ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 98 ในใจมีความโกรธเคือง

คืนนั้น

พวกหลิวเหยี่ยน เจียงหลิงจู เย่กูโม่พากันทยอยกลับ มายังที่พักชั่วคราวของสำานักหลิงอวิ๋น

ไม่นานหลังจากนั้น เนี่ยเทียนที่เด้ินเตร่ไปทั่วอยู่นานกม กลับมาจากข้างนอกเช่นกัน

พอเนี่ยเทียนกลับมากมองเหมนเจียงหลิงจูและเย่กูโม่ เล่นอาวุธวิเศษที่อยู่ในมือด้้วยความเบิกบาน ดู้ท่าแล้วคงพึงพอใจ เป็นอย่างมาก

“เนี่ยเทียน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? ตอนหลังได้้อะไรมา หรือเปล่า?” เย่กูโม่โบกมีด้ยาวเล่มหนึ่งที่อยู่ในมือ มีด้ยาวเล่มนี้เปล่ง แสงวิเศษสีเงินระยิบระยับ มองดู้แล้วไม่ธรรมด้าอย่างมาก “เรื่องที่ เจ้าซื้อยาสั่งสมวิญญาณ พวกเราได้้ยินมาแล้ว แม้ว่าในอาณาจักร หลีเทียน ยาสั่งสมวิญญาณจะหายาก แต่ด้้วยฐานะของเจ้า สักวัน ย่อมต้องได้้มาครองแน่นอน”

เจียงหลิงจูเองกมพูด้แนะนำา “เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลมาก ไปนัก อาการบาด้เจมบของท่านตาเจ้า เมื่อมีเจ้าอยู่ ต้องหายสนิทแน่”

“ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วง” เนี่ยเทียนกล่าว

หลิวเหยี่ยนกล่าวกับเขาอย่างตรงไปตรงมา: “ยาสั่งสม วิญญาณ…เกรงว่ารอบนี้คงเอามาไม่ได้้แล้ว สหายเหล่านั้นที่ข้าไหว้ วานให้ไปซื้อมาจากมือของเฟ่ยลี่ ดู้เหมือนว่าเฟ่ยลี่จะเด้าได้้จึงยืน หยัด้คำาเด้ียวว่าไม่ขาย”

“ท่านลุงหลิว ลำาบากท่านแล้ว” เนี่ยเทียนเอ่ยขอบคุณ

ขณะที่พวกเขากำาลังคุยกัน หลัวซินและสื่ออี้กมกลับมา จากข้างนอกเช่นกัน ในมือของสื่ออี้ถือถุงผ้าหนักอึ้งอยู่หนึ่งใบ

เมื่อพวกเขาเข้ามากมวางถุงหนังใบนั้นไว้กลางห้องแล้ว เปิด้ออก เกราะมังกรเพลิงที่อยู่ด้้านในพลันปรากฏออกมา “เนี่ย เทียน เกราะวิเศษชิ้นนี้ข้าช่วยเอากลับมาให้เจ้าแล้ว”

สื่ออี้ขมวด้คิ้ว กล่าว: “ตบะของข้าคือขั้นกลางสวรรค์ ช่วงท้าย แต่ต่อให้เป็นข้าเองหากสวมชุด้เกราะนี้กมยังเคลื่อนไหวไม่ สะด้วกอย่างมาก”

“ขอบคุณท่านลุงสื่อมาก” เนี่ยเทียนรีบกล่าว

หลัวซินถลึงตาใส่เนี่ยเทียนหนึ่งครั้ง กล่าว: “เจ้านี่นะ คนอุตส่าห์แนะนำากมไม่ยอมฟัง เหมนชัด้ๆ ว่าเกราะวิเศษชิ้นนี้ไม่เหมาะ สมกับเจ้า แถมไม่คุ้มกับราคาเก้าพันหินวิเศษ เหตุใด้เจ้าต้องเอามัน มาให้ได้้ด้้วย?”

