ร้านค้าจากแดนสวรรค์ - บทที่ 464 ออกไปจากที่นี่ซะ

บทที่ 464 ออกไปจากที่นี่ซะ

“หึ ก็แค่นี้แหละ!” ฉิงเทียนพูดขึ้นมาแล้วก็หันหน้าไปหาคนญี่ปุ่น 2 คน

ในการจัดการกับกลุ่มคนเมื่อสักครู่ ฉิงเทียนนั้นยังเบามือและแค่สั่งสอนบทเรียนเท่านั้น อย่างไรเสียคนพวกนี้ก็แค่ทายาทอกตัญญูเท่านั้น

แต่สำหรับคนญี่ปุ่นพวกนี้แล้ว ฉิงเทียนไม่ปล่อยไปง่ายๆแน่

ฉิงเทียนทำหน้ายิ้มไปที่โคจิม่าและยามาชิมะ คนญี่ปุ่นทั้งสองคนนั้นและเดินมาอย่างช้าๆ

ในเวลานี้ทั้งสองคนนั้นได้กลัวฉิงเทียนขึ้นมาจากสิ่งที่ฉิงเทียนทำเมื่อสักครู่ และคิดว่าแย่แน่แล้ว

มองไปที่ฉิงเทียนด้วยความกลัว นี่เขายังเป็นมนุษย์อยู่อีกเหรอ? ที่ญี่ปุ่นการจะได้ความเร็วเช่นนั้นมาจะต้องใช้ความอุตสาหะอย่างมาก

ซึ่งมีเพียงนินจาญี่ปุ่นซึ่งเป็นเหมือนกับสมบัติของชาติ ซึ่งการจะได้เห็นสักคนนั้นเป็นเรื่องยากมาก

มองไปที่ฉิงเทียนที่กำลังเยื้องย่างเข้ามา โคจิม่าก็ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกล่าว “แก แกคิดจะทำอะไรน่ะ ข้าถ่ายทุกอย่างเอาไว้หมดแล้ว ถ้าแกกล้าทำอะไรกับพวกเรา นี่จะเป็นหลักฐานที่จะทำให้แกต้องตายอย่างทุกข์ทรมาน

และด้วยความกลัวทำให้คนญี่ปุ่นเริ่มพูดอะไรแบบไม่มีไตร่ตรอง และลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้แล้วถอยไปเรื่อยๆ

“แกไอ้คนจีน ฉันเป็นถึงดาราใหญ่ในญี่ปุ่นเลยนะ มีคนจำนวนมากในจีนชื่นชมฉัน ถ้าแกทำอะไรกับฉันล่ะก็ แกได้ไม่ตายดีแน่” ยามาชิมะพูดขณะที่ถอยหลังไปอย่างต่อเนื่อง แล้วจากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากมือของโคชิม่า แล้วจ้องไปที่ฉิงเทียนด้วยสีหน้าที่ดุดัน

ฉิงเทียนก็ได้ยิ้มให้ทั้งสองคนนั้นแล้วกล่าว “อืม แต่ทำไมผมถึงไม่รู้จักดาราใหญ่อย่างคุณเลยนะ?”

“ถ้าแกไม่รู้จักก็เพราะแกมันตาไม่ถึงต่างหากล่ะ ฉันน่ะแสดงละครทีวีมาตั้งเยอะแยะเลยนะ หนังเรื่องนี้เองก็เป็นการร่วมมือกันระหว่างบริษัทที่สนับสนุนฉันและของคนจีนอย่างพวกแกเลยนะ ดังนั้นแกควรที่จะขอโทษฉันจะดีกว่า”

“ขอโทษบ้านคุณสิ พวกคุณกล้ามาทำจองหองในแผ่นดินจีนของเรา วันนี้ผมจะทำให้พวกคุณได้รู้ว่าทำไมดอกไม้ถึงได้มีสีแดง”

ฉิงเทียนเริ่มที่จะขี้เกียจฟังสองคนนี้พูดจาไร้สาระขึ้นมาแล้ว พวกเขาคิดว่าเป็นคนต่างชาติแล้วจะอยู่เหนือกว่าคนอื่นอย่างนั้นรึไง

แล้วยิ่งพวกเขาเป็นคนญี่ปุ่นด้วยแล้ว เขาเกลียดมากเป็นพิเศษกับคนญี่ปุ่นที่ชอบทำจองหองและสร้างปัญหา!

แล้วฉิงเทียนก็ได้เตะยามาชิมะด้วยเท้าของเขา ซึ่งยามาชิมะนั้นหาใช่คู่ต่อสู้ของฉิงเทียนไม่ หลังจากที่โดนเท้าของฉิงเทียนเข้าไปตัวเขาก็ได้สลบลงไปกองกับพื้นทันที สีหน้าของเขาซีดเผือด

“แกกล้าทำร้ายท่านยามาชิมะเหรอ แกรู้ไหมว่าเขาเป็นใครน่ะ? แกตายแน่ แกตายแน่!” โคจิม่าชี้ไปที่ฉิงเทียนอย่างโมโห

“ไปซะ!”

