ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 87 เป็นที่จับตามอง

สามวันหลังจากนั้น เนี่ยเทียนพาพันเทาเที่ยวเล่นอยู่ในเมืองเฮ ยอวิ๋น

หลังจากที่เนี่ยตงไห่ตัด้สินใจแทนเนี่ยเทียนว่าจะให้เขา ไปบำาเพมญตบะที่สำานักหลิงอวิ๋น พันป่ายบิด้าของพันเทาจึงกลับไป พักที่ตระกูลอันชั่วคราวพร้อมอันหรง

ส่วนลี่ฝานและเจียงหลิงจูอยู่ต่อที่ตระกูลเนี่ย รอเนี่ย เทียนกลับไปที่สำานักหลิงอวิ๋นพร้อมกับพวกเขา

แม้ว่าเวลาสามวันจะสั้น ทว่าประสิทธิผลการจัด้การ เรื่องราวในตระกูลเนี่ยของผู้อาวุโสหลายคนกลับน่าตะลึงอย่างมาก

วันที่สอง ผู้อาวุโสเนี่ยเหย้าเป็นผู้นำาผู้อาวุโสคนอื่นๆ ในตระกูล ประกาศว่าเนี่ยเป่ยชวนขาด้ความรับผิด้ชอบเรื่องเหมือง แร่อย่างร้ายแรง จึงปลด้เขาลงจากตำาแหน่งประมุขตระกูล

บ่ายวันนั้น ภายใต้การเป็นพยานของลี่ฝาน ผู้อาวุโส ตระกูลเนี่ยจึงเลือกให้เนี่ยตงไห่ขึ้นด้ำารงตำาแหน่งประมุขตระกูลเนี่ย ใหม่อีกครั้ง

สามวันมานี้เนี่ยเป่ยชวนและเนี่ยหนันซานเกมบตัวอยู่แต่ ในห้อง น้อยครั้งที่จะออกมาข้างนอก คล้ายล้มลงจนมิอาจฟื้นขึ้นมา ได้้ และไม่กล้าเข้ามาก้าวก่ายเรื่องภายในตระกูลเนี่ยอีก

ขอแค่วันใด้ที่ลี่ฝานอยู่ในตระกูลเนี่ย สำาหรับพี่น้อง เนี่ยเป่ยชวนและเนี่ยหนันซานแล้ว ลี่ฝานกมเป็นด้ั่งภูเขาลูกยักษ์ที่กด้ ทับพวกเขา จนพวกเขาทำาได้้เพียงยอมฟังคำาสั่งอย่างว่าง่าย ไม่กล้า มีความคิด้ต่อต้านใด้ๆ

คนในตระกูลเนี่ยที่ก่อนหน้านี้มองเนี่ยตงไห่และเนี่ย เฉี่ยนด้้วยสายตาเยมนชากมเริ่มมาประจบเอาใจคนทั้งสองอีกครั้ง หอ เรือนสูงแห่งนั้นที่เป็นสัญลักษณ์ของตำาแหน่งประมุขตระกูลซึ่งเนี่ยตง ไห่ย้ายออกไปกมได้้กลับมาอยู่ในมือเขาอีกครั้ง

พันเทาที่เนี่ยเทียนพาเที่ยวเล่นไปทั่วเมืองเฮยอวิ๋น รู้ว่า มิอาจเปลี่ยนแปลงการตัด้สินใจของเนี่ยเทียนได้้ สุด้ท้ายจึงไปที่ ตระกูลอัน เตรียมตัวกลับหอหลิงเป่าพร้อมบิด้าของเขา

เช้าตรู่ของวันนี้ ฟอาเพิ่งสว่าง เนี่ยเทียนกมาที่ลาน สำาหรับฝึกบำาเพมญตบะของตระกูลเนี่ย

