สามีข้าละกิเลสแต่ไฉนข้ากลับมีลูกหัวปีท้ายปีถึงสามคน - บทที่ 36 ไม่ได้การแล้ว ต้องมีลูกชาย! ต้องมีลูกชาย

บทที่ 36 ไม่ได้การแล้ว ต้องมีลูกชาย! ต้องมีลูกชาย

สักหลายๆ คน!

“ยังไม่ต้องพูดถึงกฎหมายบ้านเมืองที่เข้มงวด ลําพังแค่ท่านลุงใหญ่ก็

เป็นถึงชื่อจื่อของจวนโหวอยู่แล้ว ตําแหน่งท่านโหวในภายภาคหน้าย่อมตก เป็นของท่านอย่างแน่นอน รอจนท่านลุงใหญ่ได้เป็นท่านโหว ก็ย่อมต้อง ถวายฎีกาขอแต่งตั้งชื่อจื่อคนต่อไปตามธรรมเนียม ท่านลุงใหญ่มีบุตรชาย

แท้ๆ ของตัวเอง จะไปแต่งตั้งหลานชายจากบ้านอื่นขึ้นเป็นชื่อจื่อได้อย่างไร? พี่ใหญ่… ท่านว่าจริงหรือไม่เล่า?”

ฟูจือเงี่ยนพยักหน้าเห็น “ย่อมเป็นเช่นนั้น เพราะฉะนั้นพี่ถึงไม่เคย ระแวงเจ้าเลย เจ้าสี่”

“ส่วนเรื่องทรัพย์สมบัติของจวนโหว หากว่ากันตามกฎหมายของราช วงศ์นี้ บุตรชายคนโตสายตรงจะได้รับสืบทอดไปถึงเจ็ดส่วน อีกสามส่วนที่ เหลือค่อยนํามาแบ่งปันให้แก่บุตรชายคนอื่นๆ ทั้งสายตรงและสายรอง…. กฎหมายบ้านเมืองระบุไว้ชัดเจนแจ้งชัดถึงเพียงนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ท่านปู่ก็ไม่ใช่คนเลอะเลือน เกรงว่าเรื่องการจัดสรรปัน ส่วนทรัพย์สิน ท่านคงจะคิดคํานวณอย่างถี่ถ้วนไว้เรียบร้อยมานานแล้ว” “หลายปีมานี้ บ้านสามไม่เคยมีข้อโต้แย้งในเรื่องนี้ เหตุใดพี่ใหญ่ฟัง แค่ลมเป่าหูจากพี่สะใภ้ไม่กี่คํา ก็กลับมาระแวงสงสัยน้องชายตนเองเสีย

แล้ว?”

“พี่ใหญ่ไม่เชื่อใจท่านปู่ หรือว่าไม่เชื่อใจน้องชายคนนี้กันแน่?”

“หรือในสายตาของพี่ใหญ่ ท่านปู่เป็นคนประเภทที่เห็นแก่ความสํา เอียงส่วนตัว จนกล้าละเลยกฎหมายราชสํานัก นึกจะแต่งตั้งใครเป็นทายาท ก็ได้ตามอําเภอใจกระนั้นหรือ? …หรือท่านมองว่าตัวข้าผู้เป็นน้อง เป็นคน

เห็นแก่ได้ จนไม่เห็นกฎหมายบ้านเมืองอยู่ในสายตา ไม่คํานึงถึงความ สัมพันธ์พี่น้อง?”

ค่าย้อนถามเป็นชุดเล่นเอาฟูจือเงี่ยนหน้าแดงสลับซีด ละอายใจจน

แทบแทรกแผ่นดินหนี รีบเอ่ยขอโทษขอโพยไม่หยุด

“เจ้าสี่! พี่ผิดไปแล้ว! พี่ปากพล่อยไปเอง! พี่ขอโทษเจ้า เจ้าพูดเสียจน พี่ละอายใจจนไม่มีที่ยืนแล้ว!”

