ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 93 งานพินิจของวิเศษ

เมื่อเทียบกับเมื่อครึ่งปีก่อน เนี่ยเทียนไม่เพียงแต่ตัวใหญ่บึกบึน ขึ้น ทั้งยังสูงขึ้นมาอีกส่วนหนึ่งด้้วย

ในสายตาของอันซืออี๋ เนี่ยเทียนเมื่อครึ่งปีก่อนยังเป็น เพียงแค่เด้มกคนหนึ่งเท่านั้น ทว่าตอนนี้เนี่ยเทียนที่อยู่เบื้องหน้านางได้้ กลายมาเป็นเด้มกหนุ่มคนหนึ่งแล้ว

การประลองในโลกมายามรกตทำาให้ขอบเขตของเนี่ย เทียนขยายเพิ่มขึ้นสูง นั่นเหมือนจะทำาให้ความเยาว์วัยของเนี่ยเทียน ถด้ถอยไป แทนที่มาด้้วยความสุขุม

การเปลี่ยนแปลงมากมาย ถึงแม้อันซืออี๋จะรู้สึกเกินคาด้ แต่กลับไม่ตกตะลึงมากนัก

ที่ทำาให้อันซืออี๋รู้สึกปลงอนิจจังอย่างถึงที่สุด้กมคือฐานะ ของเนี่ยเทียนในวันนี้…

—เนี่ยเทียนได้้กลายเป็นลูกศิษย์ของอูจี้

อูจี้คือใคร ในสำานักหลิงอวิ๋น หรือแม้แต่ตลอด้ทั้ง อาณาจักรหลีเทียนแห่งนี้ เขามีตำาแหน่งฐานะที่สูงศักด้ิ์มากเพียงใด้ นางเคยได้้ยินมานานมากแล้ว

เนี่ยเทียนที่ถูกอูจี้หมายตา เรียกได้้ว่าเหยียบขึ้นสวรรค์ ในก้าวเด้ียว

อนาคตของเนี่ยเทียน เนื่องจากมีอาจารย์เป็นอูจี้ จึงได้้ เปลี่ยนมาเป็นมิอาจประเมินค่าได้้

นางรู้แน่ชัด้ด้ีว่าฐานะลูกศิษย์ของอูจี้นี้ แม้แต่หยวนเสีย นที่มีอิทธิพลแขมงแกร่งกมยังทำาได้้เพียงหลีกลี้หนีห่าง ไม่กล้าไปหาเรื่อง ตระกูลเนี่ยอีก

“พี่หญิงอัน ทำาไมท่านถึงมาต้อนรับแขกล่ะ?” เนี่ย เทียนถามด้้วยรอยยิ้มตาหยี

อันซืออี๋ด้ึงสติกลับมา ฝืนยิ้มหนึ่งครั้ง กล่าว: “ช่วงนี้ สำานักขาด้คน ไม่พูด้แล้ว ข้าจะส่งเจ้าไปรวมตัวกับพวกเจียงหลิงจูกม แล้วกันนะ”

“นางกมาด้้วยหรือ?” เนี่ยเทียนพูด้ด้้วยความแปลกใจ

“แน่นอน” อันซืออี๋ตอบรับ “ไม่เพียงแต่สำานักหลิงอวิ๋ นของพวกเจ้า หุบเขาเทา อารามเสวียนอู้ และยังมีตระกูลใต้สังกัด้ ของหอหลิงเป่าเรากมล้วนมาร่วมงานด้้วย”

“อ้อ” เนี่ยเทียนพยักหน้า

“เจ้าเข้าไปก่อนเถอะ เด้ี๋ยวหากข้ามีเวลาว่างจะไปพูด้ คุยกับเจ้า” อันซืออี๋กล่าว

“ตกลง งั้นข้าเข้าไปก่อนนะ” เนี่ยเทียนเองกมไม่คิด้อะไร ให้มากความ

“หลิวเห้อ เจ้าพาเนี่ยเทียนไปทางฝั่งของสำานักหลิงอ วิ๋น” อันซืออี๋กล่าวกำาชับ

หน้าประตู คนผู้หนึ่งของหอหลิงเป่ารีบเด้ินออกมา กล่าวด้้วยความเคารพนอบน้อม: “โปรด้ตามข้ามา”

“อู้!”

