สลับชะตา ชายามือสังหาร - ตอนที่ 515 พนันหิน (2)
ซือหม่าโยวเย่ว์เงยหน้าขึ้นมอง อักษรคำว่า ‘ตำหนักหิน’ หนักแน่นทรงพลัง เพียงแต่ขอบทองที่ฝังอยู่นั้นออกจะไร้รสนิยมอยู่บ้าง
“ตำหนักหิน น่าจะเป็นที่นี่แหละ” ซือหม่าเลี่ยพูด
ตอนที่พวกเขาออกมาเมื่อเช้าได้ถามผู้ดูแลว่าหินต้นกำเนิดของที่ไหนดีที่สุด ได้หินวิญญาณหายากออกมาง่ายที่สุด ผู้ดูแลจึงแนะนำที่นี่ให้กับพวกเขา
“ตำหนักหินแห่งนั้นเป็นร้านพนันหินที่ใหญ่ที่สุดของที่นี่ หินต้นกำเนิดในนั้นมีอัตราการเกิดหินออกมาสูงที่สุด สามารถให้หินวิญญาณหายากขั้นสูงออกมาได้ทุกสามก้อนห้าก้อน แต่ราคาก็ไม่ใช่เบาเลย ร้านพนันหินอื่นๆ อีกหลายแห่งก็ไม่เลวเลย แต่หากต้องการหินวิญญาณที่ดี ก็ไปที่ตำหนักหินดีกว่า” ผู้ดูแลบอกเช่นนี้
ดังนั้นพวกเขาจึงมาที่นี่
“ตำหนักหินก็ไม่เลวเลยนะ ข้าเคยไปที่ตำหนักหินแห่งหนึ่งของแดนศูนย์กลางแล้วกะเทาะหินวิญญาณที่ก่อตัวขึ้นในยุคโบราณมาจากที่นั่นได้ก้อนหนึ่ง” โม่ซานพูด
“เช่นนั้นพวกเราเข้าไปกันดีกว่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
พวกเจ้าอ้วนชวีพากันตามเข้าไปอย่างตื่นเต้น ระหว่างทางพวกเขาได้รู้จักกับพนันหินเพิ่มมากขึ้นอีกก้าว ทั้งยังได้รู้ตัวตนของโม่ซานด้วย จึงมีความสนใจต่อการพนันหินในคราวนี้เป็นพิเศษ
เมื่อพวกเขาเข้าไปก็เห็นว่าทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยผู้คน พนักงานร้านเหล่านั้นต่างยุ่งวุ่นวาย มีบ้างที่ไม่ได้ทักทายผู้มาเยือน ให้ชมก้อนหินกองแล้วกองเล่าด้วยตัวเอง เมื่อพบก้อนที่ชอบก็ตรงไปจ่ายเงิน หลังจากนั้นจึงนำไปเจียระไน
ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูปราดหนึ่งก็เห็นว่าที่มุมกำแพงมีคนกลุ่มหนึ่งยืนเรียงกันเป็นครึ่งวงกลม ตรงนั้นน่าจะเป็นสถานที่เจียระไนนั่นเอง
“ว้าว… กลายเป็นสีเขียวแล้ว!”
“ใช่จริงด้วย! ท่านปรมาจารย์ ท่านกะเทาะต่อไปสิขอรับ!”
“เพิ่งลอกเปลือกหินออกไปได้สองแผ่นก็เห็นสีเขียวแล้ว ก้อนหินใหญ่ขนาดนี้ หินวิญญาณที่กะเทาะออกมาได้ต้องไม่เล็กแน่!”
“ฮ่าๆ นายน้อยช่างเลือกก้อนหินได้ดีจริงๆ!”
ความเคลื่อนไหวที่บริเวณพื้นที่กะเทาะหินดึงดูดผู้คนจำนวนไม่น้อยเข้าไป ทุกคนต่างอยากเห็นว่าในท้ายที่สุดแล้วจะกะเทาะหินวิญญาณอะไรออกมา
พวกเจ้าอ้วนชวีก็ไปมุงดูด้วยเช่นกัน ถึงแม้พวกเขาจะรู้ว่ามีภูเขาสินแร่อยู่ในชั้นที่สองของเจดีย์วิญญาณ ทั้งยังเคยไปขุดมณีผลึกมาแล้วด้วย แต่กลับไม่เคยเห็นสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน จึงรู้สึกว่าแปลกใหม่ดี
แม้กระทั่งซือหม่าเลี่ยก็ยังอดเข้าไปดูด้วยไม่ได้
ส่วนซือหม่าโยวเย่ว์และอูหลิงอวี่รวมทั้งพวกโม่ซานไม่ได้ไป พวกเขามิได้เพิ่งเคยเห็นสถานการณ์เช่นนี้เป็นครั้งแรก บวกกับที่นั่นเต็มไปด้วยผู้คน พวกเขาจึงคร้านจะไปเบียดเสียดกับผู้อื่น
ไม่นานนักก็มีเสียงอุทานดังมาจากในนั้น
“ว้าว ช่างเป็นหินวิญญาณจิ่งอวิ๋นที่ใหญ่โตอะไรเช่นนี้ เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลย!”
