สหายวัยเยาว์ของจอมยุทธ์อันดับหนึ่งในใต้หล้า - ༺ บทที่ 103 ยินดีที่ได้พบนะ เจ้าเด็กน้อย (3) ༻

รากษสเอื้อมมือขึ้นลูบลำคอตนเองเบา ๆ

 

ความรู้สึกจากเมื่อครู่ที่ทั่วร่างถูกฉีกกระชากยังคงหลงเหลืออยู่จนร่างกายแข็งค้าง

 

‘ทั้งหมดนั้น…เป็นเพียงภาพลวงตาอย่างนั้นหรือ?’

 

ผู้ที่ใช้ชีวิตคลุกคลีอยู่กับกลิ่นอายแห่งความตายมายาวนาน ย่อมเข้าใจดียิ่งกว่าผู้ใด—มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกผิดเพี้ยน

 

สิ่งที่ตนสัมผัสได้แน่ชัด คือ “ความตาย”

 

เพียงไม่กี่ก้าว กลับสัมผัสได้ถึงความตายหลายร้อยครั้งประดังเข้ามา

 

มันเป็นพลังสังหารกระนั้นหรือ? หรือเพียงเพราะตนเผลอไผลจนตกอยู่ใต้แรงกดดันของบรรยากาศกันแน่

 

‘ข้า…รากษส…จะแพ้ให้กับเจ้าหนูนั่น?’

 

แท้จริงแล้ว รากษสเคยเป็นหนึ่งในหน่วยนักฆ่าเงารัตติกาล ที่มีราชาเงามืดเป็นผู้ควบคุม

 

แม้ปัจจุบันจะย้ายมาจงรักภักดีกับเจ้าตำหนัก แต่ความจริงที่ว่าเขาเคยเป็นหนึ่งในหน่วยลับของราชาเงามืดย่อมบ่งบอกถึงความสามารถที่มิอาจดูแคลน

 

นักฆ่านั้นแตกต่างจากจอมยุทธ์ทั่วไป ไม่ได้ยึดติดกับขอบเขตพลังมากนัก ด้วยทักษะเฉพาะด้านในการลอบสังหารและโจมตีแบบปิดลับ จึงมีวิถีทางที่แยกจากสายอื่นโดยสิ้นเชิง

 

หากจะเปรียบ ก็คงคล้ายกับสายผู้ใช้พิษ

 

ดังนั้น รากษสจึงเชื่อเสมอว่า ตราบใดที่เวลาและสถานที่เหมาะสม แม้ต้องสังหารผู้ที่อยู่เหนือกว่าตนหนึ่งระดับ ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้

 

เขาภาคภูมิในฝีมือของตนเองถึงเพียงนั้น

 

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้คืออะไร?

 

รากษสจ้องมองกู่หยางชอน ขณะพยายามปรับลมหายใจที่ยังวูบไหวให้กลับคืนสู่ปกติ

 

ไม่ว่าจะเป็นอัจฉริยะเพียงใด หากดูจากขอบเขตแล้วก็ยังไม่เกินระดับชั้นหนึ่ง

 

ในยุทธภพ สายตาของจอมยุทธ์จะเริ่มนับจริงจังก็เมื่อก้าวข้ามระดับชั้นยอดขึ้นไปเท่านั้น

 

ระดับชั้นยอด…คือจุดที่ทำลายข้อจำกัดเดิม ขยายขอบเขต และเติมเต็มพลังใหม่ให้แก่ตนเอง

 

แม้จะใช้พลังในปริมาณเท่าเดิม แต่ระดับความแข็งแกร่งจะเปลี่ยนแปลงโดยสิ้นเชิง และสัมผัสต่อพลังรอบกายก็จะแหลมคมขึ้น

 

กล่าวได้ว่า เป็นจุดเริ่มต้นที่จอมยุทธ์เริ่มเข้าใจวิถีของพลังอย่างแท้จริง

 

ผู้ใดที่สามารถข้ามพ้นระดับนั้นได้ จะถูกกล่าวขานว่าก้าวเข้าสู่ภาวะ ‘เหนือสามัญ’

 

