สหายวัยเยาว์ของจอมยุทธ์อันดับหนึ่งในใต้หล้า - ༺ บทที่ 119 ของลวงตา (1) ༻

ก่อนที่ข้าจะบุกมาถึงเรือนรองโดยไม่บอกกล่าวเช่นนี้ แผนเดิมของข้า…ไม่ใช่แบบนี้เลย

 

แผนที่ข้าวางไว้ตอนแรกน่ะ จริงๆแล้วมันสุภาพกว่านี้มาก อย่างน้อยก็ไม่ใช่การบุกเข้ามาอย่างใช้กำลังแบบนี้

 

แต่แรกนั้น ข้าคิดจะใช้การแลกเปลี่ยน

 

เพราะโชคดีที่ข้าถือสิ่งหนึ่งอยู่ในมือ ซึ่งมีคุณค่ามากพอจะทำให้นัมกุงบีอาไม่ต้องกลับไปยังตระกูลนัมกุง

 

มันคือข้อมูลเกี่ยวกับกระบี่ที่นัมกุงบีอาเคยใช้

 

พูดให้ชัดกว่านั้น มันคือเรื่องราวของกระบี่ที่ราชินีกระบี่มารเคยใช้เมื่อชาติก่อน

 

จำได้หรือไม่…ของวิเศษที่ตระกูลหรือสำนักต่างๆ ถือครองไว้ ไม่เพียงมีคุณสมบัติพิเศษเท่านั้น หากยังเป็นสัญลักษณ์แทนตัวพวกเขา

 

กระบี่ที่นางเคยใช้นั้นก็เป็นเช่นนั้น มันคือกระบี่วิเศษที่ ‘หนึ่งกระบี่อัสนี นัมกุงมยอง’ ฮีโร่ผู้เคยขวางทางมารโลหิต และเป็นจ้าวผู้ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลนัมกุงเคยค้นพบ

 

เป็นหนึ่งในห้าสุดยอดกระบี่แห่งยุทธภพ

 

กระบี่อสนี เน่-อา(อัสนีภูตพราย)

 

ปัจจุบัน หากดูจากตำแหน่ง มันควรเป็นกระบี่ที่ตกอยู่ในมือของปราชญ์สวรรค์แน่นอน

 

แต่ข้ารู้ดีว่าตอนนี้ กระบี่เล่มนั้นไม่ได้อยู่กับเขา

 

เพราะตอนนี้…เน่-อา ตกอยู่ในมือของสำนักบู๊ตึ๊ง

 

ผู้ถือครองคือเซียนประหลาดแห่งบู๊ตึ๊งหนึ่งในยอดฝีมือผู้เป็นหน้าเป็นตาของสำนักบู๊ตึ๊ง

 

ข้าไม่รู้ว่าเรื่องมันเป็นมาอย่างไร แต่เรื่องนี้ข้าได้ยินมาจากปากราชินีกระบี่มารเมื่อชาติก่อนกับตัวเอง

 

จะให้ข้าเชื่อว่าราชินีกระบี่มารซึ่งไม่ใช่จูกัดฮยอก จะโกหกข้าเรื่องเช่นนี้งั้นหรือ?

 

ข้าว่าคงไม่

 

เพราะนี่คือข้อมูลเกี่ยวกับสัญลักษณ์ที่หายไปของตระกูล

 

หากเป็นหัวหน้าตระกูลนัมกุง นัมกุงจินผู้ยังไร้อำนาจเพียงพอในฐานะผู้นำ เขาจะยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้หรือ?

 

ข้าไม่คิดว่าเขาจะทำเช่นนั้น

 

[แล้วเจ้าจะอธิบายอย่างไรดี ว่าเจ้าได้ข้อมูลนี้มาจากไหน…]

 

‘ก็ยังมีป้ายที่หมอเทวดาให้มาอยู่นี่นา’

 

ป้ายที่เกี่ยวข้องกับพรรคยาจก อาจใช้เป็นหลักฐานให้เรื่องนี้น่าเชื่อถือมากขึ้น

 

แม้ข้าไม่รู้ว่าป้ายนี้มีประโยชน์อะไรแน่ชัด แต่เมื่อนึกถึงตอนที่ราชินีกระบี่เห็นมันระหว่างพักแรมแล้วถึงกับตกใจ ข้าก็แน่ใจว่ามันต้องไม่ใช่ของไร้ค่าเป็นแน่

 

ด้วยการผสมความจริงเข้ากับคำลวงนิดหน่อย แล้วอ้างชื่อพรรคยาจกเสริมเข้าไป ข้าก็สามารถถ่ายทอดเรื่องราวนี้ได้โดยไม่ยากเย็น

 

[แต่ถ้าเจ้าบ้านั่นเกิดเดินทางไปพรรคยาจกแล้วถามขึ้นมาล่ะ…?]

