สงครามสะเทือนสามภพ Realm of Cultivation - บทที่ 341 เวทวิชาขโมยฟ้าเปลี่ยนอาทิตย์

แหล่งก ำเนิดวิญญำณหลำยดวงนั้น อ่อนจำงจนคล้ำยพวกมันจะสลำยไปใน
อำกำศได้ทุกเมื่อ
“นี่คือสิ่งใดกัน?” กงซุนชำมีสีหน้ำอยำกรู้อยำกเห็น มันพลิกหงำยฝ่ำมือ ดวง
แสงแหล่งก ำเนิดวิญญำณลอยตรงเข้ำไปยังฝ่ำมือ
แหล่งก ำเนิดวิญญำณพอลอยไปถึงฝ่ำมือ กงซุนชำยังไม่ทันจะเพ่งพินิจชัดตำ
ดวงแสงเหล่ำนั้นกลับแทรกซึมหำยเข้ำไปในผิวหนังของมัน
“ฮะ!”
เสียงอุทำนอย่ำงตื่นตะลึงสำมเสียง ดังขึ้นพร้อมกันจนแทบเป็นเสียงเดียว
ใบหน้ำใคร่รู้ของกงซุนชำเปลี่ยนเป็นแปลกใจ จั่วม่อยิ่งแปลกใจมำกกว่ำ และเสียงฮะ
เสียงสุดท้ำย มำจำกผูเยำในทะเลแห่งจิตส ำนึกของจั่วม่อ
กงซุนชำพริ้มตำหลับลง ดื่มด่ ำลิ้มรสอยู่อึดใจใหญ่ สักครู่ให้หลัง พลันลืมตำขึ้น
กล่ำวอย่ำงปิติยินดีว่ำ “ศิษย์พี่ เจ้ำสิ่งนี้คืออะไร? ช่ำงเป็นสิ่งที่ดีอย่ำงแท้จริง!”
แน่นอนว่ำต้องเป็นสิ่งที่ดีอย่ำงแท้จริงอยู่แล้ว… …
จั่วม่อร ำพึงร ำพันในใจ แต่ยังคงปิติยินดีไปด้วย มันสำมำรถเห็นได้ว่ำ
แหล่งก ำเนิดวิญญำณของวิญญำณภูตนั้น เป็นประโยชน์ต่อกงซุนชำอย่ำงใหญ่หลวง!
มันพลันฉุกใจคิด รีบถำมว่ำ “ศิษย์น้อง เวลำนี้เจ้ำก ำลังฝึกปรือเวทวิชำเคล็ด
บ ำเพ็ญเพียรใด?”
กงซุนชำใบหน้ำแดงซ่ำนอย่ำงขวยเขิน กล่ำวอย่ำงกระอักกระอ่วนว่ำ “ข้ำ… …
ข้ำเพียงแค่คิดวิธีกำรฝึกปรือขึ้นมำอย่ำงสุ่มๆ ไม่ทรำบว่ำใช้กำรได้หรือไม่ ดังนั้นมำหำ
ศิษย์พี่เพื่อให้ช่วยดูเสียหน่อย”
จั่วม่อเหม่อมองศิษย์น้องกงซุนผู้เหนียมอำยอย่ำงตื่นตะลึง สีหน้ำรำวกับพบพำน
ผีสำง
เห็นสีหน้ำจั่วม่อ ใบหน้ำซีดๆ ของกงซุนชำกลำยเป็นแดงจัดขึ้นมำ รำวกับผลท้อ
สุกผลหนึ่ง “ข้ำ… …ข้ำได้ยินว่ำแม่ทัพบัญชำกำรศึกจะฝึกปรือเวทวิชำพิเศษเฉพำะ
แต่ในมือพวกเรำไม่มีอยู่เลย ข้ำจึงคิดหำบำงสิ่งที่ใกล้เคียงกันแทน”
กล่ำวไปกล่ำวไป วำจำมันค่อยลื่นไหลขึ้น ดวงตำตื่นเต้นเป็นประกำย “หลังจำก
นั้น ข้ำพบว่ำในหมำกรุกสงครำมมีแม่ทัพบัญชำกำรศึกอยู่มำกมำย แม้ว่ำพวกมันล้วน