“นั่นน่ะสิ หินวิญญาณจิ่งอวิ๋นขนาดใหญ่โตถึงเพียงนี้ จะต้องขายได้ราคาหลายหมื่นมณีผลึกขั้นกลางแน่!”
“คุณชายท่านนี้ ข้าอยากขอซื้อหินวิญญาณก้อนนี้จากท่านในราคาห้าหมื่นมณีผลึกขั้นกลาง จะว่าอย่างไรเล่า”
“ข้าจ่ายห้าหมื่นห้า เป็นอย่างไร”
“ไปๆๆ คุณชายท่านนี้ ข้าให้เจ็ดหมื่นเลย ท่านขายให้ข้าได้หรือไม่”
“เจ้าหลีกไป คุณชาย ข้ายอมจ่าย…”
พวกเจ้าอ้วนชวีถูกบรรดาคนที่ตื่นเต้นเหล่านั้นเบียดออกไป เมื่อเห็นท่าทางบ้าคลั่งของคนเหล่านั้น พวกเขาจึงรีบถอยออกมา
“บ้าคลั่งกันเกินไปแล้วจริงๆ!” ซือหม่าโยวเล่อพึมพำพลางปาดเหงื่อบนหน้าผาก
“เรื่องเป็นเช่นนี้แหละ เห็นบ่อยเข้าก็เคยชินไปเอง” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดด้วยรอยยิ้ม
สุดท้ายหินวิญญาณจิ่งอวิ๋นก้อนนั้นก็ถูกคนซื้อไปในราคาเก้าหมื่นมณีผลึกขั้นกลาง ส่วนหินต้นกำเนิดที่เขาซื้อไปราคาเพียงแค่หนึ่งพันมณีผลึกขั้นกลางเท่า ส่วนต่างราคานี้มากเป็นหลายสิบเท่าเลยทีเดียว! (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
“เข้ามาดูเข้ามาชมกันเลยขอรับ หินวิญญาณจิ่งอวิ๋นก้อนเมื่อครู่เลือกออกไปจากที่นี่ขอรับ!” พนักงานร้านคนหนึ่งเห็นผู้คนตรงหน้าตนหนีหายไปหมดจึงร้องตะโกนขึ้น
หินกองนั้นดูแล้วระดับขั้นค่อนข้างต่ำ เหลือบมองส่งๆ ปราดเดียวก็รู้แล้วว่าอัตราการกะเทาะหินยากเย็นอย่างยิ่ง แต่ราคาถูกมาก ถ้าหากกะเทาะหินวิญญาณออกมาได้ก็ต้องทำกำไรได้มหาศาลเหมือนเมื่อครู่!
ดังนั้นทุกคนจึงแห่กันไปที่หินกองนั้น พื้นที่ที่แต่เดิมสงบเย็นร้อนระอุขึ้นมาในทันใด “โยวเย่ว์ พวกเราไปซื้อก้อนหินกันด้วยดีหรือไม่” เจ้าอ้วนชวีพูดอย่างตื่นเต้น
ซือหม่าโยวเย่ว์เขกศีรษะเจ้าอ้วนชวีแล้วเอ่ยว่า “ในกองหินนั้นล้วนเป็นหินเปล่าทั้งสิ้น พวกเจ้าไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก”
หินเปล่าก็คือก้อนหินที่มิอาจกะเทาะหินวิญญาณออกมาได้โดยสิ้นเชิง ภายในเป็นเพียงแค่ก้อนหินที่ว่างเปล่าเท่านั้น ดังนั้นจึงเรียกว่าหินเปล่า
โม่ซานได้ยินคำพูดของเธอจึงเอ่ยว่า “โยวเย่ว์ เจ้าก็รู้วิชาย้ายหินด้วยหรือ”
“เรียนรู้มาเพียงปลายขนเท่านั้น ยังใช้การไม่ได้หรอก ไม่อย่างนั้นจะต้องให้เจ้ามาช่วยข้าเลือกทำไมกันเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ก็มิได้ปิดบัง
“ชิ พวกท่านรู้ได้อย่างไรว่าก้อนหินเหล่านั้นมิอาจกะเทาะหินวิญญาณออกมาได้ ไม่รู้เรื่องรู้ราวก็อย่าพูดจาพล่อยๆ สิ!” พนักงานร้านได้ยินคำพูดของซือหม่าโยวเย่ว์จึงตะคอกใส่
“เจ้าพูดออกมาได้อย่างไรกัน!” ซือหม่าโยวเล่อเห็นเขาตวาดใส่ซือหม่าโยวเย่ว์จึงคิดจะเข้าไปเอาเรื่อง
ซือหม่าโยวเย่ว์ดึงเขาเอาไว้พลางพูดว่า “พวกเราไม่ได้มาเพื่อทะเลาะกับใครนะ ไปเถิด เข้าไปข้างในกัน”
ระดับขั้นของหินต้นกำเนิดที่ห้องนอกสุดค่อนข้างต่ำ ราคาก็ถูกเช่นกัน เมื่อเดินตรงเข้าไปด้านในก้อนหินก็ดีขึ้นเรื่อยๆ โอกาสในการเกิดหินวิญญาณก็ยิ่งมาก แต่ราคาก็สูงขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเช่นกัน คนทั่วไปต่างเลือกอยู่ได้แค่ด้านนอก อาศัยโชคชะตา ส่วนคนมีเงินนั้นชอบที่จะเข้าไปเลือกด้านใน
