ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 95 รับเป็นพี่สาว
เฟ่ยลี่สีหน้าพลันมืด้ทะมึนทันที
เขาไม่ได้้มองเนี่ยเทียน แต่จ้องอันซืออี๋ด้้วยสายตาเยมน ชา “เขาเป็นคนในตระกูลอันของเจ้ารึ?”
ไม่รอให้อันซืออี๋ตอบกลับ เฟ่ยลี่กมแสยะปากยิ้มชั่วร้าย พยักหน้าให้เนี่ยเทียน “เจ้าชอบด้่าคนอื่นนักใช่ไหม? ด้ี ด้ีมาก! ข้าจะ ทำาให้เจ้ารู้ว่าลูกหลานของตระกูลใต้บังคับบัญชา กล้าด้่าทอหยาม เกียรติพวกเรา จะต้องได้้รับการลงโทษเช่นไร!”
ประกายไฟมากมายพลันเปล่งวาบออกมาจากปลายนิ้ว ของเฟ่ยลี่ คลื่นพลังวิญญาณร้อนแผด้เผาระลอกหนึ่งทะลักทะลาย ออกมาจากในแสงไฟนั้น
สถานที่แห่งนี้คือหอหลิงเป่า ด้้านข้างยังมีพี่น้องอันซื ออี๋ อันอิ่งอยู่ด้้วย เขาที่ตัด้สินไปแล้วว่าเนี่ยเทียนคือคนในตระกูลอัน ถึงขนาด้กล้าลงมือโด้ยไม่สนใจสิ่งใด้
“เจ้ากล้าลงมือกับเขารึ?” อันอิ่งตวาด้เสียงด้ัง: “เจ้าไม่ กลัวเฒ่าอูฉีกเนื้อเจ้าหรือไร?”
เด้ิมทีอันซืออี๋กมคิด้จะห้ามปราม ได้้ยินเสียงอันอิ่ง โวยวายนางจึงเงียบลงทันที
เฟ่ยลี่ที่มีแสงไฟสีแด้งกล่ำาเป็นกลุ่มก้อนพ่นออกมาจาก ปลายนิ้ว หลังจากได้้ยินเสียงตะโกนของอันอิ่ง หน้าพลันเปลี่ยนสี
“ฟู่วๆ!”
เปลวเพลิงมากมายเหล่านั้นถูกเขาฝืนด้ึงกลับเข้าไปใน ร่างกาย เขาสูด้ลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง กล่าว: “เจ้ากมคือเนี่ยเทียน ผู้นั้น?”
“ข้าเอง” เนี่ยเทียนพูด้น้ำาเสียงราบเรียบ
“อันซืออี๋เป็นอะไรกับเจ้า?” เฟ่ยลี่ถามทันที
“พี่สาวบุญธรรมของข้า” เนี่ยเทียนตอบอีกครั้ง
นัยน์ตาเฟ่ยลี่เผยความคลางแคลง เขามองอันอิ่งหนึ่ง ครั้ง จึงเหมนสีหน้าที่กำาลังมองเรื่องสนุกของอันอิ่ง
เพียงแค่มองปราด้เด้ียวเขากมเข้าใจทันทีว่าเนี่ยเทียนถู กอันอิ่งเรียกตัวมาที่ แล้วกมรู้ถึงจุด้ประสงค์ของเนี่ยเทียนด้้วย
“ฟอามืด้แล้ว ข้าไม่สะด้วกอยู่นาน ลาล่ะ”
เขาขมวด้คิ้ว หลังจากทิ้งประโยคนี้ไว้กมหมุนกายจากไป ทันที ไม่ได้้เอาเรื่องเนี่ยเทียน และไม่ได้้บีบให้อันซืออี๋มอบคำาตอบแก่ เขาต่อ
หลังจากเขากลับไปแล้ว ในลานบ้านจึงเหลือแค่เนี่ย เทียนและพี่น้องตระกูลอัน
“ขอบใจเจ้ามาก” อันซืออี๋กล่าวเสียงเบา
“นับแต่วันนี้ไปท่านกมคือพี่สาวบุญธรรมของข้า ข้า จริงจังนะ” เนี่ยเทียนกล่าวอย่างจริงจัง
ด้วงตาของอันซืออี๋เป็นประกาย
อันอิ่งรีบกล่าว: “ท่านพี่ เนี่ยเทียนเป็นถึงลูกศิษย์ของอู จี้ ขอแค่ท่านมีความสัมพันธ์กับเขา เจ้าแก่กันคังจอมทุเรศนั่นต้องไม่ กล้าทำาตัวกำาเริบเสิบสานขนาด้นั้นแน่นอน!”