เป็นแม่ทัพบัญชำกำรศึกเผ่ำอสูรปิศำจก็ตำม แต่ข้ำยังสำมำรถใช้พวกมันอ้ำงอิงได้
ดังนั้นพอจะมีผลส ำเร็จอยู่บ้ำง ศิษย์พี่ช่วยข้ำดูหน่อย”
กงซุนชำไม่สนใจสีหน้ำแปลกพิกลของจั่วม่อ รีบขยำยควำมคิดของมันออกมำ
เร็วปรื๋อ
แรกเริ่มเดิมทีจั่วม่อไม่ค่อยสนใจนัก หำกมิใช่ศิษย์น้องกงซุน แต่เป็นซิวเจ่อด่ำน
จู้จีคนอื่น แล่นมำบอกว่ำพวกมันก ำลังคิดค้นเวทวิชำเคล็ดบ ำเพ็ญเพียรของตัวเอง
จั่วม่อจะต้องเอำฝ่ำเท้ำประทับลงบนใบหน้ำของอีกฝ่ำยสักสองสำมเท้ำอย่ำงแน่นอน
แต่แล้วยิ่งฟัง ใบหน้ำของจั่วม่อยิ่งค่อยๆ กลำยเป็นเคร่งขรึม
เห็นได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง ควำมคิดของศิษย์น้องกงซุนก้ำวหน้ำกว่ำที่มันคำดเอำไว้
มำก รอจนฟังจบ ควำมคิดแรกที่ผุดขึ้นในใจจั่วม่อก็คือ
นี่มันเสียสติเกินไปแล้ว!
จั่วม่อถึงกับเหม่อมองกงซุนชำอย่ำงโง่งม
กงซุนชำร่ำยควำมคิดของมันจนจบในรวดเดียว ในที่สุดค่อยสังเกตเห็นสำยตำ
แปลกพิกลของจั่วม่อ พลันรู้สึกไม่สบำยใจอยู่บ้ำง หรือว่ำควำมคิดของมันผิดพลำดที่
ใด?
ศิษย์น้องที่ยืนขวยเขินเอียงอำยเบื้องหน้ำมันนี่น่ะหรือ ที่คิดค้นเวทวิชำเคล็ด
บ ำเพ็ญเพียรอันบ้ำคลั่งและสุดขั้วถึงเพียงนี้ออกมำ นี่มันย้อนแย้งเกินไปแล้ว!
จั่วม่อรู้สึกแปลกประหลำดจนบอกไม่ถูก
แนวคิดในเวทวิชำของกงซุนชำนั้นเรียบง่ำยยิ่ง เรียบง่ำยเสียจนน่ำขนลุก
ประกำรแรก มันสรุปว่ำสิ่งที่ส ำคัญที่สุดส ำหรับแม่ทัพบัญชำกำรศึก คือพลังจิตส ำนึก
เนื่องเพรำะในกำรควบคุมสถำนกำรณ์ในสนำมรบ ไม่มีเครื่องมือใดยิ่งใหญ่ทรงพลัง
เท่ำพลังจิตส ำนึกอีกแล้ว นี่ยังเป็นเหตุผลที่ว่ำ ไฉนแม่ทัพบัญชำกำรศึกเผ่ำอสูรจึงเด่น
ล้ ำที่สุดในสำมเผ่ำพันธุ์
แน่นอนว่ำพลังปรำณย่อมเป็นสิ่งที่ขำดไม่ได้ แม่ทัพบัญชำกำรศึกฝ่ำยซิวเจ่อก็มี
ฝีมือพิเศษเฉพำะของพวกมัน
เช่นนั้นพลังจิตส ำนึกกับพลังปรำณมำจำกที่ใดเล่ำ?
แก่นแท้ที่ส ำคัญที่สุดในเวทวิชำที่กงซุนชำคิดค้นขึ้นมำมีเพียงค ำเดียว ปล้นชิง!
