ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 86 สถานการณ์ที่แน่นอน

ประโยค “ท่านอาจารย์ข้าไม่สบอารมณ์อย่างมาก” ของลี่ฝาน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคือการประกาศโทษตายให้กับเนี่ยเป่ยชวน ไม่ว่า เขาจะยินด้ีหรือไม่ ยังไงเขากมต้องมอบตำาแหน่งประมุขตระกูลให้กับผู้ อื่น

เมื่อลี่ฝานบอกให้ผู้อาวุโสของตระกูลเนี่ยเหล่านั้นเลือก ประมุขตระกูลคนใหม่แล้วมองไปทางเนี่ยตงไห่หนึ่งครั้ง นั่นถือ เป็นการบอกเป็นนัยอย่างชัด้เจนมากแล้ว

เนี่ยเฟยอวิ๋นที่สนับสนุนเนี่ยเป่ยชวนเตมกำาลัง ใบหน้า ราวกับขี้เถ้ามอด้ ร่างแขมงทื่ออยู่ที่เด้ิม ไม่กล้าโต้แย้งแม้แต่คำาเด้ียว

ผู้อาวุโสเนี่ยเหย้าที่อายุมากสุด้แอบถอนหายใจอยู่กับ ตัวเองหนึ่งครั้ง กล่าวกับลี่ฝานว่า: “พวกเราจะทำาตามประสงค์ของ ท่านเจ้าสำานัก เลือกประมุขตระกูลคนใหม่”

ลี่ฝานสีหน้าเยมนชา โบกมือแล้วกล่าวว่า: “ทะเลาะกัน หน้าประตูบ้านของตัวเอง มันสมควรแล้วหรือ?” เขาบอกเป็นนัยให้ คนตระกูลเนี่ยทุกคนกลับเข้าไปด้้านใน

“พวกเราจัด้การได้้ไม่เหมาะสมเอง” ผู้อาวุโสเนี่ยเหย้า กล่าวแทนเนี่ยเป่ยชวน บอกให้คนตระกูลเนี่ยทุกคนที่อยู่ตรงนี้กลับ เข้าไปกันให้หมด้

เนี่ยเป่ยชวนที่สติกระเจิด้กระเจิงถูกเนี่ยหนันซานน้อง สามของเขาลากตัวออกไปจากหน้าประตูอย่างรวด้เรมว

เวลาแค่ชั่วพริบตาเด้ียว คนตระกูลเนี่ยที่ยังอยู่หน้า ประตูจึงเหลือแค่เพียงเนี่ยเทียน เนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยน

“ท่านพัน ผู้เฒ่าอัน พวกเราเข้าไปคุยข้างในกันด้ี ไหม?” ลี่ฝานกล่าว

พันป่ายและอันหรงแห่งตระกูลอันกมรู้ว่ามาทะเลาะกัน ต่อหน้าคนมากมายไม่ใช่เรื่องด้ี คนทั้งสองจึงพยักหน้า เด้ินเข้าไปใน ตระกูลเนี่ยตามคำาเชื้อเชิญของลี่ฝาน

“ผู้เฒ่าเนี่ย กลับเข้าไปในบ้านก่อนด้ีไหม? จะจากตระ กูลเนี่ยไปอยู่หอหลิงเป่าหรือไม่ หวังว่าท่านจะพิจารณาให้ด้ี แล้ว ค่อยตัด้สินใจ” ลี่ฝานพูด้กับเนี่ยตงไห่อีกครั้ง

“ตกลง” เนี่ยตงไห่เองกมเหมนด้้วย

ไม่นานตระกูลเนี่ย ตระกูลอัน พันป่ายและพันเทาจาก หอหลิงเป่า ล้วนตามลี่ฝาน เจียงหลิงจูเข้าไปในจวนตระกูลเนี่ย

เหล่าผู้คนที่มุงดู้อยู่พอเหมนว่าบุคคลหลักของเรื่องล้วน แยกย้ายกันไปหมด้แล้วจึงรู้สึกหมด้ความสนใจ ค่อยๆ พากันเด้ิน ออกไปจากหน้าจวนตระกูลเนี่ย

ทว่าเรื่องราวมหัศจรรย์มากมายที่เกิด้ขึ้นหน้าจวนตระ กูลเนี่ยก่อนหน้านั้นกลับถูกพวกเขาปรุงเสริมเติมแต่งและเล่าต่อๆ กันออกไปอย่างรวด้เรมว

ตลอด้ทั้งเมืองเฮยอวิ๋นรู้เรื่องที่หอหลิงเป่าและสำานักหลิ งอวิ๋นมาแย่งตัวเนี่ยเทียนเข้าสำานัก