ทั้งที่พลังนักฆ่ามักไม่พัฒนาไปถึงระดับนั้นง่าย ๆ ทว่า รากษสกลับเป็นผู้ที่บรรลุถึงระดับชั้นยอดอย่างแท้จริง

 

ถึงอย่างนั้น เขากลับถูกเจ้าหนูนั่นกดดันอย่างสิ้นเชิง

 

“เจ้า…ทำอะไรกับข้ากันแน่…”

 

แม้จะเอ่ยปากถาม แต่รากษสก็ไม่ได้รับคำตอบใดจากกู่หยางชอน

 

อีกฝ่ายเพียงยืนสงบนิ่งถือกระบี่ไว้ในมือเท่านั้น

 

“นี่มันเรื่องบัดซบอะไรกันแน่วะ…!”

 

รากษสสบถกราดด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน ทว่ากู่หยางชอนยังคงเงียบงัน ดวงตาแน่วแน่จ้องมองมาไม่ขาดสาย

 

เมื่อครู่ อีกฝ่ายเพิ่งกล่าวว่าตนชื่อ “ชินชอล”

 

เขาไม่เข้าใจความหมายนั้น จึงลองไตร่ตรองชั่วครู่ แต่ก็ไม่อาจเชื่อมโยงกับสิ่งใดได้ จึงสรุปว่าอีกฝ่ายคงตั้งใจสร้างความสับสนให้ตน

 

ตามรายงานที่ได้รับมา กู่หยางชอนนั้นฝึกสายหมัดเช่นเดียวกับพ่อของเขา—ยอดจอมยุทธ์ผู้มีฉายานักรบพยัคฆ์

 

และที่แน่ชัดกว่านั้นคือ ก่อนหน้านี้ก็ยังเห็นชัดว่าอีกฝ่ายใช้หมัดมืออย่างเชี่ยวชาญ

 

แต่ตอนนี้…เกิดอะไรขึ้น?

 

‘ถึงขั้นจะแสร้งทำเป็นยอดกระบี่เลยหรือ?’

 

กู่หยางชอนเคยแสดงให้เห็นอย่างเด่นชัดแล้วว่าเชี่ยวชาญวิชาหมัด จึงยากที่จะเชื่อว่าอีกฝ่ายจะถนัดกระบี่ด้วย

 

แม้จะเป็นผู้มีพรสวรรค์สูงส่งปานใด แต่จะให้ชำนาญทั้งสองสายอย่างสมบูรณ์ก็เป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้

 

และนั่นก็ปรากฏชัดตรงท่วงท่าที่ราวกับเปิดช่องโหว่มากมายของกู่หยางชอนในตอนนี้

 

ต่างจากก่อนหน้านี้ลิบลับ—ตอนที่เขากำหมัดไม่มีแม้แต่ช่องว่างให้มองเห็น ทว่าเมื่อต้องถือกระบี่กลับแลดูเปราะบางถึงขั้นสามารถโจมตีจุดใดก็สังหารได้ทันที

 

แน่นอนว่า เหล่ายอดยุทธ์ระดับสูงสุดที่ฝ่าขีดจำกัดของวิชายุทธ์จนหลอมรวมตัวตนเข้ากับพลังวรยุทธ์ของตน มีอยู่จริงในยุทธภพ

 

ไม่ว่าจะเป็นเจ้าตำหนักรัตติกาล หรือแม้แต่ราชาเงามืด—ยอดนักฆ่าอันดับหนึ่งก็ล้วนอยู่ในระดับนั้น

 

‘ถ้าอย่างนั้น…เจ้าหนูนี่ก็อยู่ในระดับเดียวกันกับพวกนั้นหรือไง?’

 

แค่คิดขึ้นมาเองก็อยากหัวเราะให้ตัวเอง

 

เพราะถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่อาจเอื้อมถึงระดับนั้น และยังไม่กล้าจะเอ่ยปากอ้างด้วยซ้ำว่าตนอยู่ใกล้

 

ดังนั้นเจ้าหนูตรงหน้าจะไปถึงระดับนั้นได้อย่างไรกัน?

