที่แข็งแกร่งคน นั้น”

เนี่ยเทียนตะลึง “พาเจ้าไป?”

“ตราราชาสายฟูาของข้าถูกช่วงชิงไปแล้ว พลังสายฟูาที่ข้าสั่งสมมา นานหลายปีก็ถูกดึงไปหมดเช่นกัน” โม่ชิงเหลยพยักหน้ารับเบาๆ “เจ้าพา ข้าไป ข้าจะทำให้เจ้าพ้นเคราะห์ครั้งนี้ไปได้”

“แค่เดินเองเจ้าก็เดินไม่ไหวอย่างนั้นรึ?” เนี่ยเทียนมีสีหน้าปั้นยาก

“ข้าบาดเจ็บสาหัส” โม่ชิงเหลยหน้าแดงก่ำ อึดอัดใจเป็นอย่างยิ่ง “เจ้า เชื่อข้า รีบไปจากที่นี่ หนีไปได้ไกลเท่าไหร่ก็ยิ่งดี! รอจนเสี้ยวจิตวิญญาณใน

บ่อแห่งโชควาสนาบ่อนั้นถูกเขาดึงไปจนหมดเมื่อไหร่ ถึงเวลานั้นคิดจะไปก็ ไปไม่ได้อีกแล้ว!”

“เจ้ารู้หรือว่าเขาคือใคร?” เนี่ยเทียนยังคงมึนงง

โม่ชิงเหลยพยักหน้าหนักๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “ข้าเดา ออกแล้วว่าเขาเป็นใคร”

“เขาคือใคร?”

“เจ้าพาข้าไป ให้ข้ารอดชีวิตไปจากที่นี่ ข้าย่อมต้องบอกเจ้าอยู่แล้ว!”

“อันที่จริงข้าไม่ได้สนใจอยากรู้ว่าเขาเป็นใคร” เนี่ยเทียนยิ้มบางๆ “แต่ ข้าก็จะฟังที่เจ้าแนะนำโดยการไปจากที่นี่ก่อนที่เสี้ยวจิตวิญญาณในบ่อแห่ง โชควาสนาบ่อนั้นจะถูกเขาดึงเอาไปจนหมด ส่วนเจ้า ข้าไม่รู้สึกว่าตัวเองมี หน้าที่ต้องพาเจ้าไป แค่ข้าไม่ฉวยโอกาสสังหารเจ้า เจ้าก็ควรขอบคุณ สวรรค์แล้ว”

อันที่จริงระหว่างเขาและโม่ชิงเหลยไม่ได้มีความแค้นใดต่อกัน สาเหตุ ของการทะเลาะวิวาทก็เป็นแค่เพราะความหลงระเริงในตัวเองของคนผู้นี้ เท่านั้น

โม่ชิงเหลยในเวลานี้ถูกแย่งตราราชาสายฟูาไปแล้ว สัตว์สายฟูานิลกาฬ ระดับหกที่พาเขามาที่นี่ก็ตายไปแล้วเช่นกัน แม้แต่พลังสายฟูาของตัวเขา เองก็ยังถูกดึงไปเสียเกลี้ยง

โม่ชิงเหลยผู้เย่อหยิ่งสูงส่งถูกโจมตีจนหมดค่าไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมดา ใครก็ตามที่ยังมีชีวิตอยู่ล้วนสามารถสังหารเขาได้อย่างง่ายดาย

“ข้าโตมาขนาดนี้ยังไม่เคยขอร้องใครมาก่อน ครั้งนี้ข้าขอร้องให้เจ้าพา ข้าไปจากที่นี่!” ใบหน้าของโม่ชิงเหลยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวไม่เป็นสุข “ข้าถูกแย่งชิงตราราชาสายฟูา ไม่เหลือพลังสายฟูาใดๆ ให้ใช้ เจ้าสามารถ จับตัวข้าไปทรมานอย่างไรก็ได้ ขอแค่เจ้าพาข้าไปจากที่นี่ ไปให้ไกลจากไอ้ หมอนั่น!”

เนี่ยเทียนตะลึง “เจ้ากลัวเขาขนาดนี้เชียวหรือ?”

โม่ชิงเหลยพยักหน้ารับหนักๆ “หากเขาดูดซับเสี้ยวจิตวิญญาณในบ่อ แห่งโชควาสนาบ่อนั้นไปจนหมด เขาต้องใช้เวทค้นวิญญาณมาดึงเอาความ ทรงจำของข้าออกไปแน่นอน”

“ทำไมล่ะ?”

“เจ้าพาข้าไป แล้วข้าจะบอกกับเจ้าทุกอย่าง!”

เนี่ยเทียนแค่นเสียงเย็น ขณะที่กำลังจะพูดต่อ จู่ๆ ก็มองเห็นคนสามคน ที่คุ้นเคย

นั่นคือพ่าเก๋อเซินจากเผ่าโครงกระดูก กู่ถ่าซือจากเผ่าภูตผีปีศาจและฝู หลัวซือเท่อจากเผ่าอสูรกายที่ต่างก็ตามมาที่แห่งนี้ด้วย

วินาทีที่คนทั้งสามปรากฏตัว สีหน้าของมู่ปี้ฉงและอินย่าหนันก็เปลี่ยน มาเป็นหนักอึ้ง ทั้งยังเตรียมตัวพร้อมเปิดฉากต่อสู้

ชนต่างเผ่าสามคนที่เพิ่งมาถึงก็สังเกตเห็นพวกเนี่ยเทียนเหมือนกัน แต่ ที่น่าแปลกก็คือพวกเขาไม่ได้ตรงมาหาเนี่ยเทียน แต่พร้อมใจกันบินไปยัง บ่อที่มีเสี้ยวจิตวิญญาณปะทุออกมา

