สหายวัยเยาว์ของจอมยุทธ์อันดับหนึ่งในใต้หล้า - ༺ บทที่ 90 การรักษา (2) ༻
เมื่อข้านั่งลงอย่างสงบและรอคอยอยู่เงียบๆ ไม่นาน ราชินีกระบี่ก็ลืมตาขึ้น
“ได้ยินมาว่าเจ้าบาดเจ็บ…แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรมาก นับว่าโชคดีแล้ว”
เสียงของนางแหบแห้งและอ่อนแรง
ข้าเพียงพยักหน้ารับคำด้วยความรู้สึกอึดอัดที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยเป็นคำพูด
จะเอ่ยอะไร…ด้วยน้ำเสียงเช่นไร…ข้าเองก็ยังไม่แน่ใจ
ข้าทำได้เพียงเก็บซ่อนความรู้สึกปั่นป่วนในใจขณะมองพลังมารที่ซ่อนอยู่ภายในร่างของนาง
“ถ้าเจ้าได้รับบาดเจ็บหนักจริงๆ หัวใจข้าคงเจ็บปวดมากกว่านี้…นับว่าโชคดีเหลือเกิน…”
“…ขอบคุณที่เป็นห่วงขอรับ”
“ไม่หรอก…กลับกัน ข้าต่างหากที่ควรจะขอโทษที่รบกวนเจ้าทั้งที่เจ้ายังไม่หายดี…”
“ไม่เป็นไรขอรับ ตอนนี้ข้าเคลื่อนไหวได้ตามปกติแล้ว ท่านหมอเทวดาเป็นคนยืนยันด้วยตนเอง”
ข้าตอบเช่นนั้น ขณะสายตายังคงจับจ้องไปยังทิศทางอื่นที่ไม่ใช่นาง
‘พลังมารในตัวนาง…เข้มข้นเกินไป’
มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับพลังอันไร้ค่าน่าขันของปีศาจทำลายล้าง
ไม่สิ…มันกลับคล้ายกับพลังของมารสวรรค์อย่างน่าประหลาด
ไม่ใช่แค่คล้าย แต่ถึงขั้นเรียกได้ว่าเป็นสิ่งเดียวกัน
ข้าไม่มีทางเข้าใจผิดในเรื่องนี้เป็นอันขาด
‘อาการป่วยลึกลับที่ค่อยๆ คร่าชีวิตราชินีกระบี่…หรือว่าเจ้านั่นเป็นต้นเหตุ?’
หากพลังมารคือสาเหตุที่แท้จริง เช่นนั้นแล้วเหตุใดราชินีกระบี่จึงยอมแบกรับสิ่งชั่วร้ายนั้นไว้ในร่าง?
หลังจากข้าย้อนคืนความทรงจำในชาติก่อน สิ่งที่เคยไม่เข้าใจเริ่มปรากฏขึ้นทีละอย่าง
…หรือว่านาง เคยเผชิญหน้ากับมารสวรรค์มาก่อนแล้วในชาตินี้?
