สงครามสะเทือนสามภพ Realm of Cultivation - บทที่ 359 เปิดศึก!

เจตจ ำนงกระบี่!
มีเจตจ ำนงกระบี่อยู่ในหมอกภูต!
จั่วม่อดวงตำเป็นประกำย เจตจ ำนงกระบี่ที่มำจำกด้ำนในหมอกภูตสำยนั้นเลือน
รำงยิ่ง แต่มันแน่ใจว่ำไม่ใช่ประสำทหลอนไปเอง ด้วยควำมรอบคอบระมัดระวัง มัน
หลับตำลง แผ่จิตส ำนึกออกไป อึดใจต่อมำพลันลืมตำขึ้น ควำมปิติยินดีระเบิดออกมำ
มีผู้คน!
มีผู้คนอยู่ในหมอกภูต!
ไม่มีสิ่งใดสำมำรถท ำให้มันลิงโลดยินดีได้เท่ำนี้อีกแล้ว กระทั่งได้ชัยในศึกทลำย
คุก มันยังไม่ตื่นเต้นยินดีถึงเพียงนี้ นับตั้งแต่ก้ำวเข้ำมำในสมรภูมิรกร้ำงบรรพกำลที่ทั้ง
กว้ำงใหญ่ แร้นแค้นและลี้ลับนี้ ไม่ว่ำมันจะแสร้งท ำเป็นสงบเยือกเย็นสักเท่ำใด แต่
ควำมหวั่นใจและวิตกกังวลก็ยังคงเป็นเมฆหมอกที่เกำะกุมจิตใจมันตลอดเวลำ
ในสมรภูมิโบรำณซึ่งไม่เป็นที่รู้จักนี้ ไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิต สถำนที่ผีสำงแห่ง
นี้ทั้งเงียบสงัดและรกร้ำงเปล่ำเปลี่ยว เต็มไปด้วยอันตรำยทุกฝีก้ำว เบำะแสทั้งหมด
ล้วนชี้ชัดว่ำนี่คืออำณำจักรแห่งควำมตำย ส่วนที่น่ำหวำดหวั่นที่สุดของอำณำจักรที่
ตำยไปแล้ว คือมีอันตรำยอยู่ทุกหนทุกแห่ง สภำพแวดล้อมที่แร้นแค้นและอันตรำย
ย่อมหมำยควำมว่ำจั่วม่อกับพวก ขอเพียงล่วงล้ ำเข้ำไปในเขตแดนของหมอกภูต
กระทั่งโอกำสที่จะพักหำยใจหำยใจหำยคอยังไม่มี
แต่บัดนี้ จั่วม่อจู่ๆ ก็พบว่ำมีผู้คนอยู่ในสถำนที่ที่มันคิดว่ำเป็นดินแดนที่ตำยไป
แล้ว มันไหนเลยจะไม่ลิงโลดยินดีได้? นี่ไม่ต่ำงจำกกำรที่ก ำลังหลงทำงอยู่ในควำมมืด
ไร้ที่สิ้นสุด แล้วจู่ๆ ก็พบพำนแสงสว่ำงอันสุกใสสำยหนึ่ง อย่ำงน้อยที่สุด ระหว่ำงที่บุก
ฝ่ำเข้ำไปในหมอกหฤโหดที่ไร้ขอบเขตนั้น พวกมันจะยังคงมีโอกำสได้พักหำยใจ จั่วม่อ
เชื่อว่ำขอเพียงพวกมันมีเวลำมำกพอ ย่อมสำมำรถหำทำงออกไปจำกสนำมรบโบรำณ
แห่งนี้ได้ในสักวัน
“มีผู้คนอยู่ทำงด้ำนนั้น!” จั่วม่อชี้ไปทำงส่วนลึกของหมอกภูต พลำงร้องบอกกง
ซุนชำอย่ำงตื่นเต้น
“ผู้คน?” กงซุนชำงงงันวูบ อึดใจต่อมำ ค่อยตอบสนองอย่ำงฉับพลัน “ท่ำนบอก
ว่ำมีผู้คนอยู่ในนั้น?”
