สหายวัยเยาว์ของจอมยุทธ์อันดับหนึ่งในใต้หล้า - ༺ บทที่ 115 จักรพรรดิแห่งกระบี่ท้องนภา นัมกุงจิน (2) ༻

ตอนที่เจ้าหายไป…เจ้าคงไม่มีวันรู้หรอกว่า ข้าเป็นอย่างไรบ้าง

 

และเจ้าก็จะไม่มีวันได้รู้ด้วย เพราะแม้ข้าจะตายไป ข้าก็จะไม่เอ่ยสิ่งใดกับเจ้าอีก

 

รู้หรือไม่—ข้าไม่ชอบดวงจันทร์เอาเสียเลย

 

การที่จันทร์ลอยขึ้นฟ้า ก็หมายความว่ากลางคืนได้มาเยือนแล้ว

 

…และข้านั้น เกลียดความมืดยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

 

ต่างจากเจ้า…เมื่อจันทร์ขึ้น เจ้าก็มักจะยืนอยู่นิ่งๆ แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าเสมอ

 

ในตอนนั้น ข้าก็ยังสงสัยอยู่เสมอว่า เจ้ากำลังมองหาอะไรอยู่

 

เสียงที่ข้าร้องเรียกให้เจ้ากลับเข้ามา เจ้ากลับไม่แม้แต่จะหันมอง ข้าเคยไม่เข้าใจ…แต่ตอนนี้ กลับเริ่มสงสัยขึ้นมานิดหน่อย

 

เจ้ามองจันทร์นั้น แล้วฝันถึงสิ่งใดกันนะ?

 

ชีวิตของเจ้ากับข้า มันก็ไม่ได้ต่างกันนักหรอก ไม่ต่างไปจากการคลานอยู่ในโคลนตมของสุนัขข้างถนน

 

แต่แม้จะอยู่ในชีวิตอันต่ำต้อย…เจ้ากลับยังมีบางสิ่งให้เฝ้ามอง

 

…ต่างจากข้า

 

ในตอนนั้นข้าเคยถามว่า เจ้าชอบจันทร์ถึงเพียงนั้นเลยหรือ?

 

และเจ้าก็เพียงหลับตาลงโดยไม่ตอบอะไร

 

น่าขันนัก…เพียงแต่ว่าตอนนี้เจ้าไม่อยู่แล้ว ข้ากลับรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมานิดหน่อย

 

เพียงเล็กน้อยเท่านั้น น้อยเสียจนไม่มีใครมองออก

 

…เจ้าทำแบบนั้นไปทำไมกันแน่ ข้ายังไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย

 

เมื่อตายแล้ว เจ้าจะไม่มีวันได้เห็นจันทร์ที่เจ้าชอบอีก จะไม่มีวันได้จับดาบที่เจ้ารักอีก แม้แต่การล้างแค้นตื้นเขินที่เจ้าคิดฝันไว้…เจ้าก็ไม่มีวันทำได้อีกต่อไป

 

ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแท้ๆ …แล้วทำไมเจ้าถึงยังเลือกแบบนั้น?

 

…แต่ถึงเราจะได้พบกันอีก เจ้าก็คงไม่ยอมตอบข้าอยู่ดี

 

นิสัยเฮงซวยนั่น ข้าไม่ต้องมองก็รู้

 

ในช่วงวินาทีสุดท้าย…เจ้าถามข้าว่า

 

“จันทร์…ยังอยู่หรือไม่?”

 

ตอนนี้ จันทร์ไม่ได้อยู่แล้ว

 

เพราะตั้งแต่วินาทีนั้น มันก็ลับฟ้าไปเรียบร้อย

 

ซ่า…

 

ซ่า…

 

ข้ารินสุราลงบนคมกระบี่

 

สุรานี้…คือสิ่งเดียวกับที่เจ้ามักจิบเป็นครั้งคราว

แค่นี้คงพอแล้วกระมัง

 

[…แต่ข้าจะไม่บอกเจ้าหรอกนะ ว่าจะทำตามที่เจ้าหวัง]

 

เพราะข้าไม่เคยได้ยินจากปากเจ้าว่า เจ้าฝันถึงสิ่งใด หรืออยากไปให้ถึงที่ใด

 

ข้าจึงไม่อาจทำในสิ่งที่เจ้าคาดหวังได้

 

แม้แต่คำพูดง่ายๆอย่าง ข้าจะไม่ตาย เพราะนี่คือชีวิตที่เจ้าช่วยไว้

เจ้าก็ยังไม่เอ่ยออกมา

 

เพราะเจ้ารู้ดีอยู่แล้วว่า…ไม่มีทางทำได้

 

ข้ากระดกสุราที่เหลือในไหรวดเดียวหมด แล้วเก็บมันไป

 

ความรู้สึกไร้สาระในอก…ควรพอได้แล้ว

 

รอบกายของข้า เต็มไปด้วยศพของจอมยุทธ์จากสหพันธ์ยุทธภพ

ร่างพวกเขาไหม้เกรียม บางส่วนแหลกเละจนแทบดูไม่ออกว่าเคยเป็นมนุษย์

 

ข้าเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า

 

[…จันทร์นั่น ยังลอยอยู่เหมือนเดิม]

 