แผลมบเด้ียว ชื่อของเนี่ยเทียนกมด้ังกระฉ่อนไปทั่วเมืองเฮ ยอวิ๋น

เพราะเนี่ยเทียน พันป่ายแห่งหอหลิงเป่าจึงมาเยือน ด้้วยตัวเอง ยินด้ีพาตัวเนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนกลับไปที่หอหลิงเป่า พร้อมกัน

ส่วนสำานักหลิงอวิ๋นกมบีบบังคับให้เนี่ยเป่ยชวนลงจาก ตำาแหน่ง แอบบอกเป็นนัยให้เนี่ยตงไห่เป็นผู้ควบคุมตระกูลเนี่ยอีก ครั้ง ไม่เพียงแต่ไม่ซักไซ้เอาความเรื่องภูเขาเหมืองแร่พังทลาย ยัง ยอมแหกกฎที่มีมาหลายสิบปีของสำานัก ยอมรับตัวเนี่ยเทียนขึ้นเขา ทั้งที่ยังไม่เหยียบย่างเข้าสู่ขั้นหลอมลมปราณเก้า

หลายสิบปีมานี้ ลูกหลานคนใด้กมตามของสามตระกูลใน เมืองเฮยอวิ๋น ตอนที่ถูกรับตัวล้วนไม่เคยได้้รับการปฏิบัติอย่างยิ่ง ใหญ่ถึงเพียงนี้

แม้แต่มารด้าของเนี่ยเทียนที่ทุกคนให้การยอมรับว่ามี พรสวรรค์น่าตะลึง และอันซืออี๋แห่งตระกูลอัน ปีนั้นตอนที่ถูกรับ เข้าไปอยู่สำานักหลิงอวิ๋นและหอหลิงเป่า กมยังไม่ครึกโครมถึงเพียงนี้

“เนี่ยเทียน พรสวรรค์ในการบำาเพมญตบะของเขาโด้ด้ เด้่นมากเพียงใด้กันแน่?”

หลายคนล้วนมีข้อสงสัยเช่นนี้อยู่ในใจ ไม่เข้าใจว่าเนี่ย เทียนที่เด้ิมทีไม่มีชื่อเสียง เหตุใด้อยู่ๆ ถึงได้้ฉายประกายโชติช่วงจน ทำาให้หอหลิงเป่าและสำานักหลิงอวิ๋นล้วนเกือบจะฉีกหน้าตัวเองเพื่อ เขา

ตระกูลอวิ๋น

อวิ๋นจื้อกั๋วที่เพิ่งจะสะเทือนใจไปกับข่าวร้ายเรื่องการ ตายของอวิ๋นซง หลังจากได้้รับข่าวนี้จึงกลับเข้าห้องไปด้้วยสภาพ จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ในห้อง หยวนชิวอิ๋งเองกมรู้เรื่องราวประหลาด้ที่เกิด้ขึ้น หน้าจวนตระกูลเนี่ยผ่านสายของนางเช่นกัน

“ซงเอ๋อร์ตายอยู่ในโลกมายามรกต เจ้าเด้มกกากเด้นนั่น ทำาไมถึงไม่ตายอยู่ที่นั่นด้้วย!” หยวนชิวอิ๋งขว้างทำาลายขวด้โหล ทั้งหมด้ที่อยู่ในห้องราวกับคนบ้า

เนื่องจากการตายของอวิ๋นซง อวิ๋นจื้อกั๋วที่สีหน้าแห้ง เฉาซีด้เซียวมองเหมนนางที่กำาลังคลุ้มคลั่งกมหน้าชาทันที

“ขยะ! ตระกูลอวิ๋นของพวกเจ้ามันมีแต่พวกไร้ค่า!” อยู่ๆ หยวนชิวอิ๋งกมพุ่งเข้าใส่แล้วตบตีลงบนร่างเขาให้อุตลุด้ ตีไป พลางด้่าไปด้้วย “อวิ๋นจื้อกั๋ว! หากเจ้าไม่ฆ่าเจ้าเนี่ยเทียนและนางสาร เลวเนี่ยเฉี่ยนนั่นให้ตาย กมอย่าหวังว่าชาตินี้ข้าจะยอมเลิกราง่ายๆ !”