 

…ทั้งที่รู้ดีว่าไม่ใช่ ทำไมถึงขยับตัวไม่ได้

 

“เจ้าหนู”

 

เสียงของกู่หยางชอนเอ่ยขึ้น ทำให้รากษสสะดุ้งเฮือก

 

“ท่าทางเจ้าสั่นจนเสียจังหวะแล้วนะ ตั้งหลักดี ๆ เถอะ”

 

“เจ้า…!”

 

คำพูดที่ฟังดูราวกับสั่งสอนของกู่หยางชอน ทำให้เส้นเลือดบนลำคอของรากษสปูดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

 

“กล้าดียังไง…ไอ้เด็กเวรอย่างเจ้ากล้าคิดจะสั่งสอนข้าอย่างนั้นรึ!”

 

“หึ…แม้แต่จากใบไม้เล็กๆ ยังต้องรู้จักแสวงหาความหมาย แล้วเจ้าล่ะ เจ้าหนูน้อย เจ้ากลับละทิ้งแก่นแท้ที่ผู้ฝึกยุทธพึงมีไปเสียแล้ว”

 

“หุบปาก! ที่ข้ายังไม่ฆ่าเจ้าในทันทีเพราะเห็นว่าการดิ้นรนของเจ้านั้นมันช่างน่าขัน แต่ดูท่าเจ้าจะลืมตัวเกินไปแล้ว!”

 

เป็นคำยั่วยุที่น่าขันยิ่ง

 

สำหรับนักฆ่าซึ่งต้องดำรงชีวิตอยู่ด้วยความเยียบเย็นและสติอันมั่นคง คำพูดเพียงเท่านี้นับว่าไม่อาจสั่นคลอนจิตใจได้เลย

 

แต่ก็เป็นเรื่องน่าขำ…เพราะรากษสกลับหวั่นไหว

 

เขากัดฟันแน่น พลางเร่งเร้าแรงปราณขึ้นมาด้วยตนเอง

 

‘อย่าให้ภาพลวงตามาหลอกเจ้า…มันก็แค่กำลังรนหาที่ตายเท่านั้น’

 

เขากดจิตให้เย็นลงอย่างฝืนทน และแรงปราณนั้นก็ไหลเวียนรวมเข้าที่มีดสั้นในมือ

 

ส่วนกู่หยางชอนยังคงยืนอยู่เช่นเดิมด้วยใบหน้าสงบนิ่ง

 

จุดหมายของรากษสคือช่องว่างที่เปิดออกตรงหน้าอก จุดที่เขาจะจบศึกได้ด้วยการแทงทะลุหัวใจ

 

ด้วยความเร็วของรากษส หากระดมพลังไว้ที่ปลายเท้า ยามจู่โจมก็ใช้เวลาเพียงพริบตาเดียว

 

จะต้องรีบจัดการให้เสร็จก่อนฟ้าสาง

 

ทันทีที่เขาต่ำตัวลงเตรียมจู่โจม

 

“เมื่อก่อน ข้าเคยพูดคำหนึ่งให้เด็กๆ ฟังอยู่เสมอ”

 

เสียงของกู่หยางชอนทำให้ร่างรากษสหยุดชะงัก

 

‘อะไรนะ…?’

 

ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เป็นเพราะร่างกายถูกบางสิ่งตรึงไว้จนขยับไม่ได้ต่างหาก

 

ไม่ใช่แรงกดจากพลังภายในแน่นอน แล้วมันคืออะไรกันแน่?

 

“เมื่อความโกรธเข้าครอบงำ หัวใจก็จะว้าวุ่น และจิตที่สั่นไหวก็จะซึมซาบเข้าสู่กระบี่”

 

กู่หยางชอนกล่าวพลางทอดสายตามองซากศพของยอดกระบี่ดอกเหมยที่นอนเกลื่อนอยู่รอบตัว

 

“หากเป็นเช่นนั้น ดอกเหมยที่กำลังผลิบานก็จะร่วงโรยตามเจตจำนงแห่งสวรรค์ และการจะให้มันผลิบานขึ้นอีกครั้ง…คงต้องรออีกนานนับแรมปี”

 

แววตาของเขาว่างเปล่า ทว่าถ้อยคำนั้นกลับแฝงไว้ด้วยอารมณ์นับไม่ถ้วน

 

“คนเฒ่าคนนั้นที่เคยพร่ำสอนถ้อยคำนั้น ยังจำได้ดี…ตอนเผชิญมหันตภัยโลหิต เขากลับเป็นคนแรกที่ปลดปล่อยความโกรธอย่างบ้าคลั่ง เจ้าไม่คิดหรือว่ามันน่าขัน?”