แสงจันทร์เต็มดวงยังคงสาดส่องจากเบื้องบน …แต่ไม่ใช่จันทร์ที่ข้าอยากมองอีกต่อไป

 

สิ่งแรกที่ข้ารู้สึกได้ หลังจากทะลวงถึงขอบเขตจุดสูงสุด… คือความรู้สึกแปลกแยกที่ไม่เคยมีมาก่อน ก็เพราะนี่คือจุดเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนที่สุดตามระดับพลัง

 

ขอบเขตจุดสูงสุด คือจุดที่ร่างกายและปราณภายในค่อยๆ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

 

พูดให้เข้าใจง่ายก็คือ…พลังปราณภายในเริ่มซึมลึกเข้าสู่ร่างกายโดยสมบูรณ์

 

แม้จะไม่ได้ใช้ปราณ พลังของร่างกายก็ยังแข็งแกร่งขึ้นอย่างชัดเจน และการรับรู้ผ่านสัมผัสพลังที่เคยต้องใช้สมาธิแยกออกจากกัน… บัดนี้กลับมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

 

บางคนเรียกจุดนี้ว่า “เหนือมนุษย์”

บางคนก็ว่าเป็นจุดเริ่มต้นของการ “ก้าวข้ามความเป็นคน”

 

…จะเรียกอย่างไรก็ช่าง

สำหรับข้า ทุกสิ่งที่เผชิญล้วนเป็นเพียง “หนึ่งในเส้นทาง” เท่านั้น

 

ฟึ่บ!

 

เปลวไฟรอบตัวข้าไม่ได้แผ่กว้างออกมา เพราะข้าเก็บมันไว้ภายในอย่างสมบูรณ์

 

สายตาของข้าในตอนนี้กว้างไกลและชัดเจนยิ่งกว่าเดิม และเพียงแค่สัมผัส…ข้าก็รู้โดยสัญชาตญาณว่า ชายผู้นั้น…แข็งแกร่งกว่าข้า

 

‘แล้วไง?’

 

ข้าพยายามใช้เหตุผลไตร่ตรองดูอีกครั้ง ว่าจะฝ่าเข้าไปแบบนี้ดีหรือไม่

 

หากเขากล้าทำกับนัมกุงบีอาซึ่งเป็นสายเลือดตรงของตระกูลนัมกุงได้ถึงเพียงนี้ ก็คงไม่ใช่คนที่มีตำแหน่งต่ำต้อยนัก

 

แล้วข้าล่ะ? มีเหตุผลพอจะเข้าปะทะกับเขาหรือไม่?

สถานะว่าที่คู่หมั้น…ฟังดูไร้ความหมายเกินไปจะใช้เป็นข้ออ้างเสียด้วยซ้ำ

 

ตึบ…

 

ปลายเท้าข้างหนึ่งกดลึกลงกับพื้นแน่นด้วยพลัง แม้หัวใจจะตะโกนให้ใช้เหตุผล แต่ร่างกายของข้ากลับตอบสนองไปก่อนแล้ว

 

‘ถ้าจะต้องการเหตุผลละก็…’

 

เลือดนั่น เลือดที่ไหลอาบแก้มขาว และรอยแดงที่ปูดบวมอย่างเห็นได้ชัด…

 

…พอแล้ว นั่นแหละคือเหตุผลของข้า

 

ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโกรธไปทำไม ไม่รู้ว่าเหตุใดสิ่งเล็กน้อยนี้ถึงได้สั่นคลอนอารมณ์ของข้าได้ขนาดนี้

 

‘แต่ตอนนี้จะมาไล่หาคำตอบ…ก็สายไปแล้ว’

 

ตึง!

 

ความร้อนพลุ่งพล่านพุ่งขึ้นไปยังจุดตันเถียนกลาง พายุในร่างที่แปรปรวนรุนแรง…กลับสะท้อนอารมณ์ของข้าอย่างแม่นยำ

 

แต่ในยามนี้ ข้าสามารถควบคุมมันไว้ได้แล้ว

 

หากจะบอกว่าทำไมข้าถึงโกรธ—คำตอบมันก็ง่ายแสนง่าย

 

เพราะในใจที่ข้าคิดว่าไม่มีใครเข้าไปแตะต้องได้อีก กลับมีใครบางคนสร้าง “พื้นที่ว่าง” เอาไว้ แล้วแทรกตัวเข้ามาอย่างแน่นหนา

 

ร่างกายของข้าในตอนนี้…ตอบสนองรวดเร็วยิ่งกว่าสายลม

 

เมื่อข้าเคลื่อนตัวไปถึงด้านหลังของชายผู้นั้น เขาก็เพิ่งรู้ตัวและเริ่มขยับ

…แต่ก็สายเกินไปแล้ว

 

ข้าพ่นเปลวไฟออกมากั้นการมองเห็นของเขา และในเสี้ยววินาทีนั้น กำปั้นของข้าก็พุ่งเข้าใส่เพื่อหวังบดขยี้

 

ไม่มีเวลาคิดด้วยซ้ำว่าจะโจมตีตรงไหน แม้ท่วงท่าจะไม่สมบูรณ์เพราะรีบร้อนเกินไป แต่พลังที่ใช้…มากพอจะสยบได้

 

ควั่บ—!

