ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 88 ก้าวเด้ินท่ามกลางก้อนเมฆ

ม่านรัตติกาลมาเยือน

เขาหลิงอวิ๋นที่สูงตระหง่านเทียมฟอาดุ้จด้ั่งเสาหินขนาด้ ยักษ์ที่เสียบทะลุเข้าไปในชั้นเมฆ พลังอำานาจยิ่งใหญ่เกรียงไกร

ตรงตีนเขา เนี่ยเทียนแหงนหน้ามองเขาหลิงอวิ๋นแล้ว สูด้ลมหายใจเข้าลึก คลื่นอารมณ์ในใจกระเพื่อมไหว

“หลิงจู เจ้าขึ้นเขาไปก่อนเถอะ” ลี่ฝานเอ่ยราบเรียบ

เจียงหลิงจูหันกลับมามองเนี่ยเทียนหนึ่งครั้งด้้วยสีหน้า ซับซ้อนเลมกน้อย ถาม: “แล้วเขาล่ะ?”

ลี่ฝานตอบรับ “ท่านอาจารย์กำาชับมาแล้วว่าให้พาเขา ไปที่หลังเขาโด้ยตรง”

เจียงหลิงจูตะลึง กล่าว: “พูด้จริงพูด้เล่น?”

ลี่ฝานยิ้มเจื่อน “ข้ากมอยากให้เป็นเรื่องเล่นเหมือนกัน เฮ้อ พอนึกถึงว่าต่อไปอยู่ๆ กมจะมีอาจารย์อาน้อยเพิ่มขึ้นมาอีกคน หนึ่ง ข้ากมรู้สึกรับไม่ค่อยได้้เท่าไหร่เลยนะเนี่ย”

“เจ้าหมอนี่ช่างมากับด้วงจริงๆ!” เจียงหลิงจูถลึงตาใส่ เนี่ยเทียนหนึ่งครั้ง กล่าวอย่างขุ่นเคือง: “ข้าไม่สนหรอก ยังไงซะข้ากม ไม่มีทางเรียกเจ้าว่าอาจารย์อาน้อยเด้มด้ขาด้ เจ้าเด้มกกว่าข้าเสียอีก”

พอพูด้จบนางกมห้อตะบึงขึ้นเขาหลิงอวิ๋นไปตามขั้น บันได้หินแคบยาวด้้วยอาการโมโหเลมกน้อย

เนี่ยเทียนคลำาหัวตัวเอง ใบหน้าเตมไปด้้วยความสงสัย “ท่านอาลี่ มีเรื่องอะไรกันหรือ?”

“วันนี้เจ้ายังเรียกข้าว่าอาลี่ได้้ นับแต่พรุ่งนี้ไปข้ากมต้อง กลายมาเป็นศิษย์หลานของเจ้าแล้ว” ลี่ฝานใบหน้าจนใจ แต่กลับไม่ ได้้พูด้อธิบายอะไร กล่าว: “ไปกันเถอะ พวกเราไปที่หลังเขากัน”

เนี่ยเทียนเด้ินตามไปด้้วยความสงสัยเตมหัวใจ

ครึ่งชั่วยามต่อมา สีท้องฟอากมืด้สนิท กลางฟากฟอายาม ราตรีค่อยๆ มีเค้าโครงของด้วงจันทร์ปรากฏขึ้น

ด้้านหลังของเขาหลิงอวิ๋น ด้้านล่างยอด้เขาแห่งหนึ่งที่ เตี้ยกว่าเขาหลิงอวิ๋นเลมกน้อยปรากฏเงาร่างของเนี่ยเทียนและลี่ฝาน

ลี่ฝานชี้ไปที่ทางหินเส้นหนึ่งซึ่งทอด้ตรงไปยังยอด้เขา แล้วกล่าวกับเนี่ยเทียนว่า: “ข้ามาส่งเจ้าแค่นี้ เจ้าเด้ินไปตามทางหิน เส้นนี้จนสุด้ปลายทาง เมื่อถึงยอด้เขาจะมีคนออกมารับเจ้าเอง คนผู้ นั้นกมคืออาจารย์ของเจ้าในสำานักหลิงอวิ๋น”

“หา ทำาไมถึงเป็นหลังเขาไม่ใช่เขาเซียงอวิ๋นล่ะ?” เนี่ย เทียนทั้งตะลึงและแปลกใจ “จากที่ข้ารู้มา ลูกศิษย์ที่เข้าสำานักมาใหม่ ต้องเข้าร่วมพิธีการอย่างหนึ่งด้้วยไม่ใช่หรือ?”

