ร้านค้าจากแดนสวรรค์ - บทที่ 465 ความยินดีของจ้าวเมิ่งเหยา

บทที่ 465 ความยินดีของจ้าวเมิ่งเหยา

“เอ๋….ฉิงเทียนมาปรากฏตรงหน้าเราได้อย่างไร? มันเป็นไปได้อย่างไร? เราจะต้องคิดมากไปแน่ๆ ชายขี้ตืดคนนั้นที่ไม่ยอมมาหาเราเลยตั้งนานทำให้คนอื่นต้องคิดถึงเขาแบบนี้” จ้าวเมิ่งเหยาส่ายหัวของเธออย่างน่ารัก

เธอไม่อยากจะเชื่อว่าฉิงเทียนนั้นจะมาปรากฏตัวต่อหน้าเธอ หลังจากเหตุการณ์ที่จิงตูแล้ว จ้าวเมิ่งเหยาก็ไม่ได้พบกับฉิงเทียนอีกเลย

เมื่อฉิงเทียนได้ยินที่ที่จ้าวเมิ่งเหยาพูดเจาก็ได้รู้สึกผิดขึ้นมาในใจของเขา แน่นอนว่าเขาเองก็ไม่ได้มาพบกับจ้าวเมิ่งเหยานานมากแล้ว ถ้าเพราะเรื่องขอให้เธอช่วยแล้ว ก็เกรงว่าฉิงเทียนคงไม่มาพบกับจ้าวเมิ่งเหยาเช่นนี้

“เมิ่งเหยา ผมขอโทษ!” ฉิงเทียนจับมือของจ้าวเมิ่งเหยาด้วยความรู้สึกผิด

ในเวลานี้จ้าวเมิ่งเหยาตกใจ เธอไม่คิดว่าฉิงเทียนนั้นจะมาจริงๆ แต่ถึงเธอจะรู้สึกตกใจแต่เธอก็ได้มองไปที่ฉิงเทียนด้วยความไม่พอใจ

“หึ คุณเป็นใคร? ฉันรู้จักคุณด้วยเหรอ?” จ้าวเมิ่งเหยาหันหน้าหนี

แล้วฉิงเทียนก็ได้เข้าสวมกอดจ้าวเมิ่งเหยา

“คุณไม่รู้จักผมจริงๆเหรอสาวน้อย?” แล้วมือของฉิงเทียนก็ได้เข้าลุกล้ำจับก้นเล็กๆของจ้าวเมิ่งเหยาเบาๆ

ทันใดนั้นใบหน้าของจ้าวเมิ่งเหยาก็ราวกับมีควันร้อนลอยออกมา

“ทำไมเจ้าถึงได้ชอบรังแกคนอื่น ถ้าคนอื่นเห็นเข้าจะทำยังไง?” จ้าวเมิ่งเหยาพูดอย่างอายๆ

“ฮ่าๆ ใครจะมาเห็นที่นี่นอกจากคุณกับผม?” ฉิงเทียนพูดพร้อมกับยิ้ม “อีกอย่างผมไม่กล้าเอาเปรียบดาราใหญ่ที่นี่หรอก”

“ช่างกล้าพูดนะว่าไม่กล้าเอาเปรียบฉัน เจ้าผู้ชายขี้ตืด” จ้าวเมิ่งเหยาย่นจมูกที่น่ารักของเธอ

……………….

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังจู๋จี๋กันอยู่นั้น โคจิม่ากับยามาชิมะก็ได้ฟื้นจากอาการสลบไสล

ในชั่วขณะที่พวกเขาได้ฟื้นขึ้นมา พวกเขานั้นโมโหสุดขีด

โดยเฉพาะคนอย่างยามาชิมะ เทระ

เขานั้นเป็นถึงดาราใหญ่จากประเทศญี่ปุ่น และเป็นลูกชายคนที่สองของนิสโซ่กรุ๊ป เขาจึงไม่เคยถูกปฏิบัติเช่นนี้ในประเทศญี่ปุ่นมาก่อน

แต่กลับกลายเป็นว่า เขาการมาที่จีนของเขากลับถูกทำร้ายโดยคนจีนเช่นนี้

“ฉันจะฆ่าเจ้าหมอนั่น ฉันจะฆ่ามัน!” ยามาชิมะคำรามออกมา

โคจิม่าเหม่อมองอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ทว่าเขานั้นไม่ใช่คนโง่

ที่นี่คือแผ่นดินจีน และพวกเขาทั้งสองคนก็อ่อนแอด้วย สิ่งที่สำคัญที่สุดในเวลานี้คือออกไปจากที่นี่แล้วไปขอความช่วยเหลือจากนิสโซ่กรุ๊ป

ด้วยอำนาจของนิสโซ่กรุ๊ปแล้ว การจะจัดการชายคนนั้นก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย

“นายน้อยยามาชิมะ พวกเรารีบออกไปจากที่นี่โดยด่วนก่อนจะดีกว่าครับ ยิ่งที่นี่เป็นแผ่นดินจีนด้วยแล้ว” โคจิม่ารีบพูดกับเขา

แต่ทว่ายามาชิมะกลับนิ่งเฉยและพูดกลับด้วยความโมโห “ผมไม่ยอม ผมไม่ยอมปล่อยหมอนั่นไปง่ายๆแบบนี้หรอกนะ”

“ทำไมคุณถึงได้ไม่กลัวอะไรเช่นนี้นะ!” โคจิม่ากระซิบที่หูของยามาชิมะ “พวกเราจะทำแบบนี้….”