และเวลานี้เอง สัตว์สายฟอานิลกาฬตัวนั้นที่พาเนี่ยเทียน มาส่งกมกระพือปีกบินขึ้นสูงกลับเข้าไปท่ามกลางก้อนเมฆอีกครั้ง

เนี่ยเทียนที่รู้ว่าเจียงหลิงจูและคนของสำานักหลิงอวิ๋นกม มาที่นี่ด้้วย ไม่ได้้กังวลเรื่องการจากไปของสัตว์สายฟอานิลกาฬตัวนั้น

ในสายตาของเขา หลังจากเสรมจธุระทางนี้แล้ว ไม่ว่า สัตว์สายฟอานิลกาฬจะมารับเขาหรือไม่ ในเมื่อมีเจียงหลิงจูอยู่ เขากม สามารถกลับสำานักไปพร้อมกับพวกเจียงหลิงจูได้้

ด้ังนั้นเขาจึงเด้ินเข้าประตูใหญ่ภายใต้การนำาทางของ คนผู้นั้น

ในหอหลิงเป่า หอเรือนหินตั้งตระหง่าน มีผู้ฝึก ลมปราณมากมายที่ขอบเขตไม่เท่ากันเด้ินเข้าๆ ออกๆ หอเรือนหิน เหล่านี้

“สำาเรมจแล้ว! ฮ่าๆ ! คราวนี้ในที่สุด้กมหลอมสำาเรมจ แล้ว!”

เสียงหัวเราะด้ังกังวานเสียงหนึ่งพลันด้ังมาจากในถ้ำา ทางฝั่งซ้ายของภูเขา

เหมนเพียงว่าผู้เฒ่าผมสีแด้งเพลิง หนวด้ติด้ประกายไฟ คนหนึ่งกำาลังโบกสะบัด้กระบี่เล่มยาวที่มีแสงจันทร์กะพริบพราว สีหน้าท่าทางราวกับคนวิปลาส

เนี่ยเทียนเงยหน้าขึ้นมองผู้เฒ่าคนนั้นที่ฮึกเหิมอย่าง ถึงที่สุด้ กล่าว: “ช่างหลอมอาวุธ?”

หลิวเห้อผู้นำาทางพยักหน้าด้้วยรอยยิ้ม โค้งตัวน้อยๆ พลางกล่าวว่า: “ตลอด้ทั้งอาณาจักรหลีเทียน ช่างหลอมอาวุธของ หอหลิงเป่าเรามีเยอะที่สุด้ พวกเขาล้วนถูกจัด้ให้อยู่ในถ้ำาหินบริเวณ ใกล้เคียง ในถ้ำาหินเหล่านั้นมีห้องหลอมอาวุธ ห้องหลอมอาวุธที่ พิเศษพวกนั้นล้วนเชื่อมโยงกับเปลวไฟใต้พิภพ ทำาให้หลอมอาวุธได้้ ง่าย” “งานพินิจของวิเศษในครั้งนี้มีพวกเศรษฐีมา

เยือน พวกเขาหวังว่าจะสามารถหลอมอาวุธวิเศษอันเป็นเอกลักษณ์ ออกมาได้้ เพื่อให้ขายได้้ราคาด้ี”

“ด้ังนั้น ช่วงเวลาหลายวันมานี้พวกเขาจึงต้องการให้มี อาวุธวิเศษที่ระด้ับไม่ธรรมด้าถูกชุบหลอมออกมาเรมวๆ”

เนี่ยเทียนตะลึง กล่าว: “อ้อ ที่แท้นี่กมงานพินิจของวิเศษ นี้เอง”

เขาเคยได้้ยินอูจี้อาจารย์ของเขาพูด้ถึงงานพินิจของ วิเศษของหอหลิงเป่า จึงเข้าใจงานเลี้ยงนี้บ้างเลมกน้อย

หลิวเห้อไม่ได้้พูด้ปด้ ช่างหลอมอาวุธที่ร้ายกาจที่สุด้ ของอาณาจักรหลีเทียน ส่วนใหญ่แล้วล้วนมาจากหอหลิงเป่า และ เทือกเขาชื่อเหยียนอันเป็นที่ตั้งของหอหลิงเป่ากมเหมาะสมสำาหรับการ ชุบหลอมภาชนะและอาวุธมากที่สุด้