อวิ๋นจื้อกั๋วมองหยวนชิวอิ๋งที่ฟอนเลมบใส่เขา หมด้สิ้นซึ่ง ลักษณะอันพึงมีของกุลสตรีราวกับหญิงบ้าคนหนึ่ง ในใจของเขา พลันบังเกิด้ความเคียด้แค้นรุนแรง

เขาเสียใจที่ปีนั้นยอมให้คนในตระกูลกด้ด้ันจนต้องหย่า กับเนี่ยเฉี่ยน แล้วมาแต่งงานกับหญิงปากร้ายข้างหน้าผู้นี้

หากไม่มีหยวนชิวอิ๋ง ตระกูลอวิ๋นและตระกูลเนี่ยคงยัง คบค้ากันไปหลายชั่วคน เขาเองกมไม่จำาเป็นต้องมาทนรับการกด้ขี่จาก ผู้หญิงคนนี้ ไม่ต้องฟังนางโหวกเหวกโวยวายอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

เวลานี้ เขาถึงได้้นึกถึงความด้ีของเนี่ยเฉี่ยน เสียใจที่ ตัด้สินใจพลาด้ไป

ในใจเขาเข้าใจด้ี เพราะการให้ความสำาคัญของหอหลิง เป่าและสำานักหลิงอวิ๋น เนี่ยเทียนย่อมต้องเลือกเข้าไปอยู่กับฝ่ายใด้ ฝ่ายหนึ่ง ต่อไปเส้นทางการบำาเพมญตบะของเขากมจะรุ่งโรจน์สว่างไสว

เพื่อเนี่ยเทียน พันป่ายมาเยือนด้้วยตัวเอง เจียงจือซู เอ่ยปากทำาลายกฎที่สำานักหลิงอวิ๋นรักษากันมาหลายสิบปี นี่ หมายความว่าบนร่างเนี่ยเทียนต้องมีจุด้ที่พิเศษบางอย่าง

ตระกูลเนี่ยจะได้้ลืมตาอ้าปากเพราะเนี่ยเทียน ต่อไป หากตระกูลอวิ๋นคิด้จะทำาอะไรกับตระกูลเนี่ยอีก ย่อมนำามาซึ่งการแก้ แค้นจากสำานักหลิงอวิ๋นอย่างแน่นอน

“พลาด้แล้ว ข้าพลาด้ไปแล้วจริงๆ…” เขาร้องโหยหวน อยู่ในใจตัวเอง

และเวลานี้

กลุ่มของลี่ฝานและพันป่ายนั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่ของ ตระกูลเนี่ย กำาลังด้ื่มชา พูด้คุยกันอย่างไม่รีบร้อน

“เนี่ยเทียน สิ่งที่สำานักหลิงอวิ๋นสามารถมอบให้เจ้าได้้ หอหลิงเป่าของเรากมอบให้ได้้เหมือนกัน” พันเทายืนอยู่ข้างกายเนี่ย เทียน กด้เสียงต่ำาพูด้เกลี้ยกล่อมเขา: “คนอื่นไม่รู้ความพิเศษของเจ้า แต่ข้ากลับรู้แน่ชัด้ เจ้าไปที่สำานักหลิงอวิ๋น อาจจะไม่ถูกใช้งานอย่าง เหมาะสม สู้ไปหอหลิงเป่ากับข้าด้ีกว่า พวกเราพี่น้องต่อไปจะได้้รบ เคียงบ่าเคียงไหล่กันไงล่ะ”

เนี่ยเทียนลูบหัว หัวเราะแห้งๆ กล่าว: “คือว่า ก่อนอื่น ต้องขอบคุณเจ้ามาก แต่ วันนี้ข้าค่อนข้างสับสนจริงๆ ตอนนี้ยังมึนๆ งงๆ อยู่เลย เจ้าให้เวลาข้าคิด้สักหน่อยนะ”

“พันเทา! เจ้ามาพูด้จาลับๆ ล่อๆ อะไรอีก?” เจียงหลิง จูรุด้เข้ามาใกล้ ถลึงตาใส่เขาอย่างดุ้ด้ันหนึ่งครั้ง จากนั้นกมกล่าวกับ เนี่ยเทียนว่า: “เพื่อเจ้าแล้ว ท่านพ่อของข้าถึงขนาด้เอ่ยปากเองว่า ปัญหาทุกอย่างของตระกูลเนี่ยล้วนสามารถแก้ไขได้้อย่างง่ายด้าย ยัง ไงซะตระกูลเนี่ยกมีความสัมพันธ์แนบแน่นกับสำานักหลิงอวิ๋น เจ้าอย่า ได้้ถูกพันเทาปลุกปั่นเข้าล่ะ”

เนี่ยเทียนเงียบงัน เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ: “ข้าไม่เข้าใจ ทำาไมท่านพ่อของเจ้าถึงได้้ยอมแหกกฎเพื่อข้า?”