แต่การมีพลังมาร มิได้แปลว่าทุกคนจะกลายเป็นมารโดยสมบูรณ์
ตัวอย่างก็มีอยู่ตรงหน้า ทั้งปีศาจทำลายล้าง และพวกตำหนักรัตติกาล
รวมถึงราชินีกระบี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าข้าในเวลานี้
ความแตกต่างเพียงหนึ่งเดียว…คือปีศาจทำลายล้างนั้นยอมรับมันอย่างช้าๆ และค่อยๆ แปรเปลี่ยนกลายเป็นมาร
สิ่งที่แตกต่างออกไป…ก็คือ ราชินีกระบี่กำลังต้านทานพลังมารที่กำลังคลุ้มคลั่งอยู่ภายในร่าง
‘ทั้งที่มันดิ้นพล่านขนาดนั้น แต่นางกลับไม่แสดงอาการออกมาเลยแม้แต่น้อย’
ราชินีกระบี่เคยเป็นยอดฝีมือแห่งฝ่ายเต๋า พลังภายในที่นางบ่มเพาะไว้ย่อมบริสุทธิ์อย่างแน่นอน
แต่กระนั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังมาร กลับดูไร้หนทางต่อต้าน ราวกับกำลังถูกกลืนกินทีละน้อย
แค่เพียงมองจากภายนอกก็รู้ได้ชัดเจน
ร่างกายของราชินีกระบี่อ่อนแอลงเพราะพลังมาร กระทั่งระดับอย่างข้ายังสามารถสัมผัสถึงระดับพลังของนางได้ในตอนนี้
พลังภายในของราชินีกระบี่…เหลืออยู่ไม่มากแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น ข้าก็สัมผัสได้ว่านางยังคงพยายามต้านทานพลังมารอันปั่นป่วนนี้ไว้
แม้ในยามที่ต้องอดทนต่อความทรมาน นางกลับไม่แสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมาเลยแม้แต่น้อย
แม้แต่ตอนนี้…นางก็คงกำลังเจ็บปวดอยู่
ราชินีกระบี่กล่าว พลางมองมาทางข้าด้วยน้ำเสียงเจือแววเสียดาย
“หากข้าได้พบเจ้าตั้งแต่ก่อนหน้านี้…ก็คงดีไม่น้อย เสียแต่ว่าข้ายังไม่เคยมีโอกาสได้เลี้ยงข้าวเจ้าสักมื้อ…ข้าขอโทษจริงๆ ”
“…ไม่เป็นไรขอรับ”
ราชินีกระบี่ยังคงเอ่ยขอโทษข้า
…แต่ข้าไม่เข้าใจ ว่าทำไมนางจึงรู้สึกผิดนัก
แม้นางจะสนิทกับมารดาของข้าเพียงใด ท้ายที่สุด…ข้ากับนางก็เป็นเพียงคนแปลกหน้า
ถึงกระนั้น ในสถานการณ์เช่นนั้น นางก็ยังยืนยันที่จะรับกู่หลิงฮวาไปด้วยตัวเองและรับผิดชอบนางด้วยตนเอง
ในมุมมองของข้าแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
ที่เหลือ ข้าจัดการตัวเองได้อยู่แล้ว
‘แม้ว่า…ความจริงจะไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่คิดก็เถอะ’
ราชินีกระบี่มองข้าพลางชะงักเล็กน้อย จากนั้นเอ่ยคำขออย่างระมัดระวัง
“…ข้าขอ…จับมือเจ้า…สักครั้งได้หรือไม่”
“จับมือหรือขอรับ?”
แม้จะรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แต่คำขอนั้นก็ไม่ได้เกินเลยอะไร
ข้าจึงค่อยๆ ยื่นมือไปหาราชินีกระบี่
ตรงหน้าคือมือที่เหี่ยวย่นของนาง…เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา
“ขอโทษนะ…ที่มือของข้าดูเหี่ยวย่นเช่นนี้…”
‘…ถึงขนาดนี้ก็ยังจะขอโทษอีกงั้นหรือ’
บางที…สิ่งที่นางอยากบอกข้า อาจมีเพียงแค่คำว่าขอโทษก็เป็นได้
ข้าคิดพลางยื่นมือเข้าไปกอบกุมมือนั้นไว้ด้วยความระมัดระวัง
เมื่อมือของเราสัมผัสกัน ราชินีกระบี่ก็ยิ้มบางๆออกมา พลางเอ่ยเสียงแผ่ว
“หากข้า…ยังคงมีสุขภาพแข็งแรง…ก็คงจะดีไม่น้อยเลยนะ…”
จะเรียกว่าอย่างไรดี…นางดูราวกับคนที่ยืนอยู่ ณ ปลายทางแห่งชีวิต และกำลังค่อยๆปล่อยวางความรู้สึกต่างๆ ทีละนิด
ในสถานการณ์เช่นนี้ ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าควรพูดอะไรออกไป
หรือว่าควรเงียบไว้…แค่เฝ้ามองนางโดยไม่เอ่ยคำใด?
หรืออย่างน้อย ควรพูดคำปลอบโยนอะไรสักอย่าง แม้จะเป็นคำโกหกเพียงเพื่อให้นางรู้สึกดีขึ้นก็ตาม?