เนี่ยเทียนกล่าวด้้วยความสัตย์จริง: “พี่หญิงอัน ไม่ว่าตอนนั้นท่านทำาไปด้้วยจุด้ประสงค์ใด้ ท่านกมได้้มอบรายชื่อให้ข้า ได้้เข้าไปในโลกมายามรกต การประลองโลกมายามรกตทำาให้ข้าได้้ รับผลประโยชน์มหาศาล ข้าระลึกถึงความด้ีของท่านเสมอ ข้าเคยพูด้ กับอันอิ่งว่า หากวันหนึ่งท่านมีปัญหา และข้ามีความสามารถมาก พอที่จะช่วยได้้ ข้าย่อมทุ่มเทอย่างเตมที่”
“แน่นอนว่าข้าในวันนี้ยังอยู่ห่างไกลกับคำาว่ามี ศักยภาพมากพอ มิฉะนั้นวันนี้ข้าย่อมไม่ยอมให้เฟ่ยลี่ผู้นั้นเด้ินออกไป จากลานบ้านได้้!”
“ตอนนี้สิ่งที่ข้าทำาให้ท่านได้้กมคือหวังว่าด้้วยตัวตนของ ข้าจะทำาให้ตาแก่กันคังผู้นั้น ไม่กล้าทำาตัวกำาเริบเสิบสานกับท่านอีก”
ก่อนหน้าที่จะมา อันอิ่งได้้เล่าให้เขาฟังแล้วว่ากันคังผู้ เป็นอาจารย์ของเฟ่ยลี่กมคือช่างหลอมอาวุธคนหนึ่งของหอหลิงเป่า
สำานักผู้ฝึกลมปราณของหอหลิงเป่าไม่ค่อยเหมือนกับ สำานักหลิงอวิ๋น หุบเขาเทาและอารามเสวียนอู้เท่าใด้นัก ภายในของ สำานักนี้ได้้แบ่งออกเป็นสองฝ่ายคือสำานักหลิงและหอเป่า
สำานักหลิง มีการฝึกบำาเพมญตบะของผู้ฝึกลมปราณเป็น หลัก ระบบนี้ของสำานักหลิงเหมือนกับสำานักหลิงอวิ๋น หุบเขาเทา และอารามเสวียนอู้
ส่วนหอเป่าล้วนเป็นช่างหลอมอาวุธที่ศึกษาวิจัยศาสตร์ การหลอมอาวุธ พวกเขามองการหลอมอาวุธเป็นเส้นทางการบำาเพมญ ตบะของตัวเอง ซึ่งในหอหลิงเป่าจะมีช่างหลอมอาวุธในระด้ับที่แตก ต่างกันออกไป
ช่างหลอมอาวุธที่แขมงแกร่งที่สุด้ของหอหลิงเป่าคือ สหายเก่าแก่คนหนึ่งของอูจี้อาจารย์เขา คนผู้นี้หลงใหลในการหลอม อาวุธ แทบจะไม่สนใจเรื่องราวภายในสำานัก
และกมด้้วยเหตุนี้ เรื่องราวทุกอย่างในหอเป่าจึงมีกันคัง และช่างหลอมอาวุธระด้ับสูงอีกสามคนเป็นผู้รับผิด้ชอบ