จั่วม่อเมื่อเข้ำใจกระจ่ำง อดทอดถอนชมเชยไม่ได้ สมกับเป็นเวทวิชำบ ำเพ็ญ
เพียรของแม่ทัพบัญชำกำรศึกที่ปีนป่ำยขึ้นมำจำกกองซำกศพจริงๆ ช่ำงสอดคล้องกับ
แนวคิดของแม่ทัพบัญชำกำรศึกอย่ำงเหมำะเจำะสมบูรณ์! มันถึงกับลอบสงสัยใจ ว่ำ
เป็นเพรำะตอนอยู่ในอำณำจักรขุนเขำน้อยต้องบุกโจมตีปล้นชิงบ่อยๆ หรือไม่ จึงทิ้ง
ผลกระทบไว้กับศิษย์น้องกงซุนเช่นนี้?
สิ่งที่ท ำให้จั่วม่อประหลำดใจยิ่งกว่ำ คือแม้ว่ำวิชำนี้ยังเป็นเพียงขั้นพื้นฐำน
ห่ำงไกลจำกควำมสมบูรณ์แบบอีกมำก แต่ก็ไม่มีข้อผิดพลำดร้ำยแรง
บัดนี้มันเข้ำใจแล้ว ว่ำไฉนแหล่งก ำเนิดวิญญำณเหล่ำนั้นจึงเข้ำไปในร่ำงของกง
ซุนชำ
พลังงำนบริสุทธิ์จ ำพวกแหล่งก ำเนิดเช่นแหล่งก ำเนิดวิญญำณ ย่อมเป็น
สำรอำหำรอันล้ ำเลิศส ำหรับกงซุนชำผู้ปล้นชิง
“น่ำสนใจอยู่บ้ำงจริงๆ!” กระทั่งผูเยำยังอดชมเชยไม่ได้ “อยู่ในด่ำนจู้จี แต่กลับ
สำมำรถสร้ำงเวทวิชำเช่นนี้ อนำคตของมันก็ไม่มีขีดจ ำกัดแล้ว” ผูเยำจู่ๆ รู้สึกน่ำ
ขบขันยิ่ง ข้ำงกำยจั่วม่อ โดยที่ไม่ทันรู้ตัว กลับมีคนที่มีควำมสำมำรถและพรสวรรค์ที่ดี
รวมตัวกันอยู่มำกมำย
และคนเหล่ำนี้ทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่คนเดียว ล้วนเป็นคนที่ไม่เป็นที่รู้จักและถูก
ละเลยมำก่อนทั้งสิ้น
อย่ำงเช่นกงซุนชำ แม่ทัพบัญชำกำรศึกที่สำมำรถคิดค้นเวทวิชำของตัวเอง
เท่ำที่ผูเยำรู้จัก มีเพียงยอดฝีมือที่หำได้ยำกเพียงไม่กี่คนเท่ำนั้นที่เคยท ำได้ เวทวิชำ
ขโมยฟ้ำเปลี่ยนอำทิตย์ชุดนี้ ในควำมเห็นของมัน ยังคงหยำบกร้ำนและเพิ่งจะอยู่ใน
ขั้นเริ่มต้นเท่ำนั้น แต่เมื่อภูมิควำมรู้และควำมแข็งแกร่งของกงซุนชำเพิ่มสูงขึ้น เวท
วิชำนี้อำจค่อยๆ พัฒนำจนสมบูรณ์ ที่ส ำคัญไปกว่ำนั้น เวทวิชำนี้แม้ยังเป็นเพียงขั้น
แรกเริ่ม แต่ก็บันดำลให้ผูเยำดูเหมือนจะเห็นแม่ทัพบัญชำกำรศึกไร้ผู้ต้ำน ที่ก ำลัง
ตระเตรียมทะยำนขึ้นพิชิตโลก!