“อำ” จั่วม่อพยักหน้ำแรงๆ “ใครบำงคนใช้เจตจ ำนงกระบี่ที่นั่น อยู่ทำงด้ำนนั้น
ห่ำงไกลจำกเรำอยู่บ้ำง แต่ก็ไม่ควรห่ำงไกลมำกนัก ข้ำรู้สึกได้ แต่ไม่ชัดเจนเท่ำใด”
“เรำสมควรท ำอย่ำงไร?” กงซุนชำรีบถำมทันควัน
“รวบรวมทุกคนมำให้เร็วที่สุด เรำจะออกเดินทำงในบัดดล มุ่งหน้ำไปในทิศทำง
นั้น เรำต้องเร็ว มิเช่นนั้นจะคลำดจำกพวกมันไป” ในเวลำนี้จั่วม่อแสดงควำมเด็ดเดี่ยว
ในฐำนะผู้น ำออกมำ ออกค ำสั่งอย่ำงไม่รีรอลังเล

ในเวลำเดียวกัน เหวยเสิ้งจ้องมองสัตว์ร้ำยวิญญำณภูตตรงหน้ำมัน กระบี่ด ำใน
มือยกขึ้นเล็กน้อย แต่หัวใจของมันจมดิ่ง สัตว์ร้ำยวิญญำณภูตตนนี้ร่ำงยำวเหยียดกว่ำ
สำมจั้ง มีรูปร่ำงประดุจแมงป่องตัวมหึมำ ระหว่ำงก้ำมขนำดยักษ์ทั้งคู่ สำมำรถ
มองเห็นเขี้ยวแหลมคมสลับไขว้ แผ่ซ่ำนควำมเย็นเยียบเสียดหัวใจสำยหนึ่ง
ทั้งร่ำงของมันห่อหุ้มด้วยเกรำะสีด ำแวววำมอย่ำงมิดชิด บนผิวเกรำะเต็มไปด้วย
ลวดลำยยันต์สีแดงสด คดโค้งบิดเบี้ยวดุจฝูงไส้เดือน ในม่ำนหมอกเห็นดวงตำสีแดงด ำ
สองจุดส่องประกำยน่ำขนลุก สะท้ำนขวัญวิญญำณผู้คน
ด้ำนล่ำงของร่ำงกำยมันแนบสนิทกับพื้น สองก้ำมยักษ์ยกชูขึ้นเล็กน้อย พลัง
สภำวะโหดเหี้ยมมืดมนตรึงแน่นอยู่บนร่ำงของเหวยเสิ้ง
สัตว์ร้ำยวิญญำณภูตตนนี้ย่องเข้ำหำเหวยเสิ้งอย่ำงเงียบเชียบ หมำยจะลอบจู่
โจมปลิดชีวิต หำกมิใช่ว่ำพลังฝีมือของเหวยเสิ้งรุดหน้ำก้ำวไกล เจตจ ำนงกระบี่ในจิต
วิญญำณกระจ่ำงแจ้งและจิตใจบังเกิดลำงสังหรณ์ขึ้นมำเอง กระทั่งเหวยเสิ้งเองยังไม่
แน่ใจ ว่ำจะรอดชีวิตจำกกำรลอบโจมตีของสัตว์ร้ำยอันเหี้ยมหำญเช่นนี้หรือไม่
แต่เหวยเสิ้งแม้แตกตื่นแต่ไม่ลนลำน มันไม่ยินดีเผยควำมอ่อนแอต่อหน้ำผู้ใด ต่อ
ให้เป็นสัตว์ร้ำยตัวหนึ่งก็ตำม เจตจ ำนงกระบี่ของมันตรึงแน่นอยู่บนร่ำงของอีกฝ่ำย
เช่นกัน
แมงป่องวิญญำณภูตดูคล้ำยล่วงรู้ว่ำเหยื่อที่อยู่ตรงหน้ำมันไม่อำจประมำทได้ มัน
ไม่กล้ำลงมือโดยผลีผลำม และดูเหมือนจะหวำดระแวงกระบี่ใหญ่สีด ำในมือเหวยเสิ้ง
เป็นอันมำก
ทั้งสองฝ่ำยยำมกะทันหันไม่มีฝ่ำยใดได้เปรียบเสียเปรียบ
เหวยเสิ้งเพ่งตำมองแมงป่องวิญญำณภูตเขม็งนิ่ง กระบี่ด ำในมือไม่สั่นไหวแม้แต่
น้อย นับตั้งแต่เข้ำมำในหมอกภูตผืนนี้ มันก็เข่นฆ่ำสังหำรทุกย่ำงก้ำวมำตลอดทำง
