สหายวัยเยาว์ของจอมยุทธ์อันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 26 ราชินีกระบี่มาร (3)

นี่คือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ณ ยอดเขาแห่งหนึ่งในอดีต

 

…

 

กลางภูเขาสูงตระหง่าน

 

บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยซากศพที่เย็นเฉียบทับถมกันจนแน่นขนัด

 

ไม่ว่าจะเป็นยอดฝีมือจากฝ่ายธรรมะ หรือแม้แต่มารเองก็ตามทุกชีวิตต่างถูกฟาดฟันจนสิ้นชีพ

 

และที่ใจกลางของสมรภูมินองเลือดนั้น

 

ราชินีกระบี่มาร นัมกุงบีอา

 

นางยืนอยู่เพียงลำพังในมือของนางถือกระบี่ดวงตาสีเข้มทอดมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

 

[ราชินีกระบี่มาร]

 

ข้าเรียกชื่อของนาง

 

นัมกุงบีอาค่อยๆ หันสายตาที่เย็นชาไร้ความรู้สึกมาทางข้า หยดโลหิตที่กระเซ็นเปื้อนอยู่บนแก้มขาวซีดของนาง…

 

กลับยิ่งขับให้นางดูเย้ายวนขึ้นอย่างน่าประหลาด

 

…ทว่าในดวงตาของนางกลับว่างเปล่า ข้าสบตากับนางสิ่งที่ข้าเห็นมีเพียงความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด

 

[สุดท้ายเจ้าก็เป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว… เจ้าฆ่าพวกมันทั้งหมดใช่ไหม?]

 

ร่องรอยบาดแผลจากคมกระบี่ที่กระจายอยู่ทั่วทั้งสมรภูมิ ล้วนเป็นฝีมือของนัมกุงบีอาเพียงคนเดียว

 

นางมิได้สนว่าเป็นศัตรูหรือพวกเดียวกัน หากอยู่ในสนามรบเดียวกัน ทุกคนย่อมต้องตาย

 

ข้าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

 

[ข้าบอกว่าเรามีเวลาจำกัด แต่เจ้ากลับทำอะไรไร้สาระอยู่?]

 

สิ้นคำถามของข้านัมกุงบีอาไม่ได้ตอบ นางเพียงลากกระบี่ที่ชุ่มไปด้วยเลือดเข้ามาใกล้ข้าอย่างเชื่องช้า

 

แม้ข้าจะไม่สัมผัสได้ถึงจิตสังหารใดๆ จากตัวนาง

 

แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลก…

 

เพราะนัมกุงบีอาไม่เคยปลดปล่อยจิตสังหารเลยแม้แต่ครั้งเดียว

 

นางคือคนที่ไร้อารมณ์โดยสมบูรณ์ และเพราะแบบนั้นนางจึงเป็นกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด

 

เมื่อมาถึงตรงหน้าข้า นัมกุงบีอาก็ยกมือขึ้นเช็ดโลหิตที่เปื้อนอยู่บนแก้มของตน ก่อนจะเอ่ยขึ้น

 

[ที่นี่ไม่มีอะไรทั้งนั้น]

 

[ก็แน่ล่ะ… เจ้ากวาดล้างมันหมดแล้ว]

 

สิ้นคำพูดของข้า นัมกุงบีอาก็สะบัดกระบี่เพื่อสลัดคราบโลหิตออก

 

ฉัวะ!

 

แรงสะบัดของนางสร้างลมพายุกรรโชกแรงพัดกระจายไปทั่วพื้นที่

 

จากนั้นนางก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

 

[เจ้าลัทธิว่าอย่างไรบ้าง?]

 

[ให้ข้าพาเจ้ากลับไป นางเดือดพล่านเป็นบ้าเป็นหลังอยู่แล้ว]

 

[ส่วนประโยคหลัง เจ้าคิดเองใช่ไหม?]

