ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 94 ยาสั่งสมวิญญาณ

ทุกคนคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อสีท้องฟอาค่อยๆ มืด้ด้ำา จึงแยกย้าย กันไป

งานพินิจของวิเศษจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการในวันที่ สอง สื่ออี้และหลัวซิน รวมไปถึงพวกเจียงหลิงจูต่างกมไปพักผ่อนยัง ชั้นบนของหอเรือนหิน

มีเพียงเนี่ยเทียนเท่านั้นที่หลิวเหยี่ยนขอให้อยู่ต่อ

“เนี่ยเทียน ในเมื่อเจ้ามาแล้ว ท่านอาจารย์ปู่ได้้บอกกับ เจ้าหรือไม่ว่าให้เจ้าเลือกอาวุธวิเศษอะไร?” หลิวเหยี่ยนเอ่ยถาม

“ท่านอาจารย์บอกกับข้าว่าสามารถเลือกของสามชิ้น ในหอหลิงเป่าได้้ตามใจชอบ ขอแค่ข้าแสด้งสิ่งนี้ออกมากมพอ” เนี่ย เทียนหยิบเอาปอายที่สลักคำาว่า “จี้” ออกมาให้หลิวเหยี่ยนดู้

หลิวเหยี่ยนแค่มองไกลๆ หนึ่งครั้งกมบอกเป็นนัยให้เขา เกมบรักษาไว้ให้ด้ี

“ปีนั้นท่านตาของเจ้าถูกอวิ๋นเหมิงและหยวนเฝิงชุน ทำาร้ายจนบาด้เจมบสาหัส มหาสมุทรวิญญาณถูกตีจนแตกกระจาย หลังจากศึกครั้งนั้น ท่านตาของเจ้ากมไม่สามารถรวบรวมปราณ วิญญาณฟอาด้ินมาฝึกบำาเพมญตบะได้้อีก” หลิวเหยี่ยนขมวด้คิ้ว “ไม่ เพียงเท่านี้ เนื่องจากมหาสมุทรวิญญาณแตกออกไปแล้ว พลัง

วิญญาณก่อนหน้านี้ที่เขารวบรวมเอาไว้จึงค่อยๆ หายไปตามกาล เวลา”

“และกมด้้วยเหตุนี้ ขอบเขตของท่านตาเจ้าจึงไม่เพียง แต่ไม่สามารถทะลุขั้นไปได้้ ทั้งยังถด้ถอยอย่างต่อเนื่องด้้วย”

“มหาสมุทรวิญญาณพังทลาย สำาหรับผู้ฝึกลมปราณ คนหนึ่งแล้วกมคือทางตันสำาหรับการฝึกบำาเพมญเพียร หลังจากนั้นท่าน ตาเจ้ากมระทมทุกข์ไม่มีความสุข ตำาแหน่งของเขาในตระกูลเนี่ยจึง ตกต่ำาลงไปทุกที ภายหลังจึงถูกเนี่ยเป่ยชวนแย่งตำาแหน่งไปครอง”

“แน่นอน ตอนนี้เนื่องด้้วยเจ้ากลายมาเป็นลูกศิษย์ของ ท่านอาจารย์ปู่ ตำาแหน่งของท่านตาเจ้าในตระกูลเนี่ยจึงกลับมา มั่นคงอีกครั้ง” “ทว่านี่ไม่ใช่วิธีการแก้ปัญหาระยะยาว และไม่สามารถทำาให้ท่านตาของเจ้าเรียกความมั่นใจกลับคืนมาได้้ อย่างแท้จริง”

หลิวเหยี่ยนกล่าวปูพื้นมาได้้ระด้ับหนึ่งแล้วจึงเปลี่ยน หัวข้อทันที: “ข้าในยินว่าคราวนี้ในหอหลิงเป่าจะมียาสั่งสมวิญญาณ เมมด้หนึ่งวางขาย ยาสั่งสมวิญญาณคือยาขั้นเจมด้ระด้ับกลาง มูลค่าไม่ ธรรมด้า ยาสั่งสมวิญญาณจะช่วยให้ผู้ฝึกลมปราณสร้างมหาสมุทร วิญญาณขึ้นมาใหม่ อาการบาด้เจมบของท่านตาเจ้ากมจะหายขาด้ได้้ เพราะยาสั่งสมวิญญาณเมมด้นี้!”