อาวุธวิเศษที่ช่างหลอมอาวุธหลอมออกมาจำาเป็นต้อง ใช้เปลวเพลิงร้อนแรงในการหล่อหลอมวัสดุ้วิเศษ

ใต้ด้ินของเทือกเขาชื่อเหยียนซุกซ่อนเปลงเพลิงใต้พิภพ เอาไว้ หอหลิงเป่าใช้วิธีการพิเศษบางอย่างชักนำาเปลวเพลิงใต้พิภพ เหล่านั้นออกมา แล้วส่งต่อไปยังห้องหลอมอาวุธแต่ละห้องในถ้ำา เพื่อ ให้เหล่าช่างของหอหลิงเป่าใช้หลอมอาวุธ ช่วยให้พวกเขาได้้ฝึกฝน เส้นทางการหลอมอาวุธของตัวเอง

อาวุธที่ช่างหลอมอาวุธของหอหลิงเป่าหลอมออกมาจะ ถูกส่งไปขายยังเมืองทั้งเจมด้อย่างเมืองซุ้ยกู่ เมืองหันสือ เมืองเฮยอวิ๋น เป็นต้น

ช่างหลอมอาวุธเหล่านั้นจะได้้หินวิเศษมาจากการขาย อาวุธวิเศษ แล้วกมจะใช้หินวิเศษไปซื้อวัตถุด้ิบต่างๆ สำาหรับหลอม อาวุธในระด้ับที่สูงมากขึ้นกว่าเด้ิม

ทว่าอาวุธวิเศษที่ส่งไปยังเมืองทั้งเจมด้นั้นมักจะไม่ใช่ ของด้ีเยี่ยม ระด้ับของอาวุธกมไม่สูงมากนัก

อาวุธที่หาได้้ยาก อยู่ในระด้ับสูง ใช้วิธีการที่พิเศษใน การหลอมอย่างแท้จริงนั้น หอหลิงเป่าจะเกมบเอาไว้ก่อนชั่วคราว รอ จนงานพินิจของวิเศษมาถึงจึงจะนำามาขายให้กับอารามเสวียนอู้ หุบเขาเทา และสำานักหลิงอวิ๋น

เพราะว่าอาวุธวิเศษระด้ับสูงเหล่านั้น มีเพียงอาราม เสวียนอู้ หุบเขาเทา และสำานักหลิงอวิ๋นเท่านั้นถึงจะซื้อได้้

ตามที่อูจี้เล่าให้ฟัง อาวุธที่หอหลิงเป่าหลอมออกมาไม่ เพียงแต่โด้ด้เด้่นเหนือใครในอาณาจักรหลีเทียน ต่อให้เป็นในด้ินแด้น ด้าวตกเองกมยังมีชื่อเสียงไม่น้อย

อูจี้เคยบอกกับเขาว่ามีหลายครั้งที่งานพินิจของวิเศษที่ หอหลิงเป่าจัด้ขึ้นถึงขั้นด้ึงดู้ด้ผู้ฝึกลมปราณจากอีกแปด้อาณาจักรที่ เหลือให้ข้ามทางช้างเผือกเพื่อมาเข้าร่วมด้้วย

อีกอย่างว่ากันว่าหอหลิงเป่าจะเลือกอาวุธวิเศษออกมา บางส่วนเพื่อมอบให้กับผู้ฝึกลมปราณอีกแปด้อาณาจักรที่เหลือด้้วย

เนี่ยเทียนที่แอบครุ่นคิด้อยู่กับตัวเองเด้ินตามหลิวเห้อไป ครู่หนึ่ง แล้วกมถูกพามายังหอเรือนหินหกชั้นหนึ่งหลัง

“คนสำานักหลิงอวิ๋นของพวกเจ้าที่มาร่วมงานล้วนถูก จัด้ให้มาอยู่ที่นี่” หลิวเห้อแจ้งเขาหนึ่งประโยคแล้วกมเพิ่มระด้ับน้ำา เสียงให้ด้ังขึ้น: “ท่านหลิวอยู่หรือไม่?”

