สู่วิถีอมตะ - บทที่ 433 แรงกดดันของยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการ

เพียงพริบตา เจียงผิงอันก็ตัดสินใจทันที่

เขารีบน าเรือเหาะที่เพิ่งยึดมาได้ไม่นานออกมา แล้วเริ่มการข้าม
มิติหนี

เมื่อใช้งานเรือเหาะ อักขระกฎมิติมากมายก็กระจายตัว ประกาย
แสงเรืองล้อมเบิกมิติ หายลับไปทางประจิม

เกาเฉวียนรู้สึกเหลือเชื่อที่ได้พบเจียงผิงอัน!

เมื่อหลายเดือนก่อน เกาเฉวียนพายอดฝีมือในกลุ่มทหารรับจ้าง
ที่ฟูมฟักมาอย่างยากล าบากสู่แดนอุดรเพื่อลอบสังหารเจียงผิงอัน

แต่ไม่รู้ท าไม เจียงผิงอันจึงรู้ตัวตนของเขา ท าให้ลูกน้องทั้งหมด
นอกจากเขาตกตายกันสิ้น

เกาเฉวียนหงุดหงิดใจกับเหตุการณ์นี้มาตลอด จึงหนีมาตั้ง
สมาพันธ์พยัคฆ์ด าที่นี่เพื่อรวบรวมทรัพยากร

แต่มิคาดฝันว่าเขาจะได้มาเจอเจียงผิงอันที่นี่!

ขณะนี้ ทั้งโทสะและความตื่นเต้นพลุ่งพล่านขึ้นมาพร้อมกัน

หากฆ่าเจียงผิงอันได้ มิเพียงจะได้ล้างแค้น ยังจะได้ชิงสมบัติที่อีก
ฝ่ายมี แถมไปรับพฤกษากระจ่างเต๋าที่ร่างโกลาหลได้อีก

นี่มิใช่โอกาสส าหรับเขาหรือ?

ที่นี่ไม่มียอดฝีมือผู้ใดคอยปกป้องเจียงผิงอัน ต่อให้เจียงผิงอันมี
ศาสตราเซียนกับตัว เขาก็มีแต่ต้องตาย!

ขณะมองเรือเหาะข้ามมิติหนีไป เกาเฉวียนก็เผยยิ้มเย้ย ยังคิดใช้
เรือเหาะระดับแค่นี้หนีเขาอีกหรือ?

เขาก้าวข้ามสุญตาไล่ตามไปทันที่

เมื่อเห็นเจียงผิงอันหายตัวไปกะทันหัน คนจากจวนเจ้าเมืองก็นิ่ง
ค้างไปชั่วขณะ

ในที่สุดพวกเขาก็เหมือนประจักษ์บางสิ่ง สีหน้าแปรเปลี่ยนกัน
อย่างมหันต์

เหมือนพวกเขาจะท าร้ายเจียงผิงอันเข้าแล้ว!

จบสิ้นแล้ว เจียงผิงอันถูกยอดฝีมือเช่นนี้ไล่ล่า ย่อมไม่มีโอกาส
รอดหลงเหลือ

ขอบเขตต่างกันยิ่ง ไม่มีทางเผยโอกาสเอาชนะอีกฝ่ายได้เลย

หลีหม่านรีบน ายันต์สื่อสารออกมาติดต่อผู้บริหารระดับสูงของ
หอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกล หวังว่าพวกเขาจะรีบมาช่วยเหลือ

แต่เขาก็ทราบเช่นกัน ว่าโอกาสช่วยชีวิตเจียงผิงอันเป็นศูนย์

แม้เจียงผิงอันจะมีเรือเหาะที่ข้ามมิติหนีได้ แต่ยอดฝีมือขอบเขต
บูรณาการก็ข้ามมิติได้เช่นกัน

เพียงไม่ถึงห้าชั่วอึดใจ เจียงผิงอันจะถูกฆ่าแน่นอน

ขณะที่หลีหม่านก าลังหาก าลังเสริมอยู่นั้น เกาเฉวียนก็ไล่ตาม
เรือเหาะของเจียงผิงอันทันแล้ว