 

[ในเมื่อเจ้าฟังออก แปลว่าจิตสำนึกยังพอมีอยู่สินะ]

 

ข้ากล่าวพลางจ้องมองนางด้วยแววตาเย็นชา

 

นัมกุงบีอา…

 

นางเป็นคนที่ไม่ต่างอะไรจากบุปผาไร้กลีบ

 

นางเป็นบ้าไปแล้ว ไม่ใช่เพราะสิ่งใด…

 

แต่นางคลั่งไคล้เพียงสิ่งเดียวเท่านั้นกระบี่

 

◇◆

 

หลังจากสะบัดเลือดออกจากกระบี่จนหมด นางก็เก็บมันเข้าฝัก

 

จากนั้นก็เริ่มเดินออกไป

 

ข้ามองภาพนั้นแล้วได้แต่ถอนหายใจ

 

[ไม่ใช่ทางนั้น ราชินีกระบี่มาร]

 

[…ตรงไหน?]

 

[ซ้ายมือ]

 

[อ่า…]

 

[…ไม่ใช่ นั่นขวามือ]

 

หลังจากข้าเอ่ยแก้ไขหลายครั้งนัมกุงบีอาก็หันไปในทิศทางที่ถูกต้องและเดินต่อไป

 

นางอาจเป็นจอมยุทธ์ที่สามารถสังหารคนได้นับร้อยในพริบตา

 

แต่ดูเหมือนว่า…

 

นางจะไม่มีเซนส์เรื่องเส้นทางเลยสักนิดเดียว

 

ความแตกต่างระหว่างบุคลิกของนางกับท่วงท่าการร่ายรำกระบี่ท่ามกลางเหล่ายอดฝีมือมากมาย…

 

เป็นสิ่งที่ข้าไม่อาจหาคำอธิบายใดมาอธิบายได้

 

“ราชินีกระบี่มาร”

 

บางที…

 

อาจไม่มีฉายาใดจะเหมาะกับ”นัมกุงบีอา”ไปมากกว่านี้อีกแล้ว

 

◇◆

 

ขณะที่นางกำลังก้าวเดินไปข้างหน้า จู่ ๆ นางก็หยุดเดินกะทันหัน

 

[ตรงนั้นน่ะ…]

 

[อะไรของเจ้า]

 

[กระบี่ของจักรพรรดิกระบี่สวรรค์… มันจะแข็งแกร่งแค่ไหนกันนะ?]

 

[…ฟังจากที่เจ้าพูด ดูท่าจะไม่ปกติจริงๆ ด้วย]

 

ข้าที่เดินตามหลังนางอยู่ ก็หยุดเท้าลงตาม

 

ข้ามองดูสีหน้าของนางและเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

[ถ้าเจ้าคิดอะไรแปลกๆ อยู่ล่ะก็ หยุดมันซะ สามจอมปราชญ์เป็นเรื่องของท่านเจ้าลัทธิ ไม่ใช่เรื่องของเจ้า]

 

[แต่กระบี่ของจักรพรรดิกระบี่สวรรค์… จะเป็นเช่นไรหนอ]

 

[…เวรเอ๊ย นางนี่มันบ้าไปแล้วจริง ๆ]

 

ข้าส่ายหัวอย่างระอาก่อนจะก้าวเท้าต่อไป

 

แต่หลังจากเดินมาได้ครู่หนึ่ง ข้ากลับรู้สึกแปลก ๆ

 

ทำไมข้าถึงไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของนางแล้ว?

 

ข้าหันกลับไปมองทันที

 

…นัมกุงบีอาไม่ได้อยู่ข้างหลังข้าแล้ว

 

นางกำลังเดินไปอีกทาง…

 

พร้อมกับพึมพำอะไรคนเดียวอยู่

 

ข้าครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะว่าควรปล่อยไปหรือไม่

 

แต่สุดท้าย…

 

ปาหินใส่นางก็แล้วกัน

 

ข้าหยิบก้อนหินขึ้นมาจากพื้นเสริมพลังปราณเข้าไปเล็กน้อยแล้วขว้างออกไปอย่างรวดเร็ว

 

ฉึก!

 

…แต่ก่อนที่หินจะกระแทกใส่หัวของนาง

 

ฉัวะ!

 

กระบี่ของนางก็ฟันมันออกเป็นสองท่อนกลางอากาศเสียก่อน เศษหินร่วงลงพื้นเสียงเบา นางเงยหน้าขึ้นมองข้าด้วยแววตาเรียบนิ่ง

 

[จะสู้กันหรือ?]