เมื่อลองไตร่ตรองดูครู่หนึ่ง ข้าก็ได้ข้อสรุปว่า…การเงียบไว้เฉยๆ คงไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก ข้าควรพูดอะไรบางอย่าง…ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดก็ตาม
ข้าพยายามเรียบเรียงถ้อยคำในหัวและกำลังจะเอ่ยมันออกมา
แต่แล้ว
ซึ่กกกกกก !
“…!”
“อึก…!”
จู่ๆ ทั้งข้าและราชินีกระบี่ต่างก็สะบัดมือออกจากกันในเวลาเดียวกัน
ราชินีกระบี่มองมาที่มือของนาง แล้วหันกลับมามองมือของข้าสลับไปมา
ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความตกใจ
และนั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลก…
เมื่อครู่ พลังมารที่สิงอยู่ในร่างของนางไหลทะลักเข้ามาในร่างของข้า
‘…นี่มัน…’
เมื่อข้ารวบรวมสติกลับมาได้ และเพ่งพินิจมองพลังมารที่อยู่ภายในร่างของตนเอง
ข้าก็ได้รู้ว่าความคิดครึ่งๆกลางๆ ที่เคยผุดขึ้นในหัวก่อนหน้านี้ ไม่ผิดเลย
พลังมารในร่างของข้า…มีลักษณะเหมือนกับสิ่งที่เคยพบในตัวของปีศาจทำลายล้างอย่างน่าประหลาด
แต่ตอนนี้ เมื่อมองอีกครั้ง ข้าก็มั่นใจได้ทันที…
มันไม่ได้คล้าย …แต่มันเป็นพลังมารของปีศาจทำลายล้างจริงๆ
‘…ข้าดูดกลืนมันเข้ามาจริงๆ งั้นหรือ?’
ไม่ใช่แค่ศิลามารเท่านั้น แต่ถึงขั้นดูดกลืนพลังมารของผู้อื่นได้ด้วยงั้นหรือ?
‘…นี่ก็เป็นผลของเคล็ดวิชามารดูดกลืนสวรรค์งั้นหรือ?’
ข้าอดคิดไม่ได้ว่าจะใช่อย่างนั้นจริงหรือ?
เพราะในชาติก่อน ข้าไม่เคยเผชิญเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนเลย
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้…แสดงให้เห็นชัดว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป
พลังมารเพียงเล็กน้อยที่ไหลมาจากราชินีกระบี่ ข้าสามารถใช้เคล็ดเพลิงอัคคีเก้ากงล้อเผามันให้มอดไหม้จนหมดสิ้นได้อย่างง่ายดาย
และดูเหมือนว่า…พลังมารที่ข้าดูดกลืนมาจากปีศาจทำลายล้างก่อนหน้านี้ก็ได้รับการชำระล้างอย่างสมบูรณ์แล้วเช่นกัน
“…นี่มัน…”
ราชินีกระบี่เอ่ยเสียงเบา สีหน้าของนางยังคงเต็มไปด้วยความงุนงง
ดูเหมือนว่านางยังไม่อาจเข้าใจสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นได้ในทันที
ข้าจ้องมองมือของตนเอง พลางครุ่นคิด…
หากข้าสามารถดูดกลืนพลังมารในตัวราชินีกระบี่ได้ล่ะก็
‘บางที…’
ข้าอาจจะสามารถช่วยชีวิตนางไว้ได้
ในขณะที่ความคิดนั้นผุดขึ้นมา เสียงประตูไม้ของกระท่อมก็เปิดออกอย่างแรง
แกร๊ก!
“เจ้าทั้งสองกำลังทำอะไรกันอยู่?”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น พร้อมกับร่างของหมอเทวดาที่ก้าวเข้ามา
ฟึ่บ! ฟึ่บ!
เสียงไม้เรียวยาวที่นางใช้แทนดาบพุ่งฝ่าอากาศ ดังกรีดเฉียบคม
เดิมทีเสียงฟาดนั้นเคยฟังดูทื่อๆ และเบา…แต่ในตอนนี้กลับแฝงไปด้วยความเฉียบคมอย่างประหลาด
กู่หลิงฮวาก็สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้นเช่นกัน แต่นางกลับรู้สึกว่า…สิ่งเหล่านี้มันไร้ความหมาย
‘อีกเพียงครึ่งก้าว…ปลายดาบต้องตั้งสูงขึ้นอีกนิด’
ฟึ่บ!