 

กำปั้นที่เต็มไปด้วยพลังระเบิดออกพร้อมกับเสียงดังสนั่นก้อง ความร้อนที่แผ่ออกมารุนแรงเสียจนข้าต้องกัดฟันทน

 

‘ไม่เข้าเป้า…’

 

ขาดไปแค่คืบเดียว หมัดของข้าถูกมือของชายผู้นั้นจับไว้แน่น—ในระยะประชิด

 

ฟุ่บ!

 

พลังปราณภายในของเขากระแทกออกมาจากทั่วร่าง เปลวไฟที่ข้าปล่อยออกไปจึงถูกสลายหายไปในพริบตา แม้แต่ผิวหน้าของข้า ยังรู้สึกชาไปด้วยแรงกระแทก

 

ในสายลมที่แฝงอยู่ในพลังปราณภายในของเขา—กลับมีร่องรอยของปราณอสนีเจือปนอยู่ด้วย

 

“เจ้าคือใคร”

 

เสียงทุ้มหนักดังขึ้นจากชายผู้นั้น ท่วงท่าการคว้าหมัดข้าเมื่อครู่… เร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ หากเป็นการต่อสู้จริง คงเร็วยิ่งกว่านี้อีกเท่าตัว

 

แข็งแกร่ง…แข็งแกร่งจนไม่อาจประเมินได้ด้วยสามัญสำนึก

บุรุษตรงหน้า คือยอดฝีมือที่ลึกล้ำเกินกว่าข้าจะกะเกณฑ์

 

แต่ถึงอย่างนั้น ข้าก็แน่ใจอยู่อย่างหนึ่ง

 

…อย่างน้อย ข้าคงต่อยเข้าได้สักหมัด

 

ความรู้สึกในตอนนี้…เป็นเช่นนั้นจริงๆ

 

“เฮ้อ!”

 

ข้ารวบรวมพลังปราณภายในขึ้นมาอีกครั้ง ชายผู้นั้นกลับแค่นลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ราวกับกำลังประเมินบางสิ่ง

 

“พลังกล้าแข็งไม่น้อย ถือว่าน่าชมเชยทีเดียว แต่…”

 

จู่ๆ ก็มีพลังบางอย่างกดทับลงมาบนตัวข้า

 

เป็นพลังที่มีรูปเป็นร่างชัดเจน…และหนักหน่วงเสียจนรู้สึกได้ทันที

 

ข้ารู้จักมันดี—นี่คือหนึ่งใน “เคล็ดวิชาประจำตระกูลนัมกุง”

พลังเดียวกับที่เคยสัมผัสจากนัมกุงบีอาในชาติที่แล้ว เพียงแต่ระดับความลึกซึ้งของมัน…ต่างกันคนละชั้น

 

“ดูท่าเจ้าคงต้องฝึกสายตาให้เฉียบคมกว่านี้เสียหน่อย”

 

ชายตรงหน้าขยับมือ และเพียงเห็นปลายนิ้ว ข้าก็รับรู้ได้ทันทีว่าในนั้นเต็มไปด้วยปราณอสนีอันเกรี้ยวกราด แค่เพียงมอง ก็รับรู้ถึงชั้นเชิงของพลังที่เขาสั่งสมไว้ได้โดยไม่ต้องสงสัย

 

เมื่อปลายนิ้วใกล้แตะถึงหน้าข้า—จู่ๆ การเคลื่อนไหวทั้งหมดก็หยุดลง

 

“เจ้ากำลังทำอะไรอยู่กันแน่?”

 

เสียงนั้นแฝงไปด้วยโทสะ—แต่ไม่ได้เอ่ยถามข้า

 

ข้าเบือนสายตาไปด้านข้าง แล้วก็เข้าใจทันที

 

นัมกุงบีอา…กำลังโอบเอวชายผู้นั้นจากทางด้านหลัง

 

“…พอเถอะค่ะ ท่านพ่อ”

 

“หนีออกจากบ้านยังไม่พอ คราวนี้ถึงขั้นกล้าขัดคำสั่งแล้วงั้นรึ?”

 

“…”

 

แม้ถ้อยคำของเขาจะดุกร้าวเพียงใด แขนของนัมกุงบีอาที่โอบรอบร่างของเขากลับยิ่งรัดแน่นขึ้น

 

เมื่อเห็นเช่นนั้น เขาก็จิ๊ปากออกมาเบาๆ ด้วยความหงุดหงิด

 

แล้วในที่สุด…สายตาเย็นเยียบของเขาก็หันกลับมาจ้องมายังข้า

 

“เจ้าชื่ออะไร”

 

แม้พลังที่เขาปล่อยออกมายังปกคลุมร่างข้าอยู่ แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้ข้าทนไม่ไหว

 

…ข้าเคยสัมผัสพลังที่น่าหวาดหวั่นยิ่งกว่านี้มากนักในชาติที่แล้ว

 

ข้าจึงสบสายตากับเขาโดยไม่หลบเลี่ยง แล้วตอบกลับด้วยเสียงหนักแน่น

 

“ข้านามว่า กู่หยางชอน ขอรับ…ท่านผู้บัญชาการแห่งตระกูลนัมกุง”

 

ดวงตาของเขาฉายแววแปลกใจขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อข้า

 

“…อย่างนี้นี่เอง ข้าเคยได้ยินมาว่าเจ้าบรรลุขอบเขตสูงล้ำเกินวัย…ที่แท้เจ้าคือบุตรชายของผู้นำตระกูลกู่นี่เอง”

 

“ใช่ขอรับ”

 

“แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่า…ข้าเป็นใคร?”