เขากับพันเทามีปฏิสัมพันธ์กันในโลกมายามรกตอยู่ หลายครั้ง พันเทารู้ความพิเศษบนตัวเขาจริงๆ พันเทาสามารถพูด้

เกลี้ยกล่อมให้บิด้ามาที่เมืองเฮยอวิ๋น เนี่ยเทียนยังพอทำาความเข้าใจ ได้้

ทว่าเมื่อเขาอยู่ต่อหน้าเจียงหลิงจู กมแค่เคยแสด้งความ สามารถออกไปเพียงครั้งเด้ียว นั่นกมคือบีบให้อวี๋ถงแห่งสำานักโลหิต ถอยร่นไปเท่านั้น

เพียงเหตุนี้ เจียงหลิงจูสามารถเกลี้ยกล่อมให้บิด้ายอม ฝ่ากฎที่สำานักหลิงอวิ๋นรักษากันมาหลายปี ทำาให้เขารู้สึกว่ามันไม่ค่อย เป็นไปได้้เท่าไหร่นัก

เขามักมีความรู้สึกว่าที่เจียงจือซูยอมทำาลายกฎเพื่อเขา คล้ายจะมีเรื่องอื่นแอบแฝง

“ทำาไมถึงยอมทำาลายกฎ ข้าเองกมไม่รู้เหมือนกัน แต่การ ตัด้สินใจนี้ออกมาจากปากท่านพ่อของข้าจริงๆ” อันที่จริงแล้วเจียง หลิงจูเองกมสงสัยเหมือนกัน “เจ้าอย่าสนอะไรให้มากนักเลย เอาเป็น ว่าในเมื่อท่านพ่อข้าเอ่ยปากแล้ว นั่นกมแสด้งว่าย่อมไม่มีปัญหา แน่นอน”

เนี่ยเทียนหัวเราะแห้งๆ กลับไปเช่นกัน กล่าว: “ข้าขอ พิจารณาดู้ก่อน ข้าต้องฟังความเหมนของท่านปอาใหญ่และท่านตาของ ข้า”

พวกเขาที่เป็นเด้มกรุ่นเลมกสามคน แม้ว่าจะอยู่ในห้องโถง ใหญ่ตระกูลเนี่ยเหมือนกัน ทว่ายังอยู่ห่างจากพันป่ายและลี่ฝานระยะ หนึ่ง อีกทั้งไม่ได้้นั่ง ทำาได้้แค่เพียงยืนคุยกัน

ในตำาแหน่งประธานของห้องโถง ลี่ฝานและพันป่ายพูด้ คุยสัพเพเหระกันไปเรื่อย ไม่ได้้เริ่มต้นด้้วยการพูด้คุยเรื่องของเขา

พวกเขาแค่คุยกันเรื่องการเปลี่ยนแปลงในโลกมายา มรกต พูด้ถึงสำานักโลหิตและสำานักภูตผี ทั้งเรื่องการตัด้สินใจของสี่ สำานักที่คิด้จะแก้แค้นเอาคืนสำานักโลหิตและสำานักภูตผี

เนี่ยตงไห่และอันหรงกลับไม่ได้้พูด้อะไร เอาแต่นั่งฟัง อย่างเด้ียว

ผ่านไปครู่ใหญ่ พวกเขารู้สึกว่าคุยกันได้้พอประมาณ แล้ว พวกเนี่ยเทียนเองกมฟังมานานจนเริ่มทนไม่ไหวแล้ว ลี่ฝานและ พันป่ายกมองมายังเขาหนึ่งครั้ง แล้วลี่ฝานจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น: “เรื่อง ของเนี่ยเทียน ให้พวกเขาเป็นคนตัด้สินใจเองกันด้ีไหม?”

พันป่ายพยักหน้าด้้วยรอยยิ้มน้อยๆ “ด้ีที่สุด้”

จนกระทั่งถึงเวลานี้ ลี่ฝานถึงเพิ่งจะหันมาพูด้กับเนี่ยตง ไห่: “ท่านผู้เฒ่า ก่อนหน้านี้…เนื่องด้้วยเรื่องของศิษย์น้องหญิงเลมก ผู้ อาวุโสบางส่วนในสำานักจึงไม่พอใจตระกูลเนี่ย เรื่องที่ทำาลงไปจึงดู้ เกินเลยไปบ้าง ทว่าตระกูลเนี่ยและสำานักหลิงอวิ๋นอยู่ด้้วยกันมานาน

หลายปี ถือว่ารู้ตื้นลึกหนาบางกันด้ีแล้ว เรื่องอื่นข้าไม่กล้าพูด้ แต่ข้า สามารถรับรองได้้ว่า ต่อไปการปฏิบัติที่สำานักหลิงอวิ๋นมีต่อเรื่องราว ในตระกูลเนี่ยจะมีแต่ความถูกต้องและความยุติธรรม!”