เขาทะลวงเกราะป้องกันของเรือเหาะได้อย่างง่ายดาย แล้วพุ่งมา
หาเจียงผิงอันที่ท้องเรือทันที่

ปราณทรงพลังนั้นดุจเทวาปรากฏ ทั่วกายประสานกับกฎฟ้าดิน
กดดันเจียงผิงอันจนมิอาจขยับตัว

“หากปล่อยเจ้าหนีไปได้ ข้าก็สมควรไปตายได้แล้ว”

เกาเฉวียนตรึงเจียงผิงอันไว้ไม่ให้หนี “เรือเหาะล านี้เป็นของ
ตระกูลฉางซุน มังกรจักรพรรดินั่นอยู่กับเจ้าสินะ”

เกาเฉวียนเคยอ่านความทรงจ าของเซี่ยงเสียมาก่อน และเห็นว่า
เรือเหาะล านี้คล้ายกับเรือเหาะในความทรงจ าของเซี่ยงเสียยิ่ง

เรือเหาะล านั้นถูกผู้ขี่มังกรจักรพรรดิชิงไป

และคนผู้นั้นก็น่าจะเป็นเจียงผิงอัน!

“มังกรจักรพรรดิอะไร?”

สีหน้าของเจียงผิงอันบูดบึ้งสุดขั้ว คนผู้นี้แข็งแกร่งเกินไป กระทั่ง
เรือเหาะระดับสูงเช่นนี้ยังสลัดไม่หลุด อย่าหวังว่าจะเอาชนะได้เลย

แค่ปราณจากคนผู้นี้ล าพังก็ตรึงเขาแน่นิ่งแล้ว

“สัตว์ภูตกลายพันธุ์ที่บรรลุกฎแห่งแสงไงเล่า”

ใบหน้าของเกาเฉวียนกลั้นรอยยิ้มไม่อยู่ เขารู้สึกว่าโอกาสมาถึง
แล้ว เขาจับตัวเจียงผิงอันได้อีกครั้ง และยังพบร่องรอยของมังกร
จักรพรรดิด้วย

ยุคสมัยอันเป็นของเขาเกาเฉวียนก าลังมา!

ดวงตาของเจียงผิงอันหรี่ลง ที่แท้เสี่ยวไป๋ก็มีชื่ออหังการเช่นนี้
แต่เขารู้สึกว่าเสี่ยวไป๋ผู้วัน ๆ เอาแต่อ่านนิยายหาเหมาะสมกับชื่อนี้ไม่

เกาเฉวียนขมวดคิ้วยามเห็นเจียงผิงอันไร้ปฏิกิริยา เด็กนี่บ้าบอ
จริง ๆ ช่างเถอะ ส่งมันไปนรกเสียเดี๋ยวนี้ เหลือไว้แต่ศพก็พอแล้ว

เกาเฉวียนโบกมืออย่างเฉียบเฉย ร่างของเจียงผิงอันสะบั้นเป็น
สองเสี่ยงทันใด

แต่ม่านตาของเกาเฉวียนหดตัว

ซากศพตรงหน้าเขานี้หามีโลหิตไม่!

นี่มิใช่ร่างจริงของเจียงผิงอัน แต่เป็นวิญญาณเทวะ!

ตู้ม!

เรือเหาะพลันระเบิดตัว สุญตาพังทลาย คลื่นมิติแปรปรวนเกิน
คณานับฉีกทึ้งร่างของเกาเฉวียน

“ไอ้เด็กสมควรตาย! กล้าหลอกตลบหลังข้า!”