 

ในแววตาที่จ้องกลับมา ปรากฏชัดถึงความเย่อหยิ่งเฉพาะตัวของตระกูลนัมกุง โครงหน้าคมเข้มเฉียบเย็น และพลังในถ้อยคำ ล้วนบ่งบอกสถานะได้อย่างชัดเจน

 

เขาคือ “ผู้นำตระกูลนัมกุง” คนปัจจุบัน

คือผู้สืบทอดตำแหน่งจักรพรรดิแห่งกระบี่ท้องนภาในยุคนี้

 

นัมกุงจิน

 

…คือบิดาของ “นัมกุงบีอา”

 

ต่อให้พยายามไม่รู้จัก ก็ย่อมรู้จักอยู่ดี เพราะไม่มีใครในยุทธภพที่จะเปล่งประกายพลังแบบนี้…ได้มากกว่าชายผู้นี้อีกแล้ว

 

ข้าไม่รู้หรอกว่าเหตุใดนัมกุงจิน ถึงได้ยอมละทิ้งมณฑลอันฮุย แล้วดั้นด้นมาถึงที่นี่ด้วยตนเอง …แต่ถึงอย่างนั้น ข้าก็ไม่มีทางก้มหน้าหลบสายตาโอหังของเขาแน่

 

“เจ้ากล้าจะยื่นมือทำร้ายผู้นำตระกูลนัมกุง เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้ากำลังจะก่อเรื่องใหญ่เพียงใด?”

 

“แต่ข้าเห็นกับตาว่า ท่านตบหน้าคู่หมั้นของข้าตั้งแต่เช้า ข้าจะนิ่งเฉยได้อย่างไร?”

 

“…ว่าอย่างไรนะ?”

 

“ข้าเพิ่งรู้ว่าท่านคือผู้นำตระกูลนัมกุงก็เมื่อตอนที่ได้เห็นใบหน้าของท่าน

ก่อนหน้านั้นสำหรับข้า ท่านก็แค่ผู้บุกรุก ที่ทำร้ายแขกของตระกูลกู่เท่านั้นเอง”

 

ข้าสลายเปลวไฟที่ห่อหุ้มร่างอยู่ แล้วถอนพลังร้อนที่อัดแน่นภายในออกมาทั้งหมด

 

ลมร้อนที่ระเบิดออกมาจากร่างกายพัดกระจายออกไปเป็นวงกว้าง เส้นผมด้านหน้าของนัมกุงจินสะบัดไหวเล็กน้อยท่ามกลางแรงลมนั้น

 

นัมกุงจินขมวดคิ้วแน่น สายตาคมกริบมองตรงมาที่ข้า

 

“เจ้าช่างกล้าพูดจาเลอะเทอะเสียจริง”

 

“ข้าเพียงทำในฐานะหนึ่งในสายเลือดของตระกูลกู่เท่านั้น”

 

พูดก็พูดเถอะ ข้าเองก็รู้ดีว่านี่มันแถทั้งเพ แต่ถึงอย่างนั้น ข้าก็ไม่ได้หวังว่ามันจะได้ผลอะไรหรอก

 

อย่างไรเสีย ข้าก็ไม่อาจด่าทอผู้นำตระกูลนัมกุงด้วยคำหยาบได้ตรงๆ

ดังนั้น การยั่วอารมณ์ด้วยถ้อยคำเช่นนี้…ก็นับว่าเหมาะสมที่สุด

 

นัมกุงจินค่อยๆ ถอนพลังปราณภายในที่กดทับอยู่กลับคืน จอมยุทธ์ของตระกูลนัมกุงที่ก่อนหน้านี้ชักกระบี่ขึ้นเตรียมพร้อมก็ได้รับสัญญาณให้ลดอาวุธลงเช่นกัน

 

พอแรงกดดันทั้งหลายหายไป ลมหายใจที่ติดขัดของข้าก็พลันคลายลงเล็กน้อย

 

นัมกุงจินพูดกับข้าด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 

“ข้าไม่มีเวลาจะมาเถียงกับคำแถของเจ้าอีกต่อไป เรื่องนี้ข้าจะรายงานตรงต่อท่านผู้นำตระกูลกู่โดยตรง”

 

ถึงจะถูกข้าเล่นงานในฉับพลัน เขากลับไม่เอ่ยถ้อยคำตำหนิหรือดุด่าใดๆ เพิ่มเติม แม้สีหน้าไม่สบอารมณ์จะเห็นได้ชัดเจน แต่เขากลับไม่แสดงความไม่พอใจออกมาอย่างเปิดเผย

 

…ทำไมกัน?

 

ข้านึกว่าเขาจะโวยวายหรือแผลงฤทธิ์เสียยกใหญ่เสียอีก

 

‘หรือว่า…กำลังติดขัดอะไรบางอย่างอยู่?’