 

เรื่องนี้…ข้าก็เคยคิดเผื่อไว้แล้วสองทาง แต่ในตอนนี้ก็คงไม่มีความหมายอีกต่อไป

 

◇◆

 

“…เมื่อครู่ท่านว่าอะไรนะ?”

 

ข้าเอ่ยถามผู้อาวุโสสองในช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ใกล้จะลับฟ้า สีหน้าของเขาเคร่งขรึมกว่าปกติ ราวกับรู้ว่าสิ่งที่เอ่ยออกมานั้นไม่ใช่เรื่องธรรมดา

 

“หัวหน้าตระกูลนัมกุงกับอาวุโสหนึ่ง…กำลังสนทนากันอยู่ตามลำพังน่ะสิ”

 

ข้ากระเดาะลิ้นเบาๆ หลังได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสสอง มันเป็นถ้อยคำที่แค่ฟังก็ชวนให้รู้สึกไม่สบายใจนัก

 

ตอนนั้นข้าอยู่ที่เรือนส่วนตัว กำลังพูดคุยกับวีซอลอาตามปกติ บรรยากาศก็ไม่ได้ต่างจากทุกวัน

 

ก่อนหน้านั้น ข้าได้สั่งให้สาวใช้ไปแจ้งที่เรือนรอง ซึ่งนัมกุงบีอาพักอยู่ไว้เรียบร้อยแล้ว

 

เป็นช่วงเวลาหลังอาหารที่ยังพอมีเวลาเหลืออยู่พอดี

 

ข้านั่งอยู่หน้าเรือน วีซอลอานั่งอยู่ตรงหน้า นางกำลังเคี้ยวขนมยักกวาไป ยิ้มระรื่นไป ขณะเดียวกัน ข้าก็เอื้อมมือไปเล่นผมของนางอย่างเคยชิน

 

“วันนี้ถักเปียสองข้างเหรอ?”

 

“พี่สาวทำให้เจ้าค่ะ ข้าชอบมากเลย มันสวยดี”

 

ทรงผมของวีซอลอามักจะเปลี่ยนไปทุกวัน ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของสาวใช้ในแต่ละวันว่าจะจัดทรงแบบใดให้นาง

 

ดูเหมือนว่าวันนี้…จะเป็นวันของเปียสองข้าง

 

เส้นผมที่ถูกรวบไว้อย่างเรียบลื่นถูกข้าลูบไล้อย่างเพลิดเพลิน ระหว่างนั้นร่างของวีซอลอาก็เอนตัวเข้ามาแนบอกข้าอย่างเป็นธรรมชาติ

 

ข้าก็เลยลูบแก้มนางเบาๆ ซึ่งนางเองก็ไม่ได้ขัดขืนหรือขยับตัวหนีแต่อย่างใด

 

“หือ?”

 

แต่ระหว่างที่ข้ากำลังลูบผิวนวลนุ่มของแก้มนางอยู่นั้น ความรู้สึกที่ส่งผ่านปลายนิ้วกลับแตกต่างจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด

 

“เจ้าน้ำหนักลดเหรอ?”

 

“หืม?”

 

ถึงเมื่อก่อนแก้มนางจะไม่ได้เต็มไม้เต็มมือมากนักก็จริง แต่ก็ไม่เคยให้ความรู้สึกบางเบาแบบนี้ ทว่าตอนนี้…แก้มของวีซอลอากลับดูผอมลงอย่างชัดเจนเมื่อเทียบกับแต่ก่อน

 

‘ว่าแล้วเชียว…’

 

ข้าจับแขนของนางขึ้นมาสำรวจด้วยมือ และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

 

ร่างของวีซอลอาผอมลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ทั้งที่เมื่อไม่กี่เดือนก่อนยังดูมีแก้มมีเนื้อดูน่ารักน่าเอ็นดูอยู่แท้ๆ ตอนนี้กลับเริ่มมีแนวกรอบหน้าปรากฏขึ้นมาแล้ว

 

“…อะไรกันเนี่ย”

 