“ยาสั่งสมวิญญาณ!” เนี่ยเทียนจิตใจกระเพื่อมไหว

แต่ไหนแต่ไรมา เขากมปรารถนาเป็นอย่างยิ่งว่าสักวัน หนึ่งจะช่วยรักษาอาการบาด้เจมบของท่านตาเขาให้หายด้ี

อาการบาด้เจมบ และอายุขัยของเนี่ยตงไห่ล้วนเป็นปม ทางใจของเขาเสมอมา

พอได้้ยินว่าในงานพินิจของวิเศษครั้งนี้จะมียาสั่งสม วิญญาณที่ช่วยรักษาอาการบาด้เจมบของท่านตาเขาได้้ เขาจึงตื่นเต้น ขึ้นมาทันควัน

“ยาสั่งสมวิญญาณระด้ับกลางขั้นเจมด้เป็นของด้ีแน่นอน หากเจ้ายังคงเป็นเนี่ยเทียนจากตระกูลเนี่ย หรือเป็นแค่ลูกศิษย์ ธรรมด้าคนหนึ่งของสำานักหลิงอวิ๋น เจ้าย่อมไม่มีทางได้้ยาสั่งสม วิญญาณเมมด้นั้นมาครอง” หลิวเหยี่ยนยิ้มน้อยๆ กล่าว: “แต่ตอนนี้ เจ้าคือลูกศิษย์ของท่านอาจารย์ปู่ เจ้ามีปอายตัวตนของเขา มัน สามารถทำาให้เจ้าได้้ยาสั่งสมวิญญาณเมมด้นั้นมาครอง”

“ยาสั่งสมวิญญาณจะขายเมื่อไหร่? ขายที่ไหนหรือ ขอรับ?” เนี่ยเทียนรีบถาม

“พรุ่งนี้ ขายที่หอโอสถ” หลิวเหยี่ยนกล่าว

“ขอบคุณท่านลุงลี่มากที่ช่วยเตือน พรุ่งนี้เช้าข้าจะไปที่ หอโอสถ แล้วเอายาสั่งสมวิญญาณเมมด้นั้นมาให้ได้้!” เนี่ยเทียนเอ่ย

“อืม พรุ่งนี้เช้าข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้าเอง” หลิวเหยี่ย นพูด้ด้้วยรอยยิ้ม

ขณะที่คนทั้งสองกำาลังพูด้คุยกัน ท้องฟอากมืด้สนิทลง แล้ว บนทางเท้าด้้านนอกมีแสงจากโคมไฟมากมายส่องให้ความ สว่าง

“ไม่ทราบว่า…เนี่ยเทียนอยู่ในนี้หรือไม่?” และเวลานี้ เอง ด้้านนอกกมีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งด้ังขึ้นมา

หลิวเหยี่ยนอึ้งไปครู่แล้วจึงมองเนี่ยเทียนด้้วยสายตา สงสัย กล่าว: “มาหาเจ้า?”

“อันอิ่ง…”

เสียงนั้นเหมนได้้ชัด้ว่าเป็นเสียงของอันอิ่งน้องสาวอันซื ออี๋ เนี่ยเทียนแค่ฟังกมแยกแยะได้้

“อืม เพื่อนคนหนึ่งของข้าในโลกมายามรกต” เนี่ย เทียนพูด้กับหลิวเหยี่ยน

หลิวเหยี่ยนพยักหน้า กล่าว: “ถ้าอย่างนั้นข้าขึ้นไปก่อน ล่ะ อีกเด้ี๋ยวเจ้าไปที่ชั้นสาม ที่นั่นยังมีห้องว่างเหลืออยู่ เจ้ากมเลือกสัก ห้องไว้พักแล้วกัน” พูด้จบเขากมเด้ินขึ้นหอเรือนไปอย่างรู้ความเหมาะ สม มอบห้องโถงด้้านล่างไว้ให้เนี่ยเทียนใช้รับรองแขก

หอเรือนหกชั้นแห่งนี้ ประตูใหญ่ถูกเปิด้อ้าไว้ครึ่งหนึ่ง หลังจากที่หลิวเหยี่ยนขึ้นไปด้้านบน อันอิ่งกมโผล่หน้าเข้ามาแล้ว

“ข้าอยู่นี่” เนี่ยเทียนตอบรับ

เวลานี้อันอิ่งกมองเหมนเขาแล้วเช่นกัน นางจึงรีบเด้ิน เข้ามาอย่างไม่เกรงใจทันที

อันอิ่งก้าวเข้ามาด้้านใน เหลือบมองหนึ่งครั้งกมพบว่า ตอนนี้มีเนี่ยเทียนอยู่คนเด้ียวจึงถามอย่างไม่เข้าใจ: “คนอื่นๆ ล่ะ?”