 

หากไม่ใช่เช่นนั้น ก็ไม่น่าปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ ขนาดนี้

 

สีหน้าของนัมกุงจินแม้จะติดจะขุ่นมัวบ้าง แต่ก็รีบเก็บกลืนไว้ แล้วพูดขึ้นใหม่อีกครั้ง

 

คราวนี้—เกี่ยวกับบุรุษผู้หนึ่งที่ข้าเคยพบมาก่อน

 

“ได้ยินมาว่าเจ้ามอบบทเรียนให้กับบุตรชายของข้า เจ้าหมอนั่นเอาแต่พึ่งพาพรสวรรค์จนเสียคน ข้าเลยคิดว่าเขาคงประมาทเจ้าเกินไป… แต่พอได้เห็นเจ้าตัวจริง ข้าก็เข้าใจว่ามันไม่ใช่แค่นั้น”

 

“บทเรียนหรือขอรับ… ข้าไม่กล้าถึงขั้นสั่งสอนท่านคุณชายมังกรอสนีหรอกขอรับท่านผู้นำ

พูดให้ถูกคือเขามาหาเรื่องก่อน แล้วข้าก็ตอบกลับไปฝ่ายเดียวต่างหาก”

 

กรอด…

 

ทันทีที่ข้าเอ่ยถ้อยคำเหน็บแนมแฝงเข้าไปเล็กน้อย นัมกุงจินก็ขมวดคิ้วจนแทบเป็นปม

 

…มังกรอสนี งั้นหรือ

ตอนนั้นข้ายังอ่อนด้อยทั้งด้านพลังและฝีมือ แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปหมดแล้ว

 

หากนัมกุงชอนจุนแข็งแกร่งขึ้นมากกว่าก่อน ก็อีกเรื่อง

แต่ถ้าไม่—ก็คงไม่ใช่คู่มือของข้าอีกต่อไป

 

แน่นอนว่า…นัมกุงจินเองก็คงเข้าใจถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของข้า

 

“…แม้พรสวรรค์จะโดดเด่น แต่เจ้าก็ยังขาดความถ่อมตนเกินไปหน่อย

ในจุดนั้น…เจ้าเหมือนพ่อเจ้าราวกับแกะเลย”

 

“นั่นสิขอรับ ข้าเองก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแบบนั้นจากท่านบุตรชายของท่านอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน”

 

“เจ้า…!”

 

ในที่สุดนัมกุงจินก็เริ่มควบคุมโทสะไม่อยู่ ใบหน้าของเขาแดงก่ำอย่างชัดเจน แม้จะยังไม่ได้ชักกระบี่ แต่พลังปราณภายในที่เคยสงบนิ่งกลับปะทุขึ้นอีกครั้ง

 

แต่แล้ว…ยังไม่ทันที่พลังของเขาจะปะทุออกมาอย่างเต็มที่

ทั้งเขา ข้า และทุกคนที่อยู่ตรงนี้—ต่างก็รับรู้ได้ถึงแรงกดดันที่กำลังใกล้เข้ามาจากด้านหลัง

 

“ท่านผู้นำตระกูลกู่…”

 

นัมกุงจินปรับสีหน้าให้สงบนิ่งทันที แล้วกล่าวออกมาอย่างสำรวม

 

ผู้ที่กำลังก้าวเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าเรียบสงบจากทางด้านหลัง

คือ กู่ชอลอึน—บิดาของข้า และผู้นำตระกูลกู่ในปัจจุบัน

 

ท่านพ่อไม่ได้สนใจจะทักทายนัมกุงจินแม้แต่น้อย เพียงปรายตามองนัมกุงบีอาแวบหนึ่ง แล้วหันมาสบตากับข้าโดยตรง

 

สายตานั้น…เย็นเยียบและคมกริบเสียจนข้ารู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่างโดยไม่รู้ตัว

 

และทันทีที่ปล่อยลมหายใจเบาๆ ออกมา ท่านพ่อก็พูดกับข้าอย่างเรียบนิ่ง

 

“ข้าบอกให้เจ้าพัก แล้วมาพบข้าในคืนนี้มิใช่หรือ แต่เช้ายังไม่ทันแดดส่อง เจ้าก็หาวิธีสร้างเรื่องให้ได้เสียแล้วนะ”

 

“…”

 

น้ำเสียงนั้นหนักแน่นและเฉียบคมจนข้าไม่กล้าสบตา

ยิ่งไปกว่านั้น…ก็ใช่ ข้าก่อเรื่องจริงๆ นั่นแหละ

 

ท่านพ่อเดินตรงไปยังนัมกุงจิน ก่อนจะโน้มตัวลงคำนับอย่างนอบน้อม

 

“ดูเหมือนบุตรชายข้าจะสร้างความเดือดร้อนให้กับท่านแล้ว”

 

“…ท่านผู้นำตระกูลกู่”

 

“เด็กคนนี้ยังไร้เดียงสาอยู่มาก ข้าจะลงโทษเขาอย่างสาสมในภายหลัง ขอท่านโปรดระงับความโกรธไว้ก่อนเถิด”

 

“ต่อให้ยังเด็ก ก็ไม่อาจละเมิดธรรมเนียมของยุทธภพได้…”

 