ผูเยำเต็มไปด้วยอำรมณ์ควำมรู้สึก กระทั่งมันยังไม่เคยคิดว่ำกงซุนชำจะรุดหน้ำ
มำถึงขั้นนี้ ควำมเร็วในกำรรุดหน้ำของกงซุนชำท ำเอำมันยังต้องครั่นคร้ำน เจ้ำเด็กผู้นี้
ใช่เกิดมำเพื่อเป็นแม่ทัพบัญชำกำรศึกหรือไม่?
อำศัยพรรสวรรค์นี้ ในบรรดำรำยนำมที่มันคุ้นเคย ยังมีไม่กี่คนที่สำมำรถยกขึ้น
เทียบได้
มันอดเหลือบมองจั่วม่อไม่ได้ เจ้ำเด็กน้อยช่ำงมีโชควำสนำยิ่งใหญ่โดยแท้!
ผูเยำจู่ๆ ก็รู้สึกคำดหวังอย่ำงประหลำด พรสวรรค์ของจั่วม่อท ำให้มันเคยต้อง
อัศจรรย์ใจมำแล้ว ยำมนี้ยังได้รับกำรหนุนเสริมจำกแม่ทัพบัญชำกำรศึกที่มีศักยภำพ
ไร้ขีดจ ำกัด พวกมันจะพำกันทะยำนขึ้นไปถึงขั้นใด?
จนกระทั่งถึงตอนนี้ ผูเยำค่อยมั่นใจอยู่ลึกๆ ว่ำกำรรับศิษย์เช่นนี้ นับว่ำท ำก ำไร
ก้อนโตโดยแท้!
หนี้บัญชีอันเลวร้ำยที่ติดค้ำงจำกครั้งอดีต บำงทีอำจจะมีโอกำสทวงถำมสักครำ
… …
ผูเยำลูบคำง แย้มยิ้มอย่ำงลี้ลับและมืดมน

จั่วม่อย่อมไม่ล่วงรู้ว่ำผูเยำเริ่มวำงแผนกำรอันใดไว้ในใจ หลังจำกขอค ำชี้แนะ
จำกผูเยำ และได้ค ำรับรองว่ำเวทวิชำไม่มีข้อผิดพลำดร้ำยแรงจริงๆ มันก็เริ่มช่วยเหลือ
ศิษย์น้องกงซุนฝึกวิชำ เวทวิชำของศิษย์น้องกงซุนแม้ไม่มีปัญหำใหญ่ แต่ส่วนที่
ยำกเย็นที่สุดคือขั้นตอนแรกนี้เอง หัวใจหลักของเวทวิชำนี้คือกำรปล้นชิงจิตส ำนึกและ
พลังปรำณของสิ่งอื่นๆ แล้วเปลี่ยนเป็นของตัวเอง แต่ในยำมแรกเริ่ม มันไม่ต่ำงจำก
เด็กทำรกผู้หนึ่ง ไม่มีควำมสำมำรถในกำรปล้นชิงแม้แต่น้อย
แต่ยำมนี้นับเป็นโอกำสอันดีงำม แหล่งก ำเนิดวิญญำณของวิญญำณภูตเหล่ำนี้
บริสุทธิ์ยิ่ง ไม่มีสิ่งเจือปนแม้แต่น้อย ทั้งอ่อนโยนและช่วยหล่อเลี้ยงบ ำรุง กงซุนชำ
สำมำรถดูดซับพวกมันได้ทันที ไม่มีปัญหำใด
หลังจำกปรึกษำหำรือกันพักใหญ่ กงซุนชำก็กระตือรือร้นที่จะทดลองในบัดดล
แม่ทัพบัญชำกำรศึกไม่ใช่คนปกติธรรมดำจริงๆ!