หลังจากที่ได้ยินที่โคจิม่าพูด เขาก็ได้ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น

“ดี เอาตามนี้แหละ มันจะง่ายเกินไปที่จะปล่อยให้เขาตายทันที พวกเราจะทำลายชื่อเสียงของเขาและทำให้เขากลายเป็นหนูสกปรกในประเทศจีน ฮ่าๆๆ” ยามาชิมะที่คิดถึงอนาคตของฉิงเทียนแล้วก็ได้ยิ้มออกมา

แล้วยามาชิมะกับโคจิม่าก็ได้รีบเดินทางออกจากที่นี่ไปยังโม๋ตูทันที

หลังจากนั้นไม่นานก็ได้มีคลิปวิดีโอหนึ่งปรากฏขึ้นในเครือข่ายของจีน และชื่อของคลิปนั้นเขียนเอาไว้ว่า “ยามาชิมะ เทระดาราชาวญี่ปุ่นถูกทำร้ายท่ามกลางแฟนจำนวนมากกลางกองถ่าย หวั่นทำลายความสัมพันธ์ระหว่างจีนกับญี่ปุ่น”

ในคลิปวิดีโอนี้ยามาชิมะและโคจิม่าได้ตกกลายเป็นผู้ถูกกระทำ ส่วนฉิงเทียนกลายเป็นคนเลวขึ้นมาหลังจากที่ผ่านการตัดต่อมาแล้ว

“นี่มันความน่าอับอายของชาวจีน!”

“ทำไมประเทศจีนถึงได้มีคนเช่นนี้ได้!”

“อย่าให้เจอเขานะ ฉันจะสู้กับเขาแน่!”

“นี่มันทำลายภาพพจน์ระหว่างประเทศของชาวจีนชัดๆ!”

……………

ความคิดเห็นในโลกออนไลน์นั้นฮือฮาขึ้นมา ซึ่งยามาชิมะและโคจิม่านั้นก็ได้นำใบหน้าของฉิงเทียนชัดๆมาใส่ในตอนท้ายของคลิบนั้นด้วย

ในชั่วขณะนี้ บนโลกออนไลน์นั้นจึงเกิดการตามล่าหาฉิงเทียนขึ้นมา

ส่วนฉิงเทียนนั้น เขายังไม่ทราบเรื่องนี้และยังอยู่กับจ้าวเมิ่งเหยา

“ออกไปเดินเล่นกันสักหน่อยไหม?” ฉิงเทียนจูงมือของจ้าวเมิ่งเหยาเดินออกจากห้องมา

ทันทีที่เขาออกมาจากห้องนั้น เขาก็พบผู้ใหญ่บ้านเฒ่าที่โผล่ออกมา

“พ่อหนุ่ม วันนี้มาท่านอาหารเที่ยงที่บ้านข้าหน่อยไหม? ผู้เฒ่าคนนี้อยากเจอคนหนุ่มเช่นเจ้ามานานแล้ว” ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าพูดเชิญเขาอย่างตื่นเต้น

ฉิงเทียนเองก็ไม่นึกว่าผู้ใหญ่บ้านนั้นจะยังรอเขาอยู่ที่นี่ ส่วนจ้าวเมิ่งเหยาที่อยู่ข้างๆเขาเองก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

เธอเองก็รู้จักผู้ใหญ่บ้านซานเย่มาบ้าง แต่ทำไมผู้ใหญ่บ้านถึงได้มาเชิญฉิงเทียนไปทานอาหารที่บ้านเขาเช่นนี้?

ฉิงเทียนก็ได้มองไปที่ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าที่กระตือรือร้นเช่นนี้ทำให้เขาปฏิเสธได้ยากแล้วกล่าว “ผู้ใหญ่บ้านครับ ไม่ทราบว่าคุณจะทำอาหารเองหรือจะให้ผมทำให้ดีครับ?”