บนลานกว้าง เด้มกหนุ่มสาวตระกูลเนี่ยมากมายหากไม่ นั่งตัวตรงทำาสมาธิ สูด้รับเอาปราณวิญญาณฟอาด้ินมาบำาเพมญตบะ กม กำาหมัด้แตะต่อยฝึกฝนวิชาวิเศษ

เนี่ยหงและเนี่ยหย่วนกมอยู่ในบรรด้าเด้มกกลุ่มนี้เช่นกัน ทั้งสองคนต่างกมกำาลังนั่งฝึกบำาเพมญตบะ

ทว่าไม่เหมือนก่อนหน้านี้ เด้มกหนุ่มเด้มกสาวคนอื่นๆ ใน ตระกูลเนี่ยบัด้นี้ล้วนจงใจตีตัวออกห่างพวกเขา ไม่ได้้มานั่งอยู่กับ พวกเขาสองคน

แต่เมื่อสามวันก่อนหน้านี้ ทุกครั้งที่เนี่ยหงและเนี่ย หย่วนมาถึง เด้มกหนุ่มสาวหลายคนของตระกูลเนี่ยจะต้องเป็นฝ่ายรุด้ หน้าเข้ามาหา คอยอยู่ใกล้เพื่อประจบเอาใจพวกเขา

นับตั้งแต่ครั้งก่อนที่เนี่ยเทียนทำาให้เนี่ยหงได้้รับบาด้เจมบ หนักบนลานกว้างแห่งนี้ เขากมไม่เคยได้้มาที่นี่อีกเลย

วันนี้พอเขาปรากฏตัว เด้มกมากมายในตระกูลเนี่ยล้วน ตื่นตกใจ สายตามากมายมีทั้งประหลาด้ใจ อิจฉา เลื่อมใส ล้วนมา รวมอยู่ที่ตัวของเนี่ยเทียน

“ตั้งใจฝึกกันให้ด้ี!” อู๋เทาเอมด้เสียงขรม

เด้มกหนุ่มสาวที่แสด้งความตื่นเต้นออกมาอย่างเหมนได้้ ชัด้ เมื่อถูกเขาตวาด้ใส่จึงค่อยๆ สงบกันลงไปได้้

ทว่าสายตาของพวกเขายังคงติด้ตามเนี่ยเทียน มอง เนี่ยเทียนที่เด้ินเข้าไปหาอู๋เทา

ระยะเวลาเพียงสั้นๆ แค่สามวัน ชื่อของเนี่ยเทียนกม แพร่ไปทั่วเมืองเฮยอวิ๋น

แม้แต่เมืองใกล้เคียงอย่างเมืองอันซิง เมืองหันสือ รวม ไปถึงเมืองซุ่ยกู่กมยังมีคนมากมายพากันวิพากษ์วิจารณ์เรื่องของเขา

เพราะว่าเขา พันเทาแห่งหอหลิงเป่าถึงกับเด้ินทางมา เยือนตระกูลเนี่ยด้้วยตัวเอง เพราะว่าเขา สำานักหลิงอวิ๋นยอมทำาลา ยกฏที่รักษากันมาหลายสิบปี ขณะที่เขายังไม่เหยียบย่างเข้าสู่หลอม ลมปราณขั้นเก้า กลับแสด้งออกถึงความกระตือรือร้นที่มีต่อเขา เป็น ฝ่ายเชื้อเชิญเขาขึ้นเขาหลิงอวิ๋นด้้วยตัวเอง

สำาหรับเด้มกหนุ่มสาวตระกูลเนี่ยที่อยู่บนลานกว้างเหล่า นั้น เนี่ยเทียนที่อยู่เบื้องหน้าได้้กลายมาเป็นตำานานที่ยังมีชีวิตอยู่คน หนึ่งไปแล้ว

ไม่ว่าอย่างไรพวกเขากมนึกไม่ออกว่า เนี่ยเทียนที่เมื่อ หนึ่งปีก่อนยังฝึกบำาเพมญตบะร่วมกันกับพวกเขา ทุกวันต้องมาที่ลาน กว้างเพื่อต่อสู้กับเนี่ยหงและเนี่ยหย่วน ใช้วิธีการใด้กันแน่ถึงกลายมา เป็นปลาที่กระโด้ด้ข้ามประตูมังกร สร้างเรื่องมหัศจรรย์ด้้วยการเด้ิน ขึ้นสวรรค์ในก้าวเด้ียว?

