ร้านค้าจากแดนสวรรค์ - บทที่ 463 ฉิงเทียนสั่งสอน

บทที่ 463 ฉิงเทียนสั่งสอน

“บ้าที่สุด, บ้าที่สุด ลู่เสี่ยวตงคนจีนอย่างพวกแกนี่ช่างแน่จริงๆเลยนะ แน่จริงๆ” โคจิม่ากัดเขี้ยวเคี้ยวฟัน แล้วมองไปที่ฉิงเทียนและผู้ใหญ่บ้านเฒ่าราวกับจะอยากฆ่า

แต่โคจิม่านั้นก็ไม่ใช่คนโง่ อย่างไรเสียที่นี่เป็นแผ่นดินจีน และตัวเขาเป็นเพียงแค่คนนอก ถ้าเกิดเขาลงมือเองก็เกรงว่าอาจจะเป็นเหมือนเมื่อสักครู่ได้

เขาจึงได้จ้องไปที่ลู่เสี่ยวตง แล้วพูดขู่เขา “ลู่เสี่ยวตงคุณต้องจัดการเรื่องนี้ให้ผมด้วย ไม่อย่างนั้นคุณก็เตรียมตัวไปได้เลย ผมต้องการเปลี่ยนตัวผู้กำกับ”

เมื่อลู่เสี่ยวตงได้ยินว่าผู้กำกับอาจจะถูกเปลี่ยนได้ เขาก็กระวนกระวายขึ้นมาแล้วพูดอย่างรวดเร็ว “โคจิม่าซัง, โคจิม่าซัง อย่าเพิ่งนะครับอย่าเพิ่ง ผมเชื่อฟังคุณมากนะครับ แล้วจะมีใครอื่นที่จะสามารถกำกับหนังเรื่องนี้ให้ออกมาดีได้นอกจากผม เดี๋ยวผมจะจัดการกับชายคนนั้นให้เดี๋ยวนี้แหละครับ”

หลังจากที่พูดจบ ลู่เสี่ยวตงก็ได้มองไปที่ฉิงเทียนด้วยสายตาที่มืดมน

“คุณเป็นใคร แล้วมาทำอะไรที่นี่? คุณไม่รู้เหรอว่าที่หมู่บ้านซานเย่แห่งนี้เป็นของกองถ่ายของเราแล้ว” ลู่เสี่ยวตงพูดถามเองตอบเอง “ดูเหมือนว่าคุณคงจะเป็นสายลับที่ใครบางคนส่งมาสินะ ใครก็ได้จัดการชายคนนั้นให้ผมที แล้วจับเขามัดเอาไว้แล้วค่อยส่งตัวให้ตำรวจทีหลัง”

ลู่เสี่ยวตงโบกมือ แล้วกลุ่มคนที่เป็นวิทยายุทธก็ได้ล้อมฉิงเทียนเอาไว้ แล้วจ้องเขม็งไปที่ฉิงเทียน

“พวกเจ้าจะทำอะไรน่ะ พวกเจ้าคิดจะทำอะไรกัน?” ผู้ใหญ่บ้านเฒ่ายืนอยู่ตรงหน้าฉิงเทียนอย่างโมโห และพูดออกไปอย่างดุดัน “พวกเจ้ายังเป็นคนจีนรึเปล่า? ถึงได้ไปช่วยคนญี่ปุ่นมาจัดการคนชาติเดียวกันเองแบบนี้ พวกเจ้ามีหน้าไปพบกับบรรพบุรุษบ้างไหม?”

“พวกแกคิดจะเป็นพวกทรยศขายชาติเหรอ?”

“พวกเจ้าไม่คิดบ้างเหรอว่าบรรพบุรุษของเจ้าจะรู้สึกอย่างไร?”

เสียงของเหล่าคนชราในหมู่บ้านซานเย่ต่างก็พากันพูดต่อว่าเหล่าผู้มีวิทยายุทธที่กำลังจ้องมาที่พวกเขา และต่างก็ก้มหัวให้อย่างอายๆ

แต่ก็มีบางคนที่ยังเดินมาต่อและยิ้ม

“ตาแก่บอกใครกันว่าข้าเป็นคนจีน ข้าเป็นคนฮ่องกงต่างหาก ข้าอยากเห็นพวกแกโมโหกันอยู่แล้ว”

“ใช่แล้ว ผมเองก็เป็นคนฮ่องกง คนจีนอย่างพวกคุณน่ะพูดมากกันเสียจริงๆ แล้วจำเอาไว้คนฮ่องกงนะเป็นคนอังกฤษ”

“ตาแก่พวกนี้น่าเกลียดจริงๆ ข้าอยากที่จะอัดพวกเขามาสักพักแล้ว”

“ลูกพี่ลุยเลย!”