“หืม ไม่นึกเลยว่าพ่อหนุ่มจะสามารถทำอาหารได้ด้วย ดูเหมือนว่าแฟนสาวของเจ้าคงจะต้องโชคดีๆมาก” ผู้ใหญ่บ้านมองไปที่จ้าวเมิ่งเหยาแล้วยิ้ม

จ้าวเมิ่งเหยาที่ถูกผู้ใหญ่บ้านพูดถึงนั้น ใบหน้าที่น่ารักของเธอก็ได้แดงก่ำขึ้นมา แล้วหัวของเธอก็ได้เข้ามาซุกเข้ากับอกของเขา

“พ่อหนุ่ม ข้าจะรอเจ้านะ” แล้วผู้ใหญ่บ้านก็ได้หัวเราะแล้วเดินจากไป

จ้าวเมิ่งเหยาก็ได้มองไปที่ฉิงเทียนอย่างสงสัยแล้วถาม “ฉันรู้มานะว่าคุณเป็นหมออัจฉริยะ แต่ไม่นึกว่าคุณจะเป็นพ่อครัวด้วย!”

“หึ ยังมีอะไรอีกมากที่คุณยังไม่รู้นะ ไปกันเถอะออกไปดูรอบๆกันสักหน่อย ผมได้ยินมาว่าทัศนียภาพที่นี่ดีมาก แล้วบอกผมด้วยว่าทำไมคุณถึงได้ขังตัวเองอยู่ในห้องแบบนั้น?”

เมื่อได้ยินที่ฉิงเทียนถาม สีหน้าที่ยินดีของจ้าวเมิ่งเหยาก็ได้ปรากฏสีหน้ากังวลขึ้นมาทันที

ฉิงเทียนมองไปที่จ้าวเมิ่งเหยาแล้วถามอย่างอ่อนโยน “เกิดอะไรขึ้น ไหนคุณลองบอกผมมาซิ?”

“เรื่องของการถ่ายหนักนี่แหละค่ะ เดิมทีฉันอยากที่จะอาศัยหนังเรื่องนี้เพื่อที่จะได้กลายมาเป็นดาราเต็มตัว แต่ปรากฏว่ามันมีฉากใหญ่ที่ต้องแสดงบทอย่างว่ากับพระเอกด้วย” จ้าวเมิ่งเหยาพูดออกมาอย่างอายๆ

แล้วนึกถึงสิ่งที่เธอกับฉิงเทียนทำเมื่อสักครู่ แต่ทว่าฉากที่จะถ่ายทำนั้นมันยิ่งกว่านั้นไปอีก

“ฮึ่ม เจ้าคนที่ชื่อยามาชิมะนี่มันแย่มากที่บังอาจมาเอาเปรียบผู้หญิงของผม ดูเหมือนว่าที่เราอัดไปเมื่อสักครู่มันคงจะน้อยเกินไปซะแล้ว” ฉิงเทียนพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

เมื่อสักครู่เขาน่าจะทำหมันผู้ชายคนนั้นให้กลายเป็นขันทีเสีย และทำให้เขานึกเสียดายที่เขาไม่ได้ทำลงไป

ฉิงเทียน เมื่อกี้คุณบอกว่าคุณทำร้ายยามาชิมะงั้นเหรอ?” จ้าวเมิ่งเหยาถามอย่างตกใจ

“ใช่” ฉิงเทียนผงกหัวแล้วกล่าว “เมื่อสักครู่ชายคนนั้นทำร้ายผู้ใหญ่บ้านเฒ่า ผมทนดูไม่ไหวก็เลยอัดเขาน่ะ”

“เฮ่อ แต่ก็ดีเหมือนกัน ฉันเองก็รู้สึกไม่ค่อยดีกับคนญี่ปุ่นสองคนนั้นเหมือนกัน สองคนนั้นชอบกดขี่คนในกองถ่ายอยู่บ่อยครั้ง”

จ้าวเมิ่งเหยาเองก็ไม่ใช่คนที่กลัวอะไร และกำหมัดเล็กๆของเธอแน่น “ถ้าฉันอยู่ด้วย ฉันคงเข้าไปช่วยคุณอัดสักตุ๊บสองตุ๊บ”

“แต่ทว่าอำนาจที่หนุนหลังชายคนนั้นอยู่ก็ไม่ธรรมดาเลย แล้วตัวเขาเองก็เป็นดาราใหญ่ในประเทศญี่ปุ่น หวังว่าคงจะไม่มีปัญหาอะไรตามมา” จ้าวเมิ่งเหยาพูดอย่างเป็นกังวล

แต่ฉิงเทียนก็ได้ส่ายหัวของเขาแล้วพูดด้วยสิหน้านิ่งๆ “คุณจะต้องไปกลัวอะไร คนญี่ปุ่นมาทำจองหองในประเทศจีนพวกเขายังคิดจะเอาคืนได้อีกเหรอ? ต่อให้พวกเขาคิดเอาคืนจริงผมก็ไม่กลัว”

“ฮึ่ม!”

จ้าวเมิ่งเหยาผงกหัวและเชื่อฉิงเทียนอย่างหน้ามืดตามัว

“ก็ได้ ฉันจะเลิกกังวลก็แล้วกัน เราไปเดินดูรอบๆกันเถอะแล้วค่อยไปที่บ้านของผู้ใหญ่บ้านเพื่อไปทานข้าวกัน!” แล้วฉิงเทียนก็ได้กอดจ้าวเมิ่งเหยา