ปลายดาบที่แทงออกไปเบาๆ แฝงไว้ด้วยพลังภายในระดับต่ำ
ไม่ใช่การใช้พลังภายในอย่างจงใจ แต่เป็นผลลัพธ์ที่เกิดจากท่วงท่าที่ถูกต้องและสมบูรณ์ต่างหาก
แม้ผลลัพธ์จะน่าพึงพอใจ…แต่ใบหน้าของกู่หลิงฮวากลับยังเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
‘…แค่นี้ มันจะไปทำอะไรได้’
แม้นับตั้งแต่วันนั้น นางจะฝึกฝนหนักยิ่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า แต่หัวใจของนางกลับยังไม่เข้มแข็งพอจะก้าวข้ามความกลัวนั้นได้
ภาพในวันนั้นยังตามหลอกหลอน…
ภาพของตัวเองที่ยืนตัวสั่นเผชิญหน้ากับศัตรู ทั้งที่รู้ตัวว่าไม่มีทางเอาชนะได้
นางเข้าใจดีว่านั่นคือความพ่ายแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม
แต่สิ่งนั้น…ก็เป็นเรื่องคนละประเด็น
สิ่งที่หล่อหลอมนางในยามนี้ ไม่ใช่แค่แพ้หรือชนะ แต่คือความละอายที่นางได้หลบหนีจากความภาคภูมิและความรับผิดชอบที่อาจารย์ของนางมักพร่ำสอน
นัมกุงบีอา หญิงสาวผู้ยืนขวางหน้านางในวันนั้น ผู้ที่ลั่นวาจาว่าจะปกป้องนางด้วยตนเอง พร้อมชักกระบี่เผชิญหน้าศัตรู
แม้นางเองก็คงรู้ดีว่า…โอกาสชนะนั้นไม่มีเลย
และแม้นางจะรู้เช่นนั้น นางก็ยังยืนหยัดอยู่เบื้องหน้า
แม้ความตายอยู่ตรงหน้า แม้ความหวาดกลัวจะกัดกินจิตใจ
แม้ความกลัวจะอยู่ตรงหน้า แต่นัมกุงบีอาก็ไม่เคยลังเลเลยแม้แต่น้อย
‘…ข้า…ข้า…’
กู่หลิงฮวาหลับตาแน่น
ภาพแผ่นหลังของหญิงสาวผู้ยืนหยัดถือกระบี่เพื่อปกป้องตนยังคงชัดเจนอยู่ในห้วงความคิด
ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจนถึงลำคอ ความละอายที่ถาโถมเข้ามาแทบกลืนกินจิตใจของนางจนไม่อาจหายใจได้
‘ทั้งที่เอาแต่หนี…เจ้าคิดจะบานสะพรั่งเช่นดอกเหมยงั้นหรือ?’