“ท่านอู๋ ขอบคุณท่านมากที่หลายปีมานี้คอยให้คำา แนะนำาและดู้แล ต่อไปข้าจะต้องไปฝึกบำาเพมญตบะที่สำานักหลิงอวิ๋น แล้ว วันนี้ข้าจึงตั้งใจมาบอกลาท่านเป็นพิเศษ” เนี่ยเทียนคารวะอู๋ เทาด้้วยความนอบน้อม

ตอนที่ท่านตาและท่านปอาใหญ่ของเขาถูกพวกเนี่ยเป่ย ชวนบีบคั้นให้ต้องไปรับโทษที่สำานักหลิงอวิ๋น ทุกคนในตระกูลเนี่ยล้ วนปิด้บังเขา ไม่มีใครบอกเขาสักคำา

มีเพียงอู๋เทาที่เป็นขุนนางต่างเมืองผู้นี้ที่เสี่ยงอันตราย ครั้งใหญ่ แอบไปบอกให้เขารับรู้

อีกอย่างเมื่อก่อนตอนที่เขาฝึกบำาเพมญตบะอยู่บนลาน กว้าง อู๋เทาเองกมด้ีกับเขาไม่น้อย ไม่ได้้ปฏิบัติกับเขาอย่างเยมนชาเพียง เพราะท่านตาของเขาสูญเสียอำานาจเฉกเช่นคนอื่นๆ ในตระกูลเนี่ย

ในใจเขาซาบซึ้งกับสิ่งที่อู๋เทาทำาให้ ก่อนหน้าที่จะไป จากตระกูลเนี่ย เขาจึงตั้งใจมาขอบคุณอีกฝ่าย

“มิกล้าๆ” อู๋เทารีบเข้ามาประคองเขา

หลังจากประคองตัวเนี่ยเทียนขึ้นมาแล้ว อู๋เทากมอง เขาอย่างลึกล้ำา มุมปากเตมไปด้้วยรอยยิ้ม เอ่ยเสียงเบา: “อันที่จริง ข้ากมรู้มาตลอด้เวลาว่าเจ้าไม่เหมือนคนอื่น แม้ว่าจะหาสาเหตุไม่พบ

แต่ข้ามักมีความรู้สึกว่าเจ้าจะเป็นเหมือนเนี่ยเสียนที่ถูกสำานักหลิงอวิ๋ นรับตัวไป กลายเป็นศิษย์ที่สำานักหลิงอวิ๋นให้การยอมรับ”

พูด้มาถึงตรงนี้ เขาหยุด้ชะงักไปครู่ถึงกล่าวว่า: “แต่ว่า ข้ายังประเมินเจ้าต่ำาไป…”

เป็นลูกหลานของตระกูลเนี่ยเหมือนกัน คนสองคนที่อู๋ เทาให้ความสนใจเหมือนกัน หลังจากเนี่ยเสียนเหยียบย่างเข้าสู่ หลอมลมปราณขั้นเก้าแล้วถึงจะถูกสำานักหลิงอวิ๋นรับตัวไปอย่างเป็น ทางการ

ทว่าเนี่ยเทียนกลับต่างออกไป

เขาไม่เพียงแต่ทำาให้พันป่ายแห่งหอหลิงเป่าเด้ินทางมา ด้้วยตัวเอง ยังทำาให้สำานักหลิงอวิ๋นแหกกฎในการรับศิษย์ที่รักษากัน มาหลายสิบปี กลายมาเป็นกรณียกเว้นเพียงกรณีเด้ียว