 

….

 

“…น่ากลัวชะมัด”

 

เพราะนี่เป็นช่วงเวลาเดียวที่ข้าเห็นอารมณ์ในสีหน้าของนาง เพียงแค่แรงกดดันจากปราณที่แผ่ออกมา ร่างกายของข้าก็ชาไปหมดแล้ว

 

ข้าถอนหายใจพลางยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะพูดขึ้น

 

[…ทางนั้นไม่ใช่ทางไป]

 

[…อ๊ะ!]

 

สิ้นคำพูดของข้า นัมกุงบีอาก็เก็บกระบี่ของนางลงพลังปราณที่กดดันรอบด้านก็จางหายไปทันที

 

หลังจากเดินต่อไปได้ไม่นาน นางก็หยุดเดินอีกครั้ง

 

ข้าขมวดคิ้ว ก่อนจะเอ่ยถาม

 

[เจ้าหยุดทำไมอีกล่ะ?]

 

[ข้าคิดดูแล้ว… ข้าว่าทางนี้ไม่น่าจะใช่ทางที่ถูกต้องนะ]

 

ว่าแล้ว นางก็พุ่งตัวหายไปอีกทางทันที

 

แล้วก็หายไปจากสายตาของข้า

 

ข้าหยุดเดิน ลูบหน้าตัวเองอีกครั้งอย่างเหนื่อยใจ

 

[…ไม่ใช่ทางนั้นเฟ้ย! ยัยบ้าเอ๊ย!]

 

…

 

ข้าใช้เวลาไม่ถึงวันในการเดินทางไปถึงจุดหมาย

 

ส่วนนัมกุงบีอา…

 

นางไปถึงที่หมายช้ากว่าข้าถึงสามวันเต็ม ๆ

 

◇◆

 

กลับมาปัจจุบัน

 

ข้าตะโกนเสียงดังลั่นจนทุกคนหันมามองข้าเป็นตาเดียว

 

…โดยเฉพาะสายตาของนัมกุงบีอา ข้าอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเล็กน้อย

 

ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ไม่อยากข้องเกี่ยวกับนางเด็ดขาด

 

ชื่อเสียงของ ตระกูลนัมกุงในฐานะหนึ่งในสี่ตระกูลสูงศักดิ์?

 

รูปลักษณ์อันงดงามราวเทพธิดา?

 

เรื่องพวกนั้นไม่มีความหมายเลยสักนิด

 

เพราะสิ่งที่นางเป็น… คือความวิปลาสอย่างแท้จริง

 

◇◆

 

“คุณชาย…?”

 

มูยอนมองข้าด้วยสีหน้าตกใจ

 

ก็แน่ล่ะ…

 

อยู่ๆ ข้าก็ตะโกนสบถออกมาเสียงดังลั่นแบบนี้!

 

ข้าอยากจะเงียบปากและทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นให้มากที่สุด แต่สถานการณ์นี้มันเป็นไปไม่ได้เลย

 

นัมกุงบีอามองข้าก่อนจะเอ่ยถาม

 

“ท่านคือผู้นำของขบวนนี้หรือ?”

 

แค่เสียงของนางก็ทำให้ข้าเหงื่อแตกแล้ว ข้าควรตอบหรือไม่?

 

ทว่านางไม่ได้รอคำตอบจากข้าอยู่แล้ว เพียงแต่ย่อตัวทำความเคารพ ก่อนจะแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ

 

“ข้ามีนามว่านัมกุงบีอาแห่งตระกูลนัมกุง หากมิเป็นการรบกวน ขอข้าร่วมเดินทางไปเสฉวนด้วย…”

 

“ไม่ได้”

 

ข้าตัดบททันที

 

“…พวกเราไม่ได้มุ่งหน้าไปเสฉวน และที่สำคัญ มันเป็นการรบกวนจริง ๆ”

 

ดวงตาของผู้ติดตามรอบข้างขยายกว้างขึ้นพวกเขาคงไม่อยากเชื่อว่าข้าปฏิเสธตระกูลนัมกุงได้อย่างไม่ลังเล

 

นัมกุงบีอาเอียงศีรษะเล็กน้อย ดูเหมือนว่านางเองก็คงคาดไม่ถึง

 