 

“นี่เจ้าพร่ำเพ้ออะไรของเจ้า!”

 

รากษสแทบอยากสบถออกมา เขาไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อยว่าคำพูดพิลึกพิลั่นที่หลุดจากปากกู่หยางชอนนั้นมีความหมายใดแฝงอยู่

 

“เข้าใจหรือไม่…ก็ไม่สำคัญหรอก”

 

ซู่ว์…

 

“เพราะนี่ก็แค่การระบายอารมณ์ของตาเฒ่าที่น่าเวทนา…เท่านั้นเอง”

 

“…ว่าอย่างไรนะ?”

 

เบื้องหน้าของรากษส—บางสิ่งหล่นลงมา

 

เพดานของที่นี่คือชั้นหินทึบ ไม่มีช่องว่างให้สิ่งใดร่วงหล่นได้

 

เขาหรี่ตาลง มองต่ำไปยังพื้นหินเบื้องล่าง

 

สิ่งที่ตกลงมา คือกลีบดอกเหมย

 

และเพียงพริบตา กลีบนั้นก็แหลกสลาย

 

“อะไรกัน…”

 

เขาเงยหน้าขึ้นมองกู่หยางชอนอีกครั้ง แต่สิ่งที่เห็นรอบตัวอีกฝ่ายก็ยังคงเป็นเพียงความว่างเปล่า

 

กรอด…

 

เขาขบฟันแน่น

 

นี่เขาเห็นภาพลวงตางั้นหรือ? หรือเป็นเพราะสับสนจากสิ่งที่เกินจะเข้าใจ?

 

ร่างที่เคยแข็งค้างของเขากลับมาเคลื่อนไหวได้อีกครั้งโดยไม่รู้ตัว

 

รากษสไม่ลังเลแม้แต่น้อย เวลานี้เขาไม่มีสิทธิ์รีรอ เป้าหมายที่ได้รับมอบหมายจากเจ้าตำหนักนั้นยังไม่สำเร็จ และเขาต้องจบเรื่องทั้งหมดเสียที

 

แรงปราณห่อหุ้มทั่วกาย ก่อนที่เขาจะพุ่งเข้าใส่กู่หยางชอนราวกับลูกธนูที่ถูกยิงออกจากคันศร

 

จุดหมายยังคงเหมือนเดิม—หัวใจ

 

และเมื่อเห็นศัตรูตรงหน้าขยับ รากษสก็แค่นเสียง

 

ช้าเกินไป

 

‘ก็แค่ดิ้นรนไร้ค่า’

 

เขาเห็นอย่างชัดเจน กู่หยางชอนกำลังยกกระบี่ขึ้น

 

แต่การเคลื่อนไหวนั้นแสนจะเชื่องช้า

 

ด้วยความเร็วของเขา มีดสั้นในมือจะเสียบทะลุหัวใจอีกฝ่ายก่อนที่กระบี่จะฟันลงมาเสียอีก

 

…หรือก็ควรจะเป็นเช่นนั้น

 

ฟุวะก!

 

เสียงน่าขนลุกดังขึ้นพร้อมละอองเลือดที่กระเซ็นไปทั่ว ก่อนที่บางสิ่งจะลอยเคว้งและร่วงลงกระแทกพื้น

 

“อ๊ากกก…!!”

 

รากษสร้องคำรามลั่น เข่าทรุดทรุดลงกับพื้น

 

เขายกมือข้างหนึ่งกุมไหล่ พลางเหลียวหลังกลับไปมองด้วยดวงตาสั่นไหว…แล้วเขาก็เห็น

 

แขนของตนเองที่ยังคงกำมีดสั้นไว้…กำลังกลิ้งอยู่บนพื้น

 

“เป็นไปไม่ได้…!”