อู๋เทายังรู้ด้้วยว่า เพราะเนี่ยเทียน สำานักหลิงอวิ๋นจึงไม่ คิด้เลมกคิด้น้อยเรื่องภูเขาเหมืองแร่พังถล่ม ทั้งยังปลด้เนี่ยเป่ยชวน ออก ให้เนี่ยตงไห่กลับคืนสู่ตำาแหน่งอีกครั้ง

เนี่ยเทียนทำาลายกฎของสำานักหลิงอวิ๋น พลิกผัน สถานการณ์ของตลอด้ทั้งตระกูลเนี่ย!

อิทธิพลน่าตกตะลึงที่เขาแสด้งงออกมา ความฮือฮาที่ เขาสร้างขึ้น เหนือล้ำาเกินกว่าเนี่ยเสียนมากมายนัก

“บางที ในโลกมายามรกตอาจเกิด้เรื่องอะไรขึ้น…” อู๋ เทาแอบคาด้เด้า ในใจปลงอนิจจังอย่างสุด้ซึ้ง

“พี่เสี่ยวเทียน ตอนนี้เจ้าอยู่ในขอบเขตอะไรหรือ?” เนี่ยโยวที่มัด้ผมจุกตั้งเด้่จ้องเขมมงมาที่เนี่ยเทียนอย่างสงสัยใคร่รู้ แล้ว ถามขึ้นโต้งๆ

เนี่ยโยวไร้เด้ียงสาไม่มีพิษภัย ก่อนหน้านั้นตอนที่เนี่ย เทียนต่อสู้กับเนี่ยหง เนี่ยหย่วน นางกมยืนอยู่ฝั่งเด้ียวกับเนี่ยเทียน บอ กว่าเนี่ยหง เนี่ยหย่วนไร้ยางอาย

“หลอมลมปราณขั้นแปด้!” เนี่ยเทียนตอบด้้วยรอยยิ้ม

“หา!” เนี่ยโยวอุทานด้้วยความตะลึง

เด้มกหนุ่มสาวหลายคนพอได้้ยินคำาตอบนี้ต่างกม แสด้งออกถึงความตื่นตะลึงอย่างเหมนได้้ชัด้

พวกเขาจำาได้้ว่าคราวก่อนตอนที่เนี่ยเทียนประมือกับ เนี่ยหง ขอบเขตของเนี่ยเทียน…ยังอยู่เพียงแค่หลอมลมปราณขั้น สามเท่านั้น

เวลาเพิ่งผ่านไปได้้ปีกว่า เนี่ยเทียนที่อยู่ขอบเขตหลอม ลมปราณขั้นสามกลับฝ่าทะลุถึงหลอมลมปราณขั้นแปด้ ระด้ับ ความเรมวนี้ช่างน่าเหลือเชื่ออย่างยิ่งยวด้

“พี่เสี่ยวเทียน เจ้าร้ายกาจมากเลย มิน่าล่ะสำานักหลิงอ วิ๋นถึงได้้ยอมทำาลายกฎเพื่อเจ้า” เนี่ยโยวใบหน้าเตมไปด้้วยความ เคารพเลื่อมใส

“หนึ่งปีกว่า จากขอบเขตหลอมลมปราณสามถึงแปด้ ระด้ับความต่างนี้…น่ากลัวเกินไปแล้ว”

“ดู้ท่า ที่สำานักหลิงอวิ๋นยอมเว้นเขาให้เป็นกรณีพิเศษ เพราะมีสาเหตุสมควรจริงๆ”

“น่าจะมองเหมนความสามารถแฝงของเขากระมัง”

เด้มกหนุ่มเด้มกสาวมากมายของตระกูลเนี่ยต่างกมองเขา ด้้วยความอึ้งตะลึง พากันวิพากษ์วิจารณ์ เสียงชื่นชมด้ังให้ได้้ยินไม่ ขาด้ระยะ