เปูาหมายของพวกเขาก็คือบ่อแห่งโชควาสนาบ่อนั้น

“น่าสนใจ” เนี่ยเทียนหัวเราะเบาๆ

ชนต่างเผ่าสามคนต่างก็เป็นดาวดวงใหม่ที่สะดุดตาของแต่ละเผ่าพันธุ์ ในร่างมีอาวุธล้ำค่าและมีพลังการต่อสู้ที่เหนือกว่าระดับสายเลือดของ ตัวเอง

ในเมื่อคนทั้งสามคิดจะครอบครองบ่อแห่งโชควาสนาบ่อนั้นก็ต้องเกิด ความขัดแย้งกับผู้เฒ่าแน่นอน เนี่ยเทียนหัวเราะหึหึ ไม่สนใจคำวิงวอนจาก โม่ชิงเหลยแม้แต่น้อย ยังคงจับตามองสถานการณ์ต่อไป

“ไอ้แก่ ออกมาจากบ่อนั่นซะ!”

กู่ถ่าซือจากเผ่าภูตผีปีศาจแสยะยิ้มดุร้ายแล้วพุ่งโฉบลงมาราวสัตว์ ปีศาจ

“ไสหัวไป!”

ผู้เฒ่าสีหน้าเย็นเยียบ สายฟูาที่กลายร่างเป็นงูหลามพลันพุ่งเข้าไปฉก กัดกู่ถ่าซือทันที

ฝูหลัวซือเท่อจากเผ่าอสูรกายยังคงนั่งมาบนหัวกะโหลกหัวนั้น หัว กะโหลกสร้างขึ้นจากการรวมตัวของซากวิญญาณมากมาย พอมันมาถึงก็ เก็บเอาวิญญาณของคนที่ตายไปในที่แห่งนี้มาทันที

“ตูมๆๆ!”

ลูกสายฟูาหลายลูกกระแทกเข้าใส่หัวกะโหลก ทำให้หัวกะโหลกกรีด ร้องโหยหวนราวกับมีชีวิตจริง

แปบเดียวหัวกะโหลกขนาดใหญ่ยักษ์ก็มีรูโหว่ปรากฏขึ้นมากมาย ทั้งยัง มีควันวิญญาณไหลเล็ดรอดออกมาจากด้านใน

ฝูหลัวเท่อตกตะลึงอย่างหนัก รีบหันไปมองเผ่ามนุษย์และชนต่างเผ่า มากมายที่กระจายตัวกันอยู่รอบด้านโดยไม่กล้าเข้าไปใกล้แล้วค่อยหันไป มองผู้เฒ่าอีกครั้ง ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ถึงความพิเศษของผู้เฒ่า

พ่าเก๋อเซินจากเผ่าโครงกระดูกก็หยิบเอามีดกระดูกสลายอันเป็นอาวุธ ล้ำค่าออกมาเหมือนกัน ดวงตาสีเขียวมันขลับของเขาเต็มไปด้วยความ เคร่งเครียด

มือทั้งคู่ของเขาจับด้ามมีดแล้วฟันเข้าใส่ผู้เฒ่า ปราณแห่งความตาย พลันอบอวล

“เผ่าโครงกระดูก เผ่าอสูรกาย…”

ผู้เฒ่าหัวเราะเสียงหยัน ปลายนิ้วมีสายฟูาบินออกมาหลายเส้นและ ปะทะกันดังเคร้งๆ เหมือนเสียงโลหะ ทำให้แสงมีดแห่งความตายที่ผ่าเก๋ อเซินปลดปล่อยออกมาระเบิดทลายไม่หยุด

มือกระดูกแวววาวสองข้างที่จับมีดของพ่าเก๋อเซินถึงกับสั่นเทาคล้าย แบกรับการโจมตีของแสงสายฟูาไม่ไหว

นัยน์ตาของฝูหลัวซือเท่อมีความหวาดกลัววาบผ่าน เขารีบขับเคลื่อน หัวกะโหลกให้ออกห่างจากผู้เฒ่า

แทบจะเวลาเดียวกัน กู่ถ่าซือจากเผ่าภูตผีปีศาจก็ร้องโหยหวน แสง เลือดที่ห่อหุ้มเรือนกายของเขาถูกลูกสายฟูาโจมตีจนแตกกระจาย ทำให้ เขาได้บาดเจ็บสาหัสในชั่วเวลาสั้นๆ จำต้องหนีออกมาอย่าง กระเซอะกระเซิง

ดาวดวงใหม่ทั้งสามดวงของชนต่างเผ่าร่วมมือกัน แต่กลับถูกโจมตีจน แตกพ่ายในเวลาสั้นๆ

ไม่มีใครกล้าท้าทายอำนาจของผู้เฒ่าและไปแย่งชิงบ่อแห่งโชควาสนา ของเขาอีก

ผู้เฒ่าเดินมาตรงปากบ่ออย่างไม่รีบไม่ร้อน ในดวงตาของเขาที่มี ประกายแสงสายฟูาวาบผ่านจ้องมองไปยังเสี้ยวจิตวิญญาณที่บริสุทธิ์

เสี้ยวจิตวิญญาณเป็นเส้นๆ เหมือนลายเส้นสีเทาเข้มที่พุ่งมารวมกันตรง ดวงตาของเขาและถูกเขาดึงเข้าไปในมหาสมุทรจิตวิญญาณ

“ไป! รีบพาข้าไปจากที่นี่เร็วเข้า!” โม่ชิงเหลยคำรามอย่างร้อนรน

——