“อยู่” ในหอเรือนหินมีเสียงของหลิวเหยี่ยนลอยออกมา

“นายท่านน้อย ข้ากลับก่อนนะขอรับ” หลังจากหลิว เห้อได้้ยินเสียงของหลิวเหยี่ยนจึงโค้งตัวน้อยๆ ให้กับเนี่ยเทียนแล้ว เด้ินกลับไปทางเก่า

เขาเพิ่งจะจากไป หลิวเหยี่ยนแห่งสำานักหลิงอวิ๋นกมเด้ิน ออกมาพอด้ี

“เจ้าเรียกข้าหรือ?” หลิวเหยี่ยนมองเนี่ยเทียนด้้วย สายตาสงสัย

“สวัสด้ีขอรับท่านหลิว” เนี่ยเทียนทักทายด้้วยการ ทำาความเคารพอย่างเตมรูปแบบพิธีการ

เขาจำาลักษณะของหลิวเหยี่ยนไม่ได้้ แต่เขากลับเคยได้้ ยินเนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนเล่าว่าตอนที่เขาอายุครบหนึ่งขวบ เพราะ การพยักหน้าของหลิวเหยี่ยน และการเอาเอาอาวุธออกมาเพิ่มเติม อีกสองชิ้น เขาถึงได้้รับอนุญาตให้เข้าร่วมงานเลี้ยงจับฉลากของ ตระกูล

แล้วเขากมรู้ด้้วยว่างานเลี้ยงจับฉลากในปีนั้น เพราะว่า เขาเผด้มจการเกินไป ทำาตัวระรานเกินไป ถึงได้้ทำาให้ทุกคนเด้ือด้ด้าล

หากไม่เพราะหลิวเหยี่ยนออกหน้าปกปอง เขากมคงถูก ตระกูลลงโทษทั้งที่ยังเลมกถึงเพียงนั้น

อีกอย่าง กระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นที่ทำาให้เขาได้้รับวาสนายิ่ง ใหญ่กมาจากหลิวเหยี่ยนเช่นกัน!

ด้้วยสาเหตุเหล่านี้ นับตั้งแต่ที่เขารู้จักหลิวเหยี่ยน ใจ เขาจึงเตมไปด้้วยความซาบซึ้งในบุญคุณของหลิวเหยี่ยน น่าเสียด้าย ที่ก่อนหน้านี้ฐานะของเขาไม่สูงพอ ไม่มีสิทธิ์ได้้เข้าไปในสำานักหลิงอ วิ๋น จึงยังไม่เคยได้้พบหน้าอีกฝ่าย

เมื่อครึ่งปีที่ผ่านมา เขาเรียนรู้อยู่กับอูจี้ที่ภูเขาหลัง ไม่ เคยออกจากที่นั่นแม้แต่ก้าวเด้ียว จึงยังหาโอกาสไม่ได้้

ไม่นึกว่ามาหอหลิงเป่าคราวนี้จะทำาให้เขาได้้เจอกับ หลิวเหยี่ยนผู้มีบุญคุณใหญ่หลวงต่อเขา

“สะ สวัสด้ี” หลิวเหยี่ยนมองเนี่ยเทียนที่ก้มลงกราบ คำานับด้้วยความจริงใจ รู้สึกประหลาด้ใจไม่น้อย นึกไม่ออกจริงๆ ว่า เด้มกหนุ่มเบื้องหน้านี้คือใคร

“ท่านอาหลิว เขากมคือเนี่ยเทียนอย่างไรล่ะ” เจียงหลิงจู เอะอะเสียงด้ังอยู่ในห้อง

“เนี่ย เนี่ยเทียน!” หลิวเหยี่ยนตะลึง ในที่สุด้กมี ปฏิกิริยาตอบสนองกลับมา รีบพูด้: “ที่แท้กมเป็นเจ้านี่เอง! อย่าทำา แบบนี้เลย ข้ารับพิธีเคารพยิ่งใหญ่แบบนี้จากเจ้าไม่ได้้หรอก!”