หรือว่าช่วงนี้นางกินน้อยลง? แต่เท่าที่ข้าสังเกต วันนี้นางก็กินครบสามมื้อ แถมยังตักข้าวใส่ชามเต็มตลอด

 

ยิ่งตอนนี้ก็ยังเคี้ยวยักกวาที่ข้ายื่นให้อย่างเอร็ดอร่อยอยู่เลย

 

วีซอลอาเงยหน้าขึ้นถามข้าอย่างสงสัย เมื่อเห็นว่าข้ามีปฏิกิริยาแปลกไป

 

“ท่านทำหน้าแปลกๆ นะเจ้าคะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

 

“อ๋อ…เปล่า ไม่มีอะไรหรอก”

 

…แต่นี่มันผอมไปหน่อยไหม? หรือว่านางจะแอบออกกำลังกายเอง?

 

ข้าไม่ไว้ใจนัก จึงแผ่พลังรับรู้ออกตรวจสอบทั่วร่างวีซอลอา แต่ทว่า…

 

ไม่มีอะไรเลย

 

ร่างกายของนางยังคงว่างเปล่าเหมือนเดิม ไม่มีพลังใดแฝงอยู่ทั้งสิ้น

 

ดังนั้นเรื่องฝึกวรยุทธ์จึงตัดออกไปได้เลย แล้วจะเป็นเพราะออกกำลังกายเฉยๆ งั้นหรือ?

 

หรือว่า…เป็นเพราะกำลังเข้าสู่วัยเจริญเติบโต เลยทำให้ร่างกายเริ่มเปลี่ยนแปลง? เหมือนจะสูงขึ้นเล็กน้อยด้วย

 

ตัวข้าเองก็สูงขึ้นมากในปีนี้…ถ้าเทียบกับปีก่อนละก็นะ

 

‘…แม้จะไม่ได้คาดหวังอะไรหรอกก็เถอะ’

 

ถึงแม้ข้าเคยสูงกว่านี้ในชาติก่อน ข้าก็ไม่ได้คาดหวังว่าตอนนี้ร่างกายจะสูงขึ้นมากอะไรนักหรอก

 

สำหรับวีซอลอา แม้นางจะดูงามขึ้นเพราะน้ำหนักลดลง แต่พอแก้มนวลที่เคยมีหายไป ก็เหมือนความน่ารักเฉพาะตัวของนางจะหายไปด้วยเล็กน้อย

 

“ต้องให้เจ้ากินข้าวเพิ่มอีกหน่อยแล้วล่ะ”

 

“หืม…?”

 

“อ้อ เปล่า ไม่มีอะไร”

 

ผอมลงก็แค่ต้องป้อนเพิ่มเท่านั้น ข้าคิดได้ดังนั้นก็ตั้งใจไว้ในใจ

 

ระหว่างนั้น สาวใช้คนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาข้า

 

“คุณชายเจ้าคะ ผู้อาวุโสสองมาพบเจ้าค่ะ”

 

“ผู้อาวุโสสองงั้นหรือ?”

 

ยังไม่ทันที่ข้าจะตอบรับ ร่างใหญ่ของอีกฝ่ายก็เดินตรงเข้ามาหา สีหน้าเขานิ่งขรึม ดูไม่สบายใจอยู่ไม่น้อย

 

[เจ้าร่างยักษ์นั่น…ข้าดูเท่าไหร่ก็ยังไม่ชินเสียที]

 

‘ท่านลืมไปหรือว่าท่านมาจากสำนักฮวาซาน ท่าทางแบบนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกเสียหน่อยนี่นา?’

 

[สำนักฮวาซานน่ะเป็นสำนักเต๋านะ แล้วจะเกี่ยวอะไรกับกล้ามเป็นมัดๆ แบบนั้นเล่า…]

 

…

 

เขาไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งไม่รู้กันแน่นะ? ข้ารู้สึกปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อย เลยตัดบทความคิดทิ้งไปซะ

 

จากนั้นข้าก็หันไปถามผู้อาวุโสสองตรงๆ

 

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าขอรับ ท่านอาวุโส?”

 

สีหน้าของเขายังดูไม่ดีขึ้นเลยสักนิด ทั้งที่ปกติเขามักจะหัวเราะเสียงดังเฮฮาตลอดเวลา

 

“หยางชอน”

 

“ขอรับ?”

 

“ดูท่า…จะเกิดปัญหาขึ้นเล็กน้อยเสียแล้ว”

 

“ปัญหาหรือขอรับ?”