แม้ว่าเจ้าสำานักหลิงซึ่งกมคือเจ้าหอของหอหลิงเป่าจะกุม อำานาจใหญ่ ทว่าน้อยครั้งนักที่จะก้าวก่ายเรื่องราวภายในหอเป่า
ต่อให้เป็นเขา กมยังต้องให้เกียรติช่างหลอมอาวุธระด้ับ สูงทั้งสี่คนนั้น ขอแค่เรื่องที่พวกเขาทำาไม่มากเกินงาม เจ้าหอย่อมไม่ ยื่นมือเข้าแทรก เพียงแค่ทำาเอาหูไปนาเอาตาไปไร่เท่านั้น
ที่หอหลิงเป่าเหนือกว่าสำานักหลิงอวิ๋น หุบเขาเทาและ อารามเสวียนอู้ กมเพราะนอกจากหอหลิงเป่าจะมีสำานักหลิงแล้ว ยังมี หอเป่าด้้วย
อาวุธวิเศษที่ผู้ฝึกลมปราณทั้งสี่สำานักใช้ ส่วนใหญ่แล้ว ล้วนสร้างมาจากหอเป่า ด้ังนั้นตำาแหน่งของหอเป่าในสี่สำานักจึง พิเศษอย่างมาก
โด้ยทั่วไปแล้ว สำานักหลิงของหอหลิงเป่า และคนของ อีกสามสำานักล้วนไม่ยินด้ีที่จะล่วงเกินช่างหลอมอาวุธของหอเป่าเท่า ไหร่นัก
เนี่ยเทียนรู้ฐานะของกันคังด้ี แต่กมยังกล้าแบกรับเรื่องนี้ ใช้ตัวตนของตัวเองไปข่มกันคัง เป็นเพราะเขารู้ว่าอูจี้อาจารย์ของ เขาสนิทสนมกับฟางฮุยผู้เป็นช่างหลอมอาวุธที่ยิ่งใหญ่ที่สุด้ของหอ หลิงเป่า
ในหอเป่า กันคังคือช่างหลอมอาวุธระด้ับสูงคนที่ห้า ของหอเป่า หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นของสำานักหลิงอวิ๋น บางทีอาจไม่ ยินด้ีขัด้คอกับกันคัง
แต่เขากลับไม่กลัว
“ท่านพี่ ท่านจำาเป็นต้องมีน้องบุญธรรมอย่างเนี่ย เทียน!” อันอิ่งพูด้เบาๆ
“เนี่ยเทียนปฏิบัติกับข้าเช่นนี้ ข้ากลัวว่าจะทำาให้เขา เด้ือด้ร้อน” อันซืออี๋ลังเลเลมกน้อย
เนี่ยเทียนหัวเราะหึหึ: “ข้าไม่สนว่าท่านจะยอมรับหรือ ไม่ ยังไงซะนับแต่วันนี้ไป หากข้าพบเจอใครกมตาม ข้าจะบอกว่าท่าน คือพี่สาวบุญธรรมของข้า!”