หลังจำกต่อสู้อย่ำงรุนแรงและต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน ร่ำงกำยของมันเหน็ดเหนื่อยถึง
ขีดสุด ใกล้ถึงจุดสิ้นสุดของเรี่ยวแรงก ำลังทั้งมวล กระบี่ด ำคล้ำยสูญเสียวิญญำณ
ประกำยค่อยๆ จำงหำย นี่ท ำให้เหวยเสิ้งรู้สึกว่ำยิ่งมำยิ่งยำกจะรุดหน้ำต่อไป ไม่มี
โอกำสให้มันได้หยุดพักผ่อนเลย
ควำมเหนื่อยล้ำรำวกับระลอกคลื่นอันดุร้ำย คลื่นแล้วคลื่นเล่ำ โหมซัดใส่แนว
ป้องกันทำงจิตใจของเหวยเสิ้งไม่ขำดสำย ทันใดนั้น เหวยเสิ้งจู่ๆ ก็หวนนึกถึงครั้งที่มัน
ยังคงเป็นข้ำรับใช้กระบี่ ตอนนั้นวิชำกระบี่ของมันยังเรียบง่ำยและหยำบกระด้ำง ใน
ป่ำอันรกร้ำงกันดำร ยำกที่จะติดตำมวิถีกระบี่ของมัน
ในเวลำนั้น มันทั้งเรียบง่ำยและพึงพอใจในตัวเอง!
ไม่มีควำมขัดแย้งในส ำนัก ไม่ต้องกล้ ำกลืนค ำวิพำกษ์วิจำรณ์ที่มีต่อส ำนัก ไม่มี
ควำมคิดอื่นใด มันเป็นเหมือนกระบี่ที่อยู่ในมือของมัน เรียบง่ำยถึงที่สุด
มันทอดถอนแผ่วเบำครำหนึ่ง
ผู้คนอยู่ในโลก มีเรื่องรำวมำกมำยที่อับจนปัญญำ ไม่สำมำรถหลบซ่อนและไม่
อำจหลีกเลี่ยง เช่นเดียวกันกับผืนหมอกภูตมหำประลัยนี้ ที่กัดกร่อนพลังปรำณของ
มันอย่ำงต่อเนื่อง บัดนี้มันเข้ำใจกระจ่ำงแล้ว ว่ำซิวเจ่อหลำยคนไฉนจึงด ำรงชีวิตอยู่ใน
ที่ห่ำงไกลจำกปัญหำทำงโลก
เหวยเสิ้งพอครุ่นคิดฟุ้งซ่ำน ใจกระบี่ก็สั่นไหววูบหนึ่ง แมงป่องวิญญำณภูตที่
กลอกกลิ้งอ ำมหิต ไหนเลยจะไม่ฉกฉวยโอกำสอย่ำงฉับพลัน
ภำยในหมอกภูต เห็นดวงตำแดงประกำยลำกเป็นเส้นยำวสะท้ำนขวัญวิญญำณ
สองสำย แมงป่องวิญญำณภูตรวดเร็วดุจสำยฟ้ำ เร็วเสียจนสุ้มเสียงไม่กระจำยตัว
ออกไป เพียงดังฟุบเบำๆ อยู่ในอำกำศเบื้องหลัง
เหวยเสิ้งใจหำยวำบ มันทรำบว่ำตกอยู่ในช่วงคับขันอันตรำยอย่ำงไม่เคยปรำกฏ
มำก่อน เมื่อครู่มันพอถอนหำยใจออกมำ พลันฉุกใจคิดขึ้นมำทันที ดูเหมือนว่ำอำรมณ์
ปกติเมื่อปรำกฏขึ้นมำในเวลำเช่นนี้ นับเป็นสัญญำณเตือนอันตรำยอย่ำงใหญ่หลวง นี่
หมำยควำมว่ำร่ำงกำยของมันอ่อนแอจนถึงจุดที่ก ำลังจะพังทลำยแล้ว เป็นเหตุให้
ปรำกำรป้องกันทำงจิตใจของมันอ่อนด้อยลง
แต่ที่มันคำดไม่ถึงก็คือ สัตว์ร้ำยอันเหี้ยมหำญตนนี้กลับมีควำมรู้สึกเฉียบไว และ
ไหวพริบหลักแหลมพอที่จะฉกฉวยโอกำสเพียงเสี้ยวพริบตำนี้อย่ำงแม่นย ำ!