ฉิงทียนแค่เตะไปเบาๆ โคจิม่าก็ได้ก็กระเด็นลอยไปข้างหลังทันทีราวกับถูกยิง

“จำเอาไว้ ถ้าพวกคุณกล้ามาทำจองหองในแผ่นดินจีน ผมไม่สนหรอกว่าพวกคุณจะเป็นใคร” ฉิงเทียนพูดอย่างขึงขัง

“แปะๆๆๆ!”

ในตอนนั้นเองที่ในบริเวณนั้นมีเสียงปรบมือขึ้นมาอย่างอบอุ่น

เหล่าทีมงานกองถ่ายเองถูกคนญี่ปุ่นสองคนนี้กลั่นแกล้งอยู่บ่อยครั้ง แต่พวกเขาก็ทำได้แค่อดกลั้นอย่างเดียวเท่านั้น อย่างไรพวกเขาก็ยังต้องใช้เงินของคนอื่น

แต่ก็ไม่ได้ความว่าพวกเขาจะไม่เกลียดคนญี่ปุ่นสองคนนี้ และในตอนนี้คนญี่ปุ่นทั้งสองคนนั้นก็ได้ถูกสั่งสอนโดยฉิงเทียนแล้ว พวกเขาต่างก็รู้สึกยินดีอย่างสุดๆ

“คนหนุ่มเจ้านี่ช่างสุดยอดจริงๆ วิทยายุทธของเจ้าก็สูงมาก ถ้านี่เป็นเมื่อหลายสิบปีก่อน เจ้าคงได้กลายเป็นวีรบุรุษไปแล้ว” ผู้ใหญ่บ้านเฒ่ายกนิ้วโป้งให้ฉิงเทียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม

สำหรับคนชราเหล่านี้แล้ว วีรบุรุษนั้นคือคนที่พวกเขาชื่นชมอยู่แล้ว

“ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าครับ ผมรู้สึกเขินขึ้นมาเลยที่คุณชมผมขนาดนั้น” ฉิงเทียนกล่าวอย่างอายๆ แล้วลูบหัวของเขา

อย่างไรเสียเขาก็ได้สั่งสอนคนญี่ปุ่น 2 คนนั้นเรียบร้อยแล้ว

“แต่เรื่องของผู้ใหญ่บ้านเฒ่ายังไม่จบนะครับ ยังเหลือคนทรยศอีกคนที่ยังไม่ได้ถูกจัดการ” ว่าแล้วฉิงเทียนก็ได้หันหน้าไปหาลู่เสี่ยวตง

คนญี่ปุ่นนั้นว่าชิงชังแล้ว แต่พวกคนทรยศขายชาติอย่างลู่เสี่ยวตงนั้นเขาเกลียดมากที่สุดในสายตาของฉิงเทียน

เป็นคนร่วมชาติเดียวกันแต่กลับทำร้ายด้วยกันเอง ไม่เพียงแต่จะไม่ช่วยกันเองแล้ว แต่ยังช่วยพวกคนญี่ปุ่นรังแกอีก คนแบบนี้เป็นได้แค่ขยะเท่านั้น

“คุณลองบอกมาซิว่าผมจะจัดการอย่างไรกับคุณดี?” ฉิงเทียนพูดอย่างเย็นชาขณะที่จ้องไปที่ลู่เสี่ยวตง

“คุณชายได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย ผมผิดไปแล้วครับ! ผมผิดไปแล้วครับ!” ลู่เสี่ยวตงก็ได้คุกเข่าทันที

“หึ ไปบอกกับผู้ใหญ่บ้านเฒ่าก็แล้วกัน ถ้าเขาไม่ยกโทษให้คุณ ผมให้คุณได้ลิ้มรสของสิ่งที่จะตามมากับการเป็นคนทรยศขายชาติน่ะ” ฉิงเทียนกล่าวกับลู่เสี่ยงตง

ลู่เสี่ยวตงก็ได้รีบคุกเข่าลงกับพื้นและก้มหัวขอร้องผู้ใหญ่บ้านเฒ่า “ผู้ใหญ่บ้านครับ ผมมันตาบอดเห็นผิดเป็นถูก ผมไม่น่าไปฟังพวกคนญี่ปุ่นเลย? ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วยครับ”

แต่ผู้ใหญ่บ้านเฒ่านั้นเกลียดลู่เสี่ยวตงมาก ในฐานะคนที่เคยผ่านช่วงยุคสงครามมา เขาไม่อาจยกโทษให้คนทรยศขายชาติได้

แต่อย่างไรเสียเขาเองก็แก่มากแล้ว และมันยังมีความต่างอยู่มากระหว่างลู่เสี่ยวตงกับคนทรยศขายชาติจริงๆ

มองดูสภาพที่อดสูของลู่เสี่ยวตงแล้ว ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าก็ได้ถอนหายใจ “พวกเจ้าไปได้แล้ว พวกเราหมู่บ้านซานเย่ไม่ต้อนรับพวกเจ้า”

ลู่เสี่ยวตงก็ได้รีบที่จะหนีไปเมื่อได้ยินคำนั้น ในเวลานี้เขาคิดที่จะออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ไปให้พ้นจากชายน่ากลัวคนนี้

แต่ในขณะที่เขาเดินไปไม่กี่ก้าวนั้นเอง ฉิงเทียนก็ได้พูดขึ้นมา “ใครบอกให้คุณไปได้?”