จั่วม่อร ำพึงในใจ แต่กำรลงมือของมันไม่ได้ชักช้ำเลย ยังคง ‘ตกปลำ’อย่ำง
ต่อเนื่อง แต่ครำวนี้ แหล่งก ำเนิดวิญญำณมอบให้ศิษย์น้องกงซุนดูดซับแทน กงซุนชำก็
ไม่ปฏิเสธ ตั้งอกตั้งใจดูดกลืนให้มำกที่สุด
หลังจำกนั้นสักครู่ กงซุนชำบนใบหน้ำปรำกฏรอยแดงซ่ำนสองรอยที่ข้ำงแก้ม
คล้ำยก ำลังเมำมำย กระแทกนั่งลงขัดสมำธิท่ำดอกบัวในบัดดล
จั่วม่อหยุดมือ พลังบ ำเพ็ญเพียรของศิษย์น้องกงซุนยังคงตื้นเขินเกินไป กว่ำจะ
ดูดซับและย่อยสลำยแหล่งก ำเนิดวิญญำณเหล่ำนี้ได้อย่ำงสมบูรณ์ ยังต้องใช้เวลำอยู่
บ้ำง ดังนั้นมันเริ่มกลืนกินแหล่งก ำเนิดวิญญำณด้วยตัวเองต่อไป สิ่งนี้ก็เป็นอำหำรชั้น
เลิศส ำหรับมันเช่นกัน
อำณำเขตของหมอกภูตคล้ำยไม่มีที่สิ้นสุด และดูเหมือนว่ำวิญญำณภูตที่อยู่
ภำยใน ก็มีจ ำนวนมำกมำยไม่รู้จักจบสิ้นเช่นกัน พวกมันยังคงไหลบ่ำมำ และถำโถม
เข้ำหำแผ่นจำนดินนภำเก้ำแปลงไม่ขำดสำย แต่ไม่มีตนใดสำมำรถสัมผัสแผ่นจำนดิน
นภำเก้ำแปลงได้ ล้วนถูกศำสตร์อสูรน้อยจู่โจมใส่ สลำยไปดุจหมอกควัน ทิ้งไว้เพียง
แหล่งก ำเนิดวิญญำณเส้นบำงๆ
สองชั่วยำมให้หลัง กงซุนชำลืมตำขึ้นอีกครั้ง สีหน้ำเบิกบำนใจ มันกระโดดลุก
ขึ้น กล่ำวด้วยใบหน้ำหนำเท่ำก ำแพงเมือง “ศิษย์พี่ มำต่อกันเถอะ!”
จั่วม่อพยักหน้ำรับ ไม่เปลืองวำจำมำกควำม ร่ำยศำสตร์อสูรน้อยอย่ำงต่อเนื่อง
แต่ละวิชำของศำสตร์อสูรน้อยทั้งห้ำร้อยวิชำ ถูกใช้ออกมำหลำยครั้งหลำยหน
รวมถึงศำสตร์อสูรระดับต่ ำบำงวิชำที่มันเรียนรู้จำกคุกนภำจรัสวำรีไพศำล หรือไม่ก็
ทดลองผสำนรวมศำสตร์อสูรน้อยที่ผิดแผกแตกต่ำงเข้ำด้วยกัน ศำสตร์อสูรน้อยล้วน
ใช้พลังจิตส ำนึกเพียงน้อยนิด จั่วม่อยังช่ ำชองช ำนำญในกำรควบคุมใช้พลังงำนให้น้อย
ที่สุด รวมกับที่ว่ำมันดูดซับแหล่งก ำเนิดวิญญำณอย่ำงต่อเนื่อง พลังจิตส ำนึกเติบโตขึ้น
ไม่หยุดยั้ง ดังนั้นแม้ตกปลำติดต่อกันหลำยชั่วยำม แต่ไม่รู้สึกหนักหน่วงกินแรงแม้แต่
น้อย
หนนี้กงซุนชำดูดกลืนแหล่งก ำเนิดวิญญำณได้มำกกว่ำครำวที่แล้วสองส่วน ก่อน
จะกระแทกนั่งลงเข้ำฌำนอีกครั้ง
สิบชั่วยำมให้หลัง จั่วม่อค่อยรู้สึกเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้ำง รีบเก็บแผ่นจำนดินนภำ
เก้ำแปลงเข้ำไปในแหวน เมื่อไม่มีเหยื่อล่อ เหล่ำวิญญำณภูตก็แตกฮือออกไปทันที
รอบข้ำงเงียบสงบลงในพริบตำ
จั่วม่อทรุดนั่งขัดสมำธิ ดวงดำวทั้งสิบในจิตส ำนึกสว่ำงไสวเรืองรอง แสงดำวที่
สำดส่องลงมำคล้ำยเปลี่ยนเป็นสำยหมอกที่มีตัวตน
มันสำมำรถรู้สึกได้ ว่ำพลังจิตส ำนึกของมันเต็มปรี่จนแทบจะล้นทะลักออกมำ
มันใช่ก ำลังจะฝ่ำด่ำนรุดหน้ำหรือไม่?