“เจ้าอย่าถือโทษโกรธพี่เลย พี่ก็แค่โดนพี่สะใภ้ของเจ้ากรอกหูทุกวัน

จนคิดมากไปเอง!”

“เจ้าสี่วางใจเถอะ เรื่องในวันนี้… เป็นพี่ใหญ่ที่ผิดเอง พี่จะไม่ยอมให้ เจ้าต้องน้อยเนื้อต่ําใจเปล่าๆ! ส่วนเรื่องน้องสะใภ้สี่ เจ้าช่วยขอโทษนางแทน พี่ด้วย พี่สะใภ้ของเจ้าหูเบาเชื่อคํายุยง ระแวงน้องสะใภ้สี่ เป็นความผิด มหันต์! กลับไป จะอบรมสั่งสอนนางให้ดี วันหน้าจะพามาขอโทษด้วยตัว เอง”

ฟูจือเงี่ยนเพียรเจรจาหว่านล้อมอยู่นาน มีหนําซ้ํายังต้องกัดฟันควัก เนื้อ รับปากจะประเคนของมีค่าหลายชิ้นให้ไป ฟูจืออี้ถึงได้ยอมรามือ ทั้งยัง แสร้งเอ่ยคําชี้แนะที่ฟังดูคลุมเครือทิ้งท้ายไว้สองสามประโยค

ฟู่จื่อเจี่ยนลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกมือปาดเหงื่อกาฬบนหน้า

ผาก ก่อนจะรีบรุดกลับเรือนชั้นใน ทว่าตลอดทางยิ่งคิดก็ยิ่งเดือดดาล ทั้ง หมดนี้เป็นเพราะความระแวงไร้สาระและวาจาเพ้อเจ้อของหูชื่อแท้ๆ นอก

จากจะทําลายนํ้าใจพี่น้องแล้ว ยังพลอยทําให้เขาต้องสูญเสียของรักของหวง ไปตั้งหลายชิ้น

กระอักเลือดจริงๆ! ของพวกนั้นเขาอุตส่าห์ลําาบากหามา วันก่อนเพิ่ง เอามาอวดบรรดาพี่น้องไปหยกๆ ผลสุดท้าย เกลี้ยงไม่เหลือสักชิ้น

เจ้าสี่ โอ้คนหน้าเลือด!

แต่พอนึกถึงคําเตือนของฟูจืออี้ สีหน้าฟูจือเงี่ยนก็เคร่งขรึมลง

เจ้าสี่พูดถูกแล้ว ลําพังสถานะลูกพี่ลูกน้องอย่างเขา จะมาเป็นภัยคุก คามอะไรตนได้ อย่างมากก็แค่ตอนแยกเรือนในวันหน้า ฮูหยินผู้เฒ่าอาจจะ

ปันสมบัติส่วนตัวให้เขามากหน่อยก็เท่านั้นเอง

เงินทองแค่นั้นเขาไม่เห็นอยู่ในสายตาหรอก คนที่เป็นภัยคุกคามที่สุด

คือเจ้าสามต่างหาก!

แม้ตอนนี้เขาจะเป็นบุตรชายคนโตจากภรรยาเอก แต่เขากับหูชื่อมี แค่ลูกสาวคนเดียว ถึงจะมีอนุภรรยาอีกสามคน ก็ได้มาแค่ลูกสาวอีกคนเท่า

นั้น

แต่งงานมาตั้งหลายปี แต่ไร้บุตรชายสืบสกุล นี่สิคือจุดตาย

ส่วนเจ้าสาม แม้จะเป็นลูกอนุ แต่เขามีลูกชายจากภรรยาเอกหนึ่งคน และลูกชายจากอนุภรรยาอีกหนึ่งคนแล้ว

หาก… หากวันหน้าสิ้นบุญท่านปู่ แล้วเขายังไม่มีลูกชาย ตําแหน่ง ชื่อจื่อจะตกถึงมือเขาหรือไม่ ก็ยากจะคาดเดา