มันพลิกข้อมือวูบ ดำบฟันขำม้ำยกขึ้นแทบแนบชิดติดทรวงอก ดูคล้ำยเบำรำว
กับไร้น้ ำหนัก ขวำงรั้งอยู่ตรงกลำงทรวงอก
ตง!
ท่ำมกลำงเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว เหวยเสิ้งกระแทกเท้ำถอยหลัง
ไปเจ็ดก้ำว
เหวยเสิ้งในใจฝืนยิ้มขมขื่น หำกสภำพของมันไม่ได้น่ำอนำถถึงเพียงนี้ อำศัยกำร
โจมตีเช่นนี้ ยังไม่อำจท ำให้มันถอยหลังได้แม้แต่ก้ำวเดียว แต่ควำมอดทนและพลัง
ปรำณของมันมำถึงสุดปลำยแล้ว มันมีประสบกำรณ์ต่อสู้อย่ำงโชกโชน ทรำบกระจ่ำง
ว่ำสัตว์ร้ำยอันเหี้ยมหำญเบื้องหน้ำมันนี้กลอกกลิ้งมำกเล่ห์ จะต้องค้นพบแล้วเป็นแน่
ว่ำมันอยู่ในสภำพตะเกียงใกล้สิ้นแสง
จริงดังคำด แสงสีแดงจำกดวงตำของแมงป่องวิญญำณภูตระเบิดวำบ แต่ไม่ได้จู่
โจมเข้ำมำตรงๆ หำกทว่ำเหมือนกับครั้งก่อน มันพุ่งหำยไปทำงขวำง
สัตว์ร้ำยอันรอบคอบนัก!
เหวยเสิ้งไม่มีเวลำจะชมเชยให้จบค ำ พลังอันกร้ำวแกร่งขุมหนึ่งกวำดเข้ำมำ มัน
แค่นเสียงหนักๆ กระแทกเท้ำถอยหลังไปสิบก้ำว กว่ำจะหยุดยั้งทรงกำยยืนหยัดมั่น
หรือว่ำวันนี้มันจะต้องฝังร่ำงลงที่นี่?
เหวยเสิ้งลอบทอดถอนใจ
ถึงยำมนี้แมงป่องวิญญำณภูตแน่ใจแล้วว่ำเหวยเสิ้งเป็นเพียงเปลวเทียนวูบ
สุดท้ำย เริ่มโหมโจมตีอย่ำงไม่รีรอลังเล สัตว์ร้ำยนี้เจ้ำเล่ห์ยิ่ง มันทรำบว่ำเหวยเสิ้งแทบ
ไม่มีเรี่ยวแรงหลงเหลือ ดังนั้นกระหน่ ำใช้ก ำลังจู่โจมซึ่งหน้ำ หมำยสังหำรเหวยเสิ้งใน
รวดเดียว
ตง ตง ตง!