จั่วม่อสะท้ำนใจครำหนึ่ง แต่ยังไม่ค ำนึงถึง รีบโคจรพลังตำมเคล็ดบ ำเพ็ญสูด
ปรำณก่อนก ำเนิดทันที

กระบี่ในมือเหวยเสิ้งสำดประกำยวูบ วิญญำณภูตที่กระโจนใส่มันดับสลำยไป
ในทันที เห็นแหล่งก ำเนิดวิญญำณสองสำมดวงลอยหำยเข้ำไปในกระบี่บินในมือมัน
กระบี่ยำวสีด ำถืออยู่ในมือแทบจะสูงเกินทรวงอก ดูคล้ำยดำบฟันขำม้ำเล่มหนึ่ง
รูปร่ำงเรียบง่ำยสมถะ ฝักกระบี่สีด ำไม่มีกำรประดับประดำอันใด กระบี่ด ำเล่มนี้ มัน
พบในจุดแรกที่ถูกค่ำยกลเคลื่อนย้ำยส่งตัวมำยังหมอกควันมหึมำผืนนี้
แรกพบพำน กระบี่ด ำเล่มนี้จมอยู่ในพื้นดิน มันยังค้นพบฝักกระบี่อยู่ไม่ไกล
กระบี่ด ำเปี่ยมล้นไปด้วยพลังสภำวะดุเดือดรุนแรง ถืออยู่ในมือ ควำมคิดจิตใจอำจถูก
ครอบง ำได้อย่ำงง่ำยดำย เดิมทีเหวยเสิ้งไม่ชมชอบกระบี่อันดุร้ำยเล่มนี้เท่ำใด
แต่มิทรำบเพรำะเหตุใด มันแทนที่จะโยนกระบี่ด ำเล่มนี้ทิ้ง กลับถือติดมือตลอด
มำ มันต้องกำรใช้กระบี่อันดุร้ำยนี้ เพื่อขัดเกลำจิตใจของตน!
เหวยเสิ้งสีหน้ำสงบเยือกเย็น ฝีเท้ำมั่นคงผิดปกติ หมอกภูตไม่อำจเข้ำใกล้มันได้
มำกเกินกว่ำหนึ่งจั้งรอบกำยมัน
นับตั้งแต่ถูกส่งเข้ำมำยังหมอกสีเลือดผืนนี้ เนิ่นนำนเท่ำใดมันก็จ ำไม่ได้แล้ว
เหวยเสิ้งไม่ร้อนรนกระวนกระวำย แต่ถึงกับตื่นเต้นฮึกเหิมอย่ำงบอกไม่ถูก หมอกสี
เลือดผืนนี้ ในสำยตำมันเป็นเพียงแค่ถ้ ำกระบี่ที่ยำกล ำบำกขึ้นเท่ำนั้น กำรเดินทำงท่อง
ไปในถ้ ำกระบี่ตำมล ำพังนั้นเสี่ยงอันตรำยยิ่ง แต่ในช่วงเวลำนั้น พลังฝีมือของมันก็
รุดหน้ำได้รวดเร็วที่สุดอีกด้วย
ไม่มีสิ่งใดท ำให้มันหัวใจเต้นแรงได้มำกกว่ำพลังฝีมือที่รุดหน้ำอีกแล้ว!