เกาเฉวียนผู้เดือดดาลพุ่งออกจากมิติอันแปรปรวน

ขณะนี้ เขามิได้สะอาดสะอ้านสูงส่งเช่นกาลก่อน แต่ร่างนั้นโชก
โลหิต บาดแผลบางแห่งกระทั่งลึกถึงกระดูกขาวโพลน สภาพ
สะบักสะบอมยิ่งนัก

มิติแปรปรวนนั้นน่าสะพรึงกลัว การโจมตีของมันหาสนใจการ
ป้องกันภายนอกไม่ และโจมตีได้ทุกส่วนในร่างกาย

ยามเรือเหาะอันปกคลุมด้วยอักขระรักษาความลับล านี้ระเบิด มัน
จะแผ่อ านาจกฎพิเศษ สร้างความผันผวนในมิติ ฆ่าและท าร้ายศัตรูมิ
ให้ยึดชิงเรือเหาะล านี้ไปได้

เกาเฉวียนมิคาดเลยว่าเจียงผิงอันจะยอมตัดใจระเบิดเรือเหาะ
ราคาสูงเช่นนี้จริง ๆ

แต่การระเบิดตัวเองเช่นนี้ก็ยังยากสังหารยอดฝีมือขอบเขต
บูรณาการได้อยู่ดี

“ข้าจะเปิดกะโหลกเจ้ามาท าจอกสุราเสีย!”

เกาเฉวียนหงุดหงิดใจสุดแสน ต้องมาเจ็บตัวเพราะผู้ฝึกตน
ขอบเขตหลอมสุญตาเสียได้

หากเรื่องนี้แพร่งพราย เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด?

เกาเฉวียนปล่อยจิตสัมผัส ตรวจสอบหาที่อยู่ของเจียงผิงอัน

จิตสัมผัสของผู้ฝึกตนขอบเขตบูรณาการกว้างไกลได้ถึงล้านลี้
แม้จะเป็นเพียงขั้นต้น ก็ยังไกลได้เกินแสนลี้

ในชั่วกาลแสนสั้นนี้ เจียงผิงอันไม่มีทางหนีพ้นระยะสัมผัสของ
เขาได้!

ไม่นาน เกาเฉวียนก็พบต าแหน่งของเจียงผิงอันในบริเวณ
อ้างว้างเต็มไปด้วยหมอกขาวแห่งหนึ่ง

เกาเฉวียนก้าวเท้าข้ามมิติ มาถึงตรงหน้าเจียงผิงอันในพริบตา

นี่คือความต่างชั้นของพลัง เจียงผิงอันหนีสุดชีวิต แต่ส าหรับเกา
เฉวียน ก้าวเดียวก็ตามทันแล้ว

“ไปตายซะ!”

ขณะที่เกาเฉวียนก าลังจะลงมือนั้นเอง จู่ ๆ เจียงผิงอันก็ตะโกน
“ข้ามียันต์คืนอาสัญกับตัว!”

“ยันต์คืนอาสัญ!” เกาเฉวียนร่างสะท้าน การเคลื่อนไหวชะงักลง

ยันต์คืนอาสัญ หนึ่งในสามยันต์เป็นตาย สามารถให้ผู้ฆ่าตนตาย
แทนตัวเองได้

แน่นอน การใช้มันย่อมมีเงื่อนไข ศัตรูต้องมีอายุขัยน้อยกว่าหรือ
เท่ากับผู้ใช้

หากอายุขัยของศัตรูสูงกว่าผู้ใช้ยันต์นี้ ก็จะถูกหักอายุขัยที่
เกี่ยวข้องไป

ขอบเขตของเจียงผิงอันมาถึงขอบเขตหลอมสุญตา มีอายุขัยขั้น
ต ่าห้าพันปี

ก่อนหน้านี้ เจียงผิงอันใช้พันปีปลดค าสาป อีกพันปีในการสลาย
ผลตีกลับของการขุดเหมือง เสียไปทั้งสิ้นสองพันปี

แต่เขากินผลดาราไปสามผล ฟื้นกลับมาได้พันห้าร้อยปี

ยามนี้ อายุขัยของเขาก็ยังมีเหลือสี่ห้าพันปี

ยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการมีอายุขัยเกินหมื่น ไม่ถึงสองหมื่นปี

เกาเฉวียนอยู่เพียงขั้นต้นขอบเขตบูรณาการ อายุขัยมีราวหมื่น
ปี

เขาอายุแปดพันกว่าแล้ว หากฆ่าเจียงผิงอันไป ต่อให้เขาไม่ตาย
อายุขัยก็จะเหลือไม่มาก

ขณะที่เกาเฉวียนตะลึงนิ่ง เจียงผิงอันก็รีบใช้อักขระอัสนีหยินใน
กาย ระเบิดยันต์เคลื่อนย้ายในมือ เคลื่อนตัวผ่านม่านหมอกหนีไป
ทางประจิมอย่างสุดชีวิต

“ฮี่ ๆ ยังดิ้นรนอย่างไร้ความหมายอยู่อีก ในเมื่อข้าฆ่าเจ้าเอง
ไม่ได้ ข้าจะจับเจ้าให้ผู้อื่นฆ่าเจ้าแทน!”