เนี่ยเทียนชี้ไปที่ด้้านบน

เขาไม่ได้้มีความรู้สึกด้ีอันใด้ต่ออันอิ่ง ก่อนหน้าที่จะ เข้าไปในโลกมายามรกตกมดู้เหมือนว่าอันอิ่งจะไม่ค่อยพอใจเขาเท่า ไหร่นัก ตอนที่อยู่ในโลกมายามรกตจึงค่อยพุ่งเปอาเล่นงานเขาอย่าง ต่อเนื่อง

ภายหลังเนื่องจากการปรากฏตัวของกิ้งก่าด้ิน เขาใช้ ความเด้มด้ขาด้และความเหี้ยมโหด้เอาชนะความไว้วางใจจากอันอิ่ งมาได้้หลายส่วน

แต่ว่าตอนที่เขาถูกนางมารอวี๋ถงปล่อยเส้นเลือด้ มากมายเข้าโอบล้อม อันอิ่งไม่ได้้อยู่ต่อเพื่อช่วยเขา นางรู้สึกว่าเขา ต้องตายอย่างแน่นอนจึงทิ้งเขาไป

และกมด้้วยเหตุนี้ ในใจของเขาจึงคิด้ว่าตัวเองติด้ค้าง บุญคุณของอันซืออี๋เท่านั้น ไม่รู้สึกว่าเป็นหนี้อะไรอันอิ่งที่อยู่เบื้อง หน้าผู้นี้

เวลาผ่านไปครึ่งปี อันอิ่งยิ่งเผยความงามออกมาให้เหมน ทว่าเมื่อเทียบกับความงามพิลาสของอันซืออี๋แล้ว อันอิ่งยังถือว่าด้้อย กว่ามากนัก

นางที่มีนิสัยเปิด้เผยมาโด้ยตลอด้ บัด้นี้หว่างคิ้วคล้ายมี ความกังวลเบาบาง ไม่รู้ว่าหงุด้หงิด้ใจกับเรื่องอันใด้

“เจ้าจำาได้้หรือไม่ เจ้าเคยบอกว่า หากวันหนึ่งพี่สาวข้า เจอเรื่องทุกข์ร้อน แล้วเจ้ามีความสามารถมากพอที่จะช่วยได้้ เจ้าจะ ต้องช่วยเหลือนางอย่างเตมกำาลัง?” อยู่ๆ อันอิ่งกมพูด้ขึ้น

“ข้าต้องจำาได้้อยู่แล้ว” เนี่ยเทียนกล่าว

“ตอนนี้พี่สาวของข้า…กำาลังเจอเรื่องลำาบาก” อันอิ่งม องขึ้นไปบนหอเรือน กด้เสียงต่ำา พูด้เบาๆ ว่า: “การประลองโลก มายามรกต พี่สาวข้าคือคนรับผิด้ชอบของหอหลิงเป่า ทว่าเนื่องจาก สำานักภูตผีและสำานักโลหิตเข้าไปด้้านใน ทำาให้หยวนเฟิงแห่งหุบเขา เทาตาย ทั้งยังรวมถึงพวกเราอีกสามสำานักที่ต่างกมบาด้เจมบหนักและ ล้มตาย ด้ังนั้นพี่สาวข้าจึงถูกปลด้จากตำาแหน่งผู้ควบคุม”

“ถูกลด้ตำาแหน่ง?” เนี่ยเทียนตะลึง

ผู้ที่มีอำานาจมากที่สุด้ของหอหลิงเป่า ย่อมเป็นเจ้าหอ อย่างไม่ต้องสงสัย รองลงมากมคือผู้อาวุโสต่างๆ จากนั้นกมเป็นผู้ ควบคุม สุด้ท้ายคือลูกศิษย์

ผู้ควบคุมส่วนใหญ่แล้วรับผิด้ชอบกิจธุระของเจมด้เมือง ทำาหน้าที่ขายอาวุธวิเศษ เกมบวัตถุด้ิบต่างๆ ที่ใช้ในการหลอมอาวุธให้ กับหอหลิงเป่า

หลายปีมานี้อันซืออี๋ใช้ฐานะของผู้ควบคุม ช่วยจัด้การ ธุระมากมายให้กับหอหลิงเป่าได้้อย่างสวยงาม จึงได้้รับความไว้ วางใจจากเจ้าหออย่างมาก มีชื่อเสียงในหอไม่น้อย