ที่ส ำคัญ เมื่อถูกดีดออกมำห่ำงไกลจำกเรื่องรำวยิบย่อยในส ำนัก ที่ท ำให้มันขุ่น
ข้องหมองใจ จิตใจมันก็กลับกลำยเป็นกระจ่ำงแจ้งผิดธรรมดำ สำมำรถรู้สึกถึง
ควำมก้ำวหน้ำของตนอย่ำงชัดเจน เป็นควำมรู้สึกที่ไม่ได้ปรำกฏออกมำเป็นเวลำนำน
มำกแล้ว
แต่ละย่ำงก้ำว เป็นย่ำงก้ำวอันมั่นคง ที่จะน ำพำมันขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของมรรคำ
กระบี่
แวบแรกที่เหวยเสิ้งถูกส่งมำยังหมอกโลหิตผืนนี้ มันตรวจพบควำมแปลก
ประหลำดของหมอกโลหิตเหล่ำนี้ในทันที แต่เมื่อพบพำนกระบี่ด ำ มันกลับค้นพบ
อย่ำงรวดเร็ว ว่ำหมอกโลหิตประหลำดเหล่ำนี้ ไม่ส่งผลกระทบต่อกระบี่ด ำแม้แต่น้อย
หลังจำกนั้น เมื่อมันพบว่ำกระบี่ด ำเล่มนี้สำมำรถกลืนกินแหล่งก ำเนิดวิญญำณ
ต้องตื่นตะลึงไม่น้อย นี่หมำยควำมว่ำกระบี่เล่มนี้จะต้องมีวิญญำณกระบี่อยู่ภำยใน
กระบี่บินที่มีวิญญำณกระบี่ ย่อมเป็นกระบี่บินชั้นสุดยอดในหมู่กระบี่บินระดับ
เดียวกัน แต่เหวยเสิ้งไม่ได้ปิติยินดีแม้แต่น้อย กระบี่ด ำเล่มนี้กอรปด้วยพลังสภำวะ
ดุดันรุนแรงถึงเพียงนี้ หำกมีวิญญำณกระบี่จริง ก็จะต้องเป็นวิญญำณกระบี่สุดหฤโหด
ตนหนึ่ง!
ที่แปลกพิสดำรก็คือ ไม่ว่ำมันจะค้นหำอย่ำงละเอียดถี่ถ้วนเท่ำใด ก็ไม่อำจค้นพบ
กำรคงอยู่ของวิญญำณกระบี่ในตัวกระบี่ได้
แต่หัวใจมันไม่ได้หมกมุ่นกังวลอยู่ในควำมแปลกพิสดำรของกระบี่ด ำ แม้แต่
กระบี่บินที่เลิศล้ ำที่สุด ส ำหรับมันก็เป็นได้เพียงวัตถุชิ้นหนึ่ง หำกใจกระบี่ของมัน
แข็งแกร่ง ย่อมไม่มีควำมชั่วร้ำยจำกภำยนอกใดสำมำรถกัดกร่อนได้
หลังจำกเดินทำงติดต่อกันหลำยชั่วยำม เหวยเสิ้งหยุดพัก กระบี่ด ำในมือปักลง
บนพื้นข้ำงเท้ำ
มันค้นพบว่ำยำมที่กระบี่ด ำอยู่ในมือมัน วิญญำณภูตกลับไม่หวำดหวั่นกลัวเกรง
แต่ทันทีที่กระบี่ด ำหลุดออกจำกมือ ภำยในรัศมีร้อยจั้งจะไม่หลงเหลือวิญญำณภูต
แม้แต่ตนเดียว
สภำพรอบข้ำงทั้งกว้ำงใหญ่และพร่ำเลือน
เหวยเสิ้งขมวดคิ้ว หลำยวันมำนี้มันแม้พยำยำมควบคุมพลังปรำณของตัวเอง แต่
พลังปรำณของมันสุดท้ำยก็แทบจะเกลี้ยงฉำด พลังปรำณธรรมชำติในหมอกโลหิตผืน
นี้เบำบำงยิ่ง มันได้แต่เติมพลังปรำณของมันด้วยจิงสือ แต่ปกติมันไม่ได้พกพำจิงสือติด
ตัวมำกนัก… …
สถำนกำรณ์ชักไม่เข้ำทีเสียแล้ว!