ส าหรับยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการ การจับผู้ฝึกตนขั้นต้น
ขอบเขตหลอมสุญตาสักคนต่างอะไรกับเล่นสนุก?

ต่อหน้าการหนีสุดชีวิตของเจียงผิงอัน เกาเฉวียนรู้สึกขบขัน ก็
แค่ดิ้นรนเฮือกสุดท้ายเท่านั้น

ก้าวเท้าไปอีกหนก็ตามทันแล้ว

ขณะนี้เอง อัสนีหยินก็ถูกเจียงผิงอันใช้ดึงอ านาจฟ้าดิน วายุมืด
ทะมึนหวีดหวิว อัสนีหยินด าทมิฬเกินนับถ้วนโปรยลงจากฟ้า ปกคลุม
พื้นที่หลายสิบลี้

แต่ก่อนอัสนีหยินสีด าจะถึงตัวเกาเฉวียน มันก็ถูกขยี้ท าลายไป
สิ้น

“เจ้าคิดว่าสิ่งนี้ให้กับข้าได้หรือ?” เกาเฉวียนยกมือคว้าเจียงผิง
อันอย่างดูแคลน

ขณะที่เกาเฉวียนก าลังจะจับตัวเจียงผิงอันได้อยู่นั้น เจียงผิงอัน
พลันย่อตัวลง ทิ้งวิญญาณเทวะวิญญาณร้ายอยู่ที่เดิม

เกาเฉวียนคว้าถูกอากาศ ทะลุตัววิญญาณเทวะวิญญาณร้ายไป

ขณะนี้เอง สีหน้าของเกาเฉวียนแปรเปลี่ยน รู้สึกได้ว่าอายุขัยถูก
กลืนกิน

ขณะเดียวกัน โครงกระดูกวิญญาณร้ายนับไม่ถ้วนก่อตัวขึ้นจาก
ทั่วทิศ เสียงโหยไห้ระงมชวนขนลุก

อัสนีหยินของเจียงผิงอันเรียกวิญญาณร้ายเหล่านี้มา

สีหน้าของเกาเฉวียนแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เรื่องน่าหงุดหงิดใจที่สุดของเจ้าพวกนี้ก็คือ ขอเพียงสัมผัสถูกตัว
อายุขัยก็จะถูกเขมือบไป

พรึ่บ!

อ านาจอัคคีชวนสะพรึงระเบิดออกจากร่างของเกาเฉวียน ผลาญ
เผาวิญญาณร้ายทั้งหลายให้ล่าถอย

เกาเฉวียนมิใช่ผู้ฝึกตนชั่วร้าย เขาแค่เลวโดยสันดาน เปลวเพลิง
ที่เขาปลดปล่อยออกมาผลาญวิญญาณร้ายไปมากมาย จึงไม่มี
วิญญาณร้ายตนอื่นกล้าเข้าใกล้

“ก่อเรื่องพอแล้วหรือยัง!”

เกาเฉวียนเดือดโทสะ แค่จับผู้ฝึกตนระดับต ่าคนเดียว แต่กลับท า
เขาเสียเวลาไปหลายอึดใจ

แม้เวลาประมือจะแสนสั้น แต่ก็ท าให้เขารู้สึกเหมือนถูกหยาม

ขณะนี้ เกาเฉวียนเห็นเจียงผิงอันตวัดพู่กันสีทองด้ามหนึ่งมายัง
ตรงหน้าเขา

เมื่อเห็นคลื่นพลังมหาเต๋า สีหน้าของเกาเฉวียนพลันเผยสีหน้า
ตื่นตะลึงขวัญผวา

ศาสตราเซียนครึ่งขั้น!!