“รีบขอโทษท่านเสียสิ”

 

“…ขออภัยขอรับ”

 

ข้าโน้มศีรษะลงทันทีโดยไม่อิดออด แม้จะยังพูดไม่จบ แต่ก็ต้องยอมตัดบทลงตรงนั้นและกล่าวขอโทษก่อน

 

การกระทำนั้นทำให้สีหน้าของนัมกุงจินบึ้งตึงกว่าเดิมอีกหลายส่วน

 

“…ดูเหมือนตระกูลกู่จะไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยนะ ท่านผู้นำ”

 

“ข้าก็โล่งใจเช่นกัน ที่เห็นท่านยังแข็งแรงดีเช่นเดิม”

 

“…พ่อลูกคู่นี้…เฮ้อ”

 

ดูเหมือนเขาจะหงุดหงิดจนถึงขีดสุดแล้ว แต่ก็ยังไม่ปริปากต่อว่าออกมาอีก

 

น่าแปลก นัมกุงจินไม่น่าจะใช่คนที่ยอมกลืนคำพูดเพื่ออดกลั้นได้ง่ายๆ หรือว่านี่จะเป็นเพราะเขามีจุดอ่อนบางอย่างอยู่จริงๆ กันแน่?

 

“…ข้าหวังว่า ท่านจะจัดการเรื่องนี้อย่างเหมาะสม”

 

“แน่นอน”

 

ดวงตาของท่านพ่อหันไปยังนัมกุงบีอาอีกครั้ง แม้จะเห็นรอยบวมแดงบนแก้มและเลือดที่มุมปากของนาง ท่านพ่อกลับไม่มีปฏิกิริยาใดเป็นพิเศษ

 

กลับเป็นนัมกุงจินเสียเอง ที่เอ่ยถามอย่างเคืองใจ

 

“แม้แต่เรื่องการอบรมสั่งสอนบุตรของข้า…ท่านก็จะก้าวก่ายด้วยหรือ?”

 

“ไม่ได้มีความตั้งใจเช่นนั้น เพียงแต่คิดว่า…ควรรักษาแผลเสียแต่เนิ่นๆ จะดีกว่า ไหนเลยจะลืมไปได้ว่า—เรายังมีภารกิจสำคัญรออยู่ข้างหน้า”

 

“…ข้าจะจัดการเอง”

 

“เชิญตามสะดวก”

 

สายตาของท่านพ่อหันกลับมามองข้าอีกครั้ง …หรือว่าจะตั้งใจดุเสียที?

 

แต่สายตาคู่นั้น กลับไม่เหมือนสายตาของผู้กำลังจะโกรธเลยแม้แต่น้อยตรงกันข้าม มันให้ความรู้สึกประหลาด…คล้ายทั้งเยือกเย็นและแฝงความรู้สึกบางอย่างเอาไว้

 

“ตามข้ามา”

 

น้ำเสียงหนักแน่นที่ฟังดูขุ่นเคือง ขัดแย้งกับใบหน้าสงบนิ่งของท่านพ่ออย่างสิ้นเชิง

 

ข้าหยุดฝีเท้าอยู่กับที่ ก่อนจะหันกลับไปมองนัมกุงบีอาอีกครั้ง

ท่านพ่อเหมือนจะรู้ทันความคิดนั้น จึงพูดต่อ

 

“นางจะไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง ข้าได้ส่งคนไปแจ้งไว้ก่อนแล้ว

ไปเถอะ รีบตามข้ามา”

 

“…รับทราบขอรับ”

 

…ตั้งแต่เมื่อไรกัน?

ท่านพ่อมาถึงแทบจะทันทีแท้ๆ แล้วส่งข่าวไว้แต่แรกได้อย่างไร?

 

หรือว่า…ท่านคาดการณ์ไว้แล้วว่าเรื่องจะบานปลายถึงขั้นนี้?

 

ไม่นานนัก สมาชิกตระกูลกู่พร้อมหมอยาจากภายนอกก็รีบรุดเข้ามา

เสียงจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดของนัมกุงจินดังตามมาเบาๆ จากด้านหลัง

 

หลังเห็นเช่นนั้น ข้าจึงเริ่มก้าวตามท่านพ่อไป

 

‘เหมือนพ่อเปี๊ยบเลยนะ ไอ้หนูนั่น’

 

นัมกุงจินคิดในใจอย่างขุ่นเคือง ไม่ใช่แค่รูปลักษณ์…แม้แต่นิสัยชวนขัดใจ กับน้ำเสียงที่พูดยั่วโมโหคนได้โดยไม่กระพริบตา …ก็ถอดแบบมาจากกู่ชอลอึนราวกับพิมพ์เดียวกัน

 

แถมพรสวรรค์ยังล้นเหลือเกินพอดีอีกต่างหาก

 

‘เจ้า “กระบี่หงส์” นั่นก็เหมือนกัน…จะมีโชคเรื่องลูกมากเกินไปหน่อยแล้วกระมัง’

 

นัมกุงจินยกภาพของกู่หยางชอนขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

 

ถึงจะเป็นการโจมตีแบบฉับพลัน…แต่เจ้าเด็กนั่นกลับเข้ามาถึงด้านหลังเขาได้โดยไม่ให้รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