ไม่ต้องพูดถึงการเบ่งบาน…หากยังเป็นเช่นนี้ ต่อให้อยากเป็นยอดยุทธ์เพียงใด ก็คงไม่มีวันเป็นได้
จู่ๆ นางก็นึกถึงกู่หยางชอน
บุรุษที่เคยเอาแต่เอาใจตัวเอง ไม่แยแสโลก ไม่สนใครแม้แต่น้อย
แต่นางก็ได้ยินข่าวว่า เขาสามารถรับมือกับยอดฝีมือผู้ที่แม้แต่นัมกุงบีอายังไม่อาจรับมือได้
‘…เขาทำได้ยังไงกัน ทั้งที่เคยเป็นคนแบบนั้น…’
เมื่อครั้งสุดท้ายที่เห็นเขา ก็คือช่วงนี้ของปีก่อนโน้น
ในความทรงจำของกู่หลิงฮวา ภาพของกู่หยางชอนในวันนั้นยังชัดเจนชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคม แผ่รังสีอันเย็นชาและไม่เอาอะไรกับใคร
เขาไม่เคยทำอะไรเลย นอกจากผลักทุกสิ่งทุกอย่างออกไปจากตัวเอง
สุดท้ายนางก็เป็นฝ่ายปล่อยเขาไปในวันนั้นเอง…
‘…คนแบบนั้น…เปลี่ยนไปได้ยังไงกัน’
ความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมา…ไม่รู้ว่าคือความสงสัยหรือความริษยากันแน่
กู่หลิงฮวาเงื้อกระบี่ขึ้นอีกครั้ง ฟาดฟันลงมาอย่างแรง
ครั้งนี้นางพยายามใส่พลังเข้าไปมากกว่าครั้งก่อน หากยังยอมรับความอ่อนแอของตัวเองไม่ได้ ก็ต้องทุ่มสมาธิกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าให้หมด
และนางก็ฝึกไปเรื่อยๆ …เรื่อยๆ จนแทบจะทรุดลงกับพื้น
จนกระทั่งร่างกายถึงขีดจำกัด ถึงขั้นไม่สามารถขยับต่อได้อีกแม้แต่นิดเดียว
แขนทั้งสองข้างสั่นระริก…เหงื่อหยดจากปลายคางทีละหยด
จนถึงตอนนั้นเอง นางจึงยอมหยุดการฝึกลง
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา กู่หลิงฮวาไม่ยอมหลับไม่นอน ฝืนร่างกายของตนเองจนถึงขีดสุด
“ตอนนี้…ได้เวลาไปพบท่านอาจารย์แล้ว”
นางพึมพำกับตัวเอง
ขณะที่ภาพของอาจารย์หญิงซึ่งกลับมายังสำนักเพื่อความปลอดภัยปรากฏขึ้นในใจ…
เมื่อคราวที่นางรอดชีวิตกลับมา และรายงานให้ท่านอาจารย์รับรู้ว่า ตนปลอดภัยแล้ว…
อาจารย์หญิงแห่งฮวาซานถึงกับน้ำตาคลอเบ้า
“อาจารย์คนนี้…ช่างไร้ความสามารถนัก ข้าขอโทษ…”
แต่นางต่างหาก ที่ไม่คู่ควรกับคำว่า ‘ศิษย์’
ไม่ใช่อาจารย์ที่ไร้ความสามารถ…แต่เป็นตัวนางเองที่ยังอ่อนแอเกินไป
หลังจากนั้น กู่หลิงฮวาเดินไปชำระล้างร่างกาย เปลี่ยนเสื้อผ้า เตรียมตัวให้เรียบร้อยก่อนออกเดินทาง
แต่ทันทีที่เลี้ยวหัวมุม สายตาของนางก็สบเข้ากับใครบางคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า
“อ๊ะ…”
“…”
คนผู้นั้นคือยองพุง
หนึ่งในบุคคลที่กู่หลิงฮวารู้สึกไม่สบายใจด้วยมากที่สุด…ด้วยหลายเหตุผล
ยองพุงรีบค้อมศีรษะเคารพนางโดยไม่ลังเล ด้วยเพราะฐานะของนางคือศิษย์รุ่นที่สองของสำนักฮวาซาน
“ท่านอาจารย์อาหญิงน้อย…ข้าคิดว่าท่านกำลังฝึกอยู่ จึงไม่ได้รบกวน”
เมื่อได้ยินถ้อยคำของยองพุง กู่หลิงฮวาก็ไม่ได้ตอบอะไร
เพียงพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเดินผ่านเขาไปเงียบๆ
“การฝึกที่หนักเกินไป…บางทีก็อาจเป็นผลเสียได้นะ…”
“…ไม่ต้องมายุ่ง”