 

ข้าขยับท่าทางให้ตรงขึ้นเล็กน้อยทันทีที่ได้ยินคำว่าปัญหา เพราะถ้าผู้อาวุโสสองถึงกับพูดเช่นนี้ แสดงว่าต้องมีเรื่องไม่ธรรมดาแน่

 

เมื่อแววตาของข้าเปลี่ยนไป เขาก็ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

 

“หัวหน้าตระกูลนัมกุง…กำลังคุยกับอาวุโสหนึ่งอยู่ตามลำพัง”

 

“…ท่านว่าอะไรนะขอรับ?”

 

ข้าถามกลับไปทันควัน มันเป็นคำพูดที่ดูไร้บริบทสิ้นดี

 

หัวหน้าตระกูลนัมกุงกับอาวุโสหนึ่ง?

คู่นั้นมัน…ข้าไม่เคยได้ยินหรือเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ

 

“ท่านไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหนกันขอรับ?”

 

“โถ่เอ๊ย ข้านี่ก็ยังมีตากับหูอยู่นะโว้ย!”

 

“คนเราก็มีตากับหูกันทุกคนอยู่แล้วไม่ใช่หรือขอรับ… โอ๊ยๆ ข้าแค่ล้อเล่นน่ะ ท่านอย่าชูกำปั้นสิ!”

 

พอเห็นเขากำลังจะง้างหมัดขึ้นมาเคาะหัว ข้าก็รีบพูดแก้ตัวทันที

 

“…เจ้ารู้หรือเปล่าว่าเรื่องนี้มันแย่แค่ไหนกัน?”

 

“ก็ไม่ดีแหละขอรับ แต่จะไม่ดีสักแค่ไหนกันเชียว…”

 

ข้าหัวเราะแผ่วเบา ไม่ได้คิดมากอะไรนัก

 

แม้ว่าท่าทีของผู้อาวุโสสองจะดูร้อนรนผิดปกติ… แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่ทุกครั้งไปหรอกกระมัง

 

หากนึกถึงสิ่งที่อาวุโสหนึ่งต้องการแล้ว ข้าก็ไม่คิดเลยว่าเขาจะสามารถเดินไปถึงจุดจบที่ตัวเองปรารถนาได้

 

‘เขาอยากครอบครองตระกูลกู่…ถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?’

 

สำหรับข้า มันเป็นเรื่องน่าประหลาดใจเสียมากกว่า

ก็แค่ตำแหน่งจอมปลอมตำแหน่งหนึ่ง…มีอะไรให้น่าหลงใหลนัก

 

ที่นั่งนั้น ตอนนี้พ่อของข้านั่งอยู่ และต่อไปก็จะเป็นของข้า มันดูยิ่งใหญ่นักหรืออย่างไร?

 

อาวุโสหนึ่งคงไม่รู้กระมัง ว่าสถานที่แห่งนั้นไม่ใช่บัลลังก์ทองคำ

 

เขาคิดหรือว่าบิดาของข้ายึดมั่นในตำแหน่งนั้นจนไม่ยอมปล่อยมือ?

แต่จากมุมมองของข้า…พ่ออยากจะสละตำแหน่งนั้นใจจะขาด แต่ก็ทำไม่ได้ต่างหาก

 

นี่แหละคือปัญหาของอาวุโสหนึ่ง เขาหลงในตำแหน่งและความทะเยอทะยานจนมองไม่เห็นแม้แต่เรื่องเล็กๆ ที่อยู่ตรงหน้า

 

ถ้าผู้อาวุโสสองอย่างเขายังจับได้ถึงเรื่องแบบนี้ แล้วพ่อของข้าจะไม่รู้หรือ?

 

แน่นอนว่าท่านรู้

 

เพียงแต่เลือกจะไม่พูดอะไร และไม่ขัดขวางการกระทำของอาวุโสหนึ่งต่างหาก

 

เหตุใดถึงปล่อยไว้เช่นนั้น อาวุโสหนึ่งเองก็คงไม่เคยหยั่งคิดถึงเหตุผลนี้ด้วยซ้ำ

 

‘…ให้ตายเถอะ คนแบบนั้นก็ช่างร้อนรนเสียเหลือเกิน’

 

แม้ข้าจะเคารพในความทุ่มเทของอาวุโสหนึ่งที่อุทิศชีวิตให้ตระกูลกู่ แต่เป้าหมายที่เขาปรารถนา กับความหมายที่เขาคาดหวังกลับบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว

 