เขารีบประคองเนี่ยเทียนให้ลุกขึ้น

ทว่าเนี่ยเทียนกลับถอยหลังออกไปสามก้าวแล้วโค้งตัว เคารพอีกครั้ง จากนั้นถึงได้้เงยหน้าพูด้ว่า: “ท่านลุงหลิว ปีนั้นข้าเพิ่ง อายุครบหนึ่งขวบ ด้ังนั้นจึงจำาลักษณะของท่านไม่ได้้ ทว่านับตั้งแต่ เลมกจนโต เคยได้้ยินท่านตาและท่านปอาใหญ่พูด้ถึงท่านไม่ใช่แค่ครั้ง เด้ียว ข้าซาบซึ้งใจในบุญคุณของท่านมาโด้ยตลอด้ ใจอยากจะไป เยี่ยมเยียนท่านที่สำานักหลิงอวิ๋น แต่ว่าไม่เคยมีโอกาส”

“ฮ่าๆๆ!” หลิวเหยี่ยนหัวเราะอย่างเปิด้เผย กล่าว: “แม่ของ เจ้าคือศิษย์น้องหญิงเลมกของข้า ข้าดู้แลเจ้ากมเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว เจ้าไม่จำาเป็นต้องคิด้มากขนาด้นั้น”

พูด้มาถึงตรงนี้ หลิวเหยี่ยนกมหยุด้หัวเราะ ใช้สายตาซับ ซ้อนมองเขาอย่างลึกล้ำา กล่าว: “นึกไม่ถึงว่าลูกของศิษย์น้องหญิง เลมกจะโด้ด้เด้่นยิ่งกว่านางเสียอีก ปีนั้นท่านตาของเจ้าพาข้าไป ทด้สอบธาตุในการฝึกบำาเพมญตบะของเจ้า ทว่าข้ากลับไม่พบอะไรสัก อย่าง”

“ยังไงซะข้ากมไม่ใช่ท่านอาจารย์ปู่ ไม่ได้้มีสายตาเฉียบ คมอย่างเขา ปีนั้นจึงมองไม่ออกถึงศักยภาพแฝงของเจ้า”

“แต่เจ้าสามารถมีวันนี้ได้้ ข้ากมรู้สึกด้ีใจแทนศิษย์น้อง หญิงเลมกด้้วยใจจริง ข้าหวังว่าเจ้าจะเหมนค่าวาสนาที่ยิ่งใหญ่ครั้งนี้ สามารถพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟอา ได้้เด้ินออกไปจากอาณาจักรหลีเทียน ในวันหนึ่งเหมือนศิษย์พี่ทั้งสองของเจ้า!”

หลิวเหยี่ยนกล่าวอย่างจริงจัง

“ขอบคุณนายท่านหลิวที่รักและหวังด้ี!” เนี่ยเทียน กล่าวอย่างนอบน้อม

“มิกล้ารับ มิกล้ารับจริงๆ!” หลิวเหยี่ยนรีบส่ายหัว “เจ้าเป็นลูกศิษย์ของท่านอาจารย์ปู่ ตามลำาด้ับศักด้ิ์แล้ว ข้า…กมควร จะเรียกเจ้าว่าอาจารย์อาน้อยด้้วยซ้ำา”

“ลำาด้ับศักด้ิ์ละไว้ก่อน หากไม่ถือ ต่อไปข้ากมขอเรียก ท่านว่าท่านลุงหลิวได้้หรือไม่?” เนี่ยเทียนกล่าวด้้วยความจริงใจ

“งั้นกมได้้” ใบหน้าหลิวเหยี่ยนปิติยินด้ี “อย่ายืนอยู่ข้าง นอกเลย คนกันเองทั้งนั้น รีบเข้ามาเถอะ”

ไม่นานเขากมพาเนี่ยเทียนเขามาในหอเรือนหิน

“ข้าจะแนะนำาให้เจ้ารู้จัก” หลังจากเข้ามาหลิวเหยี่ยนกม ชี้ไปที่คนเหล่านั้นของสำานักหลิงอวิ๋น แนะนำาทีละคนให้เนี่ยเทียนรู้จัก “เจียงหลิงจูเจ้ารู้จักอยู่แล้ว เย่กูโม่เจ้ากมรู้จัก ข้ากมไม่พูด้มากล่ะ นั่น คือสื่ออี้ นางคือหลัวซิน ล้วนเป็นศิษย์น้องชายหญิงของข้า ผู้ที่พา พวกเรามาคือท่านอาจารย์ของข้าอูซิ่ง ตอนนี้เขาไปพบปะสหายใน หอหลิงเป่า ตอนนี้จึงไม่อยู่”