เนี่ยเทียนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน แต่กลับไม่ได้้พูด้ อธิบาย

“ว่าไงนะ? เขาจ่ายไปเก้าพันหินวิเศษเพื่อซื้อเกราะ วิเศษตัวนี้มา?” เจียงหลิงจูกล่าวด้้วยความตกตะลึง

“กมใช่น่ะสิ…” ซินหลัวอธิบายเรื่องที่เกิด้ขึ้นให้ทุกคนฟัง ง่ายๆ หนึ่งรอบ

หลังจากทุกคนได้้ฟังกมล้วนมองเขาด้้วยสีหน้าราวกับ มองเด้มกไม่เอาไหน ต่างกมรู้สึกว่าเขาอายุน้อยไม่รู้ความ ทำาตัวเหลว ไหลเกินไป

และขณะที่ทุกคนพากันตำาหนิเขาอยู่นั้นเอง อูซิ่ง อาจารย์ของหลิวเหยี่ยน สื่ออี้ และหลัวซินกมกลับมา พออูซิ่งเข้าห้อง มาได้้ ทุกคนที่เอะอะเสียงด้ังพลันลด้น้ำาเสียงลงทันที

“ท่านอาจารย์” หลิวเหยี่ยน สื่ออี้ หลัวซินเอ่ยทักทาย

เจียงหลิงจูและเย่กูโม่ต่างกมพากันโค้งตัวคำานับ

เนี่ยเทียนที่ไม่เคยเจออูซิ่งมาก่อน หลังจากอูซิ่งเข้ามา จึงลังเลอยู่ชั่วครู่ ทว่าไม่ได้้เป็นฝ่ายเอ่ยทักทาย เอาแต่ยืนงงอยู่ที่เด้ิม

จากคำาบอกเล่าของเนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยน เขากมรู้แต่ แรกแล้วว่าเด้ิมทีอูซิ่งกมคืออาจารย์ของมารด้าเขา รู้ว่าปีนั้นอูซิ่งเคย ฝากความหวังมหาศาลไว้ที่ตัวของมารด้าเขา

ว่ากันว่า เมื่อก่อนนี้ศิษย์ที่อูซิ่งรักและเอมนดู้มากที่สุด้กม คือมารด้าของเขา

ทว่าเนื่องจากมารด้าของเขาเสียชีวิตไปอย่างแปลก ประหลาด้ ด้้วยเด้ือด้ด้าล อูซิ่งจึงเอาโทษทั้งหมด้มาโยนให้กับตัวของ เนี่ยตงไห่ ไม่ว่าจะมองอย่างไรกมขัด้หูขัด้ตาตระกูลเนี่ยอย่างมาก

ภายหลัง เนี่ยเฉี่ยนได้้รับความไม่เป็นธรรมที่ตระกูลอ วิ๋น ท่านตาของเขาถูกอวิ๋นเหมิงและหยวนเฝิงชุนร่วมมือกันทำาร้าย จนบาด้เจมบสาหัส อูซิ่งกลับเอาแต่เงียบงัน

ความเงียบงันของเขาทำาให้ตระกูลอวิ๋นยิ่งกำาเริบเสิบ สาน แล้วกมทำาให้หลายคนของสำานักหลิงอวิ๋นรู้สึกว่าความโกรธแค้น ที่เขามีต่อตระกูลเนี่ยยังไม่จางหายไป

และกมด้้วยเหตุนี้ เนี่ยเป่ยชวนถึงได้้กล้าฉวยโอกาสลุก ขึ้นมาใช้อาการบาด้เจมบของเนี่ยตงไห่เป็นข้ออ้าง ค่อยๆ เขมือบกลืน อำานาจของเนี่ยตงไห่ไปทีละนิด้และเข้ามาแทนที่ในท้ายที่สุด้

ความรู้สึกที่เนี่ยเทียนมีต่ออูซิ่งจึงซับซ้อนอย่างมาก…

เขาทั้งซาบซึ้งต่อความรักและเมตตาที่อูซิ่งมีต่อมารด้า ของเขา ซาบซึ้งต่อทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยทำาตอนที่นางยังมีชีวิตอยู่ และกมทั้งแอบเกลียด้ความใจด้ำาของอูซิ่งที่มีต่อตระกูลเนี่ยหลังจาก มารด้าเขาตายไป

อูซิ่งที่สวมอาภรณ์สีเขียว สำารวมในการพูด้และหัวเราะ หลังจากเข้าห้องมาได้้กมองเหมนเนี่ยเทียนทันที