ในเมื่อข้ารู้ดีว่าอดีตชาติอาวุโสหนึ่งจบลงอย่างไร สิ่งที่เขาทำตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากการดิ้นรนอย่างไร้ความหมาย

 

‘งูเฒ่าตัวนั้น…’

 

บทสนทนาระหว่างสองคนนั้นงั้นหรือ

 

เมื่อได้ยินข้อมูลจากผู้อาวุโสสอง ข้าก็เข้าใจในสิ่งที่คลุมเครืออยู่ก่อนหน้านี้ได้ชัดเจนขึ้น

 

เหตุผลที่นัมกุงจินถึงกับยอมเดินทางมาถึงตระกูลกู่ เพื่อพูดคุยส่วนตัว และพยายามพานัมกุงบีอากลับไปด้วยตนเอง…

 

ก็เพราะอาวุโสหนึ่งเข้าไปพัวพันกับแผนการนั้นด้วยนั่นเอง

 

‘ว่าละเชียว…ว่าทำไมช่วงนี้ถึงได้เงียบผิดปกติ’

 

หลังจากที่ข้าตบกู่จอลยอบไปครั้งก่อน พวกเขาก็ไม่แสดงท่าทีใดๆ อีก ข้าเลยไม่ได้ใส่ใจนัก

 

แต่ปรากฏว่าพวกเขาไม่ได้อยู่นิ่งอย่างที่คิด

 

“ให้ความรู้สึกเหมือนถูกฟาดเข้าที่ท้ายทอยเลยแฮะ…”

 

“เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ?”

 

“กว่าจะเจรจากับเหล่าอาวุโสจากตระกูลนัมกุงจนลากมาถึงขั้นหมั้นหมายได้แทบเป็นแทบตาย แล้วดูสิ หัวหน้าตระกูลนั่นกลับไม่คิดแบบเดียวกัน จะไม่ให้ปวดหัวได้ยังไงกันล่ะ?”

 

“…ข้าเองก็อยากถามอยู่เหมือนกัน ว่าท่านไปทำอะไรไว้กันแน่?”

 

“เจ้าหมายถึงเรื่องอะไร?”

 

“ก็เรื่องหมั้นหมายนั่นแหละขอรับ”

 

ก็เป็นถึงตระกูลนัมกุง ไม่ใช่ตระกูลธรรมดา

ไม่ใช่ใครก็สามารถเกี่ยวดองด้วยได้ง่ายๆ

 

และที่สำคัญ…ไม่ใช่เพียงแค่สาขาย่อย แต่เป็นสายตรงของหัวหน้าตระกูลเสียด้วย ทั้งที่ข้าเองมีประวัติถูกถอนหมั้นมาแล้ว แถมยังมีข่าวลือแย่ๆ สะพัดไปทั่วยุทธภพ

 

ตระกูลสูงส่งอย่างตระกูลนัมกุงไม่น่าจะยอมรับเรื่องนี้ได้ง่ายๆ

 

เมื่อข้าถามออกไป อาวุโสสองก็ชะงักเล็กน้อย ใบหน้าแสดงแววครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มตอบข้า…

 

“รู้แล้วจะเจ็บตัวเอานะ”

 

ผู้อาวุโสสองยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างเห็นได้ชัด สีหน้านั่น…มันชัดเจนว่ากำลังล้อข้าอยู่ แต่ถึงจะอยากถามต่อ ข้าก็รู้สึกไม่กล้าขึ้นมาดื้อๆ เพราะยังไงเสีย วิธีที่เขาใช้ต้องไม่ใช่หนทางธรรมดาแน่ๆ

 

“ยังไงก็เถอะ…ในเมื่อเป็นแบบนี้ คงต้องหาทางลงมือบ้างแล้วล่ะ”

 

“หา…จะหาทางอะไรอีกล่ะขอรับ…”

 

“เจ้าหาว่ามันเป็นเรื่องเล็กหรือไง! คิดดูให้ดีสิ ว่ามันอาจจะจบไม่สวยก็ได้!”

 

“ไม่ใช่นะขอรับ… ข้าหมายความว่า ท่านก็ไม่ได้จะไปคุยอะไรกับหัวหน้าตระกูลนัมกุงใช่ไหม? หรือว่าจะไปเปิดศึกกับเหล่าอาวุโสของเขาอีก?”

 

“…หืม?”

 

‘หา? แล้วจะตกใจทำไมเล่า!?’