เสียงปะทะเร่งร้อนดุจพำยุโหม ดังรัวเร็วไร้ที่สิ้นสุด
เหวยเสิ้งดิ้นรนฝืนทนประหนึ่งเรือน้อยกลำงพำยุหมุน บัดเดี๋ยวถูกเหวี่ยงขึ้น บัด
เดี๋ยวถูกฟำดลง รำวกับว่ำสำมำรถถูกกลืนหำยไปในคลื่นลมโหมกระหน่ ำได้ทุกเมื่อ
แมงป่องวิญญำณภูตจู่โจมอย่ำงเร่งร้อนดุดัน ทั้งยังรวดเร็วปำนสำยฟ้ำแลบ เหวยเสิ้ง
ถูกล้อมรอบไปด้วยอันตรำยทุกทิศทำง เสื้อผ้ำที่เดิมทีก็ขำดวิ่นอยู่แล้ว ยำมนี้ถึงกับ
ปลิวว่อนดุจผีเสื้อเต็มฟ้ำ ด้วยฝีมือท ำลำยล้ำงของกระแสอำกำศปั่นป่วนเล็กบำงแต่คม
กล้ำ จำกกำรโจมตีของเจ้ำสัตว์ร้ำย
เหวยเสิ้งโลหิตไหลปรี่ลงจำกมุมปำก พลังปรำณถูกสูบออกอย่ำงรวดเร็ว เส้นชีพ
จรปรำณเริ่มปริแตก มันคงไม่อำจฝืนต้ำนทำนได้อีกนำนนัก เนื่องเพรำะเส้นชีพจร
ปรำณทั่วร่ำงจะฉีกขำดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับไม่ถ้วน พลังบ ำเพ็ญเพียรจะแตกซ่ำน
สูญสลำยในทันที
กระบี่ด ำที่ก่อนหน้ำนี้เต็มไปด้วยควำมเหี้ยมหำญสยบทั่วหล้ำ ยำมนี้คล้ำยกระบี่
โลหะสำมัญอันทื่อด้ำน ไร้ประกำยโดยสิ้นเชิง
มันจะต้องมำตำยที่นี่จริงๆ?
เหวยเสิ้งเซื่องซึมมึนงง กำรเคลื่อนไหวของมันเชื่องช้ำรำวกับว่ำสำมำรถล้มคว่ ำ
ลงได้ทุกเมื่อ ทว่ำสิ่งที่น่ำประหลำดใจก็คือ หลังจำกผ่ำนไปสิบกว่ำกระบวนท่ำ มันก็
ยังคงยืนอยู่ได้ ในสภำพที่สำมำรถล้มคว่ ำได้ทุกเมื่อเหมือนเดิมไม่มีผิดเพี้ยน หำกมีคน
เพ่งมองอย่ำงถี่ถ้วน จะพบว่ำเมื่อใดก็ตำมที่ก้ำมยักษ์ทั้งคู่ของแมงป่องวิญญำณภูต
ก ำลังจะฟำดใส่ร่ำงมัน กระบี่ด ำในมือของเหวยเสิ้ง จะปรำกฏขึ้นตรงหน้ำก้ำมยักษ์
อย่ำงพอดิบพอดีทุกครั้งไป
ในเสี้ยวพริบตำที่ร่ำงกำยของมันตกอยู่ในอันตรำยถึงชีวิต เหวยเสิ้งจะตอบโต้ไป
ตำมสัญชำตญำณทุกครั้ง
ไม่ต้องขบคิดใคร่ครวญ ไม่มีพลังปรำณ จิตใจของมันเวิ้งว้ำงว่ำงเปล่ำอย่ำง
สมบูรณ์
ตง ตง ตง… …
พำยุเสียงปะทะยังด ำเนินต่อไปไม่หยุดยั้ง บันดำลให้ผู้คนรู้สึกสิ้นหวังนัก
ทว่ำภำพเหตุกำรณ์กลับเต็มไปด้วยควำมพิสดำรพันลึก เหวยเสิ้งดวงตำแข็งค้ำง
เวิ้งว้ำงว่ำงเปล่ำ ไม่มีสติสัมปชัญญะ กำรเคลื่อนไหวของมันเชื่องช้ำและอ่อนล้ำยิ่ง แต่
ชั่วเสี้ยวพริบตำที่ก้ำมยักษ์จะตัดร่ำงมัน ควำมลังเลของมันจะหำยไป กระบวนท่ำของ
มันทั้งรวบรัดและหมดจดอย่ำงยำกจะบ่งบอกบรรยำย แต่เมื่อปรำกฏพร้อมใบหน้ำ