อูซิ่งเด้ินมาหยุด้อยู่ท่ามกลางกลุ่มคน ใช้สายตาตรวจ สอบมองประเมินเนี่ยเทียน

ภายใต้สายตาของเขา เนี่ยเทียนเงยหน้าขึ้น ประสาน สายตากับเขาในที่สุด้

พวกหลิวเหยี่ยนต่างกมองเหมนความอาฆาตที่ปิด้ไม่มิด้ ในด้วงตาของเนี่ยเทียน…

“วันนี้กันคังมาหาข้า” อูซิ่งเงียบงันอยู่นาน พลันพูด้ขึ้น ว่า: “กันคังบอกว่าหากเจ้าไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งกับเรื่องของแม่หนู ตระกูลอันนั่น เขาจะให้เฟ่ยลี่มอบยาสั่งสมวิญญาณให้เจ้าโด้ยไม่คิด้ เงิน”

ด้วงตาเนี่ยเทียนฉายชัด้ถึงความโกรธ กล่าว: “อันซืออี๋ คือพี่สาวบุญธรรมของข้า!”

พอคนทั้งสองพูด้คุยกัน บรรยากาศในห้องกมเปลี่ยนมา เป็นแขมงค้างทันที เจียงหลิงจูและเย่กูโม่แอบสบตากันหนึ่งครั้ง แล้ว แอบเด้ินขึ้นไปบนหอเงียบๆ ไม่กล้าอยู่ต่อ

ตามลำาด้ับศักด้ิ์แล้ว เนี่ยเทียนที่เป็นลูกศิษย์ของอูจี้ กม ถือว่าเป็นศิษย์น้องของอูซิ่ง

ทว่า เมื่อก่อนนี้มารด้าของเนี่ยเทียนคือลูกศิษย์คนโปรด้ ที่อูซิ่งให้ความสำาคัญมากที่สุด้

เพื่อลูกศิษย์คนนี้ อูซิ่งเคยใช้สมองครุ่นคิด้อย่างหนัก อีกทั้งยังมอบยาและอาวุธวิเศษที่ล้ำาค่าที่สุด้ของเขาให้แก่นางอย่างไม่ ตระหนี่

ตอนนั้นใครกมรู้ว่าเนี่ยจิ่นคือต่อมโมโหของอูซิ่ง ต่างกมรู้ ว่าอูซิ่งต้องทุ่มเทไปเพื่อเนี่ยจิ่นมากเท่าไหร่

หลังจากที่เนี่ยจิ่นเสียชีวิตไป ว่ากันว่านั่นคือการโจมตีอู ซิ่งอย่างรุนแรง เขาใช้เวลาปิด้ด้่านอยู่นานมาก ไม่ยอมออกมาพบ หน้าใครสักคน

กมเพราะว่ารักและเอมนดู้เนี่ยจิ่นอย่างลึกล้ำา การตายของ เนี่ยจิ่นจึงทำาให้อูซิ่งเข้าใจว่าสาเหตุมาจากตระกูลเนี่ย นั่นจึงทำาให้ ภายหลังเขาไร้น้ำาใจกับตระกูลเนี่ย

ผลลัพธ์ที่ได้้จากความไร้น้ำาใจของเขากมคือเนี่ย เฉี่ยนถูกอวิ๋นจื้อกั๋วหย่าขาด้ เนี่ยตงไห่ถูกทำาร้ายบาด้เจมบสาหัส

ตอนนี้ลูกชายของศิษย์ที่เขารักมากที่สุด้เติบโตขึ้น ทั้ง ยังถูกอูจี้หมายตา กลายมาเป็นศิษย์น้องเลมกของเขา นี่คือสิ่งที่อูซิ่งไม่ เคยคาด้คิด้มาก่อน

“ศิษย์พี่…” หลัวซินเรียกหลิวเหยี่ยนอย่างขลาด้ๆ บอก เป็นนัยให้เขาพูด้เกลี้ยกล่อมสักสองประโยค

หลิวเหยี่ยนยิ้มเจื่อน โบกมือให้หลัวซินและสื่ออี้ขึ้นไป ข้างบนก่อน

หลัวซินและสื่ออี้ที่สัมผัสได้้ถึงความกด้ด้ันของ บรรยากาศราวกับได้้รับอภัยโทษ ต่างกมผลุนผลันขึ้นไปบนตึกตาม เจียงหลิงจูและเย่กูโม่ไปติด้ๆ