 

เขาแน่ใจว่ากู่หยางชอนช้ากว่าแน่ ๆ

 

เขาแน่ใจว่าตัวเองเร็วกว่าหลายเท่า

 

แล้วไย…แขนของเขาถึงถูกตัดขาดไปเสียได้?

 

ซู่…ซู่…

 

เสียงแผ่วเบาเริ่มขยับเข้ามาใกล้หูอีกครั้ง

 

เขาเงยหน้าขึ้นด้วยสัญชาตญาณ—แล้วก็เห็นมัน

 

กลีบดอกเหมย

 

กลีบดอกเหมยที่ร่วงลงมาทีละแผ่น

 

‘นี่มัน…อะไรกันแน่? มาจากไหนกัน…?’

 

เสียงซ่าเบา ๆ ยังดังต่อเนื่อง

 

เขามองดูกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นทีละกลีบลงบนพื้นหินตรงหน้า…

 

รากษสรู้ทันที…ว่าบางอย่างผิดปกติ

 

[นี่มันอะไรกัน?]

 

พอได้สติกลับมาเล็กน้อย เขาก็พบว่าตัวเองกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ผิดแผกไปจากเมื่อครู่

 

ข้าถือกระบี่ไว้ในมือ ส่วนรากษส—มือสังหารผู้เปิดเผยตัวเอง—กลับนั่งทรุดอยู่กับพื้นโดยไร้แขนข้างหนึ่ง

 

[อย่าบอกนะว่า…]

 

ข้าหลุดสติไปอีกแล้ว? เหมือนกับตอนที่สู้กับปีศาจทำลายล้าง?

 

‘เจ้าฟื้นแล้วหรือ’

 

[…หือ?]

 

เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว ข้าเผลอถามไปโดยไม่รู้ตัว

 

[ตาแก่…หรือว่า?]

 

‘ใช่ ข้านี่แหละ นานแล้วสินะ’

 

[แล้ว…ท่านกำลังทำอะไรอยู่นี่!?]

 

ข้าพยายามขยับตัว แต่ไม่ว่าพยายามอย่างไรก็ขยับได้แค่ปลายนิ้วเท่านั้น

 

ร่างกายทั้งหมด…ไม่ได้อยู่ในการควบคุมของข้าอีกแล้ว

 

‘อย่าขัดขืนไปหน่อยเลย เดี๋ยวก็คืนให้แล้ว’

 

[นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!?]

 

‘เรื่องอะไรกันอีกล่ะ? ข้าก็กำลังช่วยชีวิตเจ้าอยู่นี่ไง’

 

[แต่…ท่านเคยบอกว่าทำแบบนี้ไม่ได้ไม่ใช่หรือ? ว่าท่านไม่อาจควบคุมร่างข้าได้…]

 

ข้ายังจำได้ดี ท่านยืนยันเองว่าไม่สามารถสิงร่างหรือควบคุมตัวข้าได้

 

แต่นี่มันอะไรกัน!? ถ้าไม่ใช่การสิงร่าง แล้วจะเรียกว่าอะไรได้อีก!?

 

เมื่อข้าถามกลับไป เสียงของตาแก่ชินก็ตอบมาอย่างหน้าตาเฉย

 

‘…นั่นน่ะสิ ข้าเองก็ไม่คิดว่าจะทำได้เหมือนกัน แต่ปรากฏว่ามัน…ทำได้นี่นะ’

 

…ตาแก่ชินนี่สติเสียแล้วแน่ ๆ

 

[บ้าจริง…]

 

‘อย่าบ่นน่า! ยังไงข้าก็อยู่ได้ไม่นาน และคงทำบ่อยไม่ได้หรอก เพราะงั้นเงียบๆ ไปเถอะ!’

 

“อึก…”

 

รากษสกัดเสียงครางขณะจับไหล่ตนเองแน่น ก่อนจะล่าถอยออกห่างด้วยสีหน้าเจ็บปวด

 

“ฮ้า…ฮ้า…!”

 

“เร็วกว่าที่คิดนะ เจ้านี่”

 

“…แกปิดบังพลังไว้สินะ…!”