แข็งทื่อดุจท่อนไม้ของเหวยเสิ้ง กลับประหลำดล้ ำจนผู้คนเย็นวำบไปถึงขั้วหัวใจ
เหวยเสิ้งยำมนี้อยู่ในสภำพที่แปลกพิสดำรจนบอกไม่ถูก รำวกับว่ำหำกเพิ่มฟำง
ลงบนแผ่นหลังมันแม้แต่เส้นเดียว เหวยเสิ้งจะล้มคว่ ำลงทันที
แต่ไม่ว่ำแมงป่องวิญญำณภูตจะเร่งโหมโจมตีสักเท่ำใด แม้ว่ำก้ำมยักษ์จะรุนแรง
จนฉีกอำกำศเป็นทำงยำว ขณะที่พุ่งเข้ำตัดร่ำงเหวยเสิ้ง ล้วนถูกกำรเคลื่อนไหวที่เต็ม
ไปด้วยควำมแปลกพิสดำรหยุดยั้งเอำไว้ได้ทุกครั้ง
ศึกที่คล้ำยสำมำรถจบสิ้นลงได้ในชั่วพริบตำเดียว กลับยืดยำวออกไปรำวกับไม่มี
ที่สิ้นสุด

หนำนเยว่ยืนอยู่บนกระดำนหมำกรุกสัตว์ร้ำยแดนร้ำงอันไร้ขอบเขต
นำงกัดริมฝีปำกแน่น ระหว่ำงทำงมำถึงที่นี่ นำงพบเห็นผู้คนจำกสมำพันธ์
อัจฉริยะถึงเจ็ดกลุ่มแล้ว สมำพันธ์อัจฉริยะไม่มีควำมคิดจะปิดบังกำรตอบโต้ของพวก
มันแม้แต่น้อย
ชนชั้นผู้ดูแลของสมำพันธ์อัจฉริยะสิบกว่ำคน ยังประกำศว่ำพวกมันจะต้อง
ท ำลำยกระดำนหมำกรุกสัตว์ร้ำยแดนร้ำงให้จงได้
สมำพันธ์อัจฉริยะแม้ปกติชมชอบคุยโวโอ้อวด แต่กำรประกำศเช่นนี้ต่อหน้ำ
ธำรก ำนัล กลับไม่เคยปรำกฏมำก่อน คนที่มีสำยตำย่อมสำมำรถมองเห็นได้ชัดเจน จู่
เหรินของกระดำนหมำกรุกสัตว์ร้ำยแดนร้ำงได้ตอแยสมำพันธ์อัจฉริยะมีโทสะจริงๆ
แล้ว คนที่ล่วงเกินสมำพันธ์อัจฉริยะ ไหนเลยเคยมีจุดจบที่ดี?
หนำนเยว่ผู้ได้ฟังต ำนำนของสมำพันธ์อัจฉริยะมำแต่เล็กแต่น้อย จะไม่ทรำบ
เรื่องนี้ได้อย่ำงไร? ก่อนหน้ำนี้สมำพันธ์อัจฉริยะเป็นสถำนที่อันสูงส่ง เกินกว่ำที่นำงจะ
อำจเอื้อม นำงอย่ำว่ำแต่จะเข้ำร่วมสมำพันธ์อัจฉริยะ กระทั่งคิดถึงกำรมีส่วนข้องเกี่ยว
สักนิด ยังไม่เคยคิดมำก่อนเลย
แต่เพียงแค่ชั่วข้ำมคืน สมำพันธ์อัจฉริยะถึงกับกลำยเป็นศัตรูของนำง!นำงไฉน
เลยจะไม่หวำดหวั่นขวัญผวำได้? นำงทรำบดีว่ำพวกมันเพียงมุ่งเป้ำไปยังต้ำเหริน แต่
ในฐำนะผู้ติดตำมของต้ำเหริน ศัตรูของต้ำเหรินก็คือศัตรูของนำง!
เห็นสมำชิกสมำพันธ์อัจฉริยะจับกลุ่มสำมคนห้ำคน ปรำกฏอยู่ทั่วในกระดำน
หมำกรุกสัตว์ร้ำยแดนร้ำง ท ำให้นำงรู้สึกกดดันอย่ำงมำก
หนำนเยว่ไม่ทรำบ ว่ำกระดำนหมำกรุกสัตว์ร้ำยแดนร้ำงในเวลำนี้ มีอสูรกี่ตนที่
ให้ควำมสนใจ แต่นำงสำมำรถรู้สึกได้อย่ำงชัดเจน จ ำนวนอสูรที่อยู่ในกระดำนหมำก
รุกสัตว์ร้ำยแดนร้ำงยำมนี้ มีมำกมำยกว่ำปกติไม่รู้ว่ำกี่เท่ำต่อกี่เท่ำ
“เฮ้ ได้ผลอันใดบ้ำงหรือไม่?”