หลังจากที่พวกเขาจากไปแล้ว หลิวเหยี่ยนกระแอม หนึ่งครั้ง กล่าว: “ท่านอาจารย์ คือว่า…ตอนที่อยู่เมืองเฮยอวิ๋น อันซื ออี๋เคยมอบสิทธิ์ให้เนี่ยเทียนได้้เข้าไปประลองในโลกมายามรกต แม่ หนูตระกูลอันผู้นั้นมีบุญคุณอย่างใหญ่หลวงต่อเนี่ยเทียนอย่างแท้จริง หากไม่เป็นเพราะการเปลี่ยนแปลงในโลกมายามรกต เนี่ยเทียนกมคง ไม่ถูกท่านอาจารย์ปู่หมายตา ด้ังนั้น…” เขาพยายามผ่อนคลาย บรรยากาศ

อูซิ่งเหลือบตามองเขาหนึ่งครั้ง พูด้เนิบนาบ: “ข้ากมแค่ ช่วยเอาคำาพูด้ของกันคังมาบอกเท่านั้น ไม่ได้้บีบบังคับให้เขาตัด้สิน ใจทำาอะไร ตอนนี้เขาเป็นศิษย์น้องเลมกของข้า ข้าไม่กล้าไปตัด้สินใจ แทนเขาหรอก”

หลิวเหยี่ยนแอบถอนหายใจหนึ่งครั้ง

อูซิ่งมองเกราะมังกรเพลิงที่โผล่ออกมาจากในถุงหนัง ขมวด้คิ้วน้อยๆ ถามว่า: “นั่นคืออะไร?”

หลิวเหยี่ยนรีบอธิบายให้ฟังหนึ่งรอบ

“เอาหินวิเศษเก้าพันก้อนมาซื้อเกราะวิเศษระด้ับกลาง ขั้นสามชิ้นหนึ่ง? เหลวไหล!” อูซิ่งทิ้งประโยคนี้เอาไว้แล้วกมเด้ินหน้า บึ้งขึ้นตึกไป ทำาท่าทางราวเจมบใจที่ไม่สามารถทำาเหลมกกลายเป็น เหลมกกล้าได้้

“เจ้าไม่ใช่อาจารย์ของข้าสักหน่อย จะมายุ่งอะไรกับข้า ด้้วย?” เนี่ยเทียนพูด้เสียงเบา

“เฮ้อ” หลิวเหยี่ยนถอนหายใจหนึ่งครั้ง กล่าว: “รัก มากเท่าไหร่กมแค้นมากเท่านั้น เจ้าหนู เจ้าไม่รู้ว่าเมื่อก่อนนี้อาจารย์ ของข้ารักศิษย์น้องหญิงเลมกมากเท่าไหร่ หลังจากที่ศิษย์น้องหญิงเลมก เสียไป กว่าเขาจะกลับคืนมาเป็นปกติได้้กมใช้เวลานานมาก ความรู้สึก ที่เขามีต่อศิษย์น้องหญิงเลมกนั้น…ลึกซึ้งเกินกว่าผู้ใด้”

“อันที่จริง ในสายตาข้า เขามองศิษย์น้องหญิงเลมกเป็น เหมือนลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองด้้วยซ้ำา”

“เรื่องที่เกิด้ขึ้นกับตระกูลเนี่ยในภายหลัง บางทีอาจ เป็นเพราะความบกพร่องในหน้าที่ของเขา แต่นั่นกมเป็นเพราะในใจ เขามีความโกรธเคือง เจ้าเองกมอย่ากล่าวโทษเขาเกินไปนัก”

“อาการบาด้เจมบของท่านตาเจ้ายังสามารถแก้ไขได้้ ส่วนเนี่ยเฉี่ยนท่านปอาของเจ้านั้น หากอวิ๋นจื้อกั๋วรักนางอย่างลึกซึ้ง จริง เขากมคงไม่มีทางทำาเรื่องแบบนั้น” เขาพยายามพูด้โน้มน้าวใจ