ด้วงตางด้งามของอันซืออี๋กลอกกลิ้ง อยู่ๆ กมหัวเราะ “คิก” ขึ้นมา ด้ั่งร้อยบุปผาผลิบาน งามเลิศล้ำาน่ามอง “ในเมื่อเจ้า ต้องการพี่สาวขนาด้นี้ ถ้าอย่างนั้นต่อไปข้ากมคือพี่สาวของเจ้า”
“ท่านพี่” เนี่ยเทียนเรียกด้้วยรอยยิ้ม
สีหน้าอันซืออี๋เบิกบาน พยักหน้าและหัวเราะเบาๆ “ดู้ ท่า ปีนี้สิ่งที่ข้าตัด้สินใจได้้ถูกต้องที่สุด้กมคือไปตระกูลเนี่ยของเจ้า ส่ง เจ้าเข้าโลกมายามรกตด้้วยเจตนาที่ไม่ตรงไปตรงมา”
“ไม่ว่าท่านทำาไปด้้วยจุด้ประสงค์อันใด้ ยังไงซะข้ากม ยอมรับน้ำาใจครั้งนั้นแล้ว” เนี่ยเทียนกล่าวด้้วยรอยยิ้ม
“ขอบใจมาก” อันซืออี๋เอ่ยขอบคุณอย่างจริงใจ จาก นั้นกมเม้มปากกลั้นยิ้ม โบกมือบอกเป็นนัยให้อันอิ่งพาเนี่ยเทียนกลับ ไป “นี่กมด้ึกแล้ว พรุ่งนี้เจ้ายังต้องไปเลือกอาวุธวิเศษกับคนในสำานัก อีก จะมาอยู่กับข้าจนด้ึกด้ื่นแบบนี้ไม่ได้้ เด้ี๋ยวคนอื่นจะเอาไปพูด้กัน สนุกปาก”
“ฮ่า ข้าไม่กลัวหรอก” เนี่ยเทียนเอ่ย
“เจ้าไม่กลัวแต่ข้ากลัวนี่นา” อันซืออี๋กลอกตาใส่เขา หนึ่งครั้ง “ตอนนี้เจ้าไม่ใช่เด้มกน้อยแล้ว ชื่อเสียงของข้าเสียหายไปไม่ น้อยเพราะพวกตาแก่ในหอหลิงเป่า หากเจ้าอยู่ค้างคืนกับข้า เด้ี๋ยว คนข้างนอกกมเอาข้าไปว่าลับหลังจะทำายังไงล่ะ?”
“ข้าเชื่อว่าพี่สาวของข้ารู้รักษาตัวรอด้” เนี่ยเทียน กล่าวอย่างจริงใจ
“ไปได้้แล้วๆ!” อันอิ่งเริ่มหงุด้หงิด้ ด้ึงกระชากเนี่ยเทียน พาเขาออกไปด้้านนอก
“เนี่ยเทียน พี่สาวข้ากมแค่ต้องการฐานะน้องบุญธรรม ของเจ้าเท่านั้น เจ้าห้ามคิด้ไปไกลเด้มด้ขาด้!” อันอิ่งถลึงตาใส่เขา เอ่ย เตือน: “ต่อไปรอให้พี่สาวของข้าแก้ไขปัญหาพวกนี้ ได้้รับความเชื่อ
ใจจากเจ้าหออีกครั้ง ข้าจะต้องให้พวกเจ้าตัด้ความสัมพันธ์พี่น้องนี่ ให้ได้้!”
“อ้อ เรื่องพวกนี้เจ้าไปพูด้กับพี่สาวของเจ้าเองเถอะ” เนี่ยเทียนหัวเราะเสียงประหลาด้เบาๆ “ทำาไม? เจ้ากังวลว่าพี่สาวเจ้า จะชอบข้างั้นหรือ?”
“เพ้อเจ้อ!” อันอิ่งโมโหปรีกด้ “เจ้าเด้มกปากไม่สิ้นกลิ่น น้ำานมอย่างเจ้า พี่สาวข้าจะไปชอบเจ้าได้้ยังไง? ข้าแค่กังวลว่าเจ้าจะ ใช้ฐานะน้องชายในนามมาคิด้มิด้ีมิร้ายกับพี่สาวข้าแบบตาแก่พวก นั้น!”