แล้วผู้มีวิทยายุทธที่เหลือ 7-8 คนก็ได้ไปล้อมผู้ใหญ่บ้านเฒ่าและฉิงเทียนเอาไว้

“ฮ่าๆ คนจีนเหล่านี้ช่างโง่กันเสียจริงๆ ดูพวกเขาทะเลาะกันเองนั่นสิ”

โคจิม่าและยามาชิมะต่างก็พากันหัวเราะกับสิ่งที่เกิดขึ้นนี้

ซึ่งทำให้พวกเขาบางคนรู้สึกแย่มากยิ่งขึ้นไปอีก

ทั้งสองคนที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ ต่างก็หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา

“ถ่ายเอาไว้ ถ่ายไว้ แล้วค่อยเอาไปโพสต์อีกที ให้คนทั่วโลกได้เห็นสีหน้าต่ำต้อยของชาวจีนพวกนี้”

โคจิม่าหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาอย่างตื่นเต้นและเริ่มถ่ายรูปเก็บเอาไว้

“แก, พวกแกคนทรยศต่อบรรพบุรุษของตัวเอง ข้าขอให้พวกแกได้ไม่ตายดี” ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าพูดต่อว่าอย่างโกรธา แล้วเขาก็ได้หันหน้าไปคุยกับฉิงเทียน

“ส่วนเจ้าก็รีบหนีไปเร็วๆ ข้าเป็นแค่คนชราพวกเขาไม่กล้าทำอะไรข้ามากนักหรอก แต่กับเจ้าพวกเขาไม่ปล่อยไปง่ายๆแน่”

แล้วในชั่วขณะต่อมาผู้มีวิทยายุทธคนหนึ่งก็ได้กำหมัดแน่นและพุ่งไปตรงหน้าของผู้ใหญ่บ้านเฒ่า และต่างก็พูดกันว่าสายเกินไปแล้ว เพราะทุกคนต่างก็คิดว่าหมัดนี้คงโดนหน้าของผู้ใหญ่บ้านเฒ่าแน่

ทันใดนั้นเองก็มีฝ่ามือของคนคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาตรงหน้าของทุกคน

และหมัดของผู้มีวิทยายุทธคนนั้นก็ถูกจับเอาไว้แน่นทันทีโดยไม่ไหวติง

ฉิงเทียนก็ได้เดินขึ้นมาแล้วยิ้มให้กับผู้ใหญ่บ้านเฒ่าแล้วกล่าว “ท่านผู้เฒ่าคุณจะมาขวางผมทำไมครับ? ที่นี่เป็นแผ่นดินของคนจีน เหล่าคนที่ลืมบรรพบุรุษตัวเองเช่นนี้ ให้ผมสั่งสอนพวกเขาเองดีกว่าครับ คุณคอยดูอยู่ข้างๆก็พอ”

ทันทีที่มือของฉิงเทียนกำแน่นก็มีเสียงดัง “กร็อบ!” ขึ้นมา

เสียงนี้ดังลั่นไปถึงหูของทุกคน แล้วจากนั้นก็เห็นสีหน้าที่เจ็บปวดของผู้มีวิทยายุทธคนนั้น สีหน้าของเขานั้นก็ซีดขึ้นมาแล้วกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“มือข้า, มือข้า มือข้ามันหักหมดแล้ว!”

ส่วนฉิงเทียนนั้นกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน เขายังคงกับมือคนคนนั้นแน่นด้วยมือขวาของเขาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่ใช่ว่าเมื่อสักครู่คุณบอกว่ารู้สึกสนุกหรอกเหรอ? เดี๋ยวผมจะทำให้มันสนุกมากยิ่งขึ้นไปอีกเอง”

แล้วผู้มีวิทยายุทธก็ได้มองไปที่ฉิงเทียนด้วยความโกรธ และพูดกับเขาอย่างเคียดแค้น “แกไอ้คนจีนต่ำต้อยกล้าดียังไงมาร้ายข้า ข้าจำหน้าแกได้แล้ว ข้าจะทำให้แกต้องตายอย่างน่าอดสู”

“ลูกพี่มัวรออะไรกันอยู่ ฆ่าเจ้าหมอนี่ให้ผมหน่อย”

เหล่าผู้มีวิทยายุทธที่ลังเลกันอยู่เมื่อสักครู่นั้นเมื่อมองไปที่สีหน้าที่เจ็บปวดของเขาแล้ว สีหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธขึ้นมา

“หึ ยังไม่รู้เลยว่าใครกันแน่ที่จะอยู่หรือจะตายน่ะ ขอดูหน่อยซิว่าพวกคุณจะล้างแค้นได้ไหมได้อย่างที่พูดไหม?” มองไปที่คนอีก 7-8 คนที่บุกเข้ามา ฉิงเทียนก็ได้พูดออกมา

ด้วยการสะบัดมือในชั่วขณะต่อมา คนคนนั้นก็ได้ถูกโยนไปในอากาศ และลอยไปพร้อมกับกระบี่ที่ผูกติดกันด้วยเชือก แล้วจากนั้นก็ถูกแขวนอยู่ที่ต้นไม้

ฉิงเทียนมองดูเหล่าผู้มีวิทยายุทธที่พากันบุกเข้ามา คนเหล่านี้เทียบกับคนธรรมดาแล้วถือว่าเป็นวิชากังฟูอยู่