พวกเขาเดินเข้าไปจากห้องโถงใหญ่ ด้านในมิใช่ห้องห้องเดียว หากแต่เป็นลานกลางแจ้งแห่งหนึ่ง หินวิญญาณเหล่านั้นวางกองกันอยู่ทั่วทั้งลาน
ผู้คนที่นี่น้อยกว่าคนข้างนอกมากอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีความรู้สึกแน่นขนัดเช่นนั้นเลย นอกจากนี้เมื่อดูจากเสื้อผ้าแล้วล้วนมิใช่ผู้ที่คนด้านนอกเหล่านั้นสามารถเทียบเคียงได้เลย
“โยวเย่ว์ เจ้าอยากพนันเท่าไหร่หรือ” โม่ซานถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์กะพริบตาอย่างไม่เข้าใจความหมายของเขา
“ถ้าหากเจ้าอยากพนันหลายล้าน ที่นี่ก็ใช้ได้อยู่ แต่ถ้าหากอยากพนันเป็นสิบล้าน พวกเราก็ไปที่ด้านหลังกัน” โม่ซานพูดอธิบาย “ที่นี่ก็ใช้ได้นะ แต่ของที่อยู่ด้านในย่อมดีกว่าอย่างแน่นอน”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองรอบหนึ่งแล้วพูดว่า “เลือกเอาที่นี่ก่อนเถิด ถึงอย่างไรพวกเราก็ยังมีเวลาอีกสองวัน ถึงตอนนั้นค่อยมาเลือกอีกก็ไม่ต่างกัน ราคาที่นี่ไม่นับว่าสูง ให้ทุกคนมาเล่นสนุกด้วยกันได้”
“ก็ได้”
“พวกเราก็เล่นได้ด้วยหรือ” เจ้าอ้วนชวีสองตาเปล่งประกาย
“โดยทั่วไปของที่นี่ราคาต่ำกว่าห้าหมื่นลงไป ให้พวกเจ้าสองล้าน พวกเจ้าไปเล่นกันเอาเองนะ ถ้าหากกะเทาะหินวิญญาณออกมาได้ จะเก็บเอาไว้เองก็ได้ หรือจะแลกเปลี่ยนเป็นมณีผลึกก็ได้” พอพูดจบเธอจึงหยิบบัตรแก้วผลึกออกมาสองใบ แต่ละใบมีอยู่หนึ่งล้านมณีผลึกขั้นกลาง
เธอเก็บเอาไว้สามล้านเป็นต้นทุนให้ตัวเอง เธอเชื่อว่ามีโม่ซานอยู่ทั้งคน ตนจะต้องทำกำไรได้เต็มเม็ดเต็มหน่วยอย่างแน่นอน
“เย้ๆ พวกเราก็เล่นด้วยได้แล้ว!” พวกเจ้าอ้วนชวีหยิบเงินแล้วเดินจากไปเลือกหินกันเอง เหลือเอาไว้เพียงแค่ซือหม่าโยวเย่ว์ อูหลิงอวี่ โม่ซาน และฉินโม่ สี่คนเท่านั้น
“ไปกันดีกว่า พวกเราก็ไปเลือกกันด้วย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
พวกเขาสี่คนมายังบริเวณที่คนค่อนข้างบางตา หินต้นกำเนิดที่นี่ค่อยข้างน้อย ดูแล้วธรรมดาอย่างยิ่ง คุณสมบัติก็มิได้โดดเด่น แต่ราคากลับค่อนข้างสูงอยู่เล็กน้อย คนทั่วไปไม่กล้าลงทุนกับพวกมัน ต่างพากันไปเลือกก้อนหินที่มีคุณลักษณะโดดเด่นเหล่านั้นแทน
“พวกเจ้าอย่าเลือกหินตรงนี้เลย เมื่อวานมีหลายคนเลือกไปจากตรงนี้หลายก้อน ไม่มีใครกะเทาะหินออกมาได้เลย” บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งเห็นพวกซือหม่าโยวเย่ว์ไปเลือกดูก้อนหินเหล่านั้นจึงอดที่จะพูดออกมาสองสามประโยคไม่ได้ จากนั้นตนจึงหยิบหินต้นกำเนิดก้อนหนึ่งแล้วไปจ่ายเงิน
ซือหม่าโยวเย่ว์มองพนักงานร้านที่เพิ่งเดินเข้ามาแล้วถามว่า “สิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่เป็นความจริงหรือ”
พนักงานร้านก็เอ่ยอย่างไม่ปิดบังว่า “เมื่อวานที่นี่ไม่ค่อยดีจริงๆ กะเทาะออกมาได้เพียงแค่หินแตงโมสองก้อนเท่านั้นเอง”
…………………………………….
YOU MAY ALSO LIKE