“หึ ข้ายังเด้มกอยู่เลย เจ้ามาพูด้เรื่องพวกนี้กับข้า ไม่ ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่กระมัง?” เนี่ยเทียนเอ่ยยั่วเย้า
“หยุด้เลย ตอนที่อยู่โลกมายามรกต ข้ากมรู้อยู่แล้วว่า เจ้าไม่ใช่คนด้ีอะไร!” อันอิ่งตอกกลับหนึ่งประโยค อยู่ๆ กมนึกอะไรขึ้น มาได้้จึงถามเขาเสียงเบาด้้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ: “ใช่แล้ว ตอนที่เจ้า อยู่ในโลกมายามรกต เจ้าไปล่วงเกินอะไรนางมารอวี๋ถงไว้กันแน่? ข้า ได้้ยินมาว่าหลังจากที่นางมารนั่นกลับไปยังสำานักโลหิตกมต้องใช้เวลา สามเด้ือนถึงจะฟื้นตัวกลับมาได้้”
“หลังจากขอบเขตและความสามารถของนางมารผู้นั้น กลับคืนเป็นปกติ นางกมได้้ไหว้วานให้คนของสำานักโลหิตไปสืบข่าว เจ้าทั่วทุกหนแห่ง”
“นางถึงขนาด้พูด้ไว้แล้วว่านางกับเจ้ามีความแค้น ลึกล้ำาต่อกัน ต่อไปขอแค่เจอหน้าเจ้า หากไม่ตายกันไปข้างนางกมจะ ไม่ยอมเลิกราเด้มด้ขาด้”
“ก่อนหน้านี้นางมารอวี๋ถงผู้นั้นไม่เคยเกลียด้ชังใคร ขนาด้นี้มาก่อน เจ้าไปทำาอะไรนางไว้กันแน่? ถึงได้้ทำาให้นางโกรธ แค้นจนต้องฆ่าเจ้าให้ได้้แบบนี้?”
เนี่ยเทียนอึ้งงัน ลูบหัวแล้วกล่าวว่า: “ข้ากมไม่ได้้ทำาอะไร นี่นา ใครจะไปรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นบ้าอะไร”
“เจ้าต้องทำาเรื่องชั่วไว้แน่ๆ!” อันอิ่งพูด้อย่างมั่นใจ
“ข้าเปล่า!”
“ต้องทำาแน่!”
“ไม่ได้้ทำาจริงๆ!”
“ต้องทำาแน่นอน!”
สองคนปะทะฝีปากกัน ครู่หนึ่งกมกลับมาถึงหอเรือนหิน ที่พักของสำานักหลิงอวิ๋น ก่อนหน้าที่อันอิ่งจะจากไป นางไม่ได้้เถียง
กับเขาต่อ แต่พูด้ว่า: “แม้ว่าเจ้าจะค่อนข้างน่ารังเกียจเลมกน้อย แต่ยัง ถือว่ามีน้ำาใจอยู่บ้าง เป็นคนรักษาคำาพูด้ เรื่องในคราวนี้ข้าขอบคุณ เจ้าแทนพี่สาวข้าแล้วกัน”
กล่าวจบไม่รอให้เนี่ยเทียนตอบกลับ นางกมรีบจากไป ด้้วยความขัด้เขินเลมกน้อย
……
วันที่สอง หอโอสถของหอหลิงเป่า
เช้าตรู่ เนี่ยเทียนกมถูกหลิวเหยี่ยนพามายืนอยู่ด้้านหน้า หอโอสถ
หอโอสถของหอหลิงเป่าไม่ใหญ่นัก สูงแค่สามชั้น อีก ทั้งยาที่เกมบเอาไว้กมีจำานวนจำากัด้
เพราะว่าหอเป่าของหอหลิงเป่า ส่วนใหญ่แล้วมีเพียง ช่างหลอมอาวุธ ผู้ที่หลอมยาเป็นมีเพียงแค่คนเด้ียว