 

เป็นเพราะกู่หยางชอนว่องไว? แน่นอนว่าเร็ว แต่ยังไม่ถึงขั้นที่จะเทียบกับตระกูลนัมกุงในเรื่องความเร็วได้

 

เขายกมือข้างที่ใช้รับหมัดของกู่หยางชอนขึ้นมาดู

 

กลางฝ่ามือนั้น แม้จะมองเผินๆแทบไม่เห็น แต่ในความเป็นจริง—มันแดงช้ำเล็กน้อยและยามนี้ยังคงสั่นเบาๆ อยู่

 

แม้แต่นัมกุงชอนจุนบุตรของเขาและว่าที่ผู้นำคนต่อไป ยังไม่อาจแตะปลายชายเสื้อของเขาได้ด้วยซ้ำ

 

ต่อให้เป็นการเล่นพิเรนทร์ด้วยพิษในวงข้าว ยังถือว่าไร้ความหมายด้วยซ้ำ

 

แล้วทำไม…เด็กคนนั้นถึงทำได้?

 

แม้จะถูกจับหมัดไว้ ทั้งร่างก็รับพลังของเขาเต็มๆ แต่เจ้าหนุ่มนั่นกลับยังคงเร่งพลังสู้อย่างไม่หวั่นไหว

 

เป็นเพราะยังเยาว์วัยจนไม่รู้จักโลกงั้นหรือ? หรือว่า…นิสัยดุเดือดร้อนแรงอย่างบิดา ทำให้มองไม่เห็นผลลัพธ์ที่จะตามมา?

 

หากถามนัมกุงจินในตอนนี้ เขาจะตอบว่า—ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง

 

เพราะดวงตาของกู่หยางชอนกำลังบอกเขาอย่างชัดเจนว่า…

 

‘ข้าสู้เจ้าได้’

 

ถึงจะยังเด็ก ถึงจะเป็นแค่ “ยอดฝีมือขอบเขตชั้นยอดขั้นปลาย”

 

แต่เจ้าหนุ่มนั่น…กลับมองเขาอย่างทัดเทียม

 

‘แค่ชั้นยอดขั้นปลาย…แต่กล้ามองข้าอย่างเท่าเทียมงั้นรึ แถมยังเป็น…ลูกชายของกู่ชอลอึนอีกด้วย’

 

กรอด…

 

ถึงเขาจะไม่เก็บความแค้นเรื่องที่ลูกชายตัวเองถูกสั่งสอนก็เถอะ เพราะอย่างไรเสีย ผู้แพ้ก็สมควรเป็นฝ่ายเจ็บปวด

 

นัมกุงจินเข้าใจธรรมชาติของยุทธภพดีกว่าใคร

 

…แต่คราวนี้ มันไม่เหมือนทุกที

 

ถ้าเป็นคนอื่น เขาคงจะลากลงโคลนจนเละไปแล้ว

แต่ครั้งนี้—เขากลับเลือกที่จะกัดฟันแล้วปล่อยผ่านไป

 

ทั้งหมดนี้…ก็เพราะว่า

 

‘…เพราะมันเป็นคนของตระกูลกู่’

 

หากไม่ใช่เพราะแผ่นดินต้องสาปแห่งนี้ล่ะก็… ข้าคงลงมือไปแล้ว

 

นัมกุงจินคิดถึงกู่ชอลอึนผู้ที่เพิ่งเผชิญหน้าไปหมาดๆ

 

แม้จะดูเหมือนว่าอีกฝ่ายให้เกียรติด้วยกิริยาสุภาพ แต่สายตาของเขานั้น ไม่เคยแสดงความเคารพเลยสักนิด

 

แต่ก่อนก็เป็นเช่นนี้

 

นับตั้งแต่วันที่เขาก้าวขึ้นเป็นผู้นำตระกูล และได้รับฟังเรื่องราวของตระกูลกู่จากปู่ของตน… เขาก็พอเข้าใจอยู่บ้าง

 

แต่ก็ใช่ว่าจะรู้สึกยินดี

 

สายตาที่กู่ชอลอึนใช้มองเขานั้น มันไม่ใช่สายตาของผู้ที่มองขึ้น แต่มันคือสายตาของคนที่มองลงจากด้านบนต่างหาก

 

นัมกุงจินยังคงมองตรงไปข้างหน้า และเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา

 

“ข้าจะถือว่าเรื่องที่เจ้าก่อวันนี้ จบลงเพียงเท่านี้”

 

“…”

 

ถ้อยคำเฉียบคมที่เปล่งออกมาทำให้นัมกุงบีอาก้มศีรษะลงอย่างสงบ

 

“เดิมที ข้าคิดจะพานางกลับไปที่ตระกูลแล้วลงโทษเสียให้เข็ด

แต่…ช่วงเวลานี้มันไม่เหมาะนัก”

 

“…เจ้าค่ะ”

 

“เมื่อการรักษาเสร็จสิ้น จงพานางกลับไป แล้วแต่งตัวให้เรียบร้อย

…ยิ่งดูงดงามได้เท่าไร ยิ่งดีเท่านั้น”

 

ทันทีที่สิ้นคำรับสั่ง บรรดาคนรับใช้ที่รออยู่โดยรอบต่างก็ขานรับพร้อมเพรียง

 