ทว่าเนื่องจากพัวพันกับเรื่องการประลองโลกมายา มรกต นางจึงถูกปลด้จากตำาแหน่งผู้ควบคุม ด้ังนั้นจึงต้องกล้ำากลืน ฝืนทนออกไปต้อนรับแขกอยู่หน้าประตู

“ก่อนหน้านี้ เนื่องจากมีฐานะของผู้ควบคุม บวกกับ ความไว้วางใจจากเจ้าหอ พวกตาแก่มากมายในหอแม้ว่าจะมีใจคิด้ ไม่ซื่อกับพี่สาวข้า แต่กลับไม่กล้ากำาเริบเสิบสาน” ใบหน้าอันอิ่งเยมน เยียบ “ทว่าเนื่องจากทำาหน้าที่บกพร่องในโลกมายามรกต เล่าลือกัน ไปว่าพี่สาวข้าสูญเสียความไว้วางใจจากเจ้าหอ ตำาแหน่งผู้ควบคุมกม ไม่มีแล้วเช่นกัน”

“เจ้าพวกตาแก่ตัณหากลับที่หลงใหลในความงามของ พี่สาวข้าจึงฉวยโอกาสตอนที่นางตกต่ำา หมายจะรับพี่สาวข้าไว้เป็น ภรรยา”

“ในบรรด้าคนเหล่านี้มีคนหนึ่งที่น่ารังเกียจมากที่สุด้ วันนี้เขาส่งลูกศิษย์มาบีบบังคับพี่สาวข้าอีกแล้ว”

อันอิ่งกัด้ฟันพูด้

เนี่ยเทียนถามน้ำาเสียงทุ้มต่ำา: “คนผู้นั้นอยู่ที่ไหน?”

“อยู่กับพี่สาวข้าน่ะสิ!” อันอิ่งกล่าวอย่างเคียด้แค้น

“พาข้าไป” เนี่ยเทียนลุกขึ้นยืน

“ได้้!” อันอิ่งฮึกเหิมขึ้นมาทันควัน

นางรู้ด้ีว่าหากเนี่ยเทียนยังเป็นเนี่ยเทียนเมื่อครึ่งปีก่อน นางไม่มีทางมาที่นี่แน่นอน

แต่เนี่ยเทียนในวันนี้สวมเสื้อคลุมตัวนอกอันงด้งามของลูก ศิษย์อูจี้ และอูจี้กมคือหนึ่งในบุคคลที่ยากจะหาเรื่องด้้วยมากที่สุด้ของ ตลอด้ทั้งอาณาจักรหลีเทียน

ที่นางมาคราวนี้เพราะหวังว่าจะอาศัยฐานะลูกศิษย์อูจี้ ของเนี่ยเทียนมาข่มให้อีกฝ่ายเกรงกลัว

ในลานบ้านอันเงียบสงบแห่งหนึ่งของหอหลิงเป่า

อันซืออี๋ที่ยุ่งวุ่นวายมาทั้งวันเปลี่ยนจากอาภรณ์สีแด้ง มาเป็นอาภรณ์ผ้าโปร่งสีขาว นี่ทำาให้ความงามล้ำาดุ้จด้วงตะวันของ นางยิ่งมองแล้วน่าประทับใจอย่างยิ่ง

เวลานี้สะโพกกลมงอนที่อวบอิ่มของนางนั่งอยู่บนชิงช้า ในลานบ้าน ไกวตัวเบาๆ บนใบหน้างามเพริศพริ้งเตมไปด้้วยความ เศร้าระทม

ภูเขาจำาลองข้างลานบ้าน เฟ่ยลี่ยืนอยู่ด้้วยสีหน้ามืด้ คล้ำา ในมือเล่นลูกกลมสีทองที่ส่องประกายแสงไฟลูกหนึ่ง พูด้อย่าง ไม่อนาทรร้อนใจว่า: “อาจารย์ของข้ามีฐานะอะไรในหอ เจ้าน่าจะรู้ ชัด้ด้ี เจ้ากมเป็นแค่สตรีคนหนึ่งของตระกูลอันที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของ หอ อาจารย์ข้าพึงใจในตัวเจ้า นั่นคือโชควาสนาของเจ้า เจ้าจะ ผลักไสมากมายหลายครั้งไปเพื่ออะไร?”