แน่นอน… ที่ไหนมีชื่อของตระกูลนัมกุงคำว่า “ปฏิเสธ” คงแทบจะไม่เคยมีใครกล้าพูดใส่หน้า

 

แต่ข้าก็มีเหตุผลที่หนักแน่นพอจะปฏิเสธได้

 

“ข้ายังไม่แน่ใจว่าท่านเป็นคนของตระกูลนัมกุงจริงหรือไม่ อีกทั้งพวกเราไม่อาจรับมือสังหารที่ไม่ทราบที่มาที่ไปมาเข้ากลุ่มได้โดยง่าย”

 

แม้จะดูจากเส้นผมสีขาว ใบหน้าที่งดงาม และชุดยุทธสีน้ำเงินที่ปักอักษร “นัมกุง”ก็พอจะเดาได้ว่านางเป็นของจริง

 

แต่ข้าไม่สน

 

ข้าจะไม่มีวันให้ร่วมเดินทางเด็ดขาด

 

นัมกุงบีอาเพียงเปล่งเสียงสั้น ๆ ว่า “อ๋อ…” ก่อนจะพยักหน้า

 

จากนั้น

 

นางชักกระบี่ออกมาทันที

 

มูยอนเห็นดังนั้นก็ตั้งท่าพร้อมสู้ แต่…

 

นัมกุงบีอาไม่ได้ทำอะไรนางเพียงยืนสงบนิ่ง หลับตาลงราวกับกำลังจดจ่อกับบางสิ่ง

 

…และเพียงเท่านั้น ข้าก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด

 

‘ยัยบ้านี่… อย่าบอกนะว่า…’

 

ทันใดนั้น

 

กระแสอากาศรอบตัวเปลี่ยนไป เหมือนกับว่าข้าไม่ได้ยืนอยู่บนพื้นดิน แต่กำลังยืนอยู่บนคมกระบี่ที่บางเฉียบ ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวข้าดูแหลมคม และเต็มไปด้วยออร่าอันตราย มันคือพลังเดียวกับที่ข้าเคยสัมผัสได้จากนางในอดีต

 

นัมกุงบีอาลืมตาขึ้นช้าๆ

 

พร้อมกันนั้นเองพลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวก็ปะทุออกมาจากร่างของนาง

 

มูยอนและเหล่าผู้คุ้มกันชักกระบี่ออกมาทันที แต่ก่อนที่กระบี่ของพวกเขาจะสัมผัสตัวนาง พลังที่แผ่ออกมาจากตัวนางก็พลันหายวับไปในพริบตา

 

ถึงแม้ว่าจะมีคมกระบี่มากมายเล็งอยู่ตรงหน้า นัมกุงบีอากลับยังคงสงบและไม่แสดงความตื่นตระหนกใด ๆ เลย

 

“กระบวนท่ากระบี่ราชันย์”

 

ข้าแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง นี่คือกระบวนท่าประจำตระกูลนัมกุงและนางเพิ่งใช้มันเพื่อยืนยันตัวตนของตัวเอง

 

นัมกุงบีอามองมาที่ข้าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะพูดว่า

 

“ข้ายังฝึกมันได้ไม่สมบูรณ์นัก แต่เพียงเท่านี้ น่าจะพิสูจน์ตัวตนของข้าได้แล้วใช่ไหม?”

 

นัมกุงบีอาใช้วิธีที่โหดร้ายและบ้าคลั่งเพื่อพิสูจน์ว่าตนเป็นคนของตระกูลนัมกุง

 

…แต่ถ้าคิดดูดีๆ มันก็เป็นวิธีที่ได้ผลที่สุด

 

คนที่อยู่ ณ ที่นี้ล้วนเชื่อโดยไม่มีข้อกังขา

 

เพราะไม่มีอะไรจะเป็นหลักฐานยืนยัน”สายเลือดตระกูลนัมกุง”ได้ดีไปกว่าการใช้กระบวนท่ากระบี่ราชันย์ของพวกเขาเอง

 

ข้าถอนหายใจ ก่อนพยักหน้าพร้อมกล่าวว่า

 