ว่ากันว่ายาจำานวนมากที่อยู่ในหอโอสถล้วนไม่ได้้มา จากการหลอมของอาจารย์โอสถผู้นั้น แต่มาจากการแลกเปลี่ยน อาวุธวิเศษของหอหลิงเป่ากับอีกแปด้อาณาจักรที่เหลือ
ยาเป็นเพียงแค่ส่วนเลมกๆ ส่วนหนึ่งในงานพินิจของ วิเศษ ยาที่หอโอสถขายจึงมีไม่มาก
เนื่องจากยาไม่ถือว่าสำาคัญในงานพินิจของวิเศษ ด้ังนั้น ยาในหอโอสถ ขอแค่มีหินวิเศษมากพอกมสามารถซื้อได้้โด้ยตรง ไม่ จำาเป็นต้องเข้าร่วมการประมูลเพื่อแย่งชิง
ที่เนี่ยเทียนเด้ินทางมาตั้งแต่เช้ากมเพราะคิด้จะเอายาสั่ง สมวิญญาณนั้นมาให้ได้้เป็นคนแรก จะได้้ไม่ถูกคนอื่นแย่งไปก่อน
ตอนที่เขารอให้ประตูหอโอสถเปิด้ออก กมพบว่าเจิ้งปิน แห่งอารามเสวียนอู้ได้้เด้ินทางมาที่นี่พร้อมกับหันซินและหญิงชราเวิง ผู้นั้น
“ท่านหลิว ทำาไมคราวนี้ท่านถึงสนใจยาขึ้นมาล่ะ? เท่า ที่ข้ารู้มา ทุกครั้งที่ท่านมาที่นี่กมเพื่อเลือกอาวุธวิเศษไม่ใช่หรือ?” หญิง ชราเวิงแห่งอารามเสวียนอู้กล่าวอย่างแปลกใจ
นางรู้ว่าทุกสี่ห้าปี ตระกูลในสังกัด้ของสำานักหลิงอวิ๋น จะจัด้งานจับฉลากขึ้น แม้ว่าหลิวเหยี่ยนจะไม่ได้้เป็นประธานในการ จัด้งานอย่างเตมรูปแบบ ทว่าอาวุธวิเศษที่นำามาจับในงานฉลองนั้น ส่วนใหญ่แล้วแทบจะมาจากหอหลิงเป่าที่หลิวเหยี่ยนเป็นผู้เลือกมา ทั้งสิ้น
ภารกิจหนึ่งที่สำาคัญของหลิวเหยี่ยนในสำานักหลิงอวิ๋นกม คือเลือกอาวุธวิเศษระด้ับต่ำา มาเป็นรางวัลแก่ตระกูลในสังกัด้
“มียาสั่งสมวิญญาณเมมด้หนึ่ง อาจารย์อาน้อยของข้า หมายตาเอาไว้ หากพวกเจ้าเองกมาเลือกยาเช่นกัน หวังว่าจะไม่ได้้ มาเพราะยาสั่งสมวิญญาณเมมด้นั้น” หลิวเหยี่ยนแสด้งท่าที
“อาจารย์อาน้อย…”
หญิงชราเวิง เจิ้งปินและหันซิน เวลานี้ล้วนใช้สายตา แปลกประหลาด้หันมามองเนี่ยเทียน
“เจิ้งปิน ไม่ได้้เจอกันนานเลยนะ” เนี่ยเทียนเอ่ยทักทาย
“ยินด้ีด้้วย” เจิ้งปินกล่าว
หญิงชราเวิงมองเนี่ยเทียนแล้วกล่าวกับหลิวเหยี่ยนว่า: “ยาสั่งสมวิญญาณที่ลูกศิษย์ของตาเฒ่าอูหมายตาเอาไว้ ต่อให้พวก เราต้องการกมไม่มีทางแย่งชิงเด้มด้ขาด้ ท่านวางใจเถอะ”
“ถ้าอย่างนั้นกมขอบคุณมาก” หลิวเหยี่ยนกล่าวด้้วย รอยยิ้ม
YOU MAY ALSO LIKE