ต่อให้ตกมาถึงมือเขา ถึงเวลานั้นอาจต้องรับลูกเจ้าสามมาเป็นลูกบุญ ธรรมเพื่อสืบทอดบรรดาศักดิ์อยู่ดี

เขาเหนื่อยยากมาทั้งชีวิต สุดท้ายต้องให้ครอบครัวเจ้าสามชุบมือเปิบ

ไปหรอกหรือ? ฝันไปเถอะ

ฟูจือเงี่ยนยิ่งคิดก็ยิ่งใจหาย ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้เลย

มักจะดูแคลนเจ้าสาม แล้วไประแวงเจ้ารองกับเจ้าสี่แทน

ถ้าเจ้าสี่ไม่เตือนสติ ป่านนี้เขายังคงโง่เง่า เห็นเจ้าสามเป็นน้องรักที่

สุดอยู่เลย!

ไม่ได้การ ต้องมีลูกชาย ต้องมีลูกชายสักหลายๆ คน! ฟูจือเงี่ยน สาบานกับตัวเองอย่างมุ่งมั่น

พอกลับถึงเรือนหลัง เขามุ่งตรงไปที่เรือนหลัก พวกอนุภรรยาที่รอ อยู่เรือนปีกเห็นฟูจือเงี่ยนเป็นตุ่มๆ เข้าเรือนหลักโดยไม่ว่อกแว่ก ต่างก็เบะ

ปาก สะบัดผ้าเช็ดหน้าเดินกลับห้องตัวเองไป

หู อยังคงโศกเศร้าเสียใจ สาวใช้ผลัดกันเข้ามาปลอบโยน

พอเห็นฟูจือเงี่ยนหน้าดําคร่ําเครียดเข้ามา ต่างก็ตกใจ รีบลุกขึ้น

คารวะกันจ้าละหวั่น

ฟูจือเงี่ยนโบกมือไล่สาวใช้ออกไปให้หมด พอคนคล้อยหลังก็ปัดถ้วย

ชาที่หูชื่อยื่นให้ทิ้งทันที

เสียงถ้วยชาตกแตกกระจายดัง ‘เพล้ง’

หูชื่อตกใจจนตัวสั่น “นายท่าน เป็นอะไรไปเจ้าคะ?” ฟู่จื่อเจี่ยนชี้หน้า หูชื่อ “เจ้ายังมีหน้ามาถามข้าว่าเป็นอะไร? ข้าต้องถามเจ้าว่าเป็นบ้าอะไร?

น้องสะใภ้สี่เพิ่งแต่งเข้ามา นางไปทําอะไรให้เจ้าเจ็บแค้นนักหนา ถึงได้ตาม

จองล้างจองผลาญนางไม่เลิก?”

หูช๊อตวัดสายตาค้อนขวับ “นายท่าน ท่านหมายความว่าอย่างไร? เหตุใดต้องออกตัวปกป้องน้องสะใภ้สี่ด้วย? …หรือว่าท่านเองก็โดนนาง…”

“หุบปากเดี๋ยวนี้! แยกแยะมิตรศัตรูไม่ออก เที่ยวสร้างศัตรูไปทั่ว! หน้าตาบ้านใหญ่จะถูกเจ้าทําขายหน้าจนหมดแล้ว!” ฟู่จื่อเจี่ยนตบโต๊ะดังปัง

แม้หู อจะยังไม่หายข้องใจ แต่ก็ไม่กล้าปริปากพูดอะไรอีก

ฟู่จือเงี่ยนถึงอย่างไรก็ได้รับการอบรมจากท่านโหวผู้เฒ่า เมื่อครู่แค่

เลือดขึ้นหน้าเลยระเบิดอารมณ์ใส่ชื่อ พอได้ระบายโทสะก็เริ่มใจเย็นลง

เขาบุ้ยใบ้ให้ฮู อนั่งลง “เจ้านั่งลง ข้าจะค่อยๆ อธิบายให้ฟัง…”