“เป็นพลังที่น่าหวาดหวั่นอย่างยิ่ง ข้าคงไม่สามารถเดินทางร่วมกับคนที่มีพลังน่าสะพรึงเช่นนี้ได้จริง ๆ ขออภัยด้วย”

 

…แน่นอนว่า ต่อให้พิสูจน์ตัวเองแล้วก็ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า

 

ข้าไม่ให้ร่วมเดินทาง ก็คือไม่ให้

 

โชคดีที่นัมกุงบีอาไม่ได้โต้แย้งหรือบังคับอะไรต่อนางเพียงพยักหน้าเงียบ ๆ

 

…จบไปหนึ่งเรื่อง

 

ข้ารู้สึกเหมือนอายุขัยของตัวเองลดลงสิบปี

 

“ใครจะไปคิดว่าข้าจะเจอคนแบบนี้ในที่แบบนี้กัน!?”

 

ภาพของหญิงสาวที่ฟาดฟันทุกสิ่งโดยไม่สนว่าศัตรูหรือพวกเดียวกันยังคงติดตาไม่จางหาย

 

และที่สำคัญ

 

ทำไมทายาทสายตรงของตระกูลนัมกุงถึงมาเดินเตร่อยู่คนเดียวแบบนี้!?

 

ข้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง

 

“โอย… เหนื่อยชะมัด”

 

ใช้เวลานั่งรถม้าสามวันยังไม่เหนื่อยเท่าการเผชิญหน้ากับนัมกุงบีอาแค่ไม่กี่นาที

 

ขณะที่ข้ากำลังจะพักสายตาเสียงเรียกจากวีซอลอาก็ดังขึ้น

 

“คุณชาย! คุณชาย!”

 

“อะไรอีกล่ะ?”

 

ข้าหันไปหาเธออย่างหงุดหงิดเล็กน้อย

 

วีซอลอายังคงจ้องออกไปนอกหน้าต่างรถม้า ก่อนจะพูดขึ้นว่า

 

“มีคนตามเรามาค่ะ”

 

“อะไรนะ?”

 

…อะไรตามมา?

 

เพียงคำพูดนั้นความรู้สึกเย็นวาบแล่นขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลังของข้า และคำตอบที่วีซอลอาให้มาก็ยืนยันถึงสิ่งที่ข้าคิดเอาไว้

 

“พี่สาวคนสวยคนนั้น… ยังคงตามเรามาอยู่ค่ะ”

 

…

 

โอ้ พระเจ้าช่วย…

 

ข้าหันขวับไปมองนอกหน้าต่าง

 

จริงด้วย

 

ที่ไกลออกไปไม่มากเงาร่างของนัมกุงบีอายังคงเดินตามมาเงียบๆ

 

“บ้าเอ๊ย… อย่าบอกนะว่าไอ้พยักหน้าก่อนหน้านี้ หมายถึงตกลงจะเดินตามมาเอง?”

 

“ไม่ได้ให้ร่วมเดินทางก็แค่เดินตามมาก็พอสินะ?!”

 

ข้ารู้สึกเหมือนสมองกำลังจะระเบิด นี่มันอะไรกัน!

 

ข้าอยากจะตะโกนด่าให้สุดเสียง แต่ข้าก็ไม่มีเหตุผลเพียงพอที่จะไปต่อว่าหรือตะเพิดนางออกไป

 

“ข้าบอกแล้วว่าไม่ได้ไปเสฉวน… ถ้างั้นนางตามมาทำไม!?”

 

ทางเดียวกัน? เป็นไปไม่ได้!

 

ข้าไม่เคยเห็นยัยบ้านี่เดินบนเส้นทางปกติสักครั้ง!

 

…ต้องทำเป็นไม่สนใจ นี่คือทางออกที่ดีที่สุด

 

แต่แล้วปัญหาก็เกิดขึ้นเมื่อตกค่ำและพวกเราต้องตั้งค่ายพักแรม

 

หลังจากเลือกพื้นที่เหมาะสมสำหรับตั้งแคมป์และก่อกองไฟ ข้าก็เริ่มเตรียมตัวพักผ่อน

 

แต่แล้ว ข้ามองเห็นกองไฟอีกกองหนึ่งอยู่ไม่ไกลจากพวกเรา และเจ้าของกองไฟนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น…

 

นัมกุงบีอา

 

นางกำลังปิ้งกบเสียบไม้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยอยู่ตรงนั้น

 

…นางไปจับกบมาจากไหนกัน!?