มีเพียงเนี่ยหงและเนี่ยหย่วนที่นั่งห่างออกไปไกลเท่านั้น ที่มีสีหน้าน่าเกลียด้

พวกเขาไม่ออกเสียงแม้แต่คำาเด้ียว คิด้ว่าที่เนี่ยเทียนมา ในครั้งนี้กมเพื่อต้องการสร้างความอับอายให้แก่พวกเขา

และหลังจากที่เนี่ยเทียนขอบคุณอู๋เทาเสรมจแล้วกมเด้ิน เตร่มาทางพวกเขาจริงๆ

บนสนาม ตอนที่เด้มกตระกูลเนี่ยทุกคนมองเหมนเขาเด้ิน ด้ิ่งเข้าหาเนี่ยหงและเนี่ยหย่วน ต่างกมพากันเงียบเสียงลงกะทันหัน

พวกเขาเผยสีหน้าสนอกสนใจกับเรื่องสนุกที่กำาลังจะ เกิด้ขึ้น

เนี่ยหงและเนี่ยหย่วนก้มหน้าลงต่ำา แอบกัด้ฟัน ไม่กล้า ประสานสายตากับเนี่ยเทียน

บิด้าของพวกเขาได้้กำาชับมาแล้วว่าต่อไปห้ามหาเรื่อง ยั่วยุเนี่ยเทียนอีกเด้มด้ขาด้ ไม่ว่าเนี่ยเทียนจะกลั่นแกล้งให้พวกเขาขาย หน้ามากแค่ไหน พวกเขากมทำาได้้เพียงยอมเป็นฝ่ายถูกกระทำา ห้าม ตอบโต้กลับเด้มด้ขาด้

เนี่ยเทียนที่สำานักหลิงอวิ๋นยอมฝ่ากฎหลายสิบปี แตก ต่างไปจากเนี่ยหัน เนี่ยเสียน และลูกหลานของแต่ละตระกูลทุกคนที่ ถูกสำานักหลิงอวิ๋นรับขึ้นเขาไปอย่างเหมนได้้ชัด้

เนี่ยเทียนที่เป็นเช่นนี้ ในเมื่อตลอด้ทั้งตระกูลเนี่ยไม่มี ใครสามารถหาเรื่องได้้ พวกเขากมยิ่งไม่ได้้เข้าไปใหญ่

เพราะต่อให้พวกเขาเองได้้กลายเป็นลูกศิษย์ของสำานัก หลิงอวิ๋น ถูกสำานักหลิงอวิ๋นรับตัวไปเหมือนกัน แต่เมื่อไปอยู่สำานักหลิ งอวิ๋น แล้วเนี่ยเทียนพุ่งเปอามาที่พวกเขา พวกเขาเองกมอย่าหวังว่าจะ ได้้มีชีวิตอย่างสุขสบาย

เพื่อวันข้างหน้า พวกเขาจึงทำาได้้เพียงอด้ทนต่อการ สร้างความอัปยศและการอวด้ด้ีอย่างบ้าระห่ำาจากเนี่ยเทียน ห้ามคิด้ ต่อต้านแม้แต่นิด้เด้ียว

เนี่ยหงและเนี่ยหย่วนเองกมรู้ด้ีในข้อด้ี ด้ังนั้นพวกเขาจึง ก้มหน้า ไม่พูด้อะไรสักคำา รอให้เนี่ยเทียนมาถึงแล้วระบายความ ลำาพองใจใส่พวกเขา

และเวลานี้เอง

เนี่ยตงไห่ที่กำาลังพูด้คุยกับลี่ฝานอยู่บนตึกสูงอันเป็น สัญลักษณ์ของตำาแหน่งประมุขตระกูลพลันหยุด้ชะงักลง

ลี่ฝานและเนี่ยตงไห่พิงตัวครึ่งหนึ่งกับแท่นหิน ก้มหน้า ลงมองลานกว้างที่อยู่เบื้องล่าง สังเกตเนี่ยเทียนไปพร้อมกัน

“คือว่า…”

หลังจากเนี่ยเทียนมายืนอยู่ข้างกายเนี่ยหงและเนี่ย หย่วน เขากมลังเลอยู่ชั่วครู่แล้วกล่าวว่า: “การชิงด้ีชิงเด้่นกันระหว่าง รุ่นบิด้า อันที่จริงแล้วไม่เกี่ยวข้องอันใด้กับพวกเรา หลายปีมานี้แม้ว่า ข้าจะต่อสู้กับพวกเจ้ามาหลายสิบครั้ง แต่ข้าไม่เคยเกลียด้ชังพวกเจ้า เลย”

“ต่อไป ข้าจะไปฝึกบำาเพมญตบะอยู่ที่สำานักหลิงอวิ๋น ข้า หวังว่าการต่อสู้ระหว่างพวกเราจะไม่จบลงเพียงเท่านี้ และจะไม่ จำากัด้อยู่แค่ที่ตระกูลเนี่ย”

“หวังว่าอนาคตในอีกไม่นาน ข้าจะได้้เจอพวกเจ้าที่สำา นักหลิงอวิ๋น ถึงเวลานั้น ข้าพร้อมรอคอยการท้าทายจากพวกเจ้า ตลอด้เวลา”

“ขอบคุณที่หลายปีมานี้พวกเจ้ายินด้ีเป็นหินลับมีด้ให้ กับข้า ให้ข้ากระตือรือร้นฝึกบำาเพมญตบะเพราะมีพวกเจ้าเป็นตัว กระตุ้น ทำาให้ในที่สุด้วันนี้ข้ากมีโอกาสเหยียบย่างเข้าสู่สำานักหลิงอ วิ๋น”

“ข้าหวังว่าพวกเจ้าเองกมจะได้้เป็นลูกศิษย์ของสำานักหลิ งอวิ๋นเช่นกัน”

“ถึงเวลานั้น การต่อสู้ของพวกเราจะเกิด้ขึ้นที่สำานักหลิ งอวิ๋น ไม่ใช่ที่ตระกูลเนี่ย”

เนี่ยเทียนกล่าวอย่างจริงจัง

เขาไม่เคยเกลียด้เนี่ยหงและเนี่ยหย่วนจริงๆ พวกเขา สองคนล้วนเป็นเหมือนเขา ต่างกมอายุแค่สิบเอมด้ปี จึงไม่ได้้รับเอา ความเลวทรามต่ำาช้ามาจากเนี่ยเป่ยชวนและเนี่ยหนันซานเท่าไหร่นัก

หากไม่มีการต่อสู้อย่างต่อเนื่องกับเนี่ยหงและเนี่ยหย่วน เป็นการฝึกฝนขัด้เกลาตัวเขา เขาที่เป็นมีด้เล่มนี้…คงไม่ยิ่งลับกมยิ่งคม และได้้ผลิประกายแสงจัด้จ้าแสบตาในท้ายที่สุด้

“หา!”

ทุกคนที่จับตามองเนี่ยเทียน รอให้เขาสร้างความอัปยศ ต่อเนี่ยหงและเนี่ยหย่วนอย่างเตมที่ต่างกมอุทานเบาๆ

อู๋เทาขุนนางต่างเมืองกมยิ่งแสด้งออกถึงความประหลาด้ ใจทางด้วงตา

แม้แต่ลี่ฝานและเนี่ยตงไห่ที่อยู่บนแท่นสูงกมยังเบิกตาก ว้าง ใช้สายตาแปลกประหลาด้มองสังเกตเนี่ยเทียน

เนี่ยหงและเนี่ยหย่วนที่คาด้การณ์ถึงผลลัพธ์ที่เลวร้าย ที่สุด้เอาไว้แล้วเงยหน้าขึ้นด้้วยความงงงัน เหม่อมองเขาด้้วยความ ตะลึง

จากสายตาของเนี่ยเทียน พวกเขามองไม่เหมนการเย้ย หยัน ไม่เหมนการสร้างความอัปยศอด้สูที่เด้ิมที่ควรมี พวกเขามองเหมน แค่ความจริงใจของเนี่ยเทียนเท่านั้น

เนี่ยหงอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ปมในใจพลันคล้ายออก อยู่ๆ กมกำา หมัด้แน่น โบกใส่เขาหนึ่งครั้ง ตะโกนพูด้เสียงด้ัง: “เจ้าคอยดู้เถอะ! ข้าจะต้องเข้าไปอยู่ในสำานักหลิงอวิ๋นให้ได้้ รอข้าไปอยู่สำานักหลิงอวิ๋น

เมื่อไหร่ ข้าจะทำาให้เจ้าพ่ายแพ้ ให้เจ้าได้้รู้ว่าข้าเองกมไม่ด้้อยไปกว่า เจ้า!”

“ข้ากมเหมือนกัน!” เนี่ยหย่วนตะโกนด้ัง

เนี่ยเทียนแสยะปากยิ้ม พยักหน้า “ด้ี ข้าจะรอพวกเจ้า อยู่ที่สำานักหลิงอวิ๋น!”

“เจ้ารอเอาไว้เถอะ!” เนี่ยหงฮึด้ฮัด้หนึ่งเสียง แล้วอยู่ๆ กมพูด้ขึ้นมาเบาๆ: “ยินด้ีกับเจ้าด้้วย…”

“ฮ่าๆๆ!” เสียงหัวเราะของเนี่ยเทียนเบิกบานเป็นอย่าง ยิ่ง

บนแท่นหิน ลี่ฝานหันกลับมามองเนี่ยตงไห่ กล่าว: “เจ้าสอนหลานได้้ด้ี”

“นั่นสิ ทุกอย่างที่ข้าทำามาหลายปี วันนี้ล้วนได้้รับการ ตอบแทนแล้ว” เนี่ยตงไห่ไม่ปิด้บังอะไรอีก ใบหน้าเตมไปด้้วยความ ภาคภูมิใจ

ลี่ฝานพยักหน้าน้อยๆ กล่าวอย่างครุ่นคิด้: “กมไม่รู้ว่าใน โลกมายามรกตเกิด้อะไรขึ้นกับเขากันแน่ แต่ตามความเหมนข้า สิ่งที่ เขาได้้มาจากโลกมายามรกตไม่ได้้มีแค่ขอบเขตที่เพิ่มสูงขึ้นเท่านั้น สติปัญญาของเขา วิธีการจัด้การเรื่องราวของเขากมคล้ายจะแปร

เปลี่ยนไปเพราะโลกมายามรกตด้้วย การเติบโตเช่นนี้…ล้ำาค่าเสียยิ่ง กว่าการเพิ่มพูนของตบะเสียอีก”

เนี่ยตงไห่หัวเราะหึหึเสียงเบา รู้สึกว่าความระทมทุกข์ที่ มีมาหลายปี วันนี้คล้ายได้้ระบายออกไปจนหมด้สิ้น อารมณ์จึงเบิก บานอย่างถึงที่สุด้

“ต่อไป ตระกูลเนี่ยจะเศร้าโศกเพราะความเศร้าโศก ของเขา จะตกต่ำาเพราะความตกต่ำาของเขา” ลี่ฝานสีหน้าเคร่งขรึม กล่าวด้้วยน้ำาเสียงที่จริงจังอย่างมาก: “และตระกูลเนี่ยกมจะปิติยินด้ี เพราะความปิติยินด้ีของเขา จะรุ่งโรจน์เพราะความรุ่งโรจน์ของเขา”