เสียงเอะอะในเรือนหลักดังขนาดนั้น เรือนปีกย่อมได้ยิน พวกอนุ ต่างออกมาด้อมๆ มองๆ แต่พอสบตากับสาวใช้คนสนิทของฮูชื่อ ก็พากันยิ้ม เจื่อนๆ แล้วมุดกลับเข้าห้องไป

ไป่หลิงกับสาวใช้มองหน้ากันด้วยความกังวล ยังดีที่ข้างในมีเสียงดัง

แค่ช่วงแรก จากนั้นก็เงียบลง

พวกสาวใช้จึงพอวางใจได้บ้าง ได้แต่เฝ้าอยู่หน้าเรือนรักษาระยะห่าง

ไม่ให้ใครเข้าใกล้ ไปได้ยินบทสนทนาข้างใน

ด้วย

ผ่านไปพักใหญ่ ก็มีเสียงหูชื่อเรียกให้สาวใช้เข้าไปเก็บเศษถ้วยชา

ไป่หลิงรีบให้สาวใช้ตัวน้อยเข้าไปเก็บกวาด ส่วนพวกนางก็ตามเข้าไป

พบว่าฟูจือเงี่ยนกลับมามีท่าทีปกติเหมือนเดิมแล้ว หูชื่อขอบตายัง

แตงระเรื่อ แต่สีหน้าดูสงบลง ทุกคนต่างโล่งอก อย่างไรเสียเจ้านาย ปรองดองกัน บ่าวไพร่ถึงจะมีชีวิตที่เป็นสุข

ฟู่จือเงี่ยนเห็นจังหวะเหมาะจึงลุกขึ้น “ข้าจะไปหาของดีๆ ที่เรือนหน้า ไปให้เจ้าสี่เป็นการไถ่โทษ! เจ้าเองก็หาของดีๆ ในบ้านไปมอบให้น้องสะใภ้สี่

ด้วยล่ะ”

แม้หูชื่อจะยังรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์นัก แต่เมื่อฟูจือเงี่ยนเอ่ยปาก

นางก็พยักหน้ารับ “ทราบแล้วเจ้าค่ะ นายท่านวางใจเถิดประเดี๋ยวข้าจะเลือก

ของแล้วเอาไปให้น้องสะใภ้สี่ด้วยตัวเอง แล้วถือโอกาสขอโทษนางด้วย”

ฟูจือเงี่ยนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เย็นนี้ให้ห้องครัวทํากับแกล้มสัก

สองสามอย่าง ข้าจะรีบกลับมาดื่มเป็นเพื่อนฮูหยินสักสองสามจอก วันนี้

ลําบากฮูหยินแล้ว”

ความหมายคือคืนนี้เขาจะมาค้างที่เรือนหูชื่อ ไม่ใช่แค่หูชื่อที่หน้าบาน แม้แต่ไป่หลิง ฮวาเหมย และสาวใช้คนสนิทคนอื่นๆ ต่างก็ทั้งตื่นเต้นและดี

ເຈ

ใบหน้าหู อแดงซ่าน แสร้งถ่มน้ําลายแก้เขินใส่ฟูจือเงี่ยน แล้วสะบัด ม่านเดินเข้าห้องชั้นในไป

ฟู่จือเงี่ยนยังไม่รีบไป หันมากําชับไป่หลิงและสาวใช้คนสนิทอีกสอง สามประโยค “พวกเจ้าเป้นคนใกล้ชิดรับใช้ฮูหยิน นางไว้ใจพวกเจ้ามาก พวก เจ้าต้องทําตัวให้สมกับความไว้ใจนั้น! หากข้าจับได้ว่ามีใครบังอาจไปเป่าหูยุ ยง หรือสร้างเรื่องวุ่นวายให้นายหญิงใหญ่ละก็…. ข้าจะขายทิ้งทั้งครอบครัว ส่งไปเป็นทาสยุดถ่านในหุบเขาเสียให้หมด”