‘ช่างน่ารำคาญเสียจริง’

 

คิ้วของนัมกุงจินที่ขมวดอยู่ตั้งแต่ต้น ไม่เคยคลายออกแม้แต่น้อย เพราะทั้งหมดนี้ ไม่มีสิ่งใดเลยที่เขารู้สึกพึงใจ

 

วันนี้ควรจะเป็นวันนัดหมายเรื่องหมั้นหมายระหว่างสองตระกูล แต่นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกขัดเคืองมากกว่าเดิม

 

ไม่ว่าจะเป็น…การที่ผู้นำตระกูลนัมกุงอย่างเขาต้องเป็นฝ่ายมาเยือนตระกูลกู่ด้วยตัวเอง

 

หรือแม้กระทั่งการที่บุตรสาวผู้มีค่าควร กลับกล้าทิ้งบ้านตามผู้ชายออกมา และยิ่งกว่านั้น แม้แต่เรื่องการหมั้นหมายที่อาวุโสและปู่ของเขาเป็นผู้ตัดสินใจให้เอง

 

รวมไปถึงเจ้าลูกชายของกู่ชอลอึน…ผู้ที่ดูแล้วจะกลายเป็น “มังกรศักดิ์สิทธิ์แห่งยุค” ในอนาคต

 

‘อยากจะกำจัดให้หมดไปเสียจริง’

 

โดยเฉพาะในเรื่องสุดท้ายนั้น เขารู้สึกถึงความคิดฆ่าที่แล่นขึ้นมาวูบหนึ่งแต่สุดท้าย…ก็เลือกจะกลืนมันลงไป

 

เขาทำเช่นนั้น…เพราะรู้ดีว่า

 

“ยังไม่ถึงเวลา”

 

◇◆

 

ค่ำวันนั้น ข้าได้เดินเข้าสู่ห้องของผู้นำตระกูลอีกครั้ง ห้องที่ใช้เรียกตัวข้าไปอบรมทุกครั้งที่ก่อเรื่องขึ้น

 

บรรยากาศโดยรอบ…ตึงเครียดอย่างยิ่ง

 

[แม้แต่กะจะเล่นงานผู้นำตระกูลนัมกุงงั้นรึ… เจ้านี่มันบ้าไปแล้วจริงๆ !]

 

‘ตอนข้าลงมือ ท่านก็ยังนั่งดูเพลินอยู่นี่ แล้วทำไมพอเรื่องสงบถึงได้มาว่าข้าเอาเสียตอนนี้ล่ะ?’

 

[…ก็เจ้ามันพุ่งใส่ไปก่อน ข้าจะห้ามทันได้อย่างไร]

 

โกหกสิ้นดี

 

ตอนที่ข้าเริ่มปล่อยพลังไปทั่วร่างก็ยังใช้เวลาอยู่ ตอนที่เจ้าเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่แรกก็มีเวลาพออยู่แล้ว

 

…แต่ตาแก่ชินกลับไม่พูดอะไรเลย

 

แถมข้ายังรู้สึกได้ชัดเจน—ว่าเขากำลังเพลิดเพลินกับเรื่องทั้งหมดด้วยซ้ำ

 

[…ค่อกแค่ก]

 

นั่นไง เห็นไหมล่ะว่าเขากำลังแกล้งกระแอมกลบเกลื่อนอยู่

 

[ถึงยังไงก็เถอะ เจ้าอย่างน้อยก็ควรดูคนก่อนจะลงมือสิ]

 

แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเขาเป็นผู้นำตระกูลนัมกุงตอนแรก แต่แค่เห็น ก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่าข้ามาก

 

ถ้าถามว่าเป็นความผิดข้าหรือไม่…ก็คงใช่ล่ะนะ

 

ท่านพ่อยังคงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะ ดวงตาหลับพริ้ม

ข้ารู้สึกประหม่าเป็นบ้า คิดวนไปมาหลายร้อยรูปแบบว่าจะโดนลงโทษอะไร

 

ในชาติก่อนก็เคยมีเหตุการณ์คล้ายกัน ตอนนั้นถูกกู่ฮุยบีไสหัวออกจากจวน แล้วโดนลากไปฝึกกับนางอยู่ครึ่งปีเต็ม

 

แค่คิดย้อนกลับไป…เหงื่อเย็นก็เริ่มซึมออกมาแล้ว

 

ถ้าให้เลือกจริงๆล่ะก็ ข้ายอมปิดด่านฝึกตนเป็นเวลา 6 เดือนยังจะดีกว่า!

 

ในที่สุด ท่านพ่อก็ลืมตาขึ้นแล้วมองมาที่ข้า ข้ากลืนน้ำลายลงคอเงียบๆ เพราะไม่รู้ว่าประโยคแรกที่เขาจะพูดคืออะไร

 

แล้ว—ราวกับเตรียมคำพูดนั้นไว้แล้วล่วงหน้า

ท่านพ่อก็เอ่ยขึ้น

 

“ทำได้ดี”

 

[…หืม?]

 

“…ขอรับ?”

 

ข้าเผลอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

 

…เพราะคำพูดนั้นมัน “เกินคาด” เกินไปจริงๆ