 

แม้ว่านางจะมีรูปลักษณ์ที่งดงามล้ำลึก แต่เมื่ออยู่ในสภาพนี้กลับดูเวทนาและน่าสงสารอย่างบอกไม่ถูก

 

นี่มัน…”ข้าตามพวกเจ้ามาอยู่ตรงนี้นะ!”อย่างชัดเจน

 

ข้าหันหน้าหนี ทำเป็นไม่สนใจ

 

เมื่อเปลี่ยนมุมมอง ข้าก็เห็นวีซอลอากำลังวิ่งไปทั่วค่ายแจกจ่ายซาลาเปาให้เหล่าผู้คุ้มกัน

 

ข้าได้ยินพวกเขาพูดกันว่า”แค่ได้รับซาลาเปาจากคุณหนูวีซอลอา ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็หายเป็นปลิดทิ้ง”

 

…ซึ่งข้าก็เข้าใจดี

 

“คุณชาย! ซาลาเปาค่ะ!”

 

วีซอลอาส่งซาลาเปาให้ข้า

 

ข้าหยิบมันขึ้นมากัดหนึ่งคำ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหิวหรืออะไรแต่ข้ารู้สึกว่ามันช่วยให้ข้าสงบลงได้มาก

 

“…อย่างน้อยก็ยังดีที่มีเจ้าอยู่”

 

เพราะวันนี้ดูเหมือนข้าจะอยากอาหารเป็นพิเศษ ข้าจึงกินมันจนหมดในพริบตา

 

แต่เมื่อข้ามองหาวีซอลอาเพื่อขอเพิ่ม

 

“…เดี๋ยวนะ”

 

“วีซอลอากำลังทำอะไรอยู่ตรงนั้น!?”

 

วีซอลอากำลังเดินไปหานัมกุงบีอา

 

ข้าตัวแข็งทื่อทันที

 

นาง… นางกำลังยื่นซาลาเปาให้นัมกุงบีอา!!

 

“ไม่ได้! อันนั้นไม่ได้จริง ๆ!!”

 

ข้ารีบลุกขึ้นพุ่งไปคว้าตัววีซอลอากลับมา

 

“จะทำอะไรของเจ้าน่ะ!”

 

เสียงของข้าฟังดูเข้มขึ้นเล็กน้อย วีซอลอาหดคอด้วยความตกใจ

 

“ก็นางดูน่าสงสาร… ถึงกับต้องกินกบเลยนะคะ…”

 

“อาจจะเป็นเพราะอยากกินก็ได้ ห้ามทำอะไรโดยพลการ!”

 

“ค่ะ…”

 

วีซอลอาทำหน้าเศร้าก่อนจะเดินคอตกกลับไปที่แคมป์ และตอนนั้นเอง ข้าก็พบว่านัมกุงบีอากำลังจ้องมาที่ข้า

 

ในมือนางยังคงถือซาลาเปาที่วีซอลอาให้ไว้

 

ข้าถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ยถามตรง ๆ

 

“ทำไมถึงตามพวกข้ามา?”

 

“ก็แค่ทางมัน…”

 

“ข้าไม่ต้องการได้ยินข้อแก้ตัวว่าทางเดียวกัน”

 

ข้าพูดขัดขึ้นทันที

 

นัมกุงบีอาเงียบไป…แล้วทำหน้าเหมือนนางเพิ่งจะหมดหนทางโต้แย้งอะไร

 

“ข้าทราบดีว่าท่านเป็นบุตรีของตระกูลนัมกุง”

 

“แต่… ทำไมถึงไม่ยอมให้ข้าร่วมเดินทางด้วยล่ะ?”

 

“เพราะข้าไม่อยากให้ร่วมเท่านั้น ตระกูลนัมกุงมิใช่ตราที่จะทำให้ข้าต้องเชื่อฟังทุกเรื่อง”

 

“อ่า…”

 

“แต่สิ่งที่ข้าไม่เข้าใจที่สุดก็คือ…”

 

“ทำไมถึงปล่อยให้ทายาทสายตรงของตระกูลนัมกุงมาเดินทางคนเดียวเช่นนี้?”