พูด้มาถึงตรงนี้ลี่ฝานกมหยุด้ชะงักเลมกน้อย สีหน้าพลัน เปลี่ยนมาเป็นเคร่งเครียด้และจริงจัง

“อีกอย่าง ข้าไม่กลัวที่จะบอกความจริงกับท่าน คราวนี้ หากเนี่ยเทียนได้้เข้าไปอยู่ในสำานักหลิงอวิ๋น การปฏิบัติที่เขาจะได้้รับ จะแตกต่างไปจากเนี่ยเสียนและเนี่ยหันอย่างสิ้นเชิง”

“ด้้านหลังภูเขาของเขาหลิงอวิ๋น มีคนผู้หนึ่งหมายตา เนี่ยเทียนเอาไว้แล้ว”

“เขาอยากรับเนี่ยเทียนไว้เป็นศิษย์”

“หา!” เมื่อเขาพูด้ประโยคนี้ออกมา เจียงหลิงจูกมอด้ไม่ ได้้จนร้องอุทานอย่างตกตะลึง

เนี่ยตงไห่ตัวสั่นเยือก ใบหน้าเผยความปิติยินด้ีอย่างบ้า คลั่ง ไม่รอให้คนอื่นๆ พูด้อะไรอีก เขากมรีบพยักหน้าอย่างอด้รนทนไม่ ไหว กล่าว: “ด้ี ด้ี! พวกท่านสามารถพาตัวเนี่ยเทียนไปที่สำานักหลิงอ วิ๋นได้้ตลอด้เวลา!” ท่าทางของเขาราวกับกลัวว่าลี่ฝานจะเปลี่ยนใจ อย่างไรอย่างนั้น

แม้แต่พันป่ายเองพอได้้ยินคำาพูด้ประโยคนี้ของลี่ฝานกม ยังหน้าเปลี่ยนสีน้อยๆ

เขามองเนี่ยเทียนด้้วยสายตาลึกล้ำา แล้วกมองพันเทา ลูกชายของตัวเอง อยู่ๆ กมตระหนักขึ้นมาได้้ว่าลูกชายของตนได้้รับ การถ่ายทอด้ความสามารถในการมองคนจากเขาไปอย่างลึกล้ำาจริงๆ

ในเมื่อเนี่ยเทียนถูกคนผู้นั้นที่อยู่หลังเขาของสำานักหลิ งอวิ๋นหมายตา นั่นกมหมายความว่าบนตัวเนี่ยเทียนย่อมมีจุด้ที่ไม่ ธรรมด้า!

บัด้นี้เขาเองกมตระหนักได้้เช่นกันว่า เป็นเรื่องแน่นอน แล้วที่เนี่ยเทียนจะเข้าไปอยู่ในสำานักหลิงอวิ๋น

ทว่า เขากลับไม่ได้้รู้สึกหด้หู่เพราะเหตุนี้

เขารู้ว่าต่อให้เนี่ยเทียนไม่ถูกหอหลิงเป่ารับตัวไป เขากม ไม่ได้้มาเสียเที่ยว เนี่ยเทียนจะต้องนึกถึงความด้ีที่พันเทามีต่อเขา

เนี่ยเทียนที่ถูกคนผู้นั้นหมายตา หากไม่มีอุบัติเหตุล่ะกม ต่อไปเขาต้องโด้ด้เด้่นขึ้นมาในสำานักหลิงอวิ๋นด้้วยความเรมวที่ทำาให้ ผู้คนตื่นตะลึงอย่างแน่นอน

เนี่ยเทียนที่เป็นเช่นนี้ ขอแค่จด้จำาความด้ีของพันเทาได้้ เขากมรู้สึกว่าการเด้ินทางมาครั้งนี้ของตนนั้นคุ้มค่าแล้ว

“เนี่ยเทียน! ยังไม่รีบขอบคุณท่านอาลี่อีก!” เนี่ยตงไห่ เอมด้เสียงด้ัง

เนี่ยเทียนโค้งกาย กล่าว: “ขอบคุณขอรับท่านอาลี่”

ลี่ฝานยิ้ม “ให้เวลาเจ้าสามวัน สามวันให้หลัง กลับเขา หลิงอวิ๋นพร้อมกับข้า”

“รับทราบขอรับ”