นางแค่ตั้งใจจะเดินผ่านไป แต่สุดท้ายกลับเอ่ยคำพูดเย็นชาออกมา
แม้ตัวนางเองก็รู้…ว่านี่เป็นเพราะจิตใจยังตึงเครียดและอ่อนไหวเกินไป
“ขออภัยด้วยครับ ข้าล่วงเกินเกินไปแล้ว…”
ยองพุงรีบโค้งขอโทษทันทีโดยไม่ลังเล
กู่หลิงฮวาไม่ได้ตอบกลับ เพียงแต่เร่งฝีเท้าเดินจากมา
นางไม่อยากสบตากับเขา…
เพราะแม้จะเป็นศิษย์รุ่นที่สองเช่นกัน แต่นางยังไม่ได้รับยศ “ยอดกระบี่ดอกเหมย” อย่างเป็นทางการ
ในขณะที่ยองพุง…คือยอดกระบี่ดอกเหมยที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของสำนัก
‘…ถ้าเป็นเขา…ในวันนั้น คงไม่หนีเหมือนข้าแน่’
เขาคงไม่ยืนตัวสั่นด้วยความกลัว…เหมือนอย่างที่ข้าเคยเป็น
เมื่อนึกถึงเรื่องนั้น ความรู้สึกต่ำต้อยและผิดบาปก็พวยพุ่งขึ้นมา
กู่หลิงฮวาเร่งฝีเท้าออกไปโดยไม่รู้ตัว
นางหลบไปยังจุดที่ไม่มีใครอยู่ รีบชำระล้างร่างกาย และเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว
ความคิดหนักอึ้งเมื่อครู่นี้… คลายลงเล็กน้อยเมื่อคิดถึงเป้าหมายถัดไปของตน
“ตอนนี้…ข้าจะได้พบท่านอาจารย์แล้ว”
แม้ร่างกายจะอ่อนล้า…แต่ฝีเท้ากลับรู้สึกเบาสบายอย่างประหลาด
นางปีนขึ้นเขาไปเรื่อยๆ จนในที่สุด กระท่อมไม้หลังเล็กก็ปรากฏขึ้นในสายตา
กู่หลิงฮวากลัวว่าจะให้คนอื่นเห็นความเหนื่อยล้าของตน จึงพยายามควบคุมลมหายใจให้สงบ แล้วค่อยๆเดินเข้าไปใกล้กระท่อมอย่างเงียบงัน
“เมื่อครู่เจ้าว่าอะไรนะ?”
เสียงของหมอเทวดาดังลอดออกมาจากด้านใน
จากระดับเสียงที่ได้ยิน…ดูเหมือนราชินีกระบี่จะยังไม่หลับ
นางยกมือขึ้นเตรียมจะเคาะประตู
“ข้ามีวิธี…ขอรับ”
เสียงนั้น…คือเสียงของกู่หยางชอน
มือนางชะงักกลางอากาศทันที
นางไม่อยากให้เขาเห็นหน้า…เพราะถ้อยคำที่พูดในเช้าวันนั้นยังค้างอยู่ในใจ
นางยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้า โดยเฉพาะตอนนี้
‘ทำไมต้องเป็นตอนนี้ด้วย…’
จะถอยหลังก็ไม่ได้ จะเข้าไปก็ลังเล กู่หลิงฮวาได้แต่ยืนนิ่ง คิดไม่ตกว่าจะทำหน้าอย่างไรเมื่อต้องก้าวเข้าไป
‘แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องแล้วเดินเข้าไปก็พอ…’
นางปลอบใจตัวเอง พลางตัดสินใจเปิดประตู…
“เจ้ารู้ตัวหรือไม่ ว่าสิ่งที่เจ้าพูดมันไม่เหมาะจะเอามาพูดล้อเล่น!”
เสียงตะคอกของหมอเทวดาดังทะลุกำแพงไม้ขึ้นมาอีกครั้ง
เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่…?
“ข้าไม่ได้ล้อเล่นขอรับ”
“ไม่ล้อเล่น? เช่นนั้นเจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าตนเองพูดอะไรออกมา?”
“ข้ารู้ดีขอรับ”
แม้จะถูกกดดันจากเสียงดุกร้าวของหมอเทวดา แต่กู่หยางชอนกลับตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง มั่นคงและไม่สั่นไหว
และแล้ว…
คำพูดที่เขาเอ่ยตามมา โดยไม่แม้แต่จะลังเล
“บางที…ข้าอาจสามารถรักษาราชินีกระบี่ได้”
ในวินาทีนั้น กู่หลิงฮวาผลักประตูเข้าไปอย่างแรงโดยไม่ทันคิด
YOU MAY ALSO LIKE