เนี่ยเทียนทำาความเคารพไปทีละคน คนเหล่านั้นที่ถูก หลิวเหยี่ยนแนะนำาล้วนทำาหน้าเหยเก ทำาความเคารพกลับคืนเขา “คารวะอาจารย์อาน้อย”

แม้แต่เจียงหลิงจูเองที่ถึงแม้จะมีสีหน้าไม่ยินยอม แต่กม ยังทำาความเคารพอย่างว่าง่าย

“สื่ออี้ หลัวซินคือศิษย์น้องชายหญิงของข้า สื่ออี้เข้ามา ในสำานักตั้งนานแล้ว ตอนที่แม่ของเจ้ายังอยู่ เขากมเป็นลูกศิษย์ของ ท่านอาจารย์ข้าแล้ว ศิษย์น้องหลัวซินเพิ่งถูกอาจารย์ข้ารับเอาไว้เมื่อ เก้าปีก่อน นางไม่เคยเจอแม่ของเจ้า” หลิวเหยี่ยนอธิบายเบาๆ

เนี่ยเทียนมองสื่ออี้ที่นิ่งขรึม ลังเลอยู่ชั่วครู่จึงกล่าวว่า: “ท่านลุงสื่อ”

“มิบังอาจ” สื่ออี้รีบพูด้

“ท่าน…”

ขณะที่เขาจะทำาความเคารพหลัวซิน หลัวซินที่มองดู้ แล้วน่าจะอายุประมาณยี่สิบกว่า ลักษณะนุ่มนวลอ่อนโยนรีบพูด้ขึ้น ว่า: “เจ้าอย่าเรียกมั่วซั่วนะ ข้าแก่กว่าเจ้าไม่กี่ปีเท่านั้น เรียกข้าว่าพี่ หญิงซินกมพอแล้ว อย่าได้้เรียกน้าเด้มด้ขาด้เชียว!”

“พี่หญิงซิน” เนี่ยเทียนเรียกพร้อมเสียงหัวเราะ

หลัวซินถอนหายใจหนึ่งครั้ง เม้มปากกลั้นยิ้มใส่เขา แล้วกล่าวว่า: “เจ้านี่ช่างโชคด้ีจริงๆ ถึงกับถูกท่านอาจารย์ปู่ หมายตาเอาไว้ แถมสำานักยังยอมทำาลายกฎที่ตั้งมาหลายสิบปีเพื่อ เจ้าอีกต่างหาก ช่างมีหน้ามีตาจริงๆ”

“ข้าโชคด้ีจริงๆ นั่นแหละ” เนี่ยเทียนเอ่ยเหนมบตัวเอง

“พวกเราคุยกันต่อเถอะ” หลิวเหยี่ยนกวักมือเรียกเนี่ย เทียน บอกให้เขานั่งลงแล้วคุยเรื่องงานพินิจของวิเศษกันอีกครั้ง

เนี่ยเทียนดู้ออกว่าก่อนหน้าที่เขาจะเข้ามา คนเหล่านี้ กำาลังคุยกันค้างอยู่ ด้ังนั้นเขาจึงนั่งฟังเงียบๆ

หลังจากนั้นทุกคนกมพูด้คุยกันอย่างสนุกสนาน

จากคำาพูด้ของพวกเขา เนี่ยเทียนรู้ว่าหลิวเหยี่ยนเองกม พอจะเข้าใจวิธีการหลอมอาวุธอยู่บ้าง มีความสนใจในการหลอม อาวุธเลมกน้อย ด้ังนั้นเขาจึงไม่เคยพลาด้งานพินิจของวิเศษที่หอหลิง เป่าจัด้ขึ้นทุกครั้ง

ปีนั้น อาวุธวิเศษเจมด้ชิ้นที่หลิวเหยี่ยนนำาไปที่ตระกูลเนี่ ยกมล้วนเป็นของที่เขาสะสมมาจากงานพินิจของวิเศษของหอหลิงเป่า ทั้งสิ้น

รวมไปถึงกระดู้กสัตว์ที่นำาพาโชควาสนาครั้งใหญ่มา มอบให้แก่เนี่ยเทียนกมาจากงานพินิจของวิเศษครั้งหนึ่งของหอหลิง เป่าเช่นกัน นี่ทำาให้เนี่ยเทียนแอบให้ความสนใจเป็นพิเศษ ยิ่งคาด้ หวังกับงานพินิจของวิเศษมากขึ้น