“เจ้าไม่เหมือนคนอื่น” ลี่ฝานส่ายหัว กล่าวอธิบาย: “ต่อไปเจ้ากมจะเข้าใจเอง กฏเกณฑ์์มากมายของสำานักหลิงอวิ๋นล้วน ไม่เหมาะจะเอามาใช้กับเจ้า”

เนี่ยเทียนสับสนงุนงง

“ไปเถอะ ขึ้นเขาไปตามบันได้หินนี่ ผ่านไปช่วงหนึ่งเจ้า กมจะเข้าใจเองว่าเจ้าโชคด้ีมากแค่ไหน” ทิ้งประโยคนี้เอาไว้ ลี่ฝานกม จากไปทันทีโด้ยไม่ได้้สนใจเขาอีก

ภายใต้แสงจันทร์ เนี่ยเทียนมองตามบันได้หินที่แคบ ยาวนั้น ทอด้สายตาไปยังยอด้เขาที่เลมกกว่าเขาหลิงอวิ๋นอยู่ส่วนหนึ่ง ในใจเตมไปด้้วยความสงสัย

เขาที่คิด้อยู่ครู่หนึ่งกมยังมองไม่ออกถึงเส้นสนกลในอะไร จึงทำาได้้เพียงเด้ินขึ้นบันได้หินท่ามกลางค่ำาคืนมืด้มิด้ตามคำาพูด้ของลี่ ฝาน

บันได้หินที่ทอด้ยาวไปถึงยอด้เขาทั้งขรุขระทั้งยาวไกล เขาใช้เวลาหนึ่งคืนเตมถึงจะเด้ินมาถึงยอด้เขาตอนฟอาสางด้้วยอาการ หมด้เรี่ยวหมด้แรง

ปลายทางของบันใด้หินคือพื้นหินเรียบรื่นแห่งหนึ่ง บน พื้นหินมีเพียงแค่กระท่อมไม่กี่หลัง

เขาที่เหนมด้เหนื่อยเมื่อยล้า สูด้ลมหายใจเข้าลึกอย่างต่อ เนื่องเพื่อให้ใจของตัวเองสงบลง ยังไม่ทันได้้ประเมินรอบด้้านอย่าง ละเอียด้กมได้้ยินเสียงหนึ่งด้ังลอยออกมาจากในกระท่อมหลังหนึ่ง “เจ้ามาแล้วหรือ?”

“ท่านคือ?” เนี่ยเทียนตะลึง

“เข้ามานี่สิ” คนผู้นั้นที่อยู่ในห้องน้ำาเสียงราบเรียบ คล้ายเพิ่งตื่นนอน “ระวังใต้ฝ่าเท้า”

เนี่ยเทียนก้มหน้าลงมองใต้ฝ่าเท้าโด้ยไม่รู้ตัว

บนพื้นหินเรียบรื่นนั้นมีประกายแสงระยิบระยับตัด้สลับ กันอย่างรวด้เรมว ถักทอออกมาเป็นตาข่ายมากมาย

คลื่นพลังน่าใจหายใจคว่ำาระลอกแล้วระลอกเล่าพวย พุ่งออกมาจากในตาข่ายเหล่านั้น ทำาให้เนี่ยเทียนหน้าเปลี่ยนสี

วินาทีถัด้มาเขากมสังเกตเหมนว่าบริเวณใกล้เคียงกับยอด้ เขา มีก้อมเมฆมากมายหลายก้อนถูกด้ึงดู้ด้ให้ลอยมายังพื้นหินใต้ ฝ่าเท้าของเขาอย่างว่องไว

ไม่นานก้อนเมฆพวกนั้นกมกลายมาเป็นพรมสีขาวเทาที่ ปูลงบนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าของเขา

และพื้นหินใต้ฝ่าเท้าของเขากมพลันหายไป หลงเหลืออยู่ แค่ก้อนเมฆหลายกลุ่มก้อนนั่น

บัด้นี้เขาได้้ตกลงไปอยู่ท่ามกลางก้อนเมฆ เหยียบอยู่บน ปุยเมฆสีขาวเทามากมายหลายก้อน ยืนตระหง่านอยู่กลางอากาศสูง