 

“พูดซ้ำซากเหมือนพวกตัวประกอบเลยนะ ข้าผิดหวังหน่อย ๆ แล้วสิ…”

 

ท่าทางที่ตาแก่ชินสะบัดกระบี่เบา ๆ เป็นเพียงการปัดเศษฝุ่นธรรมดา

 

แต่สำหรับข้า ผู้ที่ยังรู้สึกถึงทุกการเคลื่อนไหวในร่างกายของตน…กลับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น

 

‘นี่ก็เป็นโอกาสดีสำหรับเจ้าด้วย ตั้งใจสัมผัสให้ดีล่ะ’

 

ไม่จำเป็นต้องเอ่ยถามว่าหมายความว่าอย่างไร เพราะถึงจะควบคุมร่างไม่ได้ แต่ข้าก็สัมผัสได้ชัดเจนเกินพอว่าไหลเวียนพลังภายในร่างกำลังเคลื่อนไปเช่นไร

 

‘คงเพราะเจ้ากินพลังแห่งวิญญาณจากวัตถุวอเศษเข้าไปล่ะมั้ง อย่างน้อยก็ยังดีที่ใช้กระบี่ได้โดยไม่มีปัญหา’

 

ตาแก่ชินไม่ได้เรียกใช้เคล็ดเพลิงของตระกูลกู่ที่เขาใช้ไม่ถนัด แต่ดึงเพียงปราณวิญญาณที่แฝงอยู่ในกายมาใช้เท่านั้น…ความรู้สึกของมันช่างจั๊กจี้จนยากจะอธิบาย

 

เมื่อหันไปมองรากษสที่ยืนหอบหายใจอยู่ไกลออกไป ก็เข้าใจได้ทันที—ตาแก่ชินใช้น้ำหนักเพียงบางส่วนของพลัง ก็สามารถกดดันรากษสได้ถึงเพียงนี้

 

สายพลังมุ่งเน้นการต่อสู้ระยะประชิดนั้นมีพลังทำลายล้างมหาศาลก็จริง แต่ก่อนจะขึ้นถึงระดับสูงกลับไม่ค่อยได้แสดงศักยภาพออกมานัก ข้าจึงต้องถมช่องโหว่นั้นด้วยพลังภายในที่มากเกินตัวอยู่เสมอ

 

แม้จะไม่ได้คิดว่าการใช้กระบี่จะดีกว่า แต่ตอนนี้…

 

‘เฮ้อ เจ้านี่มันชินกับการใช้พลังเกินตัวเสียจริง’

 

เสียงของตาแก่ชินดังขึ้น คล้ายเอือมระอาเต็มทน

 

‘แค่ใช้ให้เพียงพอก็พอแล้วก็ยังไม่รู้จักคิด ถึงจะเข้าใจว่าพลังเพลิงมันกินแรง แต่เจ้าก็ใช้มันอย่างสิ้นเปลืองเกินไป’

 

การเรียกเปลวเพลิงย่อมต้องใช้พลังจำนวนมาก ข้ารู้ดี แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้

 

‘อย่ามาอ้างว่าหลีกเลี่ยงไม่ได้หน่อยเลย ข้าขอบอกไว้ก่อน ถ้าวันหนึ่งเจ้าเดินไปจนชนกำแพง ก็อย่าได้พูดว่า “ข้าไม่รู้จะทำอย่างไร” ล่ะ’

 

[…ทำไมจู่ ๆ ท่านถึงมาสั่งสอนข้าขึ้นมาอีกล่ะขอรับ…]

 

‘เพราะมันน่าหงุดหงิดนัก! ก็คิดว่าเจ้านี่มีพรสวรรค์มาก คงจะเดินไปในทางของตนได้เอง…แต่ดูสิ สุดท้ายเด็กที่เคยเหยียบย่างขึ้นสู่จุดสูงสุด กลับยืนหยุดอยู่แค่ตรงนี้…’

 

[…!]

 

เมื่อครู่นี้…ตาแก่ชินพูดว่าอะไร?

 

ไม่สิ ข้าคงหูฝาดไป…

 

[เมื่อกี้…ท่านว่าอะไรนะครับ?]

 

‘ข้ารู้ ว่าเจ้าย้อนเวลากลับมา’ 

 

คำพูดของตาแก่ชินทำให้หัวใจข้าหล่นวูบลงไปในเงามืดทันที…