 

ข้าพยายามรักษามารยาทขณะพูดคุยกับนาง แต่ข้าก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขนลุกซู่ทุกครั้งที่อยู่ใกล้นาง

 

นัมกุงบีอาใช้มือข้างที่ว่างเกาแก้มตัวเองเบาๆดูเหมือนนางจะรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่เล็กน้อย

 

“ตอนออกเดินทาง… ข้าเดินทางพร้อมกับผู้อาวุโสของตระกูล”

 

“…แล้วทำไมตอนนี้ถึงเหลือแค่เจ้า?”

 

“ข้าเดินหลงทางมาตั้งแต่กลางทางแล้ว…”

 

…

 

ข้าถึงกับพูดไม่ออก

 

นางออกเดินทางกับขบวนของตระกูลนัมกุง มีผู้ติดตามมากมาย มีรถม้าให้โดยสาร แล้วนางเดินหลงทางได้ยังไง!?

 

‘…ถ้าข้าไม่มีความทรงจำจากชาติที่แล้ว ข้าคงไม่เข้าใจเลยจริง ๆ’

 

ข้านึกถึงภาพของนัมกุงบีอาในชาติก่อนที่แยกซ้ายขวาไม่ออก

 

ราชินีกระบี่มารผู้ยิ่งใหญ่… แต่กลับเป็นคนหลงทางที่สุดในใต้หล้า

 

ข้าถอนหายใจ ก่อนจะกล่าวว่า

 

“พวกข้าไม่ได้เดินทางไปเสฉวน”

 

“จริงหรือ? แต่ข้ารู้สึกว่าพวกเจ้ากำลังไปทางนั้นอยู่นะ”

 

…นี่นางแยกทางไม่ออก แต่ดันมีสัญชาตญาณที่แม่นยำเกินไปอีกหรือ?

 

ข้ากระแอมก่อนจะพูดต่อ

 

“อย่างไรก็ตาม ข้าไม่ว่าอะไรหากท่านจะเดินทางของท่านเอง”

 

“แต่ขอให้มันเป็นเพียงแค่นั้น อย่าก้าวก่ายไปมากกว่านี้”

 

พูดจบแล้ว… คราวนี้มันต้องจบจริง ๆ

 

ข้าหันหลังและเตรียมเดินกลับไปยังค่ายของตน

 

แต่แล้ว

 

“สหายน้อย”

 

เสียงของนัมกุงบีอาเรียกข้าเอาไว้

 

ข้าชะงัก

 

“…มีอะไรอีก?”

 

“ข้ามีนามว่านัมกุงบีอา”

 

“…ข้าทราบดี”

 

นางยังคงจ้องข้าเขม็ง

 

“…แล้วไง?”

 

เกิดความเงียบขึ้นชั่วครู่ ก่อนที่นางจะเอียงศีรษะเล็กน้อย คล้ายกำลังขบคิดบางอย่าง และเมื่อดูเหมือนว่านางนึกอะไรออก นางก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

 

“ข้าแนะนำตัวแล้ว… เช่นนั้น ท่านก็ควรบอกชื่อของท่านแก่ข้าด้วยสิ”

 

…

 

‘ไม่เอาเด็ดขาด!’

 

ข้ากำลังจะตอบปฏิเสธ แต่จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของข้า

 

ข้ายิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบกลับไป

 

“…ข้ามีนามว่ากู่จอลยอบ”

 

“หา?”

 

“ข้าคือกู่จอลยอบแห่งตระกูลกู่ กู่จอลยอบ”

 

นัมกุงบีอาฟังแล้วพยักหน้ารับ

 

…เหมือนกับว่านางตั้งใจจะจดจำชื่อนี้ให้ขึ้นใจ

 

…ขอโทษด้วยนะ กู่จอลยอบ

 

…ข้าขอใช้ชื่อเจ้าสักหน่อยเถอะ

 

ข้ารู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย ที่ใช้ชื่อของคนอื่นแบบนี้ แต่เพื่อให้ตัวเองหลีกพ้นจากสถานการณ์อันน่าหวาดหวั่นนี้…

 

ก็ต้องทำแบบนี้แหละ!