“ค่อยๆ เด้ินมาทีละก้าว” ท่ามกลางก้อนเมฆหนาแน่น เหล่านั้น เสียงที่ด้ังลอยมาจากในกระท่อมกมคล้ายจะเปลี่ยนมาเป็น ล่องลอยไปด้้วย

เนี่ยเทียนมองไปรอบด้้าน เหมนเพียงว่ารอบด้้านมีแต่ ก้อนเมฆหนาใหญ่ มองไม่เหมนภูเขา แล้วกมองไม่เหมนพื้นด้ิน ใน สายตาของเขาเหลือแค่เพียงกระท่อมที่คล้ายจะล่องลอยอยู่ในจุด้ลึก ของชั้นเมฆ

ค่ายกลนี้เขาไม่เคยเจอมาก่อน จึงระมัด้ระวังตัวอย่าง ถึงที่สุด้

เขาที่มองไม่เหมนพื้นหิน เหมนแค่เพียงก้อนเมฆ กังวลว่า หากก้าวออกไปโด้ยไม่ระวังกมจะตกจากยอด้เขาลงไปยังหุบเหวลึก ร่างแหลกละเอียด้ตายจนไม่อาจตายได้้อีก

เขาจ้องเขมมงไปที่กระท่อมแห่งนั้นแล้วหรี่ตาลงครุ่นคิด้ อย่างละเอียด้ เมื่อแน่ใจแล้วว่าระหว่างเขาและกระท่อมก่อนหน้านี้มี พื้นหินอยู่จริง ถึงได้้ก้าวขาออกไปเป็นก้าวแรกด้้วยอาการงกๆ เงิ่นๆ

เท้าข้างหนึ่งพลันร่วงลง

“ตูม!”

คลื่นพลังงานระลอกหนึ่งทะลักทลายลอยขึ้นมาจากใต้ ฝ่าเท้าของเขา พลังงานนั้นเมื่อเข้าไปในฝ่าเท้าของเขากมพลันกลาย มาเป็นเส้นใยนับพันนับหมื่นเส้นทันที

เขารู้สึกเสียวปลาบไปทั้งร่าง พยายามจะใช้จิตออกไป รับสัมผัส ทว่าเพิ่งจะปลด้ปล่อยกระแสจิตกลับค้นพบว่าเส้นใย จำานวนนับไม่ถ้วนนั้นคล้ายจะเจอช่องระบายจึงพุ่งกรากเข้ามาใน สมองของเขา

จากนั้นสมองของเขากมเปลี่ยนมาเป็นมึนงง หัวหนักอึ้ง เท้าเบาหวิว จนร่างเริ่มส่ายไหว

เลือด้เนื้อทุกก้อน เส้นเอมนและเส้นชีพจรทุกเส้นในร่าง ของเขาล้วนถูกเส้นใยแปลกประหลาด้พวกนั้นเจาะทะลุเข้าไป ทำาให้ เขาค่อยๆ สัมผัสได้้ถึงความร้อนแผด้เผาในร่างกาย

“ก้าวที่สอง” ในกระท่อม เสียงนั้นด้ังลอยมาอีกครั้ง

เนี่ยเทียนที่เวียนหัวตาลาย ก้าวเท้าที่สองออกมาข้าง หน้าอย่างเชื่องช้าตามเสียงนั้น

“ตูม!”

มีพลังงานมหาศาลอีกระลอกหนึ่งทะลุเข้ามาในฝ่าเท้า ของเขา ตรงสู่โครงกระดู้กและแขนขาทั้งสี่ คล้ายต้องการเติมเตม เลือด้เนื้อทุกส่วนในร่างของเขา

เรือนกายของเขาอยู่ๆ กมพองขยายขึ้นมาคล้ายลูกโป่ง เหมือนตอนที่หลอมเลือด้สด้ซึ่งถูกดู้ด้ออกไปเมื่อครั้งอยู่ในโลกมายา มรกต ความเจมบปวด้รวด้ร้าวคล้ายถูกฉีกกระชากปอด้ และหัวใจส่งออกมาจากทุกรูขุมขนของเขา ทำาให้เขาคำารามแหบพร่า ขึ้นมาอย่างอด้ไม่ได้้

“โฮก!”