แต่ในสายตาของผู้บำเพ็ญเพียรอย่างฉิงเทียนแล้ว คนเหล่านี้อ่อนแอมาก

“พวกคุณทั้งหลาย ในเมื่อพวกคุณลืมบรรพบุรุษของตัวเอง ถ้าเช่นนั้นผมก็จะสอนพวกคุณแทนบรรพบุรุษแทนให้พวกคุณรู้ว่าบรรพบุรุษของพวกคุณเป็นใครกันแน่”

หลังจากที่พูดคำเหล่านี้จบ ตัวตนของฉิงเทียนก็ได้หายไปต่อหน้าพวกเขาทุกคนทันทีราวกับสายฟ้า

เมื่อพวกเห็นฉิงเทียนอีกครั้ง ฉิงเทียนก็ได้มาโผล่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว

“ผมจะลุยล่ะน่ะ!”

ฉิงเทียนโจมตีออกไปเป็นชุด โดยที่เขาไม่ได้ใช้พลังวิญญาณเลยแม้แต่น้อย อาศัยแค่ความแข็งแกร่งของร่างกายเท่านั้น

แต่ถึงอย่างนั้นพลังที่โจมตีออกมานั้นเหล่าผู้มีวิทยายุทธก็ยังต่อต้านไม่ได้อยู่ดี

ฉิงเทียนต่อยเสยขึ้นมา แล้วก็มีคนหนึ่งลอยขึ้นไปซึ่งในขณะที่ลอยนั้นก็รู้สึกปวดที่ท้องก่อนที่จะตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรง

ต่อยออกไป 7-8 หมัด แล้วคนเหล่านั้นทั้งหมดก็ได้ร่วงลงไปนอนกับพื้น แต่ความเจ็บปวดนี้มันเทียบไม่ได้กับการเสียหน้าของพวกเขา

“ยอด ยอด!”

เมื่อเห็นเช่นนี้ ทุกคนในหมู่บ้านซานเย่ก็ได้ตะโกนอย่างตื่นเต้นและพากันตบมือ

“ไหนบอกมาซิ ใครคือบรรพบุรุษของพวกคุณ?” ฉิงเทียนถามในขณะที่มองดูคนที่นอนกองอยู่ที่พื้นและครวญคราง

คนเหล่านั้นเหมือนกับไม่ได้ยิน และยังคงร้องโอดโอยครวญครางอยู่

“ดูเหมือนว่าพวกคุณจะยังไม่รู้จักบรรพบุรุษตัวเองนะ สงสัยผมคงต้องสอนต่ออีกหน่อย”

ว่าแล้วฉิงเทียนก็ได้เหยียบลงไปที่ท้องของคนคนนั้นด้วยขาข้างหนึ่ง

“อ๊ากกกก!”

เสียงกรีดร้องเสียดแทงหัวใจดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

“บ บ….บรรพบุรุษ…ของพวกเรา….คือชาวจีนครับ” ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมาอย่างเจ็บปวด

“หืม ใช่เหรอ? บรรพบุรุษของพวกคุณคือชาวจีนเหรอ? พวกคุณเป็นคนจีนเหรอ?”

แล้วเขาก็ได้เตะเข้าไปอีกรอบ แล้วชายคนนั้นก็ได้นอนสลบอยู่บนพื้น

เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ ผู้มีวิทยายุทธคนอื่นๆที่ยังนอนอยู่ที่พื้นก็ได้กลัวที่จะพูดขึ้นมา

ถ้าพวกเขาตอบไม่ถูกใจก็โดน แต่ถ้าพวกเขาไม่พูดอะไรออกมา คงได้โดนอีกเช่นกัน จะทำอย่างไรดี?

“เอ้า คุณพูดซิ!”

ฉิงเทียนก็ได้ชี้ไปที่คนที่นอนกองอยู่ที่พื้นอีกรอบ แล้วคนนั้นๆก็ได้ตัวสั่นเครือขึ้นมา

“พวกเราไม่ใช่มนุษย์ พวกเราไม่ใช่มนุษย์ พวกเราเห็นโจรเป็นพ่อ พวกเราลืมบรรพบุรุษตัวเอง ขอท่านจอมยุทธ์ยกโทษให้พวกเราด้วย ท่านจอมยุทธ์ยกโทษให้ด้วย” ชายคนนั้นกล่าวแล้วตบหน้าตัวเอง

“ไม่เลวๆ!” ฉิงเทียนผงกหัวอย่างพึงพอใจ “ไหนพวกคุณทุกคนพูดอย่างเขาซิ”

“ได้ครับ ได้ๆ!”

แล้วเหล่าผู้มีวิทยายุทธทุกคนก็ได้พากันคุกเข่ากับพื้นแล้วเริ่มตะโกนพร้อมกัน

“พวกเราไม่ใช่มนุษย์!”

“พวกเราเห็นโจรเป็นพ่อ!”

“พวกเราไม่มีค่าพอที่จะเป็นคนจีน!”