 

ความรู้สึกไม่สู้ดีที่ก่อตัวในอกของข้านั้นดูจะไม่ผิดนัก เพราะไม่ทันไร ผู้อาวุโสสองก็ลุกพรวดขึ้นยืนทันที

 

“หยางชอนเอ๋ย เจ้านี่ก็มีหัวคิดอยู่เหมือนกันนี่นา ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!”

 

“หา?! จะไปไหนกันขอรับ! เดี๋ยวก่อน! ใจเย็นก่อนเถอะท่าน! ดึกดื่นป่านนี้จะออกไปที่ไหน! เราลองนั่งคุยกันก่อนแบบใจเย็น—นี่! ห้ามไปนะ!”

 

ข้าพยายามคว้าเขาไว้สุดแรง แต่สิ่งที่เหลืออยู่กลับเป็นเพียงไอพลังที่สลายตัวทิ้งไว้เบื้องหลัง

 

ข้ารวบรวมพลังปราณภายในเตรียมจะใช้ตัวตนสกัดไว้ แต่มันก็สายเกินไป—เขาหายตัวไปแล้ว

 

“ให้ตายสิ…ตาแก่บ้านี่!”

 

ทั้งที่ข้าขยับขอบเขตพลังมาถึงระดับนี้แล้ว แต่ก็ยังจับตัวเขาไว้ไม่ได้แม้แต่คนเดียว

 

“…อย่าบอกนะว่าไปตระกูลนัมกุงจริงๆ น่ะ?”

 

ไม่น่าเป็นไปได้หรอกกระมัง เขาคงไม่บ้าระห่ำขนาดนั้น…

 

แต่ถ้าเขาไปจริงล่ะ? แล้วจะไปทำอะไรได้?

 

‘…ถึงจะคิดอย่างนั้น แต่ข้าก็ยังเหงื่อแตกอยู่ดี น่าหงุดหงิดจริงๆ ’

 

เพราะตาแก่บ้านั่น…เป็นคนที่บ้าจริงๆได้ทุกเมื่อ

 

ถึงกับอดคิดไม่ได้ว่าเบื้องหลังเขานี่มันหนุนแน่นแค่ไหน ถึงได้กล้าโผล่หน้าออกมาทำอะไรตามใจแบบนั้นตลอด

 

…เฮ้อ

 

ข้าถอนหายใจยาวก่อนจะลุกขึ้นยืน ถึงเวลาด้วยแล้ว และข้าก็รู้ว่าตัวเองอยู่เฉยต่อไปไม่ได้

 

พอข้าขยับตัว วีซอลอาที่เคยนอนเอนซบอยู่ก็ลืมตาขึ้นมาพลางขยี้ตาเบาๆ

 

“ท่านจะออกไปข้างนอกหรือเจ้าคะ?”

 

“คงต้องไปน่ะสิ”

 

“ให้ข้าไปด้วยไหม?”

 

“เจ้าจะไปไหนก็ไม่รู้แบบนี้ แล้วจะไปด้วยกันทำไม?”

 

“ไม่รู้หรอก…แต่จะไปไหนก็ได้ทั้งนั้นนี่นา”

 

วีซอลอาพูดพลางกลั้นหาว ข้าเลยเอื้อมมือไปขยี้หัวนางเบาๆ ด้วยรอยยิ้มจางๆ

 

“ไปนอนที่ไหนก็ได้ก่อนที่ฮงวาจะมาเจอแล้วลากเจ้าไปน่ะ ข้าจะรีบกลับมา”

 

“อือ…”

 

นางตอบสั้นๆ ในห้วงนิทรา ก่อนจะทรุดตัวฟุบลงบนชานเรือนนั่นอย่างหมดแรง

 

ข้าว่าท่าแบบนี้โดนฮงวาจับลากไปแน่ ข้าส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ก่อนจะฝืนความขี้เกียจแล้วออกเดิน

 

ระหว่างนั้น…เสียงของตาแก่ชินก็ดังขึ้นอย่างไม่สนใจใคร

 

[…ตั้งแต่มานี่ ข้าไม่เคยเจอคนที่ปกติในตระกูลกู่เลยแม้แต่คนเดียว]

 

‘ข้าก็ว่างั้นล่ะขอรับ ยกเว้นข้าคนเดียวแล้วก็ไม่มีใคร…’

 

[…พอเถอะ เลิกพูดไร้สาระแล้วรีบไปได้แล้ว]

 

‘…’

 

ข้าได้แต่เม้มปากเงียบอย่างเสียไม่ได้