“ยังไม่ แต่ว่ำกันว่ำสมำพันธ์อัจฉริยะแห่งอำณำจักรฟ้ำมั่นคงมำถึงแล้ว นี่เป็น
กำรแสดงที่น่ำดูชมไม่น้อย”
“อำณำจักรฟ้ำมั่นคงมำถึงแล้ว? นี่มิเท่ำกับว่ำหกอำณำจักรล้วนมำถึงแล้ว
หรือ?”
“เป็นแปดอำณำจักร! อำณำจักรกลำงสระก็มำถึงแล้ว”
“โอ้โอ้ ไยมิใช่น่ำกลัวยิ่ง?”
“มิผิด สมำพันธ์อัจฉริยะไม่มีผู้ใดยินยอมพ่ำยแพ้ พวกมันไหนเลยจะนิ่งนอนใจ
ได้? ในควำมเห็นของข้ำ เรื่องที่นี่แม้จบลง แต่ควำมบำดหมำงนี้ไม่มีทำงสิ้นสุดลง
ง่ำยๆ!
“แล้วในควำมเห็นของเจ้ำ ฝ่ำยใดเหนือกว่ำ?”
“นี่ก็ยำกจะกล่ำว ดูผิวเผินสมำพันธ์อัจฉริยะคล้ำยเป็นฝ่ำยมีเปรียบ แต่บุคคลที่
สำมำรถสร้ำงกระดำนหมำกรุกสัตว์ร้ำยแดนร้ำงอันร้ำยกำจนี้ ยังจะเป็นตัวดีอันใด?
ผู้ใดเชื่อก็โง่แล้ว! ลองดูว่ำคนจำกสมำพันธ์อัจฉริยะพำกันแห่มำตั้งเท่ำใด แต่ไม่มีผู้ใด
สำมำรถเปิดศึกทลำยคุกได้เลย… …”
ได้ยินเสียงวิพำกษ์วิจำรณ์เหล่ำนี้ลอยเข้ำหู หนำนเยว่รู้สึกขุ่นแค้นเดือดดำล
อย่ำงบอกไม่ถูก
ตัวบัดซบเหล่ำนี้ถึงกับกล้ำนินทำว่ำร้ำยต้ำเหริน? พวกมันสมควรรับโทษพัน
เชือดหมื่นเฉือน!
ในเวลำนี้เอง คลื่นเสียงอื้ออึงดังขึ้นอย่ำงกะทันหัน
“ศึกทลำยคุก!”
“มีคนเปิดศึกทลำยคุกแล้ว!”
คลื่นเสียงที่เต็มไปด้วยควำมตื่นเต้นเร้ำใจดังจำกใกล้ไกล กวำดเข้ำมำไม่ขำดสำย
หนำนเยว่ศีรษะลั่นอึงอล สมองขำวว่ำงเปล่ำ
ใบหน้ำนำงขำวซีด ยืนตะลึงงันอยู่กับที่
บรรดำอสูรรอบข้ำงเพียงแค้นที่บิดำมำรดำไม่ได้ให้ขำมำมำกกว่ำนี้อีกคู่หนึ่ง พำ
กันห้อตะบึงไปยังสนำมประลองในคุกอย่ำงครึกครื้น อสูรหลำกหลำยรูปร่ำง มำกมำย
สุดคณำนับ แห่ไปยังสนำมประลองในคุกดุจคลื่นน้ ำถำโถม
หนำนเยว่ตกอยู่ท่ำมกลำงมวลคลื่นอสูร ถูกทั้งผลักทั้งดัน ตำมกันไปยังสนำม
ประลองในคุกโดยไม่อำจดิ้นรนขัดขืน
เป็นไปได้อย่ำงไร… … เป็นไปได้อย่ำงไร… …
สมำพันธ์อัจฉริยะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้จริงๆ?
หนำนเยว่ใบหน้ำเต็มไปด้วยควำมสิ้นหวัง!