เนี่ยเทียนกลับเงียบงันไม่พูด้ไม่จา

และเวลานี้เอง

ในที่ด้ินแห่งหนึ่งที่ใช้รับรองแขกต่างแด้นของหอหลิง เป่า ล่ายอี้ผู้ฝึกลมปราณต่างแด้นกำาลังพูด้คุยอย่างเป็นส่วนตัวกับผู้ ฝึกลมปราณที่มาจากต่างแด้นอีกสองคนในห้องหินเกมบเสียง

“แกนเลือด้ของเกราะมังกรเพลิงปรากฏตัวแล้ว!” ล่า ยอี้ที่นิ่งขรึมพูด้น้อยในเวลาปกติ บัด้นี้ใบหน้าเตมไปด้้วยความปิติ ยินด้ีอย่างบ้าคลั่ง “ตามหามาตั้งนาน รู้แค่ว่าแกนเลือด้ก้อนนั้นตกมา อยู่ที่อาณาจักรหลีเทียน เด้ิมนึกว่าการเด้ินทางมาอาณาจักรหลีเทียน ครั้งนี้จะได้้เพียงเอาอาวุธระด้ับกลางและสูงบางส่วนของหอหลิง เป่ากลับไป ไม่นึกว่าแกนเลือด้จะโผล่ขึ้นมา!”

“ข้าเอาเกราะมังกรเพลิงไปฝากขาย อันที่จริงกมไม่ได้้ หวังอะไรมากนัก ใครจะไปคิด้ว่าวันแรกกมถูกเด้มกหนุ่มคนหนึ่งซื้อเอา ไป!”

ล่ายอี้ตื่นเต้นอย่างถึงที่สุด้

ในห้องหิน ผู้ฝึกลมปราณอีกสองคนจากต่างแด้นพอได้้ ยินว่าแกนเลือด้ปรากฏขึ้นใบหน้ากมเตมไปด้้วยความฮึกเหิม

“หากสามารถได้้แกนเลือด้นั่นมาครอง รอพวกเขากลับ ไปแล้วต้องถือว่าสร้างคุณความชอบครั้งยิ่งใหญ่แน่นอน!”

“มีแกนเลือด้ เกราะมังกรเพลิงถึงจะเรียกว่าสมบูรณ์ แบบ ถึงจะสามารถแสด้งอานุภาพของมันออกมาได้้อย่างแท้จริง!”

“นายท่านต้องตบรางวัลพวกเราอย่างหนักแน่นอน!”

ทั้งสามคนคันไม้คันมืออยากทำาเตมที ทุกคนต่างเปลี่ยน มาเป็นบ้าคลั่งเพราะแกนเลือด้ก้อนนั้น

“เมื่อเทียบกับแกนเลือด้แล้ว ภารกิจของพวกเราใน ครั้งนี้ไม่สำาคัญเลยสักนิด้” ล่ายอี้เริ่มสงบสติอารมณ์ได้้จึงกล่าวว่า: “ข้าไปสืบมาจนรู้แน่ชัด้แล้ว ตัวตนของเด้มกนั่นไม่ธรรมด้า หากพวก เราใช้ชีวิตอยู่ในอาณาจักรหลีเทียนแล้วคิด้จัด้การกับเด้มกนั่น กมออก จะลำาบากไปสักหน่อย หึ แต่พวกเราไม่ใช้ผู้ฝึกลมปราณของ อาณาจักรหลีเทียน ไม่ว่าใช้วิธีการใด้ ขอแค่พวกเราช่วงชิงเอาแกน

เลือด้และเกราะมังกรเพลิงมาได้้ รอกลับไปหานายท่านแล้วกมไม่ต้อง กังวลอะไรอีก”

“คิด้จะลงมือเมื่อใด้?” คนผู้หนึ่งเอ่ยถาม

“หากมีโอกาสกมลงมือภายในสองวันนี้ ชิงเอาแกนเลือด้ และเกราะมังกรเพลิงมาได้้กมกลับกันเลย! มิฉะนั้นกมรอให้งานพินิจของ วิเศษจบลงค่อยลงมือระหว่างทางที่พวกเขาเด้ินทางกลับ!” ล่ายอี้ กล่าวด้้วยสีหน้ามืด้ทะมึน

“ตกลง!”