เมื่อฉิงเทียนตะโกนออกมาเช่นนั้น ทำให้ขาของลู่เสี่ยวตงอ่อนแรงขึ้นมาทันที

“คุณชาย ไม่ทราบว่ามีอะไรอีกเหรอครับ?” ลู่เสี่ยวตงถามด้วยเสียงอ่อยๆ

ฉิงเทียนก็พูดขึ้นมา “รอดตัวไปนะ ในเมื่อผู้ใหญ่บ้านเฒ่าไม่เอาเรื่องคุณ ผมก็จะไว้ชีวิตหมาน้อยอย่างคุณละกัน แต่คราวหน้าถ้าคุณยังไปยุ่งเกี่ยวกับคนญี่ปุ่นอีก จะโทษผมไม่ไว้หน้าไม่ได้นะ”

“ได้ครับได้ ผมสัญญาเลยว่าผมจะไม่ยุ่งกับคนญี่ปุ่นอีกแล้วครับ” ลู่เสี่ยวตงรีบพูดสาบาน

“เอ่อ…ผมจะไปได้หรือยังครับ?” ลู่เสี่ยวตงถามด้วยเสียงอ่อยๆ

“จริงด้วยสิ คุณพอจะบอกผมได้ไหมว่าจ้าวเมิ่งเหยาอยู่ที่ไหน?”

“คุณมาหาจ้าวเมิ่งเหยาเหรอครับ?” ลู่เสี่ยวตงถามกลับไปอย่างสงสัย อย่างไรก็ดีจ้าวเมิ่งเหยานั้นก็มีชื่อเสียงมากในจีน

ซึ่งปกติก็จะมีคนมาหาจ้าวเมิ่งเหยาทุกวันอยู่แล้ว เขาจึงได้ถามกลับไปทันที “แต่ปกติจ้าวเมิ่งเหยานั้นจะไม่ค่อยออกมาพบกับแฟนคลับสักเท่าไรนะครับ”

“แฟนคลับ?”

ฉิงเทียนก็ได้หัวเราะออกมาเมื่อได้ยินว่าแฟนคลับ “ผมมาตามหาจ้าวเมิ่งเหยาเพื่อขอความร่วมมือน่ะและผมก็รู้จักกับเธอเป็นการส่วนตัวด้วย บอกผมมาก็พอว่าเธออยู่ที่ไหน”

ลู่เสี่ยวตงก็มองไปที่ฉิงเทียนอย่างไม่เชื่อ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไป แล้วเขาก็ได้ชี้ไปทิศทางหนึ่งแล้วรีบตอบ “เธออยู่ที่นั่นครับ”

เป็นห้องธรรมดาห้องหนึ่ง จ้าวเมิงเหยาซ่อนตัวอยู่ในห้องนั้นและมองไปที่กระจกด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

“เราจะทำอย่างไรดี? เราจะทำอย่างไรดี?” จ้าวเมิ่งเหยาพูดกับตัวเอง

เธอนั้นไม่อยากเป็นแค่ไม้ประดับ เธอนั้นอยากที่จะแสดงหนังได้ แต่ฉากนั้นมันน่าอายมากเกินไป ทำให้เธอไม่อยากแสดงเลยแม้แต่น้อย

ส่วนเรื่องของการใช้ตัวแสดงแทนก็ได้อยู่ แต่บางมุมกล้องก็ยังจำเป็นต้องใช้หน้าของเธออยู่ดี

“แล้วพวกเขายังเป็นคนญี่ปุ่นอีกต่างหาก ถึงจะรู้เถอะว่าเป็นพวกเขาที่เป็นคนลงทุนให้กับกองถ่ายก็เถอะ แต่คนญี่ปุ่นทั้งสองคนนั้นก็น่ารังเกียจอยู่ดี” จ้าวเมิ่งเหยาแอบพูดในใจ

สำหรับจ้าวเมิ่งเหยาแล้ว คนญี่ปุ่นสองคนนั้นน่ารำคาญมาก แต่สัญญาก็ได้เซ็นไปแล้วด้วย เธอไม่มีทางเลี่ยงเลย

“ถ้าหากฉิงเทียนได้รับบทนำก็คงจะดีนะ! แต่ว่าผู้ชายขี้ตืดคนนั้นหายไปไหนกันนะ ฉันไม่เจอเขามานานมาแล้ว!”