“ก่อนหน้านี้มีเจ้าหอคอยปกปอง เจ้ายังสามารถกระทำา การได้้ตามใจชอบ”

“ตอนนี้เจ้าสูญเสียความไว้วางใจจากเจ้าหอ แม้แต่ ตำาแหน่งผู้ควบคุมกมไม่มีแล้ว เจ้านึกว่าเจ้ายังเป็นเหมือนเมื่อก่อนอีก หรือ?”

“ข้าไม่กลัวที่จะบอกเจ้าตรงๆ ว่าหยวนเสียนแห่ง หุบเขาเทาหมายจะเล่นงานเจ้าท่าเด้ียว หากไม่เป็นเพราะอาจารย์ ของข้าขัด้ขวางเอาไว้ เจ้ากมอย่าได้้หวังว่าจะผ่านครึ่งปีนี้มาได้้อย่าง สงบสุข!”

“วันนี้เจ้าเองกมเหมนหยวนเสียนแล้ว นางเพิ่งมาหา อาจารย์ของข้า พูด้อย่างชัด้เจนว่าหากเจ้าไม่ยอมพึ่งพิงอาจารย์ข้า นางกมจะไม่เกรงใจอีกเด้มด้ขาด้”

“เจ้าคิด้ดู้ให้ด้ีล่ะ หากหยวนเสียนลงมือ เจ้า น้องสาว เจ้า ตระกูลอันของเจ้าจะต้องพบเจอกับสิ่งใด้?”

“หยวนเฟิงผู้เป็นเมลมด้พันธุ์ของหุบเขาเทาที่ตายไปคือหลาน ชายของนาง เพื่อหยวนเฟิง นางได้้สังหารคนของสำานักภูตผีและ สำานักโลหิตไปมากมายแล้ว”

“การตายของหยวนเฟิง หอหลิงเป่าของเราต้องรับผิด้ ชอบ ข้อนี้เจ้าหอกมเข้าใจด้ี ในช่วงระยะเวลาที่เปราะบางเช่นนี้ เจ้า หอไม่มีทางงัด้ข้อกับหุบเขาเทาเพื่อเจ้าอันซืออี๋อย่างแน่นอน ด้ังนั้น หากหยวนเสียนลงมือ เจ้าหอกมย่อมไม่เข้าไปก้าวก่าย!”

“อาจารย์ข้าบอกแล้วว่า คืนนี้เขาต้องได้้คำาตอบ!”

เฟ่ยลี่ใบหน้าเยมนชา น้ำาเสียงแขมงกระด้้าง บีบบังคับให้ อันซืออี๋ตัด้สินใจทันทีทันใด้

“กึก!”

ชิงช้าที่ไหวไกวอยู่ตลอด้เวลาพลันหยุด้ชะงักลง ใน ด้วงตาซึมเซาของอันซืออี๋ค่อยๆ มีความเศร้าสร้อยจนใจปรากฏขึ้น

“ช่างเถอะๆ เพื่อน้องสาว เพื่อตระกูลอัน…” นาง เตรียมพร้อมที่จะเสียสละตัวเองแล้ว

“ปัง!”

แต่เวลานี้เอง ประตูใหญ่กลับถูกอันอิ่งผลักเข้ามา นาง พาเนี่ยเทียนตรงด้ิ่งเข้ามาที่ลานบ้าน

“อันอิ่ง?” เฟ่ยลี่แค่นเสียงเยมนหนึ่งครั้ง ไม่ได้้เหมนนางอยู่ ในสายตาแม้แต่นิด้ พูด้ข่มขู่ต่อว่า: “น้องสาวเจ้ายังเลมก หากเจ้าสูญ เสียอำานาจในหอไป นางกมไม่มีที่พึ่งอีก หึ เจ้าน่าจะรู้ด้ีว่าเด้มกหญิงคน หนึ่งคิด้จะตั้งตัวอยู่ในหอ หากไม่มีพรสวรรค์ที่ไม่เป็นรองใคร กม ต้องหาที่พึ่งที่ด้ีให้ได้้”

“เด้ิมที เจ้ากมคือที่พึ่งของนางในหออยู่แล้ว ทว่าเมื่อใด้ ที่เจ้าสูญเสียอำานาจอย่างสมบูรณ์แบบ เจ้าคิด้ว่านางจะยังสามารถ ฝึกบำาเพมญตบะอย่างไร้ทุกข์ไร้กังวลในหอได้้อีกหรือ?”

“พี่หญิงอัน เจ้าสุนัขรับใช้ผู้นี้คือใครหรือ?” เนี่ยเทียน แสร้งถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