เขาที่กำาลังคำารามอย่างคลุ้มคลั่ง บนร่างเริ่มมีคราบ เหงื่อไคลไหลออกมา คราบเหงื่อไคลเหล่านั้น…ปะปนไปด้้วยสิ่ง สกปรกที่ถูกขับออกมาจากในร่างของเขา

“ทำาต่อไป!” เสียงด้ังขึ้นมาอีกครั้ง

เนี่ยเทียนกัด้ฟันข่มกลั้นความเจมบปวด้ เด้ินหน้าออกไป อีกครั้ง

ทุกย่างก้าวที่เด้ิน ในก้อนเมฆใต้ฝ่าเท้าของเขาจะต้อง ระเบิด้พลังงานน่าตกตะลึงออกมา

พลังงานเหล่านั้นล้วนทะลุทะลวงเข้ามาในร่างกายของ เขาอย่างง่ายด้าย ไหลเวียนไปตามเลือด้เนื้อและกระดู้กทั่วร่างของ เขา ซึ่งมันกำาลังกระตุ้นเขา!

หลังจากที่เขาเด้ินออกมาได้้เจมด้ก้าว ความเจมบปวด้ ที่มาจากในร่างกายทรมานเขาจนเขาแทบจะหมด้สติลงไป

เขารู้สึกได้้ว่าร่างกายเขาหนักอึ้งดุ้จขุนเขา คล้ายจะไม่ สามารถก้าวเด้ินออกมาได้้อีกแล้ว

ด้ังนั้นเขาจึงหยุด้อยู่ตรงนั้น

เสียงนั้นที่เร่งเร้าเขาอย่างต่อเนื่อง ถึงเวลานี้กมเงียบลง ไปแล้วเช่นกัน เหมือนกำาลังรอคอยอะไรบางอย่าง

“เฮือกๆๆ!”

เนี่ยเทียนสูด้ลมหายใจเข้าลึกๆ แม้แต่การหายใจที่ เป็นการกระทำาที่ง่ายด้ายที่สุด้ เขากมยังรู้สึกเหมือนต้องสูญเสียพละ กำาลังไปมากมหาศาล

ถึงเวลานี้ เขาสัมผัสได้้ว่าร่างกายนี้…คล้ายจะไม่ได้้เป็น ของเขาอีกต่อไปแล้ว สมองที่มึนงงมิอาจสัมผัสได้้ถึงการด้ำารงอยู่ของ กายนี้

“ตึกๆ! ตึกๆๆ!”

และเวลานี้เอง เขาได้้ยินเสียงหัวใจเต้นด้ังผิด้ปกติ เสียงหัวใจนี้ยิ่งเต้นกมยิ่งด้ังรุนแรง ยิ่งเต้นกมยิ่งรัวเรมว!

“แย่แล้ว!”

เขาที่ยืนอยู่ท่ามกลางเมฆหมอกแอบร่ำาร้องกับตัวเองอยู่ ในใจ เขารู้สึกว่าความลับของเขากำาลังจะถูกเปิด้เปลือยออกมาแล้ว

เสียงหัวใจที่ผิด้ปกติของเขานั้นจะปรากฏขึ้นกมต่อเมื่อ เขาตกอยู่ในสภาวะอับจน

ทุกครั้งที่หัวใจเต้นผิด้ปกติ มันจะพลิกเปลี่ยน สถานการณ์ที่เลวร้ายของเขา ทำาให้เขาด้ึงพลังลึกลับอย่างหนึ่งที่เขา ไม่รู้จักออกไปต่อสู้

คราวนี้กมไม่ใช่ข้อยกเว้น!

จากการที่หัวใจเต้นรัวเรมว เขาที่เด้ิมทีเหนื่อยล้าใกล้จะ ตาย พร้อมจะหมด้สติลงไปได้้ทุกเมื่อ คล้ายสัมผัสได้้ถึงการด้ำารงอยู่ ของเรือนกายตัวเองอีกครั้ง

ร่างกายที่มิอาจเคลื่อนไหวได้้อีกของเขา บัด้นี้ถูก พลังงานกลุ่มใหม่กระตุ้นให้มีชีวิตอีกครั้ง

“ทำาต่อไป!!”

ในกระท่อม เสียงที่หยุด้ไปพักหนึ่งนั้นพลันด้ังขึ้นมาอีก ครั้ง

คราวนี้ เนี่ยเทียนฟังออกถึงความตื่นเต้นและฮึกเหิม